3-4x Jûgatsu (1990)

Wat mij betreft de meest ondergewaardeerde Kitano. Ik denk ook dat zijn hele oevre wel goed kan worden samengevat met deze film. Een must voor de Kitano-fans. 4*

Hoezo, hij begon ongeveer met deze film.

Ik vond het een LEEG verhaal met heel veel dingen die niet klopte.

't verhaal deugde al niet....

Het woord Saai bestaat niet maar ik vond de enscenering erg slecht, en de casting en eigenlijk alles vond ik maar rammelen. De rol van Kitano was erg slecht. Snap niet dit een voldoende kan opleveren.

In Ieder geval heb ik de film doorgezeten.

Ik snap niet dat dit een onvoldoende op kan leveren.

En dat snap ik van Brother niet

Jammer genoeg bleef de sensatie die Kitano wel bij vorige films opwekte hier volledig uit.

En ik moet een oeuvre van een regisseur ook niet achterstevoren zien natuurlijk. (mijn fout)

Ik zeg niet dat Kitano met deze film zijn oevre samenvat. Goed lezen!

Dit is pas zijn tweede regie toch. Dat bedoelde ik.

Ik heb het idee dat ik geen film heb gezien maar allemaal losse stukjes. De helft van de film gebeurt er helemaal niks qua plotontwikkeling. Wat er aan verhaal in zat vond ik trouwens ook niet echt geniaal.

De film voelde flets aan, iets wat ik nog bij geen enkele andere Kitano heb gevoeld.

Tot nu toe de minste Kitano die ik gezien heb, 2*.

Eens met Padd0. Eerst leek het nog wel leuk dat de focus werd gericht op een redelijk groot aantal onzinnige maar wel erg grappige bijzaken. Maar op een gegeven moment raakt de film het spoor behoorlijk bijster en begint het meer en meer op Miike Tahaski's "kijk mij 's weird doen-extravaganza" Gozu te lijken, zonder een aantal extreem memorabele scènes dan.

Ik heb me over het algemeen trouwens best wel vermaakt, maar ook wat mij betreft is dit de minste Kitano. Het hielp bovendien ook niet echt dat ongeveer 1/3 van de 96 minuten durende speelduur zich op een honkbalveld afspeelde.. maar dat bevestigde voor mij alleen maar Kitano's ogenschijnlijke beginnersdipje (ofzo). En ik miste ook nog eens de altijd zo mooie muziek.. Jammer.

Vreemd, ik heb me met deze film prima vermaakt.

Ik vind Brother de minste, gevolgd door Kids Return en Sonatine. Dat zijn bij mij de enige Kitano's die een onvoldoende opleveren.

Gek dat je daar Sonatine dan weer bij hebt zitten (in mijn ogen), want als ik één film van Kitano moet noemen waarin-ie zware melancholiek perfect mengt met luchtig vermaak dan is het die wel. En dat mis ik hier, die typerende stempel. Boiling Point is in mijn ogen niet meer dan wat maffe gekdoenerij, de emotie ontbreekt. (én de muziek! Joe, waar was je??)

Vond hem ook vrij leeg aan doen, maar de vele leuke Kitano elementen zitten er toch wel weer in, zodat de film toch wel vermakelijk blijft. 3*

Ik zag de films van Kitano in willekeurige volgorde. Was erg verrast door zijn bizarre films. Het was allemaal nieuw voor me, dus wellicht heeft dat meegespeeld in mijn beoordeling.

Misschien dat ik, nu ik ze bijna allemaal heb gezien, eerdere films bij herziening anders ga waarderen. Who knows.

Ja, wat moet je hiermee. Een weinig boeiend verhaal, Kitano die weer eens een eikel speelt (wat wel positief is verder, want hij is daar erg goed in ), personages die erg veel op elkaar lijken en zelden bij naam genoemd worden (lastig te volgen)...

