6 Donne per l'Assassino (1964)

Deze bijzondere stijlvolle giallo-horror klassieker zal menig griezelhart doen bloeden. Bava slaagt erin gedurende het eerste deel van zijn film zowat iedereen verdacht te maken. En als je dan eindelijk weet wie de moordenaar is, blijft de verdere ontknoping toch nog voor verrassingen zorgen Er zitten een paar voor hun tijd erg geweldddadige sekwensen in. Vooral de decors en het gebruik van de kleuren is ook erg sfeerscheppend. Een pareltje dat thuishoort in elke collectie van de fans van dit genre! Er is een schitterende dubbele DVD uit van VCI in Regio 1.

Blood and Black Lace moet zowat de belichaming zijn van het begrip “giallo”. Massa’s verdachten, massa’s mooie vrouwen, bruut geweld, een iconische moordenaar en een onverwachte ontknoping.

Wat deze giallo zo interessant maakt is niet zozeer het whodunnit-element, maar veeleer de audiovisuele inkleding. Prachtige barokke decors en een overdonderende, pompeuze score zijn het stijlkenmerk van deze horrorfilm. Ook de geweldsscènes zijn lekker bruut, zeker gezien het tijdskader. Niet meteen expliciet of extreem bloederig, maar gewoon erg agressief en rauw geschoten. Net zoals de killer trouwens, wiens outfit meteen de maatstaf is voor de latere giallo-slechterikken: de hoed, de lederen handschoenen, de lange lederen regenjas en de kous over het gezicht. Kan het nog stijlvoller?

Stilistisch ziet het er dus allemaal piekfijn uit, maar op de verhaalstructuur valt nog een en ander aan te merken. Zo verschijnen er iets teveel verschillende karakters ten tonele waardoor verwarring nooit ver weg is, iets wat ook in het latere Bay of Blood stof tot discussie is. Maar ook de ontknoping valt verrassend vroeg in de film en komt bovendien nogal geforceerd over. Personages die hun eigen motieven luidop en van a tot z uit de doeken doen…het is een bizar gegeven. Al een geluk zijn de resterende 25 minuten nog boeiend genoeg om de kijker vast te houden; maar dat is eigenlijk gedurende heel de film het geval. Nergens wordt het saai of vervelend en voor een film uit ’64 is dat toch een grote kwaliteit.

Kortom, ben je een liefhebber van Italiaanse horror of Italiaanse cinema tout cour, dan moet je deze zeker gezien hebben. Blood and Black Lace is dan wel geen Profondo Rosso en Bava is geen Argento, maar toch is deze prent op haar manier meer dan het kijken waard!

Ik ben het grotendeels met Halcyon eens. Het verhaal is niet denderend. Maar de aankleding is heel interessant. Veel kleuren, veel schaduwen. Duidelijk onder invloed van Hitchcock en film-noir (en misschien ook wel een film als Peeping Tom), maar enerzijds overdadiger, bijna kitscherig en anderzijds in de moordscenes al een stap brutaler. Ik hou wel van de muziek die in dit soort cultfilms gebruikt wordt. In bijvoorbeeld de scene waarin de bazin sleept met het lijk van het model is de muziek raar dissonant, maar tegelijk werkt het wel. De scenes in grote ruimtes met veel mensen zijn vaak opvallend sterk.

Interessante eerste kennismaking met een subgenre waar ik nog wel meer van wil zien.

3.5*

Een waar meesterwerk. Zowaar nog beter dan Bava's I Tre Volti della Paura en daarmee één van de hoogtepunten uit zowel de Italiaanse- als de Horrorfilm. De bewegingen van omgeving en acteurs, de belichting en de ongelooflijke artdirector maken dit tot een waar pareltje. Mario Bava gebruikt heeft een lekker directe manier van vertellen waarin zijn visuele stijl de show steelt en tezamen met een perfecte timing zorgt voor enorme spanning. De moorden en moordenaar zijn, vooral voor de tijd, enorm dynamisch en agressief en geven de film iets extra’s mee wat dit tot een perfecte horrorfilm maakt. Sei Donne per 'L Assasimo is één van de beste horrorfilms ooit gemaakt, Bava is een held.

