The Virgin Suicides (1999)

Gister de film weer herbekeken en de dromerige sfeer weer kunnen herbeleven.

Toch vond ik deze film de vorige kijkbeurt op de 1 of andere manier meer indruk maken, of dat komt omdat ik ouder ben geworden of dat dit al de 4de keer is dat ik dit pareltje heb gezien laat ik even in het midden.

The Virgin Suicides is nog steeds een erg bijzonder dromerig filmpje en zeker als een debuut heel erg knap gemaakt, mijn stem blijft ook zeker staan op een 5 maar ik zet deze film wel lager in mijn top 10.

De andere films van Sofia had 'k al gezien, maar het debuut had 'k nog niet gezien. Eigenlijk vond 'k deze dan ook het beste. 'k vond het een boeiende film die niet zo zweverig was dan dat 'k had verwacht.

Wat een indrukwekkende cast ook die allen overtuigend speelden. Wel geen zo'n grote rol voor Danny DeVito en Josh Hartnett die toch ook redelijk prominent op de hoes stonden.

Verder zat de speelduur goed, niet te lang en niet te kort. Verder zat de muziek goed, net al de vormgeving.

Een prima drama die 'k de moeite vond om te bekijken.

The Virgin Suicides

Het trieste verhaal van 5 jonge meisjes, waarvan er één zelfmoord pleegt. De 13e film die op MM is verschenen en misschien is die getallensymboliek wel het meest toepasselijke op deze film. Ongeluk: dat is toch wel het beste woord waarmee je het dramatische levensverhaal van de Lisbon-zusjes kan beschrijven. Vijf mooie meisjes die door een zelfmoord allemaal in de afgrond storten.

Zo ben ik dus ook op deze film gekomen. Ik was benieuwd naar wat nou de eerste films op MM waren. Na films als The Perfect Storm, en Three Kings (beide met George uiteraard) eens een iets dramatischer getinte film. Hij is echter in de kast blijven staan en ik was hem vergeten te aanschouwen.

Nu was dan toch eindelijk het moment daar gekomen dat ik hem kon bekijken. 97 minuten valt tenslotte mee. Door het verhaal van de film al positief geprikkeld, het verhaal van de regisseur echter niet. Ik vond Lost in Translation een tegenvallende langdradige film en had dus ook hier mijn twijfels bij. Gelukkig is daar niets van terecht gekomen. Het was totaal niet saai en alles viel precies op zijn plekje.

De setting van het verhaal is prima. Niet uitzonderlijk, ook niet extreem slecht. Een typisch conservatief plaatsje in Amerika. Echt zo'n plek waar alle buren elkaar kennen en iedereen die een beetje afwijkt met de nek wordt aangekeken. Dit geeft gelijk een goed impuls voor die typische dramatiek waar de film om draait. De huizen zijn ook op zijn Amerikaans. Grote vrijstaande huizen waarin die zelfs de jonge stelletjes op het einde wordt tenslotte het huis aan een jong stel uit Boston verkocht... kunnen wonen ondanks de omvang.
Visueel valt de film dus ietwat tegen. Het is allemaal een beetje magertjes. Alle cliché beelden komen voorbij. Ik noemde net het plaatsje al, maar ook de plaatselijke school en het schoolfeest zijn typisch Amerikaans. Een beetje jammer. Dit zorgde niet voor het verfrissende effect die je in de films hoopt tegen te komen.

De acteerprestaties zijn gewoon op maat. De voice-over verteld alles gewoontjes. Tippen aan Morgan Freeman zit er uiteraard niet bij, maar met zo'n verwachting valt elke film in het niet. De Lisbon-kinderen spelen overtuigd een sinistere, mysterieuze, wantrouwige rol. Hierboven lees ik van Dra. Pouke: "surrealistisch" en daar wil ik me heel graag bij aansluiten. Een goed woord om het acteerwerk, en daarmee ook de karakters van de Lisbon-meisjes, te omschrijven. Prachtig gedaan! De ouders zijn lekker christelijk en conservatief. Dit geeft een situatie waarin de oude normen lijnrecht tegenover de moderne puberideeën staan. Ik vond het dan ook leuk en hartverwarmend om te zien hoe de ouders toegeven om ze naar het feest te laten gaan. Een mooie afwisselende wending in het verhaal.

