Brimstone (2016)

Waarschijnlijk had de beste man gewoon zijn eigen Brimstone, met 3D en geureffecten.

Vakkundig gemaakt met uitstekend acteerwerk van vooral Dakota Fanning en Emilia Jones. Mijn eerste gedachten gingen naar Django Unchained en The Hateful Eight qua wreedheid en episodische opbouw. De veranda-scene uit The Night of the Hunter wordt letterlijk geciteerd, per toeval, las ik in een interview met Koolhoven.

Brimstone is gewelddadig, naargeestig en kent geen luchtige passages (behalve toen enkele Nederlandse kerkgangers op zijn Louis van Gaal-Engels hun Godmoment met andere kerkgangers deelden. Dat zorgde onbedoeld voor enige hilariteit in de zaal).

Na een nachtje slapen en bedenken wat de film mist, kom ik tot een conclusie die Donkerwoud al had opgeschreven:

al zou ik het woord vermakelijk hier niet willen gebruiken.

3*

Ik herken de kritiek van Donkerwoud wel. Zelf was ik zo onder de indruk van de krachtige prestaties van Jones en Fanning dat ik (gelukkig) nauwelijks viel over de laag (paradoxaal genoeg) patriarchaal geweld die er inderdaad tóch inzat. Daarentegen vind ik dat brute ergens ook wel genre-eigen. Bij the Hateful Eight heb ik niemand horen klagen over de wijze waarop een Leigh behandeld wordt/werd.

Ik denk dat het 'em er vooral inzit dat er in de media te pas en te onpas met de term 'feministische Western' wordt gegooid. Dat schept verwachtingen, terwijl Koolhoven naar eigen zeggen nooit de intentie heeft gehad zo'n film te maken (discutabel, maar toch).

Eigenlijk vond ik alleen die scène met die hersenen écht over de top. Leek een misplaatst eerbetoon aan The Thing , en de fysiologie is daar ook niet Koolhovens beste vriend

Klopt, ik heb die betreffende film zelfs hoog beoordeeld, terwijl het punt wat ik bij Brimstone (2016) maak evengoed bij die prent geplaatst kan worden. Misschien nog meer omdat het geweld naar vrouwen er zo terloops en verlekkerd bij wordt gehaald. 'The Hateful Eight' is in mijn ogen zonder twijfel een seksistische film. Het verschil is dat Tarantino uiteindelijk een 'gewone' genrefilm heeft gemaakt: het geweld is er uiteindelijk meer ter vermaak dan ter lering. De cartooneske, over-the-top stijl past daar m.i. bij en niet bij een film die er een boodschap aan koppelt die suggereert dat het overstegen wordt.

Donkerwoud Klopt. Snap de beweegredenen wel voor Pearce, functioneel om het punt van geweldslegitimatie in naam van religie aan te snijden. Al draaft Koolhoven daar ook op termijn ook wat door. Ik blijf er verder wel bij dat ik denk dat de feministische insteek wat overschat is. Krachtige vrouwen in een film staan niet gelijk aan feminisme. Als de epiloog met die voice-over en de daarmee gepaard gaande moraal achterwege was gebleven is dat eerste toch het enige wat je aanwijsbaar overhoudt. Maargoed, daarover mogen de meningen verschillen

Oh nee hoor, ik vond het einde waarin zij een soort beschermengel blijkt van een nieuwe generatie vrouwen een van de sterkste momenten uit de film.

On-Nederlands hoog niveau !

Geweldige chronologie

Het was doodstil in de bioscoop en ik zag veel volle popcorn-bakken op het eind. Dit is geen film waar je ongegeneerd gaat zitten kanen.

Deze film laat je echt nadenken over religie en wraak nemen.

De film duurt behoorlijk lang maar vliegt voorbij. Ik heb zelden zo genoten van een film als deze.

Niet top-10 waardig?

Wauw! Koolhoven heeft hier iets heel bijzonders op het doek weten te krijgen.

Grootse cinema.

ik heb hem 2 keer gezien een tijd gelden in de sneak preview en in een voor premier .

ik vond het een hele goede film , duister en sadistisch door de rol die guy pearce

als demonische priester.

een heel bijzonder film aanrader!

