The Virgin Suicides (1999)

Ik vond het best een mooie film. De sfeer is mooi neergezet (waar de muziek van Air ook wel aan meehelpt). Ondanks dat je aan het begin al weet hoe het eindigt, en dat er eigenlijk vrij saaie stukken inzitten, blijft de film redelijk boeiend. 3 sterren.

Aardig idee, maar de film verdrinkt al vanaf minuut 1 in de ontelbare kunstgrepen. Flash-back, Flash-forward, Slow-motion, alle soorten belichting, muziek die gewoon het hoofdbestanddeel lijkt te zijn van enkele scenes, voice-over, etc. etc. Zo werd de film een onsamenhangend mengelmoesje, waar de impact nogal van verloren gaat, vooral omdat de personages totaal niet zijn uitgewerkt. (Maar dat is juist het mystieke Kos!!!)

Mja, whatever

Jammer, had meer ingezeten.

Erg mooi camerawerk, prachtige cast (letterlijk en figuurlijk) en betoverende muziek. Maar aan de film ontbrak naar mijn mening toch iets. Ik kon niet echt meeleven met het verdriet van de meisjes en de jongens.

Maar toch denk ik dat hier bij een tweede kijkbeurt meer inzit en ik ga hem dan ook nog eens een keertje kijken.Voorlopig hou ik het op 3*.

Moeilijke keuze gisterenavond, wordt het Samartian of The Virgin Suicides? Het werd dus het regiedebuut van Sofia Coppola, die mij al eens met Lost in Translation aangenaam had verast.

Qua sfeer, muziek, beelden en belichting zit het wel goed met deze film. Er wordt een mooie, dromerige wereld gecreeëd gesitueerd in perfect ogende amerikaanse buitenwijken tijdens de jaren '70. Het benauwde conservatisme druipt er vanaf.

Het is dus jammer dat Coppolla deze prachtige setting niet gebruikt om een boeiend, samenhangend verhaal te vertellen. want dat was dus echt het probleem wat ik met deze film had. Het blijft bij sfeerbeelden en lijkt zo alleen maar de oppervlakte te schampen en niet de diepte van de tragiek in te gaan. Uiteindelijk resultaat was dat ik de film bij vlagen vrij langdradig vond en dat het me uiteindelijk nauwlijks iets deed op emotioneel vlak. En dat is toch jammer bij drama. De uiteindelijk ontknoping kwam eigenlijk, ondanks dat je het wel weet natuurlijk, toch een beetje uit de lucht vallen. Ik voelde iig nergens echt de beknelling en uiterste wanhoop die tot een dergelijke tragische daad zou kunnen leiden. De film liet me na 1,5uur met een nogal leeg gevoel achter.

Acteerprestaties zijn best redelijk, niet iedereen acteert hier de sterren van de hemel maar Kirsten Dunst en Josh Hartnett waren een goed stel. Ook leuke bijrolletjes van Danny DeVitto en dat mexicaanse gastje met z'n patserpas en zonnebril.

Misschien lag het aan het wat late tijdstip zo op het eind van de week of moet ik eerst het boek eens lezen. Nu kom ik toch echt niet verder dan 3* en dan met name voor de sfeerbeelden en voor Lux (het enige karakter uit de film dat me wel wat deed).

Aardig filmpje, maar weer weet Coppola niet te overtuigen.

Gelukkig zaten er wat visuele trucjes in, en zagen de zonnige scenes er erg warm en mooi uit. Beetje jammer dat de soundtrack het een beetje goedkoper maakte dan het hoefde te zijn. Vond het een nogal smaakloze bedoening.

Verder verbaas ik mij een beetje over de opmerkingen rond de vaagheid van het gebeuren. De meisjes worden enorm beknot, in steeds toenemende mate, met een redelijk logisch gevolg vond ik. Zo ongrijpbaar waren hun motieven toch helemaal niet ? Dit is ook geen Elephant, waar een overdaad aan mogelijk invalshoeken op de kijker losgelaten worden. Er wordt mooi in één richting geduwd. Verder ook een beetje jammer dat het Dunst en die andere vier (drie) wordt op een bepaald moment. Ook niet toevallig de mooiste van de hoop.

De warme zonnige beelden, leuke trucjes en de meer dan wulpse (jeugdige onschuld? Niet echt vond ik ) Dunst zorgen dat dit doorsnee "waargebeurd zaterdagavond TV1" drama nog makkelijk uit te zitten valt.

2.5*

Ik vond het wel een aardig filmpje op zich, maar ik zie er nog lang geen meesterwerk in. Het verhaal gaat maar een beetje voort zonder echtr bijzonder te worden, maar het verveelt ook nooit. Wel een lekkere zomerse sfeer en vrij goed acteerwerk.