Het totaal plaatje is dus simpel. Niet goed niet slecht. Een prima film om te kijken en je verveelt je de 97 minuten geen moment. Als je een avondje de tijd heb gerust opzetten.

3*

Bijzondere film met een hele eigenzinnige sfeer. Dat is ook wel denk ik de kracht van Sofia Coppola. Tragisch verhaal natuurlijk en de film kent ook de nodige 'awkward' situaties. Ik was weer eens erg onder de indruk van Kirsten Dunst. Maar de rest van de cast was ook goed, op het kapsel van Josh Hartnett na dan. Ben normaal geen fan van een verteller in een film, maar ditmaal vond ik het subtiel en passend.

4*

Super prachtige film die ik nu voor de 2de keer heb gezien en hij heeft er ineens een half sterretje bij gekregen.

Naast het type verhaal, dat niet echt een plot heeft (later meer daarover) maar gewoon een moment uit een leven is. Een heel speciaal moment echter vol persoonlijk drama en een beetje mysterie.
Het is dat mysterie dat de 4 jongens jaren later nog vasthoud, en na het bekijken van de film ook de kijker.

Nu, over dat plot: wat ik niet snap is dat iedereen hier alle referenties naar het beetje plot direct tussen spoiler haakjes smijt. Er staat toch duidelijk in de titel "suicides" (meervoud) en voor de slechte begrijper staat het ook nog eens in de beschrijving. In diezelfde zin staat ook fijntjes "raadselachtig" en een van de eerste zinnen van de narrator zegt het ook al.

Soit, dat van mijn hart zijnde terug naar de film:

Alhoewel ik van dit soort films houd, kan een eenvoudig verhaal als dit zeker niet een hele film dragen. Maar blijkbaar weet Sofia daar wel een weg mee!
De prachtige beelden en het kleurgebruik (een beetje instagram filters avant la lettre voor de fans ervan) strelen echt de ogen, en het camera werk is ook zeer goed uitgedacht.

En dan, het allerbelangrijkste bij dit soort films (denk maar aan amelié poulin bv): de muziek.
De soundtrack van air maakt het gewoon perfect! (wat yann tiersen met de voorgenoemde film ook klaar wist te spelen). Hier staat die geregeld op (ik ben dan weliswaar meestal van de zon en/of een cocktail aan het genieten i.p.v. zelfmoord aan het plegen )
De andere plaatjes waren ook een kers op de taart (denk aan Trip in de gangen of het bellen naar elkaar)

Volmaakt naar mijn zin 

Een film dat alles wat ik graag zie in films in zich heeft en waarvan ik telkens wanneer ik hem zie weer vol van kan genieten. Het doet me iets om telkens weer op te gaan in het verhaal en iedere keer het dromerige sfeertje te beleven/ondergaan.

Het verhaal, dat zich afspeelt op een vanuit mijn oogpunt geweldige setting - In een rustig en conservatief stadje in het Amerika van de jaren '70 -, is dan ook een verhaal waarvan ik vooraf zou zeggen dat het potentieel heeft om een magnifieke film te worden.. het is mysterieus en op een manier ook uniek.

De cast is ook heel ferm, met een Kirsten Dunst (die ik altijd wel graag zie spelen en ik ook een héél mooie actrice vind) die hier na een paar scènes wel perfect gecast blijkt te zijn. -Merkwaardig dat ook op sommige covers de naam van Danny DeVito te vinden is, was waarschijnlijk een commerciële keuze.-

Een ander (groot) pluspunt aan de film is de soundtrack, die denk ik letterlijk vanaf de eerste seconde werkt. Nadien passeren er nog talrijke songs die één voor één op zichzelf smaakvol(!) zijn en die één voor één veel meegeven aan de (o zo ge-wel-di-ge) sfeer. The Hollies , 10cc , Air , en meer.