Deze film is compleet gestoord. Kwalitatief goed, maar volledig van het padje af. Ik kan me niet voorstellen dat je na deze film denkt: Goh die ga ik nog eens een keer bekijken.

Enige probleem aan Donkerwoud zijn recensie is de term doofstom. Of er is niet goed opgelet of je begrijpt de term niet;) geeft verder niks maar ze is enkel haar tong kwijt en zeker niet doof!

Maar wauw na Slow west en Bone Tomahawk (welke ook lekker gruwelijk was) weer een top western en dan is de Nederlandse regisseur een dikke plus! Ze hebben de smaak van ouderwetse (echt goede) western tegenwoordig goed te pakken!

Uit een interview in DWDD begreep ik dat het gebaseerd is op de Passacaglia in C, een bekend orgelwerk van Bach dat hier goed wordt uitgevoerd, inclusief videomapping op de orgelpijpen (vanaf 5:44).

Ik moet de film nog zien (ik wacht nog even tot de bezoekersaantallen wat zijn afgenomen), maar de indruk die ik van de recensies en meningen krijg is dat het juist een typisch Nederlandse film is in de zin dat het volledig over-the-top gaat op het belachelijke af. Dus in feite heel erg een film naar de Nederlandse volksaard: geen blad voor de mond nemend, grof want 'eerlijk', eendimensionaal en 'in the face'. Of is mijn indruk niet juist?

^ In the face zeker. Al had het zo nog erger kunnen zijn, de camera draait af en toe weg waardoor ik het erg vond meevallen.
Grof als in ongemotiveerd geweld nee. Eendimensionaal al helemaal niet.

Zal deze week gaan en opmerking die je veel ziet terugkomen is dat Pearce zijn karakter naar over -the-top neigt waardoor het karikaturaal wordt.

Ben benieuwd.

Wat een geweldige film. Beste western sinds Leone. Meesterwerk!

Dat klopt ergens wel, ook omdat het heel erg een niet-nationalistische ondertoon heeft: Amerika is gebouwd op 'onze' fundamentele gekkies. Ook valt het me bij Nederlandse regisseurs vaak op dat ze beïnvloed zijn door theater. Koolhoven is echt een cineast, maar toch kiest ook hij ervoor om een soort 'theater-logica' aan te houden: het camerawerk is over het geheel genomen 'statisch' (geen waardeoordeel) en gericht op het overbrengen van de dik aangezette emoties van de acteurs. De vertelling is abstract en eigenzinnig, op een manier dat het een eigen werkelijkheid schetst, maar anders dan een Tarantino niet omdat het bewust met verwijzingen strooit maar omdat het een soort 'realistische fantasiewereld' schetst. Het deed me op bepaalde momenten aan Borgman (2013) van Alex van Warmerdam denken. Ook zo'n ongrijpbare eigenheimer.

Niet echt, film is juist eerder ingetogen & realistisch. Ook veel meer plot-driven dan de meeste Nederlandse films. We hebben nauwelijks een thrillergeschiedenos. Vind het ook veel meer een amerikaans/ hollywoodtrekje om over-the-top te gaan.

Maar het is inderdaad wel Nederlands dat het grof en in your face is. Persoonlijk zie ik dat als enorme pluspunten. Verder is de film ook een mooie ode aan een flink pak klassiekers. Je ziet aan alles dat het met veel liefde voor andere films gemaakt is.

’You’re not a child anymore.’
'I haven’t been one in a very long time.’

Ik had verwacht dat Brimstone een soort The Searchers-achtige western zou zijn. Beetje gezellig schieten en paardrijden. Mooie plaatjes. Niets bleek minder waar. Brimstone is van een intense vuigheid waar zelfs Antichrist bij verbleekt.

In omgekeerd chronologische volgorde komt een aantal hoofdstukken voorbij waarin je beetje bij beetje de gruwelen ontdekt waaronder Liz gebukt gaat. In een heerlijk traag tempo krijg je als kijker steeds meer puzzelstukjes overhandigd, het ene nog choquerender dan het andere. De rode draad daarbij is het Christendom, dat hier in al zijn smerigheid op een eerlijke en onverbloemde manier wordt geopenbaard.