3*

Tegenvaller. Ronduit slecht geregisseerd, Coppola moest kennelijk nog veel leren. De film kent veel onlogische overgangen, plotseling opduikende gebeurtenissen en een rommelig verhaal met zijwegen. Dat is geen mystery, dat is matig.

De film werd voor mij amusant toen Josh Hartnett binnen kwam wandelen, hij speelt een leuk personage, maar schiet de film voor een half uur wel een hele andere richting in dan wat daarvoor zat. Dat stuk met Hartnett en Dunst is eigenlijk een stuk film binnen in de eigenlijke film, dat kan niet de bedoeling zijn. Maar een leuk stuk film, vlot gemonteerd (zoals al die gapende meisjes richting Josh), en leuk acteren. Daarna gaan we weer verder met de mystery, om plotsklaps alle dochters te verliezen, zonder echte aanleiding. Het einde is helemaal een drama. Wat doet dat gasmaskersfeest er nou in hemelsnaam nog toe?!?

Sterke en leuke rol van James Woods als wiskundeleraar/vader

2 sterren

Sofia Coppola maakte pas echt naam en faam met het prachtig eenvoudige 'Lost in Translation', maar bevestigde evenzeer met het licht onderschatte 'Marie Antoinette'. Het begon echter bij 'The Virgin Suicides', een tegelijk wrange en melancholische vertelling omtrent een groep suburbane zussen, die zich in de eerste plaats onderdrukt voelen door hun religieuze ouders, maar vooral lijken te worstelen met de eerste beginselen van het begrip 'liefde'. Het letterlijk stopzetten van de mentale groei van de zussen, knap gesymboliseerd door het omverzagen van de 'gehandmerkte' boom (het jongste zusje vindt zo voor de tweede maal haar dood), legt vervolgens een opvallend treffend tijdsbeeld bloot. In dit tijdsbeeld staat de onschuldigheid en het ongrijpbare karakter van de tienerzussen centraal, en dat is uiteindelijk wat deze prent zo krachtig en indringend maakt. Het standpunt van de jongens die gefascineerd én onbegrijpelijk toekijken, maakt het bovendien gemakkelijker om als kijker met een geheel hulpeloos gevoel naar de situatie te kijken.

Mooie 3.5* ...en laat de volgende maar komen, mevrouw Coppola...

Vermakelijke filmje.

Na het geniale Lost In Translation was ik wel benieuwd naar Coppola's

regiedebuut. Achteraf was ik vrijzeker dat de film nooit Lost In Translation zou treffen. De sfeer zit er wel in, met tikje minder fraai muziek keuze. Vaak zag de film lelijk uit, de camerawerk was niets speciaals', dat geldt ook voor de montage.

Ook vond ik erg jammer dat je de main-plot al in het begin mee krijgt, waardoor het allemaal niet zo spannend is. Toch herken ik hier ook veel van Coppola's genialiteit, en heb me eigenlijk door de film niet verveelt.......3* en half sterren.

Constant een wat traag tempo, maar toch ook constant boeiend. Knap gedaan van Coppola. Echt een heerlijke film met een prachtig sfeertje ondersteund door goede muziek. De zusjes spelen allemaal erg goed met als uitschieter de jongste van het stel. Jammer dat zij als eerste - door de zelfmoord - weg was uit de film, want ik vond haar prima acteren. James Woods doet het prima en Kathleen Turner is om bang van te worden. Josh Hartnett is doet het ook aardig en ziet er grappig uit in de film. Er word eigenlijk nooit echt naar een hoogtepunt toegewerkt, maar dat is geen probleem. De film kijkt lekker weg en is uiterst vermakelijk. Dikke voldoende voor deze prent.

En ook het debuut van Coppola is erg geslaagd. Mooie film, die net als Lost in Translation iets wil zeggen over de maatschappij waarin we ons begeven en hoe we ons daarin bewegen. Bij deze eerste film kiest ze een bekender strijdtoneel voor de westerse filmkijkers; die van strak gemaaide gazonnetjes. Die compleet andere cultuur krijgt er ook hier slechts licht hoofdschuddend 'van langs'. De stijve burgertrutterlijkheid en overbeschermende rol van constant in paniek verkerende ouders die hun touch met de reality van hun kinderen volledig kwijt zijn, drijven hun kinderen tot het uiterste. Zelfmoord. Een nogal overdreven reactie van (met name) Amerikaanse tieners op van alles en nog wat dat er wel niet mis zou moeten zijn in hun leven. Of is er iets dat wij missen? De reactie op de opmerking van de dokter dat zo'n jong meisje nog helemaal niet zulke grote problemen kan hebben, zei alles en toch ook weer niets; 'Clearly you've never been a thirteen year old girl'.

