Mr. Smith Goes to Washington (1939)

....DON'T MISS THE WONDERS THAT SURROUND YOU....

Als het kon zou ik de prachtige zwarte box: "Frank Capra collection' met 6 heerlijke films in mijn top 10 willen hebben...maar als laatste klapstuk, die het hart van het politieke handwerk bekritiseert, verdient deze film een plaats in mijn top 10...

In 1939 was er ook een film verschenen waarin de volgende passage in voorkwam:
"Haerts will never be practical until they can be made unbreakable"
De "Frank Capra Collection" bevat een warmbloedig hart die je als geen ander regisseur je een gevoel geeft nooit bij de pakken neer te zitten......een uniek optimisme zonder dat het larmoyant wordt... Frank Capra's direct oprechte vrije gevoel straalt door al zijn zes films je tegemoet.... Echt een must!

In 1939 waren vele democratieën in verkeerde handen terecht gekomen....en Rusland ging al vele jaren onder het Stalinisme gebukt. Amerika herbezinde zich op eigen liberale waarden. John Ford maakte al een Film over Lincoln, Charlie Chaplin was met zijn fenomenale "Great Dctator" bezig.....en Frank Capra, die altijd met briljante humor de menselijke ziel gloedvol bekritseerde, kwam met een schitterende persiflage van het Amerikaanse politiek bedrijf.

"A young patriot turn loose in our capital", "A Nugget", of zoals Miss
Saunders hem schertsend noemt: "A leader of squirts"...(.als "boomvernielerers" vertaalt maar dat zijn "squirrels", hoewel de associatie met padvinders leuk gevonden is.....maar ik denk dat ze bombastische praatjesmakers bedoelt).....Maar Saunders noemt hem ook een "Daniel Boone"....een legendarische man uit de tijd van de Amerikaanse Revolutie uit de 18E eeuw. De journalisten noemen hem: "Tarzan", "an incompetent clown", a yes nodding "Christmas Tiger",en journalist Diz Moore geeft hem the final punch: "You're not a senator, you're a honorary stooge"....het mooie van Capra is dat hij van deze politieke stoethaspel en duvelstoejager, toch een geloofwaarige held maakt!

De moderne filmliefhebber ziet eerder in Mr Smith een soort Hugh Grant....maar voor de klassieke filmliefhebber zijn ook tic's á là Stan Laural te herkennen...maar het is de fenomenale James Stewart. Prachtig hoe hij een onwennig naief, verlegen man speelt die zich relatief vrij snel ontwikkelt.......mede dankzij Clarissa! (Stewart lijkt me een geweldige observator en imitator van menselijk gedrag.....)

De cast bij Capra is sowieso een heerlijk gezelschap. Je merkt dat alle mensen die meedoen dat met het grootste plezier doen.
En dat is Capra's motiverende werk.....realistisch oog voor het menselijk detail.
B.v. de plaatselijke partij bonts Happy met z'n opvallende gebit. Dat gebit is terug te zien bij zijn talrijke kinderen.....menig zoon heeft een opvallend gek bekkie....heerlijk hilarisch!

Jean Arthur was, volgens de zoon van Capra een verlegen actrice......misschien is haar naturel daarom zo verukkelijk. Wat is dat toch een heerlijk actrice. Vooral als ze, na dat prachtige gesprek met Smith, (wat een voortreffelijk samenspel tussen die twee!), samen met de journalist drinkt en haar frustrerende werk bespreekt....waarna ze beschonken haar verliefdheid en jaloezie laat doorschemeren ....."All right then, all right what is it to me? So they drop him out of a Balloon. I just don't want to be arround. you see"....ze ziet een idealistisch goed mens de vernieling in gaan ze wil er niet aan meewerken......

Mr Jefferson Smith gaat als goedgelovige in de politiek richting Washington en wordt door machinaties van een invloedrijke kracht volledig ontgroend. Maar een procedurele truc brengt uiteindelijk toch nog redding:
"Always try to see life as if you did just come out of a tunnel"

Door de globale vorm zonder een politieke partij expliciet te noemen
krijgt de film een tijdloos karakter.....het heeft niets aan actualiteit verloren! Want wat is het verschil tussen de 'Haagse Kaasstolp' en Capra's 'Capitol Dome'....

'Smith' staat voor een type politieke buitenstaander die plotseling een ster kan worden omdat hij of zij natuurlijk en oprecht overkomt......in Nederland kennen we zulke fenomenen ook: vroeger had je Boer Koekoek.....maar ook de minder naieve Fortuin past in dat rijtje....en ze lijken in aantal toe te nemen. In Duitsland heeft men ook zo'n fenomeen gehad....die de jeugd terug naar de natuur wilde brengen in korte broeken en speciale evenementen organiseerde....en dat voor het bijbrengen van gezonde discipline...De bovenstaande figuren zijn met elkaar onvergelijkbaar maar ze werden gedreven door een sterke persoonlijke overtuiging. Politieke principiële waarheden, ons allen betreffend, moeten compromissen aