6 Donne per l'Assassino (1964)

Deze bijzondere stijlvolle giallo-horror klassieker zal menig griezelhart doen bloeden. Bava slaagt erin gedurende het eerste deel van zijn film zowat iedereen verdacht te maken. En als je dan eindelijk weet wie de moordenaar is, blijft de verdere ontknoping toch nog voor verrassingen zorgen Er zitten een paar voor hun tijd erg geweldddadige sekwensen in. Vooral de decors en het gebruik van de kleuren is ook erg sfeerscheppend. Een pareltje dat thuishoort in elke collectie van de fans van dit genre! Er is een schitterende dubbele DVD uit van VCI in Regio 1.

Blood and Black Lace moet zowat de belichaming zijn van het begrip “giallo”. Massa’s verdachten, massa’s mooie vrouwen, bruut geweld, een iconische moordenaar en een onverwachte ontknoping.

Wat deze giallo zo interessant maakt is niet zozeer het whodunnit-element, maar veeleer de audiovisuele inkleding. Prachtige barokke decors en een overdonderende, pompeuze score zijn het stijlkenmerk van deze horrorfilm. Ook de geweldsscènes zijn lekker bruut, zeker gezien het tijdskader. Niet meteen expliciet of extreem bloederig, maar gewoon erg agressief en rauw geschoten. Net zoals de killer trouwens, wiens outfit meteen de maatstaf is voor de latere giallo-slechterikken: de hoed, de lederen handschoenen, de lange lederen regenjas en de kous over het gezicht. Kan het nog stijlvoller?

Stilistisch ziet het er dus allemaal piekfijn uit, maar op de verhaalstructuur valt nog een en ander aan te merken. Zo verschijnen er iets teveel verschillende karakters ten tonele waardoor verwarring nooit ver weg is, iets wat ook in het latere Bay of Blood stof tot discussie is. Maar ook de ontknoping valt verrassend vroeg in de film en komt bovendien nogal geforceerd over. Personages die hun eigen motieven luidop en van a tot z uit de doeken doen…het is een bizar gegeven. Al een geluk zijn de resterende 25 minuten nog boeiend genoeg om de kijker vast te houden; maar dat is eigenlijk gedurende heel de film het geval. Nergens wordt het saai of vervelend en voor een film uit ’64 is dat toch een grote kwaliteit.

Kortom, ben je een liefhebber van Italiaanse horror of Italiaanse cinema tout cour, dan moet je deze zeker gezien hebben. Blood and Black Lace is dan wel geen Profondo Rosso en Bava is geen Argento, maar toch is deze prent op haar manier meer dan het kijken waard!

Daar heb ik niets van gemerkt. Ik vond de score vrij pover eigenlijk voor een horrorfilm, ook ietwat misplaatst op sommige momenten. Het is gewoon muziek die goed bij de tijdsgeest past (zeker gezien het land van herkomst, Italië), maar bij een giallo/slasher weet ik wel betere muziek te bedenken. Let op: ik vond de muziek absoluut niet storend of slecht, maar ze vormt in mijn ogen zeker en vast niet de grote meerwaarde van de film.

Blood and Black Lace is een film die een enorme status geniet: de film, geroemd door vele critici, wordt algemeen beschouwd als de eerste giallo (ook al is 'The Telephone' uit Black Sabbath, van dezelfde Bava overigens, hem eigenlijk een stapje voor, maar dan spreken we over een kortfilm van een 15-tal minuten), en ruimde de baan voor al het latere slashergeweld à la Halloween en Friday the 13th.
Blood and Black Lace is niet de film der films geworden, maar het is wel een trendsettende giallo/slasherfilm van een zeldzame schoonheid.