In de films van Coppala is men op zoek naar een beter leven. Dat leven ligt voor het grijpen als je er een beetje je best voor doet, maar je raakt het ook net zo makkelijk weer kwijt. Coppola brengt dat in beeld met een hoop trucjes. Zowel beeldtechnisch als verhaaltechnisch. Maar het werkt eigenlijk wel. Het vertelperspectief vanuit de vier jongens werkte me een beetje op de zenuwen, maar was op zijn minst interessant. De dromerigere sfeer en de kennismaking met de 5 Lolita's was erg prettig. Verder nog wat humoristische trucjes en vingeroefeningen van een regisseuse die zich duidelijk wil profileren binnen de mannenwereld van haar vader. En het lukt.

Hoewel de titel van de film het zekere einde had verraden, viel het toch rauw op mijn dak. Ontluisterend. Alsof de meisjes een punt wilde maken naar hun moeder. Zelfmoord als principekwestie. Of zagen ze echt geen uitweg meer? De universele herkenbaarheid is soms dichtbij, maar blijft uiteindelijk ver weg (voor mij toch, althans). Groepseenzaamheid binnen een te veilige wereld. Ongeduld van meisjes die nu al wilden ontsnappen naar iets beters.

Wrange scènes (waarin Joe een one man Freak Show is op het feestje), afgewisseld met bloedmooie scènes (het telefoongesprek aan de hand van het draaien van LPs) of juist erg treurige momenten (vooral de oh no toen je het geluid van zelfmoord van de jongste dochter hoorde) afgewisseld met erg grappige stukken (de jongen die zijn liefde probeert te bewijzen door van een dak te springen). Acteurs zijn prima op hun plek, hoewel ik Kathleen Turner een beetje te lief vind voor deze rol. Moest een onderhuidse slechterik zijn zoals een nurse Ratched uit One flew... zijn.
Veel stof vooral over de inhoud en dat voor een film, waarvan ik de vorm leidend vind voor een positieve beoordeling. Erg vlot verteld aan de hand van beeldtaal. Optimaal gebruik gemaakt van de middelen.

Misschien moet ik me toch maar eens gaan wagen aan Marie-Antoinette, hoewel die film me nu al ontzettend tegen staat. Gelukkig is Coppola zich gaan toeleggen op regisseren en niet op acteren. Beste vrouwelijke regisseur w.m.b. 4 sterren

Sofia flikt 't 'm weer.

Uiteraard, dit is haar eerste. Voor mij de minst bekende. Laatst kunnen scoren in een 5 voor €10 actie (FRS). En ik had geen flauw benul dat ik mijzelf nummer drie in een serie had aangeschaft, een serie die voor mij begon bij LiT, vervolgd werd door MA, en nu voorlopig zijn einde vindt in VS. Een serie waardoor ik als een blok ben gevallen voor de filmmaakster. LiT vond ik vanaf 1e kijkbeurt uitzonderlijk mooi. MA had iets meer tijd nodig om mij te veroveren. Maar is daar toch met vlag en wimpel in geslaagd. En nu heb ik drie dagen geleden ook haar eersteling mogen ontdekken.

Ik verwachtte gek genoeg geen wonderen van VS. Regiedebuut.... Uiteraard was ik heel blij toen ik ontdekte ook de derde van Sofia in bezit te hebben. Maar het onderwerp.... interessant genoeg om voor 2 euri mee te willen nemen, maar niet om me met veel verwachting te vervullen.

Virgin Suicides is verrassend mooi. Verstild. Kirsten is betoverend. Zijn sfeer is bedwelmend.

Enige, ergerlijke minpunt: Tot vervelens toe wordt in de film geargumenteerd dat 'niemand weet wat de Lisbon-zusjes hiertoe heeft aangezet'. Wat een nonsens, Sofia doet de gehele film niets anders dan haarscherp duidelijk maken wat hen hiertoe heeft gedreven. De vleesgeworden contradictio in terminis.

ps De score is alweer ultiem on the spot en draagt, wederom, veel bij aan de zeggingskracht van belangrijke scènes.

Weer een heerlijk filmpje van Sofia Coppola, ik heb nog geen matige films van haar gezien. Ze weet steeds zo'n heerlijk sfeertje neer te zetten met iedere keer een originele en schitterende soundtrack. Ook nu weer, van Air, met zo'n relaxte onderstroom.

The Virgin Suicides is eigenlijk een heel verwarrende film. Ik had lange tijd niet echt goed door naar wat voor drama ik nu zat te kijken; was het komedie, was het een feel-good jaren '70-filmpje of een rasecht drama? Ik weet niet hoe, maar Coppola maakte er een mix van, en één die goed geslaagd is. Ik had af en toe hetzelfde gevoel als bij Van Sant's Elephant, waarbij veel wordt getoond maar geen antwoorden worden geboden. Coppola doet deels hetzelfde, maar weet er tussendoor schitterende en nostalgische/melancholische scenes te plakken die de film alleen maar meer body geven (en zoals josseheijmen terecht aangeeft: intussen geeft ze maar al te graag antwoorden. Het voortdurend herhalen dat niemand weet waarom is slechts als aandachtstrekker bedoeld).

