Onna ga Kaidan wo Agaru Toki (1960)

Wordt deze maand voor het eerst op DVD gereleased. Door Criterion nog wel, ik ben benieuwd!

Mooie film. Mooie eerste kennismaking met weer een zeer boeiende Japanse klassieke regisseur.

De film vertelt de moeilijkheden van een vrouw die zoekt naar onafhankelijkheid, maar dat maar niet kan vinden. Een vrouw die constant een masker opheeft en dat na vijf jaar niet veel langer meer kan verdragen. Een erg mooi verhaal dat zowel een tijdsbeeld laat zien als dat ontstijgt.

Geschoten in 1: 2,35 in fraai zwart-wit. Mooie shots van Tokyo bij nacht. Af en toe een voice over van de hoofdpersoon en weinig, maar mooie muziek. Vrij toegankelijk ook. Waarom Naruse in het westen niet wat bekender is/was is me eigenlijk een raadsel. Dit is een erg mooie eerste kennismaking.

Ik weet niet of de titel een letterlijke vertaling is, maar de Engelse titel is prachtig, vooral na het zien van de film.

4.0*, maar een hele dikke.

Komt 26 November uit in een box van BFI, samen met Late Chrysanthemums en Floating Clouds. Komt, denk ik, wel in mijn DVD-verzameling!

Zeer fraai gemaakt, maar een nogal levenloze personificatie door de anders zo overtuigende Takamine Hideo, Naruse's vaste actrice. Toch een tegenvallertje na het uitstekende Floating Clouds, maar misschien komt het ook dat de vaste Naruse elementen na zoveel films niet meer verrast, al kan je dat van Ozu natuurlijk ook niet echt zeggen. Naruse vind ik iets minder, maar is zeker de moeite waard. Ik vond hiermee al met al de eerste box van een hoger niveau dan de tweede.

Ik ben niet onder de indruk van deze eerste kennismaking met Naruse.

Hoewel technisch gezien een prima film raakte het me niet. Dat maakte ik al eerder mee met Kurosawa en in mindere mate Ozu. Wellicht heb ik moeite de Japanse mentaliteit en cultuur te doorgronden en kan meer experimentele cinema als dat van Teshigahara me meer bekoren.

Gevoelsmatig zou ik een kleine voldoende moeten geven, maar als ik erbij nadenk besef ik dat ik grote delen van de film niet interessant en zelfs saai vond. Daarom 2,5

Net zoals in veel landen loopt er ergens een grens in de Japanse filmhistorie. Onder meer Naruse, Ozu, Kurosawa en Mizoguchi zijn klassieke regiseurs. Ik denk dat je je misschien eens moet wagen aan new wave. Japanse regisseurs die hun debuut maakten vanaf 1957. Imamura, Suzuki, Oshima, Yoshida en Masumara bijvoorbeeld. Ligt je volgens mij veel meer.

Bedankt voor de tip, ik zal kijken of ik wat werk van deze regisseurs kan vinden.

Buitengewoon sterke en sfeervolle film over de animeermeisjes in het beruchte Ghinzu district in de jaren '50-'60.

Film doet geregeld wat denken aan een mengeling van de perfect gedetailleerde neo-realistische vertellingen van een Ozu en een Amerikaanse filmnoir.

De film speelt zich dan ook met name af in de nachtelijke bars en hoofdpersonage Mama is echt een heel sterke rol.

Ook haar diverse rijke (bijna allemaal...) klanten zijn prettige acteurs.

Erg mooie film van Naruse, waarbij me gelijk opviel dat die in prachtig zwart-wit geschoten is, iets waar ik sowieso al erg van houd. Het camerawerk is ook meer dan goed te noemen en het verhaal is interessant.

Naruse vertelt het op een rustige manier. Hideko Takamine zet een prima hoofdrol neer als de vrouw die twijfelt aan het werk en vooral over haar toekomst. Ze voert diverse gesprekken met uiteenlopende personen, waarbij ik een vrij grote sympathie voor haar kreeg. Ook de rest van de cast speelde naar behoren en daarnaast zijn de dialogen goed geschreven.

Ik vond het overigens een heel andere film dan Floating Clouds, de enige andere Naruse die ik tot nu toe zag. When a Woman Ascends the Stairs is lichter van toon, toegankelijker en vooral prachtige geschoten, met een heerlijk nachtelijk sfeertje. Naruse is voor mij een regisseur, waar ik zeker meer van wil zien.

4,0*

Fraaie zwart-wit beelden vertellen het verhaal van een gerespecteerd animeermeisje (zeg maar -vrouw), die op een tweesprong in haar leven is gekomen. Wil zij verder in deze business als de madame van een eigen club of zoekt zij haar geluk bij een nieuwe huwelijkspartner, in strijd met een vroegere belofte aan haar jong gestorven echtgenoot?
Net als het dilemma op zich, zijn de routes naar elk van beide doelen rijkelijk gevuld met hindernissen en leugens.

De charmante Hideko Takamine geeft op bedachtzame en innemende wijze invulling aan deze karakterstudie, zoals trouwens heel de cast prima werk aflevert. Mijn kennismaking met regisseur Mikio Naruse smaakt naar meer.

Lijkt heel erg op Akasen chitai (1956) van Mizoguchi , maar net iets beter dan de genoemde film . Al zijn vrouwen in deze film van Naruse geen prostituees van beroep maar animeermeisjes .

Ik heb veel moeite met de films van Mizoguchi en Naruse die de thema's over prostitutie behandelen . Hun films komen op mij zeer oubollig , knullig / naïef , eendimensionaal en onrealistisch over .

Geef mij maar liever films van Pasolini zoals Accattone (1961) en Mamma Roma (1962) ...