Nee, het is het allemaal net niet. De grappige camerastandpunten (met de scène waarin het pistool niet werkt achter de glazen deuren, en die gasten die er dan aankomen als hoogtepunt) houden het geheel ook niet overeind. En het einde was ook maar vaag. Uiteraard werd Kitano's personage weer eens afgeschoten, zoals in bijna al zijn films, en de hoofdpersoon blies zichzelf op met zijn vriendinnetje erbij. En even later zat hij op de plee. Moet ik aannemen dat het dus allemaal een 'droom' was, en dat hij daarom zo lang op de plee zat altijd? Omdat hij zat te dagdromen? Nou ja.

2.5 sterren voor origineel camerawerk en leuke droge grappen zo nu en dan.

De eerste echt film van Kitano dit (Violent Cop blijft een vreemd geval). Z'n stijl is duidelijk herkenbaar, maar nog niet helemaal uitgewerkt.

Kitano is zo'n regisseur de graag een team van vaste mensen rond zich bouwt, en het grootste gemis in deze film ligt in het feit dat dit team nog niet vervolledigd was. Geen Hisaishi and Terajima te bekennen hier, en dat nijpt toch wel een beetje.

Boiling Point is vooral een enorm leuke komedie, met sterke, kurkdroge humor, waarin Kitano z'n typisch stijlkenmerken waar hij later beter mee zou uitpakken uitwerkt. De scene met die kerels in de wagen die het hoofdpersonage op de motor lastigvallen het beste bewijs. Typische, maar nog niet 100% afgewerkt. En zo zijn er nog wel een aantal scenes te vinden. Einde vond ik dan wel weer uiterst geslaagd.

Ik heb me in ieder geval wel kostelijk vermaakt, en heel wat afgelachen, toch blijft dit een mindere Kitano. Ik hou het bij 3.5*.

Kan me voor een groot deel vinden in bovenstaande opmerkingen.

Op zich een leuk idee, maar in de uitwerking slaat Kitano wel een beetje ver door in zijn eigenzinnige stijl. Ik kan er in ieder geval weinig mee. Heel wat minder dan de rest die ik van hem zag, afgezien van een enkele leuke scène.

Een aardige Kitano film. De humor is echt super goed droog. Echt prachtig hoe hij mensen droog voor zich uit kan laten staren. Een van de mooiste momenten vond ik wel dat een pitcher op het begin zo'n kerel in zijn ballen gooit. De droogheid die daar vanaf straalt is echt geweldig.
Een ander moment was het hier al bovengenoemde naast de motor reiden en dan keihard crashen tegen een stilstaande auto.

Zo leuk als de humor was, was de rest van de film jammer genoeg niet en had ik het na zo'n 45 minuten wel gezien. Het kabbelde ietsje te rustig door.

Leuk om Kitano's humor te zien aan het beginpunt, maarja, hij heeft nog lang niet het niveau die hij later kan behalen.

3*

Vind het ook minste kitano tot nu toe (moet nog Kid's Return en Scene at the sea zien).

Niet dat vlotheid een belangrijk punt is bij kitano, maar hier scheelt er nog wat.

Misschien afwezige muziek, misschien latente onzekereheid, weet het niet.

De minste Kitano die ik tot nu toe gezien heb. De humor is hilarisch maar daar blijft het dan ook bij. Kitano die voor het eerst een personage neerzette die ik niet mocht. Vooral tegen het herhaaldelijk slaan van zijn vriendin kon ik niet. Toch wel een vermakelijk filmpje. 3*

Net herzien (Had hem 10 jaar geleden ooit op VHS gezien). Film komt wat traag op gang, maar het komt allemaal goed als Kitano in beeld komt. Hier zet hij wel een hele foute Yakuza neer en de film barst weer van de typische droge humor. Scene in de Karoke bar is een klassieker. Krappe 4*

toch maar verlaagd naar 3,5 omdat het eigenlijk alleen het tweede deel op 4* niveau was.

Mijns inziens een wat mindere Kitano, 3*

Heel droog, dat zeker, maar toch heb je de hele film lang het gevoel 'gaat het nog ergens heen?' ongeveer halverwege de film valt de hele hoofdpersoon weg om hem later toch weer terug te vinden... Kitano's rol is wel heel leuk 2.5

De film gaat nergens heen en is compleet emotieloos maar oh zo vermakelijk en droog. 3.5

Inderdaad een wat mindere Kitano, maar vanaf het moment dat Kitano zelf in beeld komt, wordt het toch wel weer aardig.