Geen film volgens het boekje dus, maar Coppola heeft een erg originele en eigenzinnige inslag waarmee ze het absoluut gaat maken.

Heerlijke freaky film, an sich dan. Het bevat geniale scenes en dan vooral die waarbij de vader van het gezin (James Woods) in voorkomt. Maar helaas: het is niet overal even sterk wat vertoond wordt. Wat een naar kreunend stemgeluid heeft de verteller bijvoorbeeld. En waarom wordt er niet meer aan karakterontwikkeling gedaan, nu bleef alles vrij oppervlakkig. Het suburbcultuurtje wat Sofia Coppola weet te creëeren is daarentegen wel weer oke, net als de chille muziek van Air .

Als groot, groot fan van Lost in Translation besloot ik mij aan Sofia's eerste film te wagen. Eerste reactie is, zoals bij velen: ik had heel iets anders verwacht.

Waar ik van houd in Coppola's werk, is hoe weinig moeite het kost om de film te bekijken. Net als bij LiT vraagt de film weinig van de kijker, pas als de film over is gaat in mijn kop een knop om en komen de "waaroms, hoezo's" ect. Het zorgt voor een luchtige film en een relax sfeertje. Een groot pluspunt is dan ook de muziek. De eerste scene merkte ik het al: Coppola en Air, dat is wat. Dat werkt.

Maar toch, toch miste ik iets. Misschien heeft het idd iets te maken met Coppola's ervaring. Het was allemaal niet zo fijn afgewerkt als bij LiT. Het acteerwerk was goed, camerawerk goed, verhaal goed, maar ik mis dat geweldige. Een paar scene's blinken uit. Maar naast dat vind ik de film 'gewoon' goed, niet uitmuntend.

In mijn achterhoofd weet ik dat ik door Lost in Translation misschien een raar beeld op deze film heb, maar ik vond 'm toch wat tegenvallen. Maar aangezien ik LiT op nu op mijn 3e plaats in mijn top 10 heb, spreekt dat voor zich.

De film is wel helemaal 'Coppola' ondanks dat dit haar 1e is, en dat vind ik heel knap. Aangrijpend, ontroerend, en zeer, zeer (welk woord zal ik gebruiken) degelijk.

Erg vreemde film en één van de moeilijkste tot nu toe om te evalueren. Coppola geeft vooral een freudiaanse kijk op het volwassen worden en de stoorzenders die ontwikkeling in de weg staan. De zin die me bijblijft kwam van Hartnett : "Wij wisten dat ze ons doorhadden, maar voor ons bleven ze een mysterie". Er is mysterie aan de film, het mysterie van de vrouw, wat ze voelen, wat ze denken, en wat mannen nooit zullen kunnen doorgronden.

De Lisbons belichamen de droom, de fantasie van de man. Ze zijn veel meer dan de dochters van een ultraconservatief koppel. Ze stellen het vrouwelijke mysterie voor, zoals de man dat ziet, het ideale, het perfecte, het ongrijpbare. Omdat ze altijd in isolatie geleefd hebben, onder een drukkende moederlijke autoriteit en een afwezige vaderfiguur, waren de zussen mentaal te zwak, misschien wel depressief, om aan hun "gevangenschap" te ontkomen en om zich aan een ander milieu aan te passen. Want ja, ze zijn niet weggelopen uit huis terwijl dat waarschijnlijk wel kon. Dat vond ik nog het meest intrigerende aan dat verhaal. Waarom deden ze het niet? Voor mij waren de zussen slachtoffers van een "slecht functionerend" gezin waar harmonieus volwassen worden niet mogelijk was. Door het mooiste uit hun tienerjaren weg te nemen, hadden de ouders al een deel van hun leven weggenomen.

Coppola is nogal ver gegaan in haar verfilming, en maakte een moeilijk doordringbare film die onderweg steeds vager wordt en te complex en diepgaand is om echt genietbaar te zijn. Ik vroeg me ook af of de auteur dit verhaal niet schreef om ook de kerk aan te vallen, die zo fanatiek was in de jaren '60 en '70, dat ze stilaan een belemmering werd voor de maatschappij en de toekomst van een land. Ik vroeg me heel wat dingen af tijdens de film, en dat hoort een beetje tot de charmes van "the Virgin Suicides".