Tel daar de leuke, typische details die bij de setting passen + de quotes, en je krijgt een veel meer dan geslaagde debuutfilm van Sofia Coppola .

Aardige film. Het verhaal wordt erg goed gebracht, al is het gebruik van de voice-over nogal overdone. Vooral qua sfeer en beelden zit het wel goed. Het verhaal zelf had wel wat meer aandacht mogen krijgen, want soms worden wel grote stappen genomen waardoor het aan geloofwaardigheid wel behoorlijk wat inlevert, zo komen bijvoorbeeld alle privé-spullen van de meisjes zonder enige moeite in handen van de jongens terecht, en mag één dochter niet met één jongen naar het feest, maar vermenigvuldig dat met vier en dan vinden de ouders het wel prima . De stijl weet je te grijpen, de inhoud vond ik aan de magere kant. Inhoudelijk is het net allemaal te cliché en te vlak, al maakt de sfeer en de stijl dus wel veel goed. 3*

Aaaah... het mysterie vrouw, en in dit geval het dubbele mysterie jonge vrouwen omdat ze zelf nog niet goed weten wat te verwachten van hun sociale omgeving, en dan ook nog verfilmd door een vrouwelijke regisseur. Een eenzaam juweel, en vooral een proeve wat voor fantastische actrice Kirsten Dunst is. James Woods, die meestal uitgesproken sterke karakters neerzet, speelt hier prima een watje van een vader. Bruut einde. De verklaring? Wie zal het zeggen? Isolement? Melancholy genetically ingrained? Stil verzet? Films hoeven/moeten niet altijd een antwoord willen geven... net zoals in het echte leven. Vooral de bijna dromerige Seventies setting vormt een mooi canvas voor het verhaal.

Een goede drama/romantiek film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs James Woods, Scott Glenn en

Josh Hartnett ...

Redelijk kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Goed achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Schokkende en verontrustende film over de zelfmoord van alle zusjes binnen en een en dezelfde familie, binnen een jaar na de zelfmoord van hun jongste zus. Wat de eigenlijke reden van de zelfmoord is komen we niet te weten. Maar wie aandachtig kijkt kan niet ontgaan zijn dat alles begon met de late thuiskomst van Lux na een schoolfeest, prachtig gespeeld door Kirsten Dunst, waarna de stoppen bij de moeder blijkbaar zijn doorgeslagen en waarop ze haar kinderen onderwierp aan een tyranniek gezag en hen alle vrijheid ontnam, inclusief schoollopen. Prachtige cast met James Woods en Dunst in een glansrol. 4 sterren

Niet helemaal geslaagd. Visueel niet superboeiend. De soundtrack heeft wel z'n momenten, maar zoals boven al eens opgemerkt, soms lijken scènes er alleen maar in te zitten om een liedje af te spelen. Wat vervolgens soms hardhandig afgekapt wordt. Rommelig.

Het verhaal weet wel te intrigeren, waarom vijf mooie meisjes zelfmoord plegen. Van de vijf meisjes krijgt Dunst duidelijk de meeste aandacht; een beetje onevenwichtig, maar je hoort me verder niet klagen. Tenslotte moet ik zeggen dat de uiteindelijke conclusie toch wel een beetje tegenvalt.

Lost in Translation was naar mijn smaak wat beter, maar dit ontloopt die film niet zo heel erg veel. Daarom dezelfde eindwaardering: 2*.

The Virgin Suicides is een mooie droevige film over een paar zussen. Eigenlijk gebeurt er niet heel veel in de film, maar dat hoeft deze keer niet. Het plot is interessant goed genoeg en er wordt goed geacteerd.

Eindelijk de mogelijkheid gehad om The Virgin Suicides te aanschouwen. Na de lovende woorden van Teejey kreeg ik er namelijk ontzettend veel zin in.

