Jue Di Tao Wang (2016)

Heerlijke moderne maar authentieke Jackie Chan film (Jackie Chan is geen acteur, Jckie Chan is een genre!)

'

Nadat Chan jarenlang in een Amerikaanse buddy film gekoppeld werd met een Amerikaan is het nu andersom; een /chinese productie met een Amerikaanse acteur. Maar helemaal geslaagd is het niet, de film is erg Chinees met erg veel Chinese-humor met een vleugje Amerikaanse humor en dat werkt niet. Al die grappen over '''ballen'''(trap in kruis, kopstoot in kruis, geitenballen op menu etc) waren beetje gemaakt. Ook het hele verhaal komt erg geforceerd over. Zelfde geldt ook voor de humor en de gevechten had vaak de indruk dat de stunt/grap al bedacht was en de setting/verhaal er nog op moest worden aangepast terwijl in de oude Chan films Chan gebruik maakte van de set.

Johnny Knoxville idem, hij is geen Sammo Hung (dikke vechter) of Owen Wilson (overdreven egotripper) die een fijn e eigenschap heeft die de film kan gebruiken. Het was een hoofdbijrol.... en daarin kwam weer het forceren van het verhaal te boven, op sommige stukken moest Knoxville in de film terwijl het zonder hem waarschijnlijk veel mooier was geweest (vooral het einde voegde hij weinig toe).

Het is een beetje als de voetballers die naar China gaan: ze blijven volhouden dat ze het voor sportieve successen doen maar doen het gewoon voor het geld zo voelde deze film helaas aan en dat verklaart ook mij lage 3,5* want ben normaliter echt fan van dit soort films! Echt alle ingrediënten waren aanwezig dus er had veel meer uit kunnen worden gehaald.

Niet onaardig en ook met twee acteurs die wel een zeker komisch talent hebben, maar het is mijn humor niet echt. Ook duurt de film gewoonweg te lang. Dat komt vooral dat het een aaneenschakeling is van losse scènes die stuk voor stuk soms best werken, maar ook op een gegeven moment te veel in herhaling vallen. Als de film zelf dan geen ontwikkeling kent en veel van die scènes makkelijk geschrapt kunnen worden, dan gaat de aandacht toch wat weg. Wel sfeervol geschoten en voor enkele afzonderlijke momenten zoals het zingen van Rolling in the Deep bij een Mongoolse stam nog wel 2,5*.

Omdat ik vandaag mijn examen moest afleggen voor mijn MBO opleiding wou ik gisteren graag een film kijken waar ik mijn kop even door leeg kon krijgen, even lekker lachen en niet denken aan de stress die deze dag met zich meenam. Daarom heb ik besloten om het duo Chan en Knoxville op te zetten, een actie film die me al langere tijd in mijn gedachten stond en die ik op zich wel eens erg graag wou zien. Chan kan me meestal wel een lach op mijn gezicht bezorgen en Knoxville deed dit ook wel aardig tijdens zijn Jackass films. Toch vond ik ‘Skiptrace’ een beetje afgezaagd en was de film soms best irritant of slecht.

De cast vond ik in het algemeen niet zo geweldig. Hoewel Chan en Knoxville de absolute helden in de film zijn brengt het verder niet echt iets bijzonders met zich mee. Met uitzondering van Eve Torres maar die kon je ook bijna niet missen .

Het verhaal was geinig. We volgen een politieagent uit Hongkong wiens nichtje met de dood bedreigd word. Ze kan dit oplossen door Connor Watts naar Victor Wong te brengen. Ze stuurt Bennie Chan achter Connor aan die hem helemaal naar Rusland is gevolgd om hem daar op te halen en mee terug naar Hongkong te nemen. Tijdens zijn zoek actie en tijdens het terughalen stuitten ze op veel gevaren op hun weg en obstakels waar ze dan geleidelijk langs heen moesten manoeuvreren met veel geinige actie stukken.

Al om al, matige film en ik heb me de zondagavond wel vermaakt, alleen werd de film nergens speciaal of bijzonder en laat staan dat het ergens echt spannend werd. Veel clichés maken deze nieuwe Chan al minder aantrekkelijk. Dankzij mijn examen ben ik nu erg moe dus ik houd het bij een korte mening vandaag.

2.0*

Simpel vermaak.

Ondanks dat Jackie Chan tijdens de opnames in de rivier bijna kopje onder is gegaan en gered moest worden, is het meer dan bewonderenswaardig dat hij op zijn leeftijd nog steeds zijn eigen stunts doet. Daar blijft het dan ook eigenlijk wel bij. Jackie Chan gebruikt zijn aloude formule door kungfu te combineren met komedie. En waarom ook niet? Het werkt, en zo ook hier. Wel vernieuwend dat er verschillende Chinese invloeden door het verhaal worden geweven.