Een paar dagen geleden heb ik deze film gezien, en hij spookt nog steeds door mijn hoofd. Op een of andere manier laat de film me niet los, de dromerige visuele stijl van deze prachtige film zet je aan het denken. Als buitenstaander groei je steeds meer in het verhaal, van de zussen die flink onder de duim worden gehouden door hun strenge moeder. Als het jongste zusje komt te overlijden, lijkt het een vreselijke schok voor iedereen. Waarom zou iemand zich zonder enige aanduidbare reden van het leven beroven? Dat is een vraag die we onszelf stellen als een (jong) iemand zichzelf van het leven beroofd. Je wil het kunnen begrijpen, maar vaak doe je dit niet.

Geweldig acteer werk ook, goede overtuigende rollen van Kirsten Dunst, James Woods en Kathleen Turner. Woods is echt een typische kerel die thuis geen woord te zeggen heeft en toestemming moet vragen aan vrouwlief, die zich op haar beurt zorgen maakt over alles wat er zou kunnen gebeuren. Zij remt haar kinderen dan ook heel erg en houdt ze het liefst afgesloten van de buitenwereld.

Wat mij het meest bijbleef is de cinematografie (veel zon en droomachtige beelden) en de muziek van Air. Erg knap om een film zo droevig maar tegelijkertijd ook zo warm te maken.

Na de film zat ik wel nog met een aantal vragen, eigenlijk met dezelfde die Filmkriebel hierboven stelt. Waarom liepen ze niet weg? Bouwden ze samen hun leven op, ver weg van huis? Dat heeft waarschijnlijk met de tijd te maken waarin het verhaal zich afspeelt.

Betoverend, hypnotiserend, indrukwekkend.
Prachtig.

Misschien is het plegen van zelfmoord ook een soort manier om je ouders/moeder te straffen? Daarbij zijn de meisjes natuurlijk ook mentaal gemarteld in die hele periode.

Moet zeggen dat ik vooral onder de indruk van de cast was, de jongens zijn zoals jongens horen te zijn, verrekte nieuwsgierig. Woods en Turner doen het geweldig en ook de meisjes zijn zeer betoverend aanwezig. Vooral Dunst is echt een lief snoepje in deze film, prachtig!

Het zweverige sfeertje helpt de film ook wel, Coppola heeft het bij mij al eerder bewezen en ook hier werkt het meer dan prima. Het verhaal is zeer interessant, maar zwakt tegen het einde eigenlijk een beetje af. De jongens weten jaren later nog steeds niet waarom de meisjes zelfmoord hebben gepleegd. Je kan er toch wel een beetje achterkomen dat het vooral door die moeder komt. Helaas niet zo'n groot mysterie voor mij, maar dat doet verder geen afbraak aan de rest van deze prima film.

3,5*

Beautiful, mysterious, haunting, invariably fatal. Just like life

Ik maakte voor het eerst kennis met Sofia Coppola als regisseuse met de film Marie Antoinette. Die viel me toen serieus tegen waardoor ik niet al te veel zin had om de rest van haar oeuvre te zien. Me later toch maar eens aan Lost in Translation gewaagd en die viel me dan weer heel goed mee. Coppola was dus een twijfelgeval maar met deze The Virgin Suicides is er duidelijkheid gekomen.

Ik val maar meteen met de deur in huis, ik ben benieuwd naar haar nieuwe film, Somewhere, want als die in de lijn van deze is dan ben ik verkocht. Coppola slaagt er in om een zwaar thema, de zelfmoord bij jongeren kun je niet licht vermaak noemen, toch op een luchtige manier te brengen. Het wordt allemaal lekker mystiek en dromerig neergezet en qua sfeer kan dat wel tellen. Ik ben persoonlijk niet voor of tegen de vaagheidsfactor, als dat zelfs al een woord is, van een film maar hier is het een serieus pluspunt. De Lisbons komen mysterieus, vaag, afstandelijk, onbereikbaar en wat weet ik nog allemaal over maar tegelijkertijd laat Coppola de kijker meegenieten van een ietwat morbide. Je weet dat ze uiteindelijk allemaal zullen sterven, het wordt nogal snel duidelijk, maar toch leef je ontzettend mee met de jonge gasten die vastbesloten zijn om de liefdes van hun leven te bevrijden. Het boek stond al een tijdje op mijn verlanglijstje maar nu moet ik het sowieso eens gaan huren in de bibliotheek want dit is gewoon een uitstekend verhaal. Vreemd eigenlijk hoe je met zo'n simpel verhaal de kijker toch voor een dik anderhalf uur weet te boeien. De muziekkeuze van Coppola vond ik deze keer, wederom in tegenstelling met Marie Antoinette, wel passen. Voor mij niet echt bekende nummers maar het paste wel allemaal lekker in het sfeertje van de film.