Bava toont meteen wat hij in huis heeft d.m.v. een sfeervolle (doch ietwat campy) voorstelling van zijn hoofdpersonages en de eerste tien minuten van de film. Tijdens de overige 110 minuten laat de regisseur visueel gezien geen enkele steek vallen, en weet hij nog een drietal scènes op het scherm te schilderen met een gelijkwaardige visuele schoonheid als de beginscène. Dit zijn heus geen holle woorden: het waanzinnig efficiënte kleurengebruik en goede oog voor kadrering zorgen ervoor dat vele shots uit Blood and Black Lace om duimen en vingers bij af te likken zijn (liefhebbers van de visuele pracht van Argento zullen bij Bava zeker en vast niet van een kale kermis thuiskomen).

Narratief scoort de film, zeker gezien het genre, zeker en vast een voldoende. Er zijn idd nogal vrij veel hoofdpersonages die elk hun ding gezegd willen hebben, wat ervoor zorgt dat je op het einde van de film een beetje op je honger blijft zitten: sommige personages konden misschien wat meer screentime gebruiken, in elk geval naar het einde toe. De plot is niet origineel te noemen, maar de kijker heeft er zeker en vast het raden naar wie precies de moordenaar is.
De film kent genoeg spannende ogenblikken: geen 'creepy' horrorscènes misschien, eerder efficiënte thrillermomenten.

Acteerprestaties zijn degelijk (al steekt het Italiaanse overacting af en toe toch weer eens de kop op), al dient gezegd te worden dat het niveau van de acteurs in het algemeen iets hoger ligt dan dat van de (mooie) actrices.
De film heeft slechts last van een aantal vervelende ogenblikken, al zijn deze van erg korte duur: een tweetal keer is de montage niet al te geslaagd (maar dat komt vaker voor bij films uit die tijd), het einde van de film lijkt op andere pellicule te zijn gedraaid (het ziet er in elk geval korreliger uit dan de rest) en er is één hilarisch moment dat 'helaas' net temidden van een schitterende scène valt Ik heb het over de scène in de antiekwinkel, waar de moordenaar zijn slachtoffer stalkt. Tussen de lichtflitsen door ziet het slachtoffer in de verte haar belager staan, om vervolgens te zien dat hij plots verdwenen is. Helaas is het *toverstokje-en-de-moordenaar-is-weg*-effect voor de kijker nét iets te duidelijk.


Blood and Black Lace is tot nu toe de mooiste Bavafilm die ik al gezien heb, en zeker en vast één van de mooiste horrorfilms tout court. De verbluffende visuele pracht vind ik al genoeg om van deze film te genieten, maar de spannende momenten dragen zeker en vast bij aan deze prachtige film.
Absoluut verplicht kijkvoer voor de liefhebber van de Italiaanse giallo-cinema en de Amerikaanse slasherfilm (ook al zal je hem allicht moeten importeren vanuit de States, de film verdient het!) en een film die ten sterkste aanbevolen wordt voor elke filmliefhebber.

4* (schipperend tussen 3,5 en 4 eigenlijk)

Sfeervolle en mooi vormgegeven film van Mario Bava, die met "Sei donne per l'assassino" de eerste giallo op zijn naam mag schrijven. Alle sleutelelementen zijn aanwezig: de killer met zwarte handschoenen en regenjas, de mooie dames, de theatrale settings en de clevere twists aan het einde.

De film start met een prachtig shot: een storm woedt op het duistere domein van Christina, eigenares van het modehuis vol jonge modellen. De wind slaat het naambordje los en we krijgen een zicht op het statige gebouw met antieke fonteinen en wiegende palmen. Twee personages voeren een geheime conversatie en al snel verplaatst de film zich naar de eerste moord, die op Isabelle, één van de modellen van Christina's modehuis ... en de titel van de film doet vermoeden dat het niet bij één slachtoffer zal blijven.

Het verhaal is een typische giallo, met een opvallend vroege ontknoping van identiteit van de moordenaar. Na ongeveer 60 minuten, zonder enige opbouw, wordt duidelijk wie de modellen heeft vermoord, al zitten er in het laatste half uur nog voldoende plotwendingen om het boeiend te houden. Meer nog: het laatste half uur vond ik erg boeiend om te volgen -niet dat het eerste uur niet interessant was.

