3-4x Jûgatsu (1990)

Ja, wat moet je hiermee. Een weinig boeiend verhaal, Kitano die weer eens een eikel speelt (wat wel positief is verder, want hij is daar erg goed in ), personages die erg veel op elkaar lijken en zelden bij naam genoemd worden (lastig te volgen)...

Nee, het is het allemaal net niet. De grappige camerastandpunten (met de scène waarin het pistool niet werkt achter de glazen deuren, en die gasten die er dan aankomen als hoogtepunt) houden het geheel ook niet overeind. En het einde was ook maar vaag. Uiteraard werd Kitano's personage weer eens afgeschoten, zoals in bijna al zijn films, en de hoofdpersoon blies zichzelf op met zijn vriendinnetje erbij. En even later zat hij op de plee. Moet ik aannemen dat het dus allemaal een 'droom' was, en dat hij daarom zo lang op de plee zat altijd? Omdat hij zat te dagdromen? Nou ja.

2.5 sterren voor origineel camerawerk en leuke droge grappen zo nu en dan.

De eerste echt film van Kitano dit (Violent Cop blijft een vreemd geval). Z'n stijl is duidelijk herkenbaar, maar nog niet helemaal uitgewerkt.

Kitano is zo'n regisseur de graag een team van vaste mensen rond zich bouwt, en het grootste gemis in deze film ligt in het feit dat dit team nog niet vervolledigd was. Geen Hisaishi and Terajima te bekennen hier, en dat nijpt toch wel een beetje.

Boiling Point is vooral een enorm leuke komedie, met sterke, kurkdroge humor, waarin Kitano z'n typisch stijlkenmerken waar hij later beter mee zou uitpakken uitwerkt. De scene met die kerels in de wagen die het hoofdpersonage op de motor lastigvallen het beste bewijs. Typische, maar nog niet 100% afgewerkt. En zo zijn er nog wel een aantal scenes te vinden. Einde vond ik dan wel weer uiterst geslaagd.

Ik heb me in ieder geval wel kostelijk vermaakt, en heel wat afgelachen, toch blijft dit een mindere Kitano. Ik hou het bij 3.5*.

Ik verwachtte een wat mindere film van Kitano,

Gelukkig bleek daar dus niets van te kloppen. De film voelde al op en top Kitano aan voor mij. De humor werkte gewoon.

De honkballer die in het veld niet snel genoeg liep en daarvoor op, zijn kop kreeg. Immers door hem werd een homerun door de neus geboord. Later op weg naar huis, wordt hij bijna omvergereden door zijn teamgenoten, waarop de bewuste honkballer aangeeft het zat te zijn constant ingehaald te worden en uit frustratie scheld hij hen uit. Wat een toevallig passerende motorrijder ( die al eerder werd geintroduceerd op een grappige manier ) weer ter oren komt, waarna er een knokpartij volgt. Misschien een wat flauwe en onsubtiele oorzaak - gevolg relatie, maar zeer vermakelijk!

Verder typisch Kitano, Kitano die zich ophoudt in het bloemenveld, compleet versierd met allemaal bloemenblaadjes om zijn typisch kijkende strenge gezicht. Zo `n fragment werd al eerder gebruikt om vervolgens snel wat beelden van wat komen gaat, prijs te geven.

Maar ook veel droge humor. De wat onhandige slungel die zijn stoutmoedige poging tot het maken van een afspraakje met een serveerster ziet eindigen in onverwachts commentaar van een kelner, die wel niet zal denken. Kwam ook niet meer bij, tijdens een eerderaangehaald moment, namelijk die auto met vervelende mensen die de slungel aan het jennen waren.

Volop plotselinge geweldsuitbarstingen ook. De film kent kent ondanks zijn rust van het honkballen, genoeg shoot outs. Verder een fijne scheve verhouding tussen Kitano en zijn vriendinnen. Ze kruipen voor hem door het stof. Heb echt genoten van deze film, die veel aardige momenten telt. De karaokebar was inderdaad ook lachen, en de afwikkeling natuurlijk Kitano ten voeten uit. Toch kenden veel scenes geen echte samenhang, maar waren het meer fragmentarische uitwerkingen. Voordeel was dat je totaal niet wist wat er ging komen. Mocht nog langer duren van mij.

De muziek ontbreekt vrijwel telkens. Wel veel omgevingsgeluiden die het gebrek aan Joe Hisaishi, wat doen camoufleren.