Daarmee is Brimstone overduidelijk een Nederlandse film, in de positieve zin van het woord. Controverse wordt niet geschuwd, en als je toch eenmaal bezig bent, waarom dan niet gelijk zo lomp mogelijk? Om een nek heen gehangen darmen en seksueel en fysiek kindermisbruik zijn daar slechts enkele voorbeelden van.

Het is daarmee ook een film die kei- en keihard binnenkomt. In de bioscoopzaal zat enkel een dertigtal 50-plussers - doorgaans niet het meest sociale publiek in deze setting - om me heen, maar je kon zeker twee uur van de film een speld horen vallen. Na afloop duurde het ook een tijdje voordat men in beweging kwam en was ik niet de enige die even moest bijkomen.

Brimstone is dan ook een buitengewoon deprimerende film. Niet alleen vanwege de gruweldaden, maar ook door de duistere, neerslachtige beelden en het constante gevoel van oppressie dat als een molensteen om Liz’ nek hangt. Zelfs de twee kleine lichtpuntjes zijn van een discutabele soort: de dood van respectievelijk ‘The Reverend’ en - niet helemaal de bedoeling - die van Anna. Tot die tijd stoorde ik me enorm aan het slechte spel van eeuwige-keus-in-Nederlandse-films Carice van Houten, die duidelijk niet mee kan komen met de rest van de cast.

Ook weer niet heel verwonderlijk, want er wordt bovengemiddeld sterk geacteerd in Brimstone. Dakota Fanning zet in de slipstream van haar jongere zusje een geweldige prestatie neer met haar vertolking van de stomme Liz. Erg knap hoeveel ingehouden emotie ze weet te tonen zonder haar stem te gebruiken. De grootste kleine ster van de film is echter de nog maar 15 jaar oude Emilia Jones, die een jongere versie van hetzelfde personage vertolkt. Elke keer dat ze in beeld is houd je je adem in, zo intiem en tegelijkertijd intens gaat ze te werk. Absoluut een actrice om in de gaten te houden.

Al met al de eerste grote verrassing van het jaar - en wat voor een. Ik ga me zo vroeg in het jaar niet meer wagen aan termen als ‘jaarlijstmateriaal’, maar een klein meesterwerkje is het zeker.

Ik zat met ongeveer 30 man in een grote zaal, dus ik zou niet te lang wachten als ik jou was.

Nu was het wel op zondagmiddag, weet niet hoe hij tijdens spitsuur draait.

Mij niet. Geheel niet.

Ik snap je link tussen 'theater-logica' en statisch camerawerk niet. Dan zit je bij deze film niet goed.

En dat het dik aangezette emoties overbrengt? Meer als in andere films? Of op een theater niveau, waar alle uitingen op 200% worden gespeeld?

Ik vond het acteerwerk ijzersterk, juist ingetogen ondanks de heftige situaties. Een resultaat van goede regie en goede casting.

Ik heb dit weekend zowel La La Land als deze gezien. Twee totaal andere films, maar als ik de Oscars zou mogen toedelen zou deze vaak in de prijzen vallen en La La Land nooit. Maar de zeitgeist, lobby en de contacten zullen helaas die laatste film belonen. Maar ondanks dat heeft Guy Pierce een van de meest memorabele bad guys uit de filmgeschiedenis neergezet. Dakota en haar jongere versie waren ook erg goed.

Dat was ook niet helemaal waar ik heen wilde, want ik vond de woestijn en het sneeuwlandschap ook een bijzonder fraai stukje cinema. Daarom benadrukte ik zelf al dat Koolhoven een cineast is en dat ik 'statisch' niet als een waardeoordeel geef. Misschien had ik inderdaad beter sober of ingetogen gebruikt i.v.m. de negatieve ondertoon van statisch? Wat ik wel bedoel is dat er ook een theatraliteit inzit. In de symboliek die op het beeld en op de soundtrack terugkomt. In het acteerwerk van Carice van Houten/Guy Pearce. In het overdadige geweld dat op het beeld wordt getoond of gesuggereerd. Daarin zie ik een overeenkomst met het werk van Alex van Warmerdam, die ook soberheid mengt met theatraliteit en daarmee fantasiewerelden schept die op de onze lijken en toch weer helemaal niet.

In zwolle was ie op zaterdagavond uitverkocht