Wat een geweldige personages kent deze film. Het verhaal doet er niet toe, want de personages en de afzonderlijke scenes zijn geniaal. De zwarte humor in deze film is ook een welkome afwisseling. Wat ik minder in deze film vind is dat het in twee delen is opgesplitst. Het voelde voor mij aan alsof ik naar 2 verschillende films zat te kijken. Ik had graag Iguchi en Uehara kennis zien maken.

3.5/5

Ik verwachtte een wat mindere film van Kitano,

Gelukkig bleek daar dus niets van te kloppen. De film voelde al op en top Kitano aan voor mij. De humor werkte gewoon.

De honkballer die in het veld niet snel genoeg liep en daarvoor op, zijn kop kreeg. Immers door hem werd een homerun door de neus geboord. Later op weg naar huis, wordt hij bijna omvergereden door zijn teamgenoten, waarop de bewuste honkballer aangeeft het zat te zijn constant ingehaald te worden en uit frustratie scheld hij hen uit. Wat een toevallig passerende motorrijder ( die al eerder werd geintroduceerd op een grappige manier ) weer ter oren komt, waarna er een knokpartij volgt. Misschien een wat flauwe en onsubtiele oorzaak - gevolg relatie, maar zeer vermakelijk!

Verder typisch Kitano, Kitano die zich ophoudt in het bloemenveld, compleet versierd met allemaal bloemenblaadjes om zijn typisch kijkende strenge gezicht. Zo `n fragment werd al eerder gebruikt om vervolgens snel wat beelden van wat komen gaat, prijs te geven.

Maar ook veel droge humor. De wat onhandige slungel die zijn stoutmoedige poging tot het maken van een afspraakje met een serveerster ziet eindigen in onverwachts commentaar van een kelner, die wel niet zal denken. Kwam ook niet meer bij, tijdens een eerderaangehaald moment, namelijk die auto met vervelende mensen die de slungel aan het jennen waren.

Volop plotselinge geweldsuitbarstingen ook. De film kent kent ondanks zijn rust van het honkballen, genoeg shoot outs. Verder een fijne scheve verhouding tussen Kitano en zijn vriendinnen. Ze kruipen voor hem door het stof. Heb echt genoten van deze film, die veel aardige momenten telt. De karaokebar was inderdaad ook lachen, en de afwikkeling natuurlijk Kitano ten voeten uit. Toch kenden veel scenes geen echte samenhang, maar waren het meer fragmentarische uitwerkingen. Voordeel was dat je totaal niet wist wat er ging komen. Mocht nog langer duren van mij.

De muziek ontbreekt vrijwel telkens. Wel veel omgevingsgeluiden die het gebrek aan Joe Hisaishi, wat doen camoufleren.

Na Kikujiro, Sonatine en Dolls mijn favoriete Kitano tot dusver. Moet zijn oeuvre toch eens wat grondiger ontleden. 4*

Mooie 2de regiefilm van en met Kitano. Alleen is me 1 ding om te beginnen niet helemaal duidelijk: is deze hele film nou een droom van iemand terwijl hij op de plee zit te pitten? Maar evengoed is dit ook een fijne film. Kitano zet opnieuw een mooie rol neer voor zichzelf als homosexuele gangster. Hij komt wel pas in de 2de helft van de film aan bod. Hij speelt niet echt de hoofdrol maar hij kan er altijd iets moois van maken. Persoonlijk vond ik deze film ook best wel iets weg hebben van Sonatine (oa die strandscene en die machinegun scene) Het lijkt wel of Kitano in Sonatine wat dingen dunnetjes uit deze film heeft overgedaan.