De film heeft inderdaad een ontspannen en bijna magisch sfeertje. Een felle laagstaande zon die door de grote bomen valt, kinderen spelend op straat en zondags naar de kerk. Kleine dingetjes die allen een bijdrage leveren aan het karakter van de film. Langzaamaan krijg je een kijkje in het leven van de Lisbon zusjes en wat zij te verduren krijgen onder het "regime" van met name de moeder. Overigens vond ik het jammer dat de film zich met name focuste op Lux, de oudste dochter. De andere zusjes en de ouders hadden best wat meer aandacht mogen krijgen om de impact van het verhaal te vergroten.

Sfeer is dus hoogstaand. Het verhaal had nog wat meer uitgediept mogen worden, evenals de personages. Nergens wordt het geweldig, daarvoor gebeurt er net te weinig, maar het is absoluut een mooie film om te zien. Kleine 3,5*.

Qua aankleding en sfeer heeft deze film wel iets, dat is niet slecht gedaan. Ook het mysterieuze aspect van de Lisbon zusjes komt wel goed naar voren. Uiteindelijk valt het echter allemaal toch behoorlijk tegen. Net als de jongens uit de film weet je aan het eind van de film maar erg weinig over de zusjes en hun beweegredenen, anders dan dat ze door hun ouders zeer afgeschermd worden grootgebracht. Alleen Lux (vertolkt door Kirsten Dunst) komt wat dat betreft redelijk uit de verf. Verder overheerst uiteindelijk toch het gevoel dat het op enkele aardige scènes na een heel matige film is.

“She was the still point of the turning world, man.”

Mooi. Dat dit de debuutfilm is van regisseuse Sofia Coppola maakt het allemaal des te knapper. Wat mij het meeste zal bijblijven van The Virgin Suicides is het, ondanks het zware onderwerp, lome sfeertje dat de film uitstraalt. Door de mooie beelden, de muziek, het acteerwerk en vooral de regie voelt The Virgin Suicides aan als een zwoele zomerse dag.

Ondanks dat de film over zelfmoord gaat heeft Coppola er voor gekozen om het niet al te zwaar te maken, en het verhaal ook te laten gaan over de onderlinge band tussen de zussen, rebellie tegen je ouders en een eerste verliefdheid. Normale tienerproblemen. De focus ligt duidelijk op Lux (de andere vier zussen/actrices worden nauwelijks uitgewerkt), en dat is een keuze die goed uitpakt. Want Kirsten Dunst is weergaloos in de rol en weet je echt mee te trekken in haar worsteling, rebellie en hopeloosheid. De laatste scene van haar is echt ijskoud (zeker als je weet wat er na komt). Verrassend genoeg zit er ook veel humor in de film, en vooral James Woods weet in sommige scènes de lachers op zijn hand te krijgen. Coppola laat hier al zien en geheel eigen visie te hebben, en dit zal in de toekomst hopelijk nog genoeg pareltjes opleveren.

Sfeervolle film, door de passende cinematografie en rake muziek. Toch zit er iets in de vertelwijze wat niet klopt en volgens mij is dat de reden dat het einde weinig indruk maakt. Mogelijk dat het bijzondere perspectief (waardoor The virgin suicides zichzelf eigenlijk direct verraadt als een boekverfilming, de films die met het perspectief durven experimenteren zijn verder een zeldzaamheid) hieraan debet is: de groep deels anonieme jongens die het verhaal achteraf reconstrueren en die een subjectieve vertelinstantie vormen, dat werkt in beeld waarschijnlijk wat minder goed dan op papier. Maar ondanks deze kritiekpuntjes een prima film en een waardig startpunt voor Sofia Coppola.

Wat was me dit weer voor saai soft gedoe. Zeer slaapverwekkende film over een mega boring familie en hun omgeving. Ik dacht, hoge score, daar moet dan toch iets van aan zijn, voor mij allesinds niks. Ik had een wat spannend drama verwacht, dat me toch iets zou doen, maar ik kreeg niets van dat.

Prima.

The Virgin Suicides is door de titel altijd wel een film geweest waarbij ik dacht: "op een dag ga ik deze kijken". Recentelijk was daar dan eindelijk de gelegenheid voor. Bovendien is het meteen een excuusje om in de carrière te duiken van de dochter van klassiek regisseur Francis Ford Coppola. Want zo vader, zo dochter. Toch?