De film is technisch een mooie voorbode van "Operazione paura"/"Kill Baby Kill" uit '66. De rode/groene kleuren komen hier al mooi tot uiting en geven de film een eigen karakter en sfeer, maar nergens zo overweldigend als bij Bava's film uit '66.

Echt veel slechts valt er over "Sei donne per l'assassino" niet te zeggen. De personages zijn nogal éénzijdig uitgewerkt en sommige leren we eigenlijk niet echt kennen. Soms ligt het tempo eerder traag. Maar verder een mooie, stijlvolle giallo die de start betekende van een nieuw uniek genre dat vooral tijdens het begin van de jaren '70 hoogtij vierde in Italië en ver buiten diens grenzen.

Mijn oordeel: een goede 3,5/5.

Ik ben het grotendeels met Halcyon eens. Het verhaal is niet denderend. Maar de aankleding is heel interessant. Veel kleuren, veel schaduwen. Duidelijk onder invloed van Hitchcock en film-noir (en misschien ook wel een film als Peeping Tom), maar enerzijds overdadiger, bijna kitscherig en anderzijds in de moordscenes al een stap brutaler. Ik hou wel van de muziek die in dit soort cultfilms gebruikt wordt. In bijvoorbeeld de scene waarin de bazin sleept met het lijk van het model is de muziek raar dissonant, maar tegelijk werkt het wel. De scenes in grote ruimtes met veel mensen zijn vaak opvallend sterk.

Interessante eerste kennismaking met een subgenre waar ik nog wel meer van wil zien.

3.5*

Hail to Bava. ****1/2

Perfect; echt een prachtige Giallo

Moet bekennen hier heel nieuwsgierig naar te zijn, waar kan ik hem op DVD vinden?

Amerika, niet in Nederland in ieder geval.

Een waar meesterwerk. Zowaar nog beter dan Bava's I Tre Volti della Paura en daarmee één van de hoogtepunten uit zowel de Italiaanse- als de Horrorfilm. De bewegingen van omgeving en acteurs, de belichting en de ongelooflijke artdirector maken dit tot een waar pareltje. Mario Bava gebruikt heeft een lekker directe manier van vertellen waarin zijn visuele stijl de show steelt en tezamen met een perfecte timing zorgt voor enorme spanning. De moorden en moordenaar zijn, vooral voor de tijd, enorm dynamisch en agressief en geven de film iets extra’s mee wat dit tot een perfecte horrorfilm maakt. Sei Donne per 'L Assasimo is één van de beste horrorfilms ooit gemaakt, Bava is een held.

Stijlvol aangeklede film met uitermate lugubere gemaskerde moordenaar.
Gaat verder waar Hitchcock's Psycho ophield qua sadisme en gruwel en van wezenlijk belang qua invloed op Dario Argento en Brian DePalma.
Ook fantastisch: Eerst 5 overtuigende verdachten introduceren na een uur vertellen wie nou die dader is en dan nog doodleuk een half uur doorgaan.
Verplichte kost voor de genre-liefhebbers!

Prachtige giallo die barst van de sfeer en een mooi verhaal heeft. De film blijft spannend tot het eind. De moordenaar ziet er prachtig uit en ook de moorden zelf zijn mooi gefilmd. Prachtige soundtrack ook.

Arty film met sfeer money can't buy these days. De regie en 'bewegende' cinematografie zijn bij vlagen heel lekker (en komen heerlijk samen in de long takes), de spanning wordt goed opgebouwd, het acteerwerk is overwegend goed en ook belichting en muziek mogen er zijn. Alleen vond ik de acteermethode niet al te cohesief met de toon van de film en de gedoubleerde dialogen hielpen daarin niet bepaald mee..
Dat ik een lijk met d'r ogen zag knipperen ook niet bepaald Na een tjdje ging het van artistieke thriller naar dik aangezette drama. Wat ingeslagen richting betreft vond ik de film dus ietsjes inconsistent.