Stijlvol aangeklede film met uitermate lugubere gemaskerde moordenaar.
Gaat verder waar Hitchcock's Psycho ophield qua sadisme en gruwel en van wezenlijk belang qua invloed op Dario Argento en Brian DePalma.
Ook fantastisch: Eerst 5 overtuigende verdachten introduceren na een uur vertellen wie nou die dader is en dan nog doodleuk een half uur doorgaan.
Verplichte kost voor de genre-liefhebbers!

Toch wel ene tegenvallertje van Bava. Ik had me helemaal klaargemaakt voor een meesterlijk staaltje sfeerfilmerij, maar dit heb ik al sterker gezien bij de meester van de Italiaanse horror cinema. Blood and Black Lace heeft vooral te lijden onder een weinig interessante plot. In ieder geval vind ik dat Bava de verkeerde keuzes heeft gemaakt. De setting is bijzonder sterk, het kleurgebruik zoals gewoonlijk erg sfeervol, maar het script is niet de gewenste aanvulling op deze basisgegevens. De ontknoping vind ik veel te vroeg ingezet, de moordenaar weinig mysterieus gemaakt en het aantal personages was me op een gegeven moment iets teveel, waardoor ik op momenten het overzicht even kwijt was. Ook werd het muziekje mij iets te repetitief. Desalniettemin heb ik genoten van Blood and Black Lace, maar vind ik bijvoorbeeld Black Sabbath veel meer een uiting van Bava's meesterschap.

3,5*

Hoewel ik Blood and Black Lace af en toe iets te traag vond kan ik de visuele flair wel waarderen.

Ik weet niet of ik de volledige cut heb gezien in Eye, maar ik vond de moorden wel wat bloedeloos. Dat mag de 'pret' gelukkig niet drukken, want de moordenaar ziet er echt prachtig uit, en de stalk and slash scènes zijn uiterst sfeervol gedaan en zijn behoorlijk spannend tot aan de grote apotheose. De indrukwekkende slepende camera is bijna een personage op zichzelf, en de kleine schrikmomenten weten je lekker op het verkeerde been te zetten.

Giallo staat bekend (is berucht mag ik ook wel zeggen) om de bijna niet te raden identiteit van de dader en de vele red herrings om de kijker om te tuin te leiden. Ik vond het hier gelukkig erg goed gedaan, want ik kon het niet echt raden zonder dat de onthulling van de dader volledig uit het niets kwam; het was nu ten minste echt iemand uit de cast en niet een laatste toevoeging.

Overacteren en dubbing leidden bij mij wel af, maar de acteurs doen hun best. Het was allemaal erg stijlvol gedaan, wat ik wel kon appreciëren: de hele film druipt gewoon van de klasse. Trouwens, leuk dat onze toekomstige ''acteurs' en 'actrices' deze film zo konden 'waarderen'. Ik heb er veel vertrouwen in voor de toekomst. De muziek ten slotte was inderdaad soms iets te kitsch voor mijn smaak, maar ik vond het zeker wel passen.

Deze film stond aan de basis van de Giallo, en is goed gegrond in de realiteit, iets wat door Argento en anderen wel eens werd vergeten. Ik ben blij dat ik hem op een groot scherm gezien heb.

Alleen mag de leraar zijn schoolklasje volgende keer wel thuislaten...

Na Black Sabbath mijn tweede Bava pas, en wederom is het vooral de sfeer die de film naar de voldoende trekt. De grote, kitscherige villa bewoond door prachtige modellen omgeven door fel kleurgebruik en mooi schaduwspel is een genot voor het oog. De veelgeprezen soundtrack is me echter even ontgaan, hij is me niet opgevallen.