Maar toch vond ik dit voor een Kitano-film niet echt al te best. De film is wel heel goed maar is nou net geen 5 sterren waard zoals alle andere Kitano's. Violent Cop heeft hetzelfte, maar goed ik heb me hiermee ook kostelijk geammuseerd. De typische humor mag ook niet ondbreken met oa die karaoke bar. En de lekkere bloederige geweldscenes. En we weten nu ondertussen ook al dat Kitano in elke gansterfilm het loodje legt.

Opnieuw prima filmpje maar helaas niet Kitano's beste. Die kwamen pas later. Ook hierin ontbreekt helaas weer de muziek van Joe Hasashi die elke Kitano-film compleet maakt.

4,0*

Heb deze echt al maanden liggen maar voelde nooit de behoefte de film eens op te pakken en te bekijken. Na Violent Cop leek het erop dat dit niet heel veel anders zou bieden - Een beetje stom natuurlijk, want Kitano weet zijn films altijd vol te stoppen met van alles waar ik wel wat van lust. Toen ook al, zo blijkt. Het is dan ook zonde dat zijn Violent Cop en Boiling Point zo snel verwoord worden als zijn 'mindere films'; dat zijn ze misschien ook wel, maar ze zijn wel zijn grootste leerstoffen geweest. Het is geweldig om deze twee films te bekijken en te zien hoe Kitano zijn stijl gevormd heeft.

De film opent met een 10 minuten durende honkbalmatch waar echt bijna niets te zien is. We maken kennis met Masaki die opgesteld staat maar overduidelijk bijna nooit gespeeld heeft. Wanneer de coach hem het veld op roept is ook te verwachten dat hij zich drie goede ballen laat passeren zonder uit te halen. De manier waarop Kitano dit presenteert en vooral het rustige tempo waarop doet mij glimlachen en genieten. Alsof hij zegt dat wij even lekker kunnen zitten en wachten op het echte werk dat komen gaat.

Boiling Point is nog op veel kantjes onafgewerkt - maar het zet hem neer als een regisseur die weet wat hij wilt en dit doet met een heel eigenaardige stijl. Liefhebbers van zijn latere werk hebben waarschijnlijk ook niet veel moeite veel van zijn stijlkenmerken te herkennen. Belangrijkste zijn de plotselinge geweldsuitbarstingen, droge (zwarte) humor en aparte manier van montage.

De film zit dan ook vol prachtige momenten. Wanneer Kitano - een geweldvolle, gevoelloze, verkrachtende, homoseksuele (?) yakuza - ijsjes voor iedereen koopt behalve voor z'n vriendin is dat echt lachwekkend. Hij slaat haar ook graag - en excuses, maar daar kan ik echt hard om lachen. Hij dramt ook nu al graag door op situaties, getuigt de scène op het strand waar hij tientallen keren een bal tegen haar aan gooit. Hahaha! De scène waarin hij in een kantoor vol yakuza staat kan die laatste lach bij mij helemaal niet meer stoppen; Zijn machine geweer vermomt als boeket schiet per ongeluk gatenkaas van het plafond, en er is geen spier die in zijn gezicht beweegt; het gebeurd gewoon en het is belachelijk lachwekkend. Hij maakt er één grote grap van, zelfs wanneer hij elk persoon in de kamer tot een hoopje schiet. Hij laat ons genieten en een seconde later shockeren. Tsja, shockeren; het moment erna kan ik er enkel weer om gieren.

Moeilijk te zeggen wat te vinden van deze film. Het is echt leuk om te zien hoe Kitano begonnen is aan zijn meesterlijke werk. Niet enkel als regisseur, maar ook als acteur en editor; Op het ene moment neemt een motorrijder gas, het andere shot zien we hem met bebloed gezicht op de grond zitten. Geweldig droge manier van montage - nog niet zo briljant uitgewerkt als in zijn Kikujiro, maar wel om te lachen. Datzelfde is moeilijk te zeggen van het einde - ik was er tevreden mee, maar kan graag geloven dat niet iedereen dit zomaar hapt.

Voor fans, wellicht - Maar een fijn (rustig) filmpje met sterke uitschieters van scènes.

3.5/4.0 - al twijfel ik voor een 4.0/5.0