Toch niet, want Coppola doet het allemaal op haar eigen manier in een omgeving die ik vader Coppola niet zo snel zie betreden. Ik mag het wel, een nieuwe generatie die de zaken op zijn of haar eigen manier aanpakt. In ieder geval is The Virgin Suicides een aardig subtiele, soms mysterieuze film waarin tieners de hoofdrol spelen, gecombineerd met een flinke dosis drama en wat (onderliggende) thema's.

Wat ik vooral jammer vond gedurende deze film was dat ik zowel de meisjes als de jongens nooit tot leven vond komen. Je hebt een hele groep die naar een andere groep kijkt en andersom, maar veel verder komt de film niet. Gaandeweg worden er wat hintjes gegeven die inkijken op hun leven, maar dat is vooral de ontwikkeling van het verhaal zelf. Ondertussen worden de hoofdpersonages vooral naar de achtergrond bewogen en krijgen nooit de ruimte om naar de voorgrond te treden.

Soms is de film luchtig, toch vond ik het een hele stoot aan stijl missen. Een iets betere camera, wat knappere filtertjes en een iets vlottere montage hadden kunnen helpen. In het begin lijkt de film namelijk snel te willen openen en wil Coppola haar kwaliteiten als regisseuse laten zien, maar dat vond ik er allemaal maar half uitkomen. Het vermaakt wel, maar dat gevoel dat er meer mogelijk was houdt de hele film lang aan.

Verder wel subtiel, boeiend en met een sterke finale ondersteund. The Virgin Suicides onderscheidt zich zonder moeite van genregenoten, mede dankzij de lekker mysterieuze en onderhoudende opzet. Je wordt altijd uitgenodigd om het verhaal te blijven volgen want Coppola laat het kaartenhuis nooit in elkaar vallen. Er is altijd wel een vraag die je aan de film kan stellen, en dat is een kracht waar de film op kan bouwen. Prima voor een keer, maar niet briljant of meesterlijk.

Nu drie keer gezien, en hoewel ik hem nu meer waardeer dan de eerste twee keer kan ik hier toch niet echt enthousiast over zijn. De pubers acteren allemaal goed, het verhaal is boeiend, de sfeer is raak getroffen en de soundtrack van Air heb ik op MusicMeter met de volle ***** beloond, maar op de één of andere manier pakt het me niet echt. Misschien dat dat komt omdat het psychologisch realisme van de portretten van de zusjes zo botst met de enigszins karikaturale benadering van de ouders: James Woods is normaal één brok zenuwen en alertheid maar speelt nu een man die voor een natuurprogramma gezeten in slaap valt, en Kathleen Turner speelt een moeder die niet begrijpt dat haar aanwezigheid op een feestje van haar dochter niet op prijs wordt gesteld. Of ze wil het natuurlijk niet begrijpen, dat kan ook, maar hoe dan ook vond ik die twee personages te vet aangezet tegenover het emotioneel heftige maar door de voice-over afstandelijk gebrachte drama van de vijf dochters.

Kirsten Dunst steelt de show in deze donkere emofilm. Ze wordt van de zussen het meest naar voor geschoven, maar is best goed. Het geeft de rest van de zussen wat meer mysterie trouwens. Het relaas van 5 zussen in een zeer streng gezin waarin stap voor stap de vleugels van de tieners worden geknipt. Zogezegd uit liefde, maar het zorgt voor een verstikking die alle levenslust uit de zussen neemt.

De debuut langspeelfilm van Sofia Coppola toch deels onterecht werd afgeschoten met haar rol in The Godfather part III waarin ze vooral haar vader wilde helpen. Hoe dan ook zal later blijken dat ze beter is achter de camera dan er voor. En met The Virgin Suicides is dat best een sterke start. Haar vader helpt haar als producer van de film, maar dochter Sofia heeft toch duidelijk haar eigen stijl.