Mixed signals dus, maar overwegend positieve.

Kudo's ook voor de Telefoni Bianchi verwijzing op het eind.

Die Mary Arden mocht me d'r trouwens wel wezen zeg.

Toch wel ene tegenvallertje van Bava. Ik had me helemaal klaargemaakt voor een meesterlijk staaltje sfeerfilmerij, maar dit heb ik al sterker gezien bij de meester van de Italiaanse horror cinema. Blood and Black Lace heeft vooral te lijden onder een weinig interessante plot. In ieder geval vind ik dat Bava de verkeerde keuzes heeft gemaakt. De setting is bijzonder sterk, het kleurgebruik zoals gewoonlijk erg sfeervol, maar het script is niet de gewenste aanvulling op deze basisgegevens. De ontknoping vind ik veel te vroeg ingezet, de moordenaar weinig mysterieus gemaakt en het aantal personages was me op een gegeven moment iets teveel, waardoor ik op momenten het overzicht even kwijt was. Ook werd het muziekje mij iets te repetitief. Desalniettemin heb ik genoten van Blood and Black Lace, maar vind ik bijvoorbeeld Black Sabbath veel meer een uiting van Bava's meesterschap.

3,5*

Dinsdag 13 september te zien samen met Black Sabbath (ook van Bava) in Cinema OT301 (Overtoom 301, Amsterdam). Inloop om half 8 en een kaartje kost 4 euro:

MovieSense Presents: Mario Bava double-feature filmavond | MovieSense - Online filmmagazine

Is dit de release die ik moet hebben? Ik zie enkel 'Sprache: Deutsch' en 'Untertitel: Deutsch'. Toch wordt deze vanaf dvdbeaver doorgelinkt...

''Too bad the German DVD is no longer available.''

Schitterende giallo met briljant kamerawerk en uiterst sfeervolle kitsch-belichting. Let bijvoorbeeld op het long shot van allerlei dames in pashokjes tijdens een modeshow. Dat moet de Palma gezien hebben. Het verhaal is niet eens onlogisch (wat meestal wel het geval is bij giallo's) en als moordmysterie geheel geslaagd.

Prachtige film maar de film muziek vond ik op een gegeven moment vervelend worden.

Vrijdag 21 juni te zien in EYE in het kader van Cinema Egzotik

Geweldig om groot te zien. De moorden in de print die destijds in NL is uitgebracht bleken wel wat gekuist, helaas. De film bleef echter fier overeind.

Hoewel ik Blood and Black Lace af en toe iets te traag vond kan ik de visuele flair wel waarderen.

Ik weet niet of ik de volledige cut heb gezien in Eye, maar ik vond de moorden wel wat bloedeloos. Dat mag de 'pret' gelukkig niet drukken, want de moordenaar ziet er echt prachtig uit, en de stalk and slash scènes zijn uiterst sfeervol gedaan en zijn behoorlijk spannend tot aan de grote apotheose. De indrukwekkende slepende camera is bijna een personage op zichzelf, en de kleine schrikmomenten weten je lekker op het verkeerde been te zetten.

Giallo staat bekend (is berucht mag ik ook wel zeggen) om de bijna niet te raden identiteit van de dader en de vele red herrings om de kijker om te tuin te leiden. Ik vond het hier gelukkig erg goed gedaan, want ik kon het niet echt raden zonder dat de onthulling van de dader volledig uit het niets kwam; het was nu ten minste echt iemand uit de cast en niet een laatste toevoeging.

Overacteren en dubbing leidden bij mij wel af, maar de acteurs doen hun best. Het was allemaal erg stijlvol gedaan, wat ik wel kon appreciëren: de hele film druipt gewoon van de klasse. Trouwens, leuk dat onze toekomstige ''acteurs' en 'actrices' deze film zo konden 'waarderen'. Ik heb er veel vertrouwen in voor de toekomst. De muziek ten slotte was inderdaad soms iets te kitsch voor mijn smaak, maar ik vond het zeker wel passen.