Ik had wel een beetje moeite om de personages uit elkaar te houden. Zeker als ze ook nog aardig op elkaar lijken; alle mannen in pak en de vrouwen kort blond haar met drie lagen plamuur op. Vanaf het begin van de film waren het er al meer dan tien waardoor het soms een beetje chaotisch was. Maar al snel slinkt het groepje doordat er een gestoorde moordenaar op pad is. Die ziet er simpel, maar tof uit. Maar de moorden hadden naar mijn mening beter gekund. Iets creatiever, en vooral wat meer bloed had niet misstaan.

De ontknoping kwam wat vroeg en zeker niet als verrassing. Logisch ook als zowat de hele cast is uitgeroeid, dan blijven er maar een paar opties over. Het verhaal is uiteindelijk nog redelijk goed, al vind ik die onderzoekjes van de politie in een giallo nooit zo interessant. Toch een dikke voldoende, en met potentiele ophoging in de toekomst.

Enthousiast door de UK blu-ray release besloten ik en een vriend van me bij hem weer eens naar deze versie te kijken (ik heb helaas geen regiovrije speler). Wat blijft dit toch een prachtige film!

Bava weet er met zijn gebruik van felle kleuren er hier en daar een visueel spektakel van te maken. Vooral de kleur rood lijkt hierin de boventoon te voeren. Zo is er meerdere malen een rood getinte paspop in beeld en valt één van de laatste scenes heel erg op doordat iemand met een knalrode telefoon gaat bellen.

Verder is deze film zo'n beetje de meest pure definitie van giallo die ik ooit gezien heb. De moordenaar draagt uiteraard leren, zwarte handschoenen en gaat behoorlijk bruut en sadistisch te werk. Verder is het masker erg sterk verzonnen, want het maakt de dader écht onherkenbaar. Bij latere giallo's zou men er eerder voor kiezen om het gezicht gewoon niet in beeld te laten komen en bij de daarna door giallo's geïnspireerde slashers zou men meer voor de iconische maskers gaan (of gemuteerde/verbrande gezichten). Bava slaagde er dus in met iets compleet unieks te komen dat zelfs tot op de dag van vandaag weinig tot nooit gebruikt werd.

Daarnaast slaagde Bava erg goed met het whodunnit concept, want tot de onthulling had ik echt geen idee wie de moordenaar zou moeten zijn. Hij maakt namelijk iedereen verdacht. Daarom moeten alle mannelijke personages ook een keer allemaal op het politiebureau komen, omdat de diender die het onderzoek doet geen idee heeft wie van de mannen de moorden echt begaan zou hebben. De uiteindelijke ontknoping is verrassend en vernuftig in elkaar gezet.

Verder bevalt de bruutheid van de moordenaar me wel. Natuurlijk is er nog niet echt expliciete gore te zien, maar de moorden zijn gewoon bruut en soms erg sadistisch uitgevoerd.

Ook is de bombastische score van Carlo Rustichelli erg sterk. Het ondersteunt regelmatig prima in de sfeerschepping. Hij deed trouwens ook de score voor de eveneens sterke Bava horror La Frusta e il Corpo. Qua stijl heel anders en een flink stuk gotischer dab deze film, maar een aanrader voor Bava liefhebbers naar mijn mening.

Blood and Black Lace is een terechte klassieker. Suspensevol en visueel echt prachtig.

Er valt zeker 't één en 't ander aan te merken op deze gialloklassieker. De onvermijdelijke ouderdomskwalen komen geregeld de kop opsteken; zowel de hilarische dubs (soms niet eens synchroon) als het potsierlijke acteerwerk zijn van de partij. De ene acteur overtreft de ander in het houterig opdreunen van dialogen en klungelig 'emotievertoon'. Maar zulk soort elementen zijn doorgaans inferieur in deze films, al helemaal wanneer al snel blijkt dat Sei Donne per l'Assassino vooral in visueel opzicht excelleert.