Na Kikujiro, Sonatine en Dolls mijn favoriete Kitano tot dusver. Moet zijn oeuvre toch eens wat grondiger ontleden. 4*

Mooie 2de regiefilm van en met Kitano. Alleen is me 1 ding om te beginnen niet helemaal duidelijk: is deze hele film nou een droom van iemand terwijl hij op de plee zit te pitten? Maar evengoed is dit ook een fijne film. Kitano zet opnieuw een mooie rol neer voor zichzelf als homosexuele gangster. Hij komt wel pas in de 2de helft van de film aan bod. Hij speelt niet echt de hoofdrol maar hij kan er altijd iets moois van maken. Persoonlijk vond ik deze film ook best wel iets weg hebben van Sonatine (oa die strandscene en die machinegun scene) Het lijkt wel of Kitano in Sonatine wat dingen dunnetjes uit deze film heeft overgedaan.

Maar toch vond ik dit voor een Kitano-film niet echt al te best. De film is wel heel goed maar is nou net geen 5 sterren waard zoals alle andere Kitano's. Violent Cop heeft hetzelfte, maar goed ik heb me hiermee ook kostelijk geammuseerd. De typische humor mag ook niet ondbreken met oa die karaoke bar. En de lekkere bloederige geweldscenes. En we weten nu ondertussen ook al dat Kitano in elke gansterfilm het loodje legt.

Opnieuw prima filmpje maar helaas niet Kitano's beste. Die kwamen pas later. Ook hierin ontbreekt helaas weer de muziek van Joe Hasashi die elke Kitano-film compleet maakt.

4,0*

Heb deze echt al maanden liggen maar voelde nooit de behoefte de film eens op te pakken en te bekijken. Na Violent Cop leek het erop dat dit niet heel veel anders zou bieden - Een beetje stom natuurlijk, want Kitano weet zijn films altijd vol te stoppen met van alles waar ik wel wat van lust. Toen ook al, zo blijkt. Het is dan ook zonde dat zijn Violent Cop en Boiling Point zo snel verwoord worden als zijn 'mindere films'; dat zijn ze misschien ook wel, maar ze zijn wel zijn grootste leerstoffen geweest. Het is geweldig om deze twee films te bekijken en te zien hoe Kitano zijn stijl gevormd heeft.

De film opent met een 10 minuten durende honkbalmatch waar echt bijna niets te zien is. We maken kennis met Masaki die opgesteld staat maar overduidelijk bijna nooit gespeeld heeft. Wanneer de coach hem het veld op roept is ook te verwachten dat hij zich drie goede ballen laat passeren zonder uit te halen. De manier waarop Kitano dit presenteert en vooral het rustige tempo waarop doet mij glimlachen en genieten. Alsof hij zegt dat wij even lekker kunnen zitten en wachten op het echte werk dat komen gaat.

Boiling Point is nog op veel kantjes onafgewerkt - maar het zet hem neer als een regisseur die weet wat hij wilt en dit doet met een heel eigenaardige stijl. Liefhebbers van zijn latere werk hebben waarschijnlijk ook niet veel moeite veel van zijn stijlkenmerken te herkennen. Belangrijkste zijn de plotselinge geweldsuitbarstingen, droge (zwarte) humor en aparte manier van montage.

De film zit dan ook vol prachtige momenten. Wanneer Kitano - een geweldvolle, gevoelloze, verkrachtende, homoseksuele (?) yakuza - ijsjes voor iedereen koopt behalve voor z'n vriendin is dat echt lachwekkend. Hij slaat haar ook graag - en excuses, maar daar kan ik echt hard om lachen. Hij dramt ook nu al graag door op situaties, getuigt de scène op het strand waar hij tientallen keren een bal tegen haar aan gooit. Hahaha! De scène waarin hij in een kantoor vol yakuza staat kan die laatste lach bij mij helemaal niet meer stoppen; Zijn machine geweer vermomt als boeket schiet per ongeluk gatenkaas van het plafond, en er is geen spier die in zijn gezicht beweegt; het gebeurd gewoon en het is belachelijk lachwekkend. Hij maakt er één grote grap van, zelfs wanneer hij elk persoon in de kamer tot een hoopje schiet. Hij laat ons genieten en een seconde later shockeren. Tsja, shockeren; het moment erna kan ik er enkel weer om gieren.

Moeilijk te zeggen wat te vinden van deze film. Het is echt leuk om te zien hoe Kitano begonnen is aan zijn meesterlijke werk. Niet enkel als regisseur, maar ook als acteur en editor; Op het ene moment neemt een motorrijder gas, het andere shot zien we hem met bebloed gezicht op de grond zitten. Geweldig droge manier van montage - nog niet zo briljant uitgewerkt als in zijn Kikujiro, maar wel om te lachen. Datzelfde is moeilijk te zeggen van het einde - ik was er tevreden mee, maar kan graag geloven dat niet iedereen dit zomaar hapt.

Voor fans, wellicht - Maar een fijn (rustig) filmpje met sterke uitschieters van scènes.