Deze film stond aan de basis van de Giallo, en is goed gegrond in de realiteit, iets wat door Argento en anderen wel eens werd vergeten. Ik ben blij dat ik hem op een groot scherm gezien heb.

Alleen mag de leraar zijn schoolklasje volgende keer wel thuislaten...

Na Black Sabbath mijn tweede Bava pas, en wederom is het vooral de sfeer die de film naar de voldoende trekt. De grote, kitscherige villa bewoond door prachtige modellen omgeven door fel kleurgebruik en mooi schaduwspel is een genot voor het oog. De veelgeprezen soundtrack is me echter even ontgaan, hij is me niet opgevallen.

Ik had wel een beetje moeite om de personages uit elkaar te houden. Zeker als ze ook nog aardig op elkaar lijken; alle mannen in pak en de vrouwen kort blond haar met drie lagen plamuur op. Vanaf het begin van de film waren het er al meer dan tien waardoor het soms een beetje chaotisch was. Maar al snel slinkt het groepje doordat er een gestoorde moordenaar op pad is. Die ziet er simpel, maar tof uit. Maar de moorden hadden naar mijn mening beter gekund. Iets creatiever, en vooral wat meer bloed had niet misstaan.

De ontknoping kwam wat vroeg en zeker niet als verrassing. Logisch ook als zowat de hele cast is uitgeroeid, dan blijven er maar een paar opties over. Het verhaal is uiteindelijk nog redelijk goed, al vind ik die onderzoekjes van de politie in een giallo nooit zo interessant. Toch een dikke voldoende, en met potentiele ophoging in de toekomst.

Geweldig dag, Arrow kondigt bluray-release aan van het meesterwerk van Bava: Sei Donne per l'Assassino

Te gek inderdaad, las het gisteren op cult-labs.com.

Eindelijk een echt goede release van deze film na de matige amerikaanse dvd uitgaves.

Deze staat nu op de officiële Arrow website. Er zijn twee varianten: een steelbook en de normale Blu-ray/DVD combi. Zoals altijd hebben ze weer een prachtige nieuwe artwork ontworpen.

Sommige mensen vinden de Arrow artworks iets te over-the-top. Ik kan ze over het algemeen wel goed waarderen met uitzondering van het naar mijn mening afzichtelijke werk dat ze bij de Day of the Dead blu-ray hebben geleverd (de normale editie althans. De later uitgebrachte steelbook vond ik wel mooi).

Maar nu weer over naar deze aanstaande release (releasedatum is 13 april). Ik vind de extra's ook erg tof! Zo kan je kiezen tussen de Engelse en Italiaanse soundtrack (wist niet eens dat er twee verschillende soundtracks waren). Daarnaast kan je kiezen tussen de originele Italiaanse audio met Engelse ondertiteling of de Engelse dub (met eveneens Engelse ondertiteling).

Verder zit er een nieuwe docu over de film bij met bijdrages van Dario Argento en Lamberto Bava, spreken de makers van Amer over hoe deze film hen beïnvloedde, de neo-giallo Yellow (2006) en nog meer, waaronder uiteraard ook weer een bijgevoegd boekje (die ikzelf altijd met veel plezier lees).

Kortom, een release om naar uit te kijken dus. Ik kan niet wachten om deze (eindelijk) aan mijn collectie toe te voegen!

Enthousiast door de UK blu-ray release besloten ik en een vriend van me bij hem weer eens naar deze versie te kijken (ik heb helaas geen regiovrije speler). Wat blijft dit toch een prachtige film!

Bava weet er met zijn gebruik van felle kleuren er hier en daar een visueel spektakel van te maken. Vooral de kleur rood lijkt hierin de boventoon te voeren. Zo is er meerdere malen een rood getinte paspop in beeld en valt één van de laatste scenes heel erg op doordat iemand met een knalrode telefoon gaat bellen.