Vaak mooi, expliciet kleurgebruik, zwierig camerawerk, en fraaie decors die de film een hoop cachet meegeven. De pompeuze tralala die door moet gaan voor 'soundtrack' deed helaas weer veeleer afbreuk aan de sfeer, dan dat die er substantieel aan bijdroeg. Maar zoals gezegd: de cinematografie zet dit recht. Wie uiteindelijk verantwoordelijk was voor al het slachtwerk? Het kon me werkelijk waar een rotzorg zijn. Gelukkig dus dat er sferisch genoeg te genieten viel.

3,0* voor mijn eerste Bava. Duidelijk een paar treetjes lager dan het werk van bijvoorbeeld Argento, maar op zich de moeite om eens gezien te hebben. Zou ook niet gek opkijken als Amer hier een hoop inspiratie vandaan heeft geplukt. Voornamelijk het kleurgebruik deed me er meermaals aan denken.

Heb hier met plezier naar gekeken. Bijzonder stijlvol wat betreft aankleding en de mooie vrouwen die komen opdraven.

Verhaal een onvervalst whodunnit.

Direct na het kijken was ik al positief. Een dag later positiever. Niet Super Positiever dus buiten categorie maar dat ik m me na zeg een maand nog herinner is een goed teken.

Vooralsnog meer binding met Argento en Fulci, terwijl Bava misschien zelfs de beste cineast van de drie is. Blood and Black Lace oogt stijlvol in hoe het de swingende wereld van topmodellen en couturiers als uitgangspunt neemt voor een onvervalste whodunnit. Net als een eerdere film die ik van hem zag, Black Sunday (1960), is de grootste hoofdrolspeler de locatie zelf. Hier is het een overweldigende villa met overal geheime kamertjes en mysterieuze nissen. Genoeg plekken voor de iconische schurk om zich te vergrijpen aan de Italiaanse schonen die hij meesleept naar verborgen plekken. Allemaal geschoten in een schitterend technicolor, waarmee het spel tussen licht en donker én kleurcontrasten maximaal tot hun recht komen.

Toch voelt het als film zelf een tikkeltje kil en bloedeloos. Bava heeft een serieusheid die zijn film een zekere klasse geeft, maar die tegelijkertijd de lol mist van luchtigere giallo. Acteurs en actrices zijn allemaal dezelfde intens acterende zwaarmoedige figuren. Geen luchtig grapje of relativerende terzijde kan er vanaf. De casting zelf lijkt ook veel minder gericht op authentieke typetjes die het geheel een eigen glans geven, dus niet de komische bijrollen waar ik zo van kan genieten bij Italiaanse producties uit die tijd. Terwijl de serieuze toon niet ertoe leidt dat er een band wordt verkregen met het vrouwelijke slachtvee dat veelvuldig verminkt en vermoord wordt. Deze film lijkt uit te willen stralen dat het meer is dan ordinair pulp vermaak, maar tegelijkertijd gaat het daarmee weg van de zelfspot die het genre voor mij onweerstaanbaar maakt.

Vrij simpel thriller verhaaltje, maar zeer prachtig filmisch uitgevoerd. Hele mooie beelden, waar de kleuren rood en paars de boventoon voeren. Daarnaast is ook de in beeld gebrachte modewereld een zeer fraai decor. De killer, en dan vooral het niet zien van zijn gezicht, was goed gevonden. Helaas was voor mij de voorspelbaarheid het grote probleem. Trouwens voor die tijd waren het misschien mooie vrouwen maar ik vond alleen Eva Bartok er nog redelijk uit zien (al acteerde die erg slecht) de rest van de vrouwen leken nu niet echt op modellen?

"Perhaps the sight of beauty makes him lose control of himself, so he kills."

Blood and Black Lace is een van de aller eerste Giallo-films en wordt door vele gezien als de film die het genre begon.

Een model wordt dood aangetroffen en de politie begint een onderzoek. De gemaskerde moordenaar met zijn zwart-leren handschoenen is echter nog lang niet klaar met zijn werk...