Kirsten Dunst heeft me eigenlijk nooit echt veel weten te boeien. In Eternal Sunshine of the Spotless Mind paste ze langs geen kanten en ook Marie Antoinette was redelijk slecht maar hier weet ze me serieus te verbazen. Mijn broer zei altijd hoe een schone vrouw Dunst eigenlijk was maar ik vond dat hij de bal serieus missloeg. Nu weet ik niet of hij ooit deze film heeft gezien maar als dat het geval is, dan weet ik waarom hij dat zei. De Lisbons zijn stuk voor stuk mooie meisjes/vrouwen maar Dunst steekt er toch met kop en schouders boven uit. Coppola weet wat ze in huis heeft en gebruikt dan ook haar visuele mogelijkheden met man en macht om Dunst hier zo mooi mogelijk te laten verschijnen. Het lukt haar dan ook. Toch weet Dunst voor een keer ook meer dan op dat vlak te overtuigen. Ze is verreweg de interessantste van de zussen, hoewel de jongste hier ook wel in aanmerking voor komt, maar ze weet een perfecte mix neer te zetten tussen een destructieve tiener en een gebroken vrouw. Ik kende James Woods volgens mij alleen maar van zijn rol in Once Upon a Time in America. Die film zit voor de moment iets te ver weg maar ik meende me wel te herinneren dat hij daar een vrij goede rol neerzet. Hier weet ik zeker dat hij dat doet. Langs de ene kant is hij nogal stereotiep, hij is de typische liefdevolle vader die zijn dochters wel wilt beschermen maar het niet kan opbrengen om zo'n strenge maatregelen als zijn vrouwlief te nemen, maar Wood zet die rol met verve neer. Dat komt natuurlijk ook mede door de rol van Kathleen Turner die vrouwlief vertolkt. Alyssa Milano is blijkbaar even in de running geweest voor de rol maar ik ben blij dat die uiteindelijk voor Charmed heeft gekozen en dat Turner haar plaats heeft ingenomen. Wat wel grappig is, is dat ik nu pas eigenlijk zie dat ze later de rol van Chandlers vader in Friends vertolkt. Ik heb altijd gedacht dat ze gewoon een vent met een pruik op hadden gekozen... Josh haarnet is ook weer van de partij, in de eerste scènes heeft hij echt precies een pruik op, maar ik moet toegeven dat hij wel een vermakelijk rolletje heeft, net als Danny DeVito trouwens. Voor de rest is eigenlijk iedereen van de cast goed in hun rol, al leken de jongens me soms wel iets te jong voor hun leeftijd.

Coppola zorgt voor een tweede schot in de roos na Lost in Translation. Misschien maar goed dat ik haar werk in omgekeerde volgorde heb gezien want als Marie Antoinette na twee uitstekende films als deze en Lost in Translation was gekomen dan had ik die waarschijnlijk nog lager gewaardeerd. Toch benieuwd naar Somewhere geworden.

4*

Prima film. Geen echte hoogtepunten en het is zeker geen superfilm waar ik regelmatig verbluffende beelden voorgeschoteld kreeg. Hoewel de 5 "virgins" wel echt verbluffend mooi waren. Vooral de hier nog jonge A.J. Cook

Het verhaal was ook wel leuk, maar helaas niet meer dan dat. Ook een paar relaties die me niet echt konden grijpen. Iets te oppervlakkig en te weinig diepgaand om mij als kijker echt te kunnen raken. De muziek was daarentegen wel contstant goed.

Opzich een aardige film, helaas zijn er wel wat minpunten waardoor het geen echt goede film is. Wat wel jammer is, aangezien er veel te doen was met dit concept.

Deze was ook nog eens aan herziening toe. The Virgin Suicides is dan ook wel zo’n film die per kijkbeurt niks aan kracht inboet. Want zelfs al wist ik hoe het verhaal afloopt, toch blijft het zoeken naar wat de meisjes drijft. En ook nu hield ik weer een diep melancholisch gevoel over aan Sophia Coppola’s debuut. Want zoals Zachery Glass al zei: aan het eind heb je het gevoel dat ook voor de jongens het leven een beetje ophoudt na die avond. En da’s ergens wel herkenbaar.

Ook de dromerige, lome sfeer is hierbij belangrijk. Visueel kiest Coppola voor een stijl die naadloos aansluit bij de wereld van de zussen: sommige scènes lijken rechtstreeks uit het hoofd van een tienermeisje te komen. En ook de gelige kleuren dragen bij tot dat zweverige gevoel. Visueel zeker niets briljants wat mij betreft, maar allemaal wel doeltreffend.

En dan is er uiteraard de muziek. Playground Love vind ik een prachtige song, dus veel kon er al niet meer misgaan. Maar ook elders in deze film zitten er nog een aantal knappe nummers verborgen, zoals het geweldige How Can You Mend A Broken Heart.