De film heeft een beklemmend sfeertje. Giovanni Ribisi als verteller die terugblikt naar een zwarte bladzijde in de jeugd van zijn personage. De muziek van Air geeft de film ook die tristesse. En door de relatieve zwijgzaamheid van de zussen en het ontbreken van concrete puzzelstukjes, houdt de film zich weg van sensatie om vooral de emoties te laten binnen komen.

Een nogal bekende titel die ik op de gok had meegenomen om er thuis achter te komen dat de film best nog wel goed beoordeeld wordt. Dus vanmorgen maar eens aangeslingerd terwijl ik op de crosstrainer stond niet helemaal wetende wat te verwachten van deze film.

En samen met de synopsis laat het intro van de film geen onduidelijkheid bestaan omtrent wat er te gebeuren staat rond de meisjes Lisbon, en verpakt in een licht absurdistisch drama vervolgd het geheel zich. Duidelijk is al snel dat vader en moeder Lisbon, vooral moeder, uitermate geremde en behoudend mensen zijn die, onder het motto liever voorkomen dan genezen, de dames zo veel mogelijk verbieden en aan banden leggen. Uiteraard is het ook goed mogelijk dat de kerk een rol speelt in dit aparte verhaal.

Toch draait de film met zijn sterke acteerprestaties vooral rondom de lastige periode die de tienertijd heet. Ontluiking op alle fronten, de jeugd die zichzelf en het andere geslacht ontdekt, verliefd wordt, verlangd, teleurgesteld wordt, rebels en opstandige zijn, dromen over wat kan maar waarschijnlijk nooit lukt, ga zo maar door. The Virgin Suïcides is daarmee met recht een kaleidoscoop van emoties en ervaringen te noemen met mischien ook nog een kleime hint naar de seksuele revolutie van de jaren '60. Iets waar de ouders waarschijnlijkheid nog nooit van gehoord hebben, alhoewel, als ik zulke dochters had dan gingen ze linea recta het klooster in. Safety first...

Voorspelbaar is natuurlijk de kettingreactie die in die zin in beweging wordt gezet met toch wel een behoorlijk ernstige afloop. Iets dat toch op treffende wijze een schok inhoudt voor niet alleen de familie maar ook de omgeving. De kern van het verhaal buiten de getoonde lastige tienertijd zal toch ongetwijfeld zijn dat men los laat waar men van houdt. Aan de ketting of gekooid is in die zin nooit een oplossing en zal meer veroorzaken dan oplossen. En dat maakt The Virgin Suïcides toch wel tot een gelaagd en interessant drama die ik toch zeker nog een keer moet kijken voor een definitieve beoordeling. Tot dan een 3,5.

De film is lichtvoetig in zijn schets van puberende meisjes van wie het leven zo vol ongemakkelijke situaties zit in contacten met de andere sekse en met hun ouders dat de film bijna een klucht is, ware het niet dat de meisjes totaal onverwacht zelfmoord plegen waardoor het genre meer ‘mystery’ is: waarom zouden juist deze beeldschone meisjes die het hoofd van alle jongens en mannen in het dorp op hol brengen en een mooie, rijke toekomst in het verschiet hebben een einde aan hun leven maken? Dat hun moeder – in tegenstelling tot de nerdy, toegeeflijke vader – hen kort wil houden c.q. wanhopig de jongens bij hen vandaan wil houden en ze huisarrest geeft, waarna Lux, de hoofdpersoon van het verhaal en de dorpsslet kans ziet toch nog de ene man na de andere man op het dak van het huis te ontvangen, heeft er ongetwijfeld mee te maken (maar niet omdat ze ‘gevangenen’ zijn: ze plegen nota bene zelfmoord op het moment dat de buurjongens hen komen ‘bevrijden’): de zelfmoord is wellicht alleen maar te verklaren als een typisch puberale en dus onbezonnen daad van rebellie tegen de ‘onderdrukkende’ moeder waarbij de pubertijd als zodanig – per definitie een moeilijke tijd – de geest van elk meisje wellicht al rijp maakt voor deze stap. En dan speelt wellicht de tijd – de jaren ’70 – mee: een tijd van nihilisme vol gevoelens van verveling en frustratie, zoals die in de jeugdcultuur tot uitdrukking kwam in het fenomeen ‘punk’. De journaliste die verslag doet van de zelfmoorden benadrukt in ieder geval dat het aantal zelfmoorden onder jongeren toeneemt zodat het wel een epidemie lijkt (en in deze familie had de jongste eerder al zelfmoord gepleegd hetgeen de anderen – ogenschijnlijk onaangeroerd – kan hebben ‘besmet’). Hoe dan ook, het is een aangename film die bovendien prikkelt tot nadenken.