Visueel is Blood and Black Lace een erg sterke film. Mario Bava experimenteerde hier met impressionistische belichting, net zoals Dario Argento zou gaan doen in Suspiria en Inferno. Het hoge contrast versterkt het kleurgebruik nog eens en veroorzaakt ook clair-obscur-achige schaduwen in de close-ups. De cinematografie is ook bijzonder sterk. De opening waar we de hele cast tussen de etalagepoppen zien staan was ook erg leuk gevonden.

Qua verhaal vond ik de film echter minder goed. Het concept is prima, maar ik vond het uiteindelijk meer een misdaad-film en niet echt een Giallo. De film blijft boeiend van begin tot einde, ook al vond ik de climax dan wat minder.

Voor de jaren '60 is Blood and Black Lace een vrij brute film, met harde moordscènes. Als je ziet wat Bava later in de 70s zou doen is het echter nog vrij braaf.

De film had een goede soundtrack van Carlo Rustichelli, een combinatie van Jazzy muziek en spannende suspense muziek. De soundtrack deed me overigens vaak denken aan Gotische horror (zoals Bava ook maakte).

Alles bij elkaar is Blood and Black Lace natuurlijk een must-see voor de Giallo-liefhebber. Visueel is de film schitterend en de film gaat ook nergens vervelen.

Visueel sterke film vol moorden die nog vrij netjes in beeld worden gebracht, de gore valt mee. Voor één van de eerdere films in het genre en gezien het jaartal is dat niet zo verrassend. Het verhaal is best coherent en de personages zijn oké, maar wat de film na ruim 50 jaar nog de moeite waard maakt is de stijlvolle regie en camerawerk, vol met mooie shots en knap gebruik van kleur en muziek. Een stijl die helaas weinig meer terug te vinden is.

Oergiallo

Ik blijf een vreemde vibe hebben met Mario Bava. Ik reken hem tot één van mijn favoriete regisseurs en schaf zijn werk nagenoeg blind aan en toch reflecteert zich dat niet in de algemene score. Er zitten namelijk veel 3.5* films tussen, maar met een gemiddelde van 3.63* op 8 geziene films heeft de regisseur op zich dan ook weer niet te klagen. Ik beoordeelde hem ook nooit met minder dan 3.5* en Blood and Black Lace gaat daar niets aan veranderen.

Omdat dit gewoon weer een erg degelijke Bava film is. Plotgewijs wat een rommeltje (dan vond ik bijvoorbeeld zo'n Red Queen Kills 7 Times - weliswaar niet van Bava - die ik recent zag op dat gebied heel wat beter) doordat er gewoon een te grote groep mensen is. Je kunt amper volgen wie wie is en tegen dat je het weet, dan zijn ze alweer dood. Wat laat hij hier echter toch weer een visuele pracht zien.. Die Arrow release is dan ook volledig zijn geld waard en het is werkelijk indrukwekkend hoe hij hier met kleuren weet te spelen. De openingscredits alleen al met die tracking shots en de cast die poseert (onvoorstelbaar dat de Amerikaanse distributeur voor de Amerikaanse release deze besloot te vervangen..) zijn erg geslaagd maar de mooie scènes zijn gewoon veel te veel om apart op te noemen. Verder ook een film die overduidelijk een aantal typische giallo elementen heeft geïntroduceerd, maar het loopt dus niet altijd even vlotjes in elkaar over.

Wel een heerlijk iconische killer trouwens (zeker qua design) maar ook de bruutheid is vrij stevig te noemen. Van de geziene Bava films die nog een stapje verder gaan zou ik enkel A Bay of Blood noemen, maar het is geen storende factor in deze Blood and Black Lace. Meer zelfs, zo'n scène als die waar het gezicht van Peggy verbrand wordt.. Het is een kundig staaltje make-up werk. Qua cast valt hier niet zo bijzonder veel te zeggen. Een allegaartje aan mooie vrouwen en shady ogende mannen waarbij de slachtoffers vooral in de eerste categorie vallen. Het probleem blijft echter dat er gewoon echt teveel personages zijn, ik had het toffer gevonden mocht Bava gewoon met wat minder mensen aan de film was gestart. Zijn moordenaar verliest weliswaar niet veel tijd om dat aantal te doen minderen maar toch.. het leidde iets teveel af.