Toch is de tijd genadeloos. Zowel Jackie Chan als Knoxville doen het allemaal niet meer zo flitsend als ze het ooit hebben gedaan. Ook het acteerwerk was niet altijd even best. Het meest jammere is dat de chemie tussen de twee ook niet aan wil slaan.

Blijft wel een vermakelijk filmpje hoor. Alleen erg simpel.

3*

Jammer maar erg slecht

Met kinderachtig humor en nog slechter verhaal.

Normaal vind ik jackie chan wel leuk

Maar viel tich tegen

Leuke luchtige film om lekker mee op de bank te hangen.

Typische Jacky Chan. Al is de humor er wat over. Idem voor de actie, maar dat is nu eenmaal het genre. Al heb ik het gevoel dat de formule wat uitgeblust is. Heb het al eerder gezien in Rush Hour, maar vond de chemie met Chris Rock beter dan met Knoxville. Wel veel respect voor Jacky. Tijd heeft precies geen vat op deze man... Ideaal filmpje om een doordeweekse avond te vullen.

Op zich best leuk, ondanks dat het verhaal behoorlijk slap is. Ook de chemie tussen Knoxville en Chan was er naar mijn idee niet.

Al met al best aardig, maar een topper is het zeker niet.

Wat een slappe hap zeg, beetje formaat A-Team: voorspelbaar en weinig wol, vooral die vechtscenes komen zo nep en zo gemaakt over. Ik heb hier geen goed woord voor over. En nu gauw naar iets anders kijken.

I never would have figured you for an Adele fan

Ik heb eigenlijk wel een zwak voor Jackie Chan. Net als bij de meeste mensen leerde ik hem vooral kennen via een aantal Amerikaanse komedies eind jaren '90/begin jaren 2000 maar het had wel als resultaat dat ik via hem mijn eerste stappen naar Aziatische films zette. Samen met een kameraad maakte ik er - toen we nog op school zaten en wekelijkse filmavondjes deden - een sport van om alles van Chan te kijken, maar we zijn nooit echt volledig rond geraakt. Chan blijft ook acteren natuurlijk, dus de meer recente films heb ik vaker gemist maar kijk: volgens Letterboxd is Skiptrace de 81e film die ik van de man zie.

En ik ben hem nog altijd niet beu. Hij wordt uiteraard al wel een dagje ouder, maar het is toch nog altijd fijn om te zien hoe hij nog altijd veel (misschien wel zelfs alle?) stunts voor zijn rekening neemt. Skiptrace is dan ook gewoon een vlotte buddyfilm die doet denken aan die Amerikaanse komedies zoals Rush hour en Shanghai Noon waar ik het daarnet over had. Met als (een toch wel vrij groot) verschil dat deze keer de rollen worden omgedraaid. Het is niet meer Lekker Westers zoals Arbeid Adelt ooit zong, maar de Amerikaan is deze keer de vreemde eend in de bijt. Het geeft de film toch net dat beetje extra punch ten opzichte van soortgelijke films in het genre en daar mag je dan ook nog eens wat degelijk actiewerk bij rekenen. De scène aan het begin met de huizen op water die als dominostenen in elkaar stuiken is Chan op zijn best en gaandeweg zitten er nog een aantal toffe actiescènes in. Alleen jammer dat het plot voor de rest vrij weinig voorstelt. Hier laten Chan en co wel wat liggen en geraken uiteindelijk niet verder dan een platgetreden verhaal waar je de grote twist al van mijlenver ziet aankomen.

Of is dat misschien omdat ik me niet kon voorstellen dat iemand als Eric Tsang in een productie als deze het maar met een bijrol van een paar minuutjes moest doen? Oké, het kon een vriendendienst zijn van/voor Chan (net zoals de bijrol van Richard Ng met de as van zijn vriend op de bus, nog zo'n acteur waar Chan vroeger erg vaak mee samenwerkte) maar het was me te voorspelbaar dat hij de Matador ging zijn. Tsang doet het op zich nog wel leuk trouwens, ben niet altijd zo'n even grote fan van hem geweest maar dit gaat hem wel goed af. Chan is en blijft Chan en dan weet je perfect wat je kan verwachten. Nog even een leuk what the fuck momentje wanneer hij Rolling in the Deep begint te zingen maar ook de combinatie met Johnny Knoxville blijkt nog wel goed te werken. Verdere bijrollen zijn niet noemenswaardig, al blijf ik het wel merkwaardig vinden hoe elke WCW/WWF/... fighter op een bepaald moment een acteercarrière ambieert. Hulk Hogan was denk ik één van de eerste maar sinds het succes van The Rock lijkt iedereen het te doen, ook Eve Torres. Ze doet het nog niet zo slecht trouwens.