Bij de meisjes steelt vooral Dunst de show, maar ook die lege blik van Hanna Hall als Cecilia was erg indrukwekkend. Verder een overtuigende James Woods als onbeholpen vader tussen al dat oestrogeen en een akelige Kathleen Turner als strenge moeder.

Buitengewoon goed vind ik The Virgin Suicides nog altijd niet. Maar ’t is wel een prent die steeds dieper onder mijn huid ging kruipen.

3,5*

De ultieme zweeffilm. Niet nadenken, loslaten en meezweven.

Kirsten Dunst alleen is al goed voor twee sterren.

In de herziening voor de derde keer of zo en het tragische verhaal van de Lisbon-zusjes blijft een heerlijk dromerige film met een rauw randje.

Prachtige soundtrack van Air, geweldige 70's-hitjes van Carole King, Gilbert O'Sullivan en 10cc.

Film waarmee de dochter van (Francis Ford Coppola) zich in één keer bewees als één van de regisseurs van de nieuwe generatie...al begint het momenteel per film ietsje minder te worden.

Doet niets af aan dit meesterwerk uit 1999.

Kan morgen zo weer in de replay.

Van tevoren weet je al wat er gebeuren gaat.

Het zal niet goed aflopen.

Een prachtige film over hoe het leven van een aantal jongens voorgoed getekend is door de fascinatie voor vijf zusjes. Vijf zusjes die ze eigenlijk nooit 'echt' hebben gekend, en hoe ze daar met de jaren achter komen.

Ze wilden de meisjes redden, maar, natuurlijk, kan dat niet. Zo werkt dat niet.

Door hun onbetrouwbare bronnen (een ex-junk, onder andere) wordt de puzzel steeds een beetje meer ingekleurd, maar tot een antwoord komen ze nooit.

Op het eind weet ook jij als kijker niet het waarom van de daden, net als de jongens uit het verhaal.

Een verhaal dat je bijblijft.

'Wat een klotefilm', is het eerste wat ik zei toen hij was afgelopen. Het is een vaag en oninteressant gebeuren en dan blijft een schokkende of boeiende climax ook nog eens uit, bah.

Het had ook een vreselijk truttig sfeertje, personages die vaag en lastig te plaatsen zijn. Heb me ook erg geergerd aan de ventjes, het leken wel een stel 13jarigen.

Weet totaal niet wat ik hiermee aanmoet. Had op iets moois gehoopt, iets boeiends, iets dramatisch, maar dat was het allemaal niet. 'We wisten niet wat er aan de hand was, en dat weten we nu nog steeds niet'. Ja hèhè, maak dan geen film, even overdreven gesteld.

Ik wil nu niet overkomen als iemand die alleen maar concrete actiefilms kan handelen en te weinig subtiel is voor sfeerfilms of films met een gebrek aan echt plot. Met Lost in Translation bijvoorbeeld kon ik prima uit de voeten. Menselijke relaties en onderhuidse dingen mooi en geslaagd in beeld gebracht.
Maar hier heeft Sofia wat mij betreft nog zeer de plank misgeslagen. Maak een film met een boeiend uitgangspunt en werk het verhaal uit, of richt je puur op gevoel, mysterie en sfeer, en niet halfslachtig allebei, waardoor het vlees noch vis wordt.

1,5*

De opzet van The Virgin Suicides klinkt als een doorsnee 'waargebeurd!'-filmpje op VijfTV, maar is véél beter dan dat. Als in een boek van Stephen King blikt een groep jongens terug op dat fatale jaar, lang geleden, waarvan ze nog steeds niet weten wat er eigenlijk gebeurd is. De herinneringen lijken te vervagen en werkelijkheid en fantasie lijken door elkaar te lopen. Waarom pleegden de Lisbon-zusjes zelfmoord? Om te ontsnappen aan hun aartsconservatieve, hypergelovige ouders in een duf Amerikaans stadje? We zullen het nooit te weten komen. Sofia Coppola zet een broeierige, dromerige sfeer neer, de cast acteert uitstekend (vooral James Woods en Kirsten Dunst schieten er bovenuit) en zet levende personages neer waarmee je kan meeleven, de film bevat schitterende muziek ('Everything You've Done Wrong' van Sloan! Wat een prachtnummer!) en het scenario ontwijkt netjes de paden van de meligheid door vooral te focussen op het opgroeien van de jongens en de meisjes en te kijken wat er achteraf van hen geworden is (Casanova Trip als uitgezakte junkie in een afkickkliniek, geweldig). Een schitterende, meeslepende film.