En zo is er bijna telkens wel iets mis met een Bava waardoor ik net geen 4* kan uitdelen. De favoriet blijft nog steeds Lisa e il Diavolo maar dan effectief de Bava versie en niet de House of Exorcism variant van Alfredo Leone.. In ieder geval: enorm sfeervol maar hier en daar hapert het op narratief gebied en dat is eeuwig zonde. Al denk ik wel dat Bava zo'n regisseur is die met herzieningen wel eens hoger gewaardeerd wordt.

3.5*

Deze film werd binnen zeven weken tijd opgenomen. De opbrengst was matig, en wist zelfs niet de top 100 van best scorende films in Italië te bereiken. De film werd wel een mijlpaal in de Italiaanse cinema, omdat het giallo-genre van start ging. Het giallo-genre blijft de langstlopende filmische beweging van Italië. Actrice Mary Arden schreef het grootste deel van de Engelse dialoog voor de film. Deze werd in het Engels gesynchroniseerd voor overzeese marketing. De meeste mannelijke personages werden nagesynchroniseerd door Paul Frees voor de Amerikaanse release, waaronder Cameron Mitchell. Blijkbaar konden de Woolner Brothers hem niet zover krijgen om zijn eigen tekst in te spreken. De Engelse vertalingen van de Duitse titels voor de film zijn "Bloody Silk" en "The Masked Strangler." De Engelse vertaling van de Deense titel is "Red Nights of the Iron Hand." Deze titel verwijst naar het metalen wapen dat bij de moord op Nicole werd gebruikt. De distributeurs hadden voor de oorspronkelijke Amerikaanse release een hekel aan de openingscredits van Bava. Hierin poseert de cast in een salon tijdens een reeks creatieve trackingshots. De distributeurs lieten nieuwe openingscredits maken waarop een reeks macabere animaties waren te zien van mannequins die werden neergeschoten. Vanwege het lage budget monteerde Bava de camera op een kinderwagen, en gebruikte deze voor trackingshots. Tijdens de scène waarin Peggy's lichaam uit de kofferbak valt, deed zich een pijnlijk ongeluk voor. Ondanks de herhaalde waarschuwingen van Bava aan Lea Lander tijdens de repetities dat de kofferbak volledig moest worden geopend, bleek dit bij de eerste take niet het geval te zijn. Deze sloeg vervolgens terug naar beneden, en raakte de neus van Mary Arden. Haar ogen werden ternauwernood gemist. De actrice raakte in shock en snikte onbedaarlijk. Bava stopte per direct met filmen, en droeg Arden snel naar binnen om haar te troosten. De rest hielp mee bij het verzorgen van haar verwondingen. Het duurde een paar uur, alvorens ze tot rust was gekomen. Het ongeluk heeft uiteindelijk een litteken op haar neus achtergelaten. Jaren later maakte de actrice grappen dat de film haar bijna letterlijk had gedood. De make-up die werd gebruikt voor het verbranden van haar gezicht, zou ruim vier uur in beslag nemen. Op een avond na het fotograferen was Arden te moe om de make-up van haar gezicht te verwijderen, en ging naar huis. Haar moeder woonde destijds bij de actrice, en schrok zich een ongeluk toen ze haar dochter zag binnenkomen. Sommige scènes met haar brandende gezicht op de hete kachel werden verwijderd, omdat ze te shockerend waren. De villa van Greta is precies dezelfde plek waar enkele scènes uit Le Mépris werden opgenomen. Op verzoek van Bava heeft Carlo Rustichelli twee thema's uit de films La Bellezza di Ippolita en La Frusta e il Corpo hergebruikt.