3.5/4.0 - al twijfel ik voor een 4.0/5.0

Zeer vermakelijk Kitano. Het ontbreken van de muziek valt op, maar is niet storend, zeker met het cheesy Satie muziekje uit Violent Cop nog in het achterhoofd.
Kitano zelf is gortdroog in deze film. Wat een ongelooflijk grote idioot, meer nog dan in zijn andere films lijkt het. Toen hij homoseksuele neigingen vertoonde in de film had ik wel zoiets van "wtf?" omdat ik het totaal niet had verwacht, het leverde hilarische taferelen op.
De beelden waren maar matig, zeker met zijn latere films in gedachten. Erg mat en het leek ook niet altijd even vloeiend te zijn. Desondanks een leuke film.

Volgens mij niet. Ik heb meteen na afloop de eerste keer dat die gast naar het veld terugslenterde vergeleken met die keer op het einde (waar hij rent!). Grappig, want toen ik later het Koionbori-boekje las, las ik dat de recensent daar precies hetzelfde heeft gedaan! Het is een typische Kitano-truuk.

Dit soort droge humor is aan mij wel besteed. De kerel op de motor en 1 seconde later op de grond, de punks die de pompbediende en zijn liefje scheldend inhalen en bovenop een geparkeerde auto knallen. Schitterend!

De film deed met denken aan Sonatine (de strandscènes op Okinawa!) en qua droogkloterigheid en stilzwijgende personages aan de films van Aki Kaurismäki. Ook bij Aki Kaurismäki gezapig gedoe en dan inèèns (kort) actie!

Kitano zelf vind ik prima in zijn rol. Een enorme lul, maar toch vind je het klote als hij zo patsboem wordt afgeknald.

Gelukkig heb ik nog een aantal Kitano's om me op te verheugen!

Ongeveer even sterk als Kitano's debuut en dus wederom een leuke film. Mist nog de sfeer en de muziek van zijn latere films. Maar bijvoorbeeld de scenes op het honkbalveld en die in de karaokebar zijn erg tof. Erg leuk einde. En Kitano speelde zelden een fouter type, maar is ook weer zo dwars om zijn rol maar in minder dan de helft van de film te laten optreden.

3.5*

Eigenaardige film van de heer Kitano. De regisseur komt zelf pas na dik drie kwartier opdraven en dan gaat het echt los in de film. Hij speelt deze keer geen man van eer, maar een psychopaat met homofiele neigingen, bijzonder. De humor is het sterkste onderdeel van de film, het verhaal is wat vreemd.

Leuke film van Kitano, die filmisch nog niet zo goed is als veel van zijn latere werk, maar de vaak erg droge humor maakt veel goed.

Het mooiste moment is al een paar keer genoemd hier, maar ik wil het ook graag nog een keer vermelden. Heerlijk om te zien dat die treiterende gasten in de auto naast de brommer, tegen een stilstaande auto aanrijden. Echt zo’n moment dat ik even hardop zat te lachen. Zo zijn er wel meer leuke momenten, waarbij er een glimlach op mijn gezicht werd getoverd. Het eerste gedeelte is nog zonder Kitano. Ik dacht al, dat ik hem ergens over het hoofd zag, maar ineens is hij daar. Zijn rol is leuk en het zet zichzelf trouwens ook behoorlijk te kijk hier, maar dat kon ik wel waarderen.

Qua regie schort er hier en daar nog wel wat aan. Het ziet er in de dop goed uit, maar mist op sommige momenten duidelijk de finesse en souplesse, die er in zijn latere films wel inzit. De typische geweldsuitbarsting en de soort humor is overigens wel heel herkenbaar en zien we later ook vaak terug. Boiling Point is absoluut een fijne wegkijker met een aantal erg leuke momenten. Filmisch kan het nog wat beter, maar ook op dat gebied is Kitano’s talent toch al wel duidelijk zichtbaar. Die scene, waarbij Kitano op het strand constant de bal tegen zijn vriendin aan gooit, is trouwens ook erg komisch.

3,5*

Leuke film hoor. Nog wat onevenwichtiger en visueel nog niet zo strak als zijn latere films. Boiling Point is echter minstens zo geestig, warm en heeft net zulke sterke. Meesterwerken als Sonatine en Hana Bi borduren hier enkel op voort. 4 sterren.

Een wat tegenvallende Actie / Misdaad film van Japanse bodem. De film doet nogal gedateerd aan en heel veel actie is er niet te zien. Verhaaltechnisch was het daarbij ook niet veel soeps. Autowasser/pompbediende krijgt te maken met een gangster en wordt het van kwaad tot erger om zichzelf te redden. Nu ben ik gewend om Aziatische films te kijken maar bij deze had ik af en toe het gevoel dat het allemaal wat fragmentarisch gebeurde. Hierdoor raakte ik soms de weg wat kwijt. Een ander nadeel is de humor, ik ben niet gek van humor en die is bij deze film nadrukkelijk aanwezig. Zelden ook echt grappig. Voor mij viel daarom de film nogal tegen.