En dan begin je naar diezelfde kameraad te sturen of hij Skiptrace ooit al heeft gezien. We waanden ons even terug 10 jaar terug in de tijd alleszins. Skiptrace zal niet de geschiedenis ingaan als één van de beste Jackie Chan films maar het is wel één van zijn leukere latere Amerikaanse films. Misschien één van zijn beste zou hij een jaartje later maken met The Foreigner, maar het is hier vooral het vlotte (doch voorspelbare) verhaal en een toffe chemie onderling die de film leuk maken. Van mij mag hij nog even doorgaan!

3.5*

De dvd bijna gekocht maar toch niet gedaan. Maar voor het geval dat ik hem toch weer tegenkom schrijf ik daarom dit bericht.

De vergelijking met Rush Hour is terecht. Nou vond ik die eerste Rush Hour ook niet zo geweldig, die andere twee films wel en maken nu mijn favorietenlijst door MovieMeter top 1000 project - Editie 2023 - Gebruikers: Toplijsten en favorieten - filmforum langer is geworden toch wel weer kans om daarin te geraken.

Gokker die geld heeft gestolen van misdadigers wordt gered door agent die op zoek is naar baas van die misdadigers en zo goed als kwaad dat het gaat gaan ze samenwerken.

Bij aanvang aan had ik al het gevoel dit gaat hem niet worden, dit al aan de toon hoe de film begint maar ook aan de muziek. Een afwisseling van hoe harder hoe beter-actie afgewisseld met humor. Maar toch anders dan Rush hour 2 en 3 dus de vergelijking klopt voor mij niet.

Knoxville, don't try this at home-Jackass-humor gecombineerd met deels ouder werk van Chan, wiens films allemaal wel als don't try this at home kunnen worden bestempeld en deels Rush hour. Films van Chan bieden wel degelijk binnen zijn eigen genre variatie van flauwe slapstick tot ernstig werk. Maar beslist niet aan mij besteed deze film. 2.0

(De film was overigens een flink succes)

Regisseur Renny Harlin is een enorm veelzijdige vakman en heeft films in alle soorten en maten op het witte doek neergezet, maar inhoudelijk lijken ze geregeld veel op elkaar. Skiptrace vormt daar geen uitzondering op en onderneemt dan ook weinig om op te vallen tussen de overige actievehikels. Jackie Chan en Johnny Knoxvile hebben binnen dit geheel gelukkig duidelijk plezier met hun melige personages, maar krijgen weinig diepgang mee vanuit het scenario van Jay Longino en BenDavid Grabinski. Gelukkig lopen de actiescenes redelijk vlot naar elkaar over waardoor de Skiptrace weinig verveling kent, maar de matige computereffecten, het dunne verhaal en de nogal kinderlijke humor maken er daartegenover geen al te bijzondere ervaring van.

Hoewel ik hier in 2023 al gereageerd heb, na gisteren Knoxville in The Ringer (Film, 2005) gezien te hebben en me daar toch aardig heeft verrast heb ik daarom deze film een herkansing gegeven. Maar het wil echt niet. Combinatie Knoxville en Chan werkt bij mij niet. Simpele ogende actie/humor met natuurlijk wel kranige stunts van Chan die we in ouder werk wel te zien krijgen, heeft plaatsgemaakt voor harde actie wat voor humor moet doorgaan maar er is geen moment te bespeuren van dat ik kan zeggen, dit of dat is wel leuk. En hoewel ondermaats niet de juiste term is komt het voor mijn gevoel wel zo over. 2.0

In Macao ontmoet Amerikaanse branieschopper Connor [Johnny Knoxville] Samantha [Bingbing Fan] in het casino van gangster Victor Wong [Winston Chao]. Wanneer Connor het casino voor 1 miljoen dollar oplicht, krijgt Samantha de verantwoordelijkheid in haar schoenen geschoven. Zij moet Connor en het geld terug zien te krijgen en daarvoor roept ze de hulp in van haar oom Bennie Wong [Jackie Chan]. Wanneer die Connor weet op te sporen, blijkt ook hij verzandt te zijn in een complot met als spil de geheimzinnige ‘The Matador’. Chan is goed op dreef in de actiescènes in wat een prima komische actiethriller had zijn als de vervelende en vermoeid ogende Knoxville letterlijk en figuurlijk buiten beeld was gebleven. Chan solo is vermakelijk, in het gezelschap van Knoxville lijkt ook hij zich behoorlijk te vervelen.