The Virgen Suicides is een film met een krachtig verhaal waarbij de uitwerking op alle fronten moet kloppen om het te doen slagen. Hier slaat het mijns inziens toch de plank finaal mis. Ergens wordt het drama en daarbij behorende sentiment te weinig aan mij als kijker over gebracht om de acties die er uit voortvloeien voor waar aan te nemen. Dit maakt het dat ik niet mee leef met wat ik zie en er ook helemaal niets mee kon. Beetje gemiste kans zeg maar.

Hmm, wat ik ervan begrijp is dat de film het boek vrij nauwkeurig volgt: we krijgen het verhaal van de 5 zusjes opgediend vanuit het retrospectief van de jongens. Zoals eerder opgemerkt, komt de emotionele lading (aanleiding) van het drama amper uit de verf; waarschijnlijk gierden hormonen en verlangens dusdanig door de puberlichamen van de jongens dat verlangens, waan en werkelijkheid door elkaar heen liepen. Uitermate vreemd is de ontknoping. Lux opent de deur om de jongens te ontvangen om samen volgens plan te vluchten, terwijl haar zusjes hun laatste adem al hadden uitgeblazen, op een manier alsof er niets aan de hand was. Ergens tussen shock en "misschien al veel langer het contact met de werkelijkheid verloren" zet ze ondertussen de hand aan zichzelf door zich in de auto te vergassen. De jongens waren bij het zien van de dode lichamen enkel nog in staat om keihard weg te rennen.

Al met al een intrigerend verhaal met jammergenoeg te weinig diepgang en emotionele expressie, desalniettemin liet de jonge Kirsten Dunst al iets van haar acteertalent zien. De rest was nogal doorsnee, bijna clichématig.

Deze hoort in de categorie zeikfilms. Mooie beelden van de jaren 70 en een prachtige Kirsten Dunst kunnen het saaie verhaal geen cachet geven. Alle meiden uit een gezin plegen zelfmoord, maar waarom? Als alle mooie meisjes met een overbezorgde moeder suïcide zouden zijn dan bleven er alleen nog lelijke dames over. Aan de zelfmoord van de eerste dochter wordt nauwelijks aandacht geschonken. Ja pubers hebben problemen en af en toe pleegt er een zelfmoord, zelfs uit de beste families. Heel tragisch, echter blijft de tragiek in deze film van Coppola geheel onderbelicht, nergens voel je de ellende en misère van de pubers. En dat de zussen zichzelf ineens allemaal tegelijk van het leven beroven maakt het er niet geloofwaardiger op.

Deze lag al erg lang op de stapel. De eerste langspeelfilm van Sofia Coppola? Toch wel een sterke ietwat onbehaaglijke mysterieuze film over een overbeschermd gezin met 4 prachtige dochters. Ze zitten in een familiaal keurslijf welk hun sociale relaties hypotheceert.

Niet met alles tevreden en de dood van het eerste meisje wordt nogal kil opgevangen. Voor emoties of rauw is weinig plaats of er is in de film althans geen ruimte voor. Maar zeker wel graag naar gekeken. Het is een soort van coming of age met een luguber kantje.

Prima rol overigens van Kirsten Dunst wiens personage van de zussen het meest wordt belicht. Een film om even bij stil te staan al had ik het eerlijk gezegd nog iets scherper en sterker verwacht. Goede film, maer dat tikkeltje meer ontbrak toch.