Verder is deze film zo'n beetje de meest pure definitie van giallo die ik ooit gezien heb. De moordenaar draagt uiteraard leren, zwarte handschoenen en gaat behoorlijk bruut en sadistisch te werk. Verder is het masker erg sterk verzonnen, want het maakt de dader écht onherkenbaar. Bij latere giallo's zou men er eerder voor kiezen om het gezicht gewoon niet in beeld te laten komen en bij de daarna door giallo's geïnspireerde slashers zou men meer voor de iconische maskers gaan (of gemuteerde/verbrande gezichten). Bava slaagde er dus in met iets compleet unieks te komen dat zelfs tot op de dag van vandaag weinig tot nooit gebruikt werd.

Daarnaast slaagde Bava erg goed met het whodunnit concept, want tot de onthulling had ik echt geen idee wie de moordenaar zou moeten zijn. Hij maakt namelijk iedereen verdacht. Daarom moeten alle mannelijke personages ook een keer allemaal op het politiebureau komen, omdat de diender die het onderzoek doet geen idee heeft wie van de mannen de moorden echt begaan zou hebben. De uiteindelijke ontknoping is verrassend en vernuftig in elkaar gezet.

Verder bevalt de bruutheid van de moordenaar me wel. Natuurlijk is er nog niet echt expliciete gore te zien, maar de moorden zijn gewoon bruut en soms erg sadistisch uitgevoerd.

Ook is de bombastische score van Carlo Rustichelli erg sterk. Het ondersteunt regelmatig prima in de sfeerschepping. Hij deed trouwens ook de score voor de eveneens sterke Bava horror La Frusta e il Corpo. Qua stijl heel anders en een flink stuk gotischer dab deze film, maar een aanrader voor Bava liefhebbers naar mijn mening.

Blood and Black Lace is een terechte klassieker. Suspensevol en visueel echt prachtig.

Blu-ray review: "Sei Donne per l'Assassino" (1964) | dvdbeaver.com

Stukje vakwerk weer van Arrow.

Er valt zeker 't één en 't ander aan te merken op deze gialloklassieker. De onvermijdelijke ouderdomskwalen komen geregeld de kop opsteken; zowel de hilarische dubs (soms niet eens synchroon) als het potsierlijke acteerwerk zijn van de partij. De ene acteur overtreft de ander in het houterig opdreunen van dialogen en klungelig 'emotievertoon'. Maar zulk soort elementen zijn doorgaans inferieur in deze films, al helemaal wanneer al snel blijkt dat Sei Donne per l'Assassino vooral in visueel opzicht excelleert.

Vaak mooi, expliciet kleurgebruik, zwierig camerawerk, en fraaie decors die de film een hoop cachet meegeven. De pompeuze tralala die door moet gaan voor 'soundtrack' deed helaas weer veeleer afbreuk aan de sfeer, dan dat die er substantieel aan bijdroeg. Maar zoals gezegd: de cinematografie zet dit recht. Wie uiteindelijk verantwoordelijk was voor al het slachtwerk? Het kon me werkelijk waar een rotzorg zijn. Gelukkig dus dat er sferisch genoeg te genieten viel.

3,0* voor mijn eerste Bava. Duidelijk een paar treetjes lager dan het werk van bijvoorbeeld Argento, maar op zich de moeite om eens gezien te hebben. Zou ook niet gek opkijken als Amer hier een hoop inspiratie vandaan heeft geplukt. Voornamelijk het kleurgebruik deed me er meermaals aan denken.

In mijn hoofd had ik niet alleen deze reeds gezien, maar al meerdere Bava's. Beide gedachtes kloppen niet, zie ik op Icheckmovies. Wel al vaak over gelezen deze film, en gekwijld over een boek dat ik graag zou willen hebben maar, dat te duur is. Nu die Blu-ray er is, moet deze toch echt wel even gekeken worden. Kan ik die jaren terug gepindakaaste versies alsnog ongezien verwijderen.