Heerlijke zweverige film inderdaad van Sofia Copola, die blijkbaar wel der vader achterna gaat dat draait om 5 lieve dromerige meisjes Lisbon in de jaren 70, die heel liberaal zijn, maar helaas laten de strenggelovige ouders (de moeder en de achterna sjokkende vader) dat niet toe en willen op vele momenten nog wel eens roet in het eten gooien. althans, na de zelfmoord van hun zusje Cicile word dat ook veel erger De 4 overgebleven meisjes proberen nog wel te vechten voor hun vrijheid en voor hun gevoelens en proberen dat stiekem te doen. Maar na het niet nakomen van een afspraak, toen ze met de jongens naar een bal gingen, is het hek dus helemaal van de dam, en dat is in principe ook het antwoord op hun zelfmoord aan het einde. Die moeder die manipuleerd en beperkt die meiden dan zo vreselijk, ze moeten hun dingen onder dwang slopen waar ze gehecht aan zijn, mogen de straat niet meer op, en dat trekken ze niet meer. Terwijl ze slechts alleen maar op zoek waren naar liefde en spanning, wat ze nooit gegund werden door die paranoide orthodoxe moeder. Die zelfmoord van hun jongste zusje was ook na aanleiding van....

Of je er echt een plot aan kan vast nagelen weet ik niet. Eigenlijk is dit gewoon weer zo'n typische moment-in-het-leven verhaal, waar je je laat verrassen door de oorzaken en gevolgen. Zoals gezegd was dat gewoon schitterend en dromerig in elkaar gezet en dan ook nog met het bijpassende muziek van Air. Wat dan ook het mooie is (en eigenlijk ook niet) is dat er gewoon flink roet in het eten word gegooid in het dromerige en hartverwarmende gevoel door die strenggelovige moeder. Wat die lieve spontane meisjes tot wrakhout maakt.

En die jongens die behoorlijk in hun geintereseert waren, waren toch uiteindelijk geen viezerikken. Indrukwekkend om te zien dat die zelfmoord hen voor hun hele leven zo in de greep houd.

Schitterende comming of age film.

4,5*

Aparte film, waarbij de stijl net zo mooi is als de Lisbon-zusjes.

The Virgin Suïcides is typisch zo'n film die naarmate de film vordert, blijft groeien, om vervolgens na afloop in je hoofd te blijven groeien, om vervolgens bij een kijkbeurt hoogstwaarschijnlijk verder te groeien.

Het kleurgebruik is fantastisch, zeker in het laatste segment. De soundtrack is weloverwegend uitgekozen en kleurt mooi bij de beelden. Het levert uiteindelijk een aantal scènes op die het herzien meer dan waard zijn.

Kirsten Dunst steekt erboven uit, maar het is duidelijk dat Sofia Coppola dit zo gewild heeft. Wel kreeg ik - zeker op het einde - het gevoel dat Coppola de cinema iets te nadrukkelijk een nog niet bestaande stijl wilde geven. Maar eigenlijk valt dat alleen maar te prijzen.

4*

Mooi debuut

The Virgin Suicides blinkt uit in kleuren en tijdsbeeld, maar de voice over doet de film niet veel goeds. Waar de fascinerend mysterieuze zelfmoorden van de zusters al tot de verbeelding spreken, laat de verteller geen kans voorbij gaan om ons ook daadwerkelijk te herinneren aan de vraagtekens die we moeten zetten. De sfeervolle beelden worden er een beetje door overschaduwt.

Maar als we dit aan de kant schuiven, kunnen we concluderen dat Sofia Coppola een heerlijke anti-tienerfilm neerzet, waar eens niet getracht wordt de tragiek van het puberleven te verklaren, iets waar natuurlijk ook schrijver Jeffrey Eugenides voor te danken is. Daarentegen probeert Coppola ons in haar debuut te laten zien wat de jaren '70 nu echt inhield voor de jonge generatie, met schitterende fotografie en een meeslepende soundtrack.

Het is vooral mooi om te zien hoe ze zich na dit mooie debuut heeft weten te ontwikkelen.

Onderhoudend drama dat uitblinkt op visueel vlak en sterke acteerprestaties van de meiden. Puur als verhaal is de film behoorlijk, maar meer ook niet. Er had wel iets meer achtergrondverhaal gegeven mogen worden en eerlijk gezegd vond ik de massale zelfmoord van de overige zusjes op het einde wat vergezocht, alleen om aan de extreem bezorgde moeder te ontsnappen? Ik had graag wat meer emoties willen zien van de met zichzelf worstelende zusjes na de zelfmoord van het eerste zusje dat zelfmoord pleegde. Het komt alleen zo emotieloos over. Al zal dat ook wel de bedoeling zijn in een gezin waarbij moeders echt de baas is en vader helemaal niks te vertellen heeft.

3,5*