De muziek van Air ken ik al decennia, maar van de film was het nooit eerder gekomen, gek genoeg. Want het ligt best in mijn straatje, en ik vond de latere films van Coppola zonder uitzondering de moeite waard. Het mysterie van mooie meisjes die collectief zelfmoord plegen is somber, maar de zachte kleuren en rustige pacing maken het een aangename, bijna medatitieve film.

Minpuntje vond ik de rol van de ouders, hoewel met name Woods wel sterk is als verstrooide, goedbedoelende vader die zijn toehoorders in slaap sust met zijn kennis. Maar de extreem-religieuze component lag er zo dik bovenop, dat het mysterie daarmee al enigszins verklaard wordt. Als ik deze film dan vergelijk met die andere mysterieuze film over gedoemde meisjes, Picnic at Hanging Rock, vind ik die duidelijk superieur. Maar voor een debuutfilm als deze hoeft Coppola zich absoluut niet te schamen.

Rare keus trouwens om Trip Fontaine, als enige, ook als volwassene op te voeren om herinneringen op te halen. Kennelijk zat dat in het boek en moest dat er in blijven, met als toevoeging dat het ook met die populaire jongen kennelijk slecht afliep (want hij zat in een soort instelling?)

Heel matig. De score van Air al genoeg geluisterd, maar me nooit tot de film aan kunnen zetten. Dat bleek gegrond. Waar ik meer een mysterieus drama verwachtte, is het voor het grootste deel een tienerromance, een coming-of-age. En daar heb ik dus echt helemaal niks mee. Hou daar dus rekening mee als je hem wilt gaan kijken.

Het begin is nog veelbelovend, met snel de eerste zelfmoord, een prettige manier van editten en een wat offbeat sfeer. De narrating werkt prima. Maar al snel komen de vriendjes om te hoek kijken. Ik deed echt mijn best het mysterieuze wat zo geforceerd geschetst wordt op de voorgrond te laten komen, maar het gezapige clichématige tienergedoe was veel te aanwezig voor te lange tijd in een te traag tempo. Waar was de diepgang? Ik heb me echt door het middenstuk heengezucht.

Het acteerwerk was vaker dan eens opvallend houterig. Ik heb echt het idee dat de film te hard leunde op de het regiedebuut van 'de dochter van'. De gewilde uitstraling van 'wat waren de zusjes mysterieus' komt gewoon niet over, want alleen door het weglaten van verdieping en hangen op 'zielige opgesloten zusjes worden depressief' kom je er niet. Je mist binding met alle karakters.

De mooie koppies en de oogopslag van Dunst zijn zowat de enige houvast. Het idee dat de jongens een gefantaseerd leven met de zusjes creëren door middel van gestolen eigendommen, is aandoenlijk. Beeldvorming is mooi. En natuurlijk de heerlijke soundtrack. Maar dan houdt het ook wel op. Tegenvaller.

Voorlopig had ik van Sofia Coppola enkel nog maar Lost in Translation gezien en dat was een flinke tegenvaller. Deze The Virgin Suicides is wel een stuk beter, maar helemaal overtuigen doet ze hiermee ook niet.

Er hangt wel een dromerige sfeer over de film dat ik weet te appreciëren. De film straalt een zekere warmte uit en het contrast met het zware onderwerp van zelfmoord levert toch wel een speciaal gevoel op.

Het hele tussenstuk tussen de zelfmoord van de jongste zus en het uiteindelijke zelfmoordpact van de 4 overige zussen is me iets te gezapig, waardoor de geloofwaardigheid van de zelfmoord van de 4 zussen niet helemaal tot zijn recht komt. Oké, de moeder ontneemt hen op een bepaald moment alle vrijheid, Lux moet haar elpee's verbranden, maar het echte urgente gevoel om over te gaan tot gezamenlijke zelfmoord voelde ik niet. Misschien houdt Coppola wel bewust enkele zaken achter om wat extra vaagheid te scheppen, maar het komt de geloofwaardigheid niet ten goede.

Verder valt vooral het sterke acteerwerk van Kirsten Dunst op. Haar personage is ook de enige van de zussen die uitgediept wordt. Zeker geen slechte film, maar echt overtuigend vond ik het ook niet.

3*