De film bevat een verrassende visuele inhoud. In deze klassieke slasher ligt de spanning en suspense op de loer, en is het mysterieus verhaal goed gefotografeerd. Met name weggelegd voor alle giallo-fans.

3,0 *

Heerlijke cinema en ik zou er wat voor geven (bvb. de prijs van een filmticket) om dit op het grote scherm te zien. Dit is dus waar Dario Argento de mosterd vandaan haalde en dan is vooral Suspiria hiervan een (geslaagde) doordruk. Mario Bava lijkt me een true original met zijn combineren van clair obscur, barokke decors en hypnotiserend kleurenpalet. Het whodunit verhaal bevat bovendien een logica die niet altijd terug te vinden is bij zijn navolgers. Of het goed geacteerd is? Dat is voor mij niet het punt. Het is bij momenten theatraal maar dat past dan weer perfect bij de stijl van de film. Een film met de grandeur van een horror opera is dit. Om te kijken, te herbekijken en te bewonderen.

Met deze aangename giallo ben ik van me meer te focussen op dit specifieke filmgenre. Allereerst een fijne sfeerschepping en leuk decor met de nodige franjes en kleuren.

Altijd leuk zo´n who dunnit al moest ik er toch mijn aandacht bijhouden, want er passeren wel wat personages de revue. En ze vielen nog eens bij bosjes ook. De film biedt voldoende spanning, suspense en een vleugje mysterie met de gemaskerde dader.

Acteerwerk misschien wel wat theatraal, maar bij die oude films heeft dat wel zijn charme.

Kleurrijke en soms gestileerde horrorfilm, maar helaas zijn die scenes relatief schaars en beperken zich voornamelijk tot de nachtopnames. Regisseur Mario Bava heeft een fijn gevoel voor sfeervolle omgevingen en verwerkt dat soms goed in de film, maar de uiteindelijke inhoud daartegenover allesbehalve. De moordenaar kent een saaie vormgeving, het mysterie is eigenlijk geen enkel moment interessant en het acteerwerk is zwaar onder de maat. Wanneer het op de gore aankomt haalt het geheel ook niet al te hard uit, een aantal moorden worden zelfs exclusief beperkt tot wurging. Veel stimulatie is er dus niet voor de kijker, maar een aantal knap in beeld gebrachte scenes brengen nog enigszins leven in de brouwerij.

Giallo in zijn vroegste schoentjes onder leiding van Mario Bava die de aandacht vooral op de vormgeving focust en dit op een fantastische manier weet te doen. Prachtige kleuren, leuke decors, knap gebruik van schaduwspel en een gepaste sfeerrijke horrorsfeer.
Het whodunit verhaal is vrij complex door de vele personages en hun beweegredenen of achtergronden die de kijker uiteraard niet kan weten. Uiteindelijk wordt het motief van de killer naargelang de film vordert wel duidelijk. Het dagboek van het eerste slachtoffer vormt de rode draad van de film want meerdere personages hechten er veel belang aan en de killer zeker want deze heeft schrik dat hier een link naar hem of haar wordt gebracht. Gevolg is dat door het belang van het dagboek meerdere slachtoffers vallen en de moorden niks te maken hebben met een seksseriemoordenaar zoals de politie van begin in gedachten heeft. Suspense voldoende aanwezig want echt grip op de vermoedelijke dader ga je pas ontdekken naar het einde toe. Het slot is bevredigend want het motief is aannemelijk en qua plan ook ingenieus bedacht. De inspecteur geeft ook op een moment toe dat hij een slechte zet heeft gedaan om de mannen voorlopig in hechtenis te nemen waardoor de verdenking op hen volledig wegvalt wanneer er dezelfde nacht weer een moord wordt gepleegd. Hij had er nooit bij stilgestaan dat de killer ook een hulpje kan hebben. Conclusie : leuke giallo met een vleugje mysterie die vooral op het visuele vlak erg sterk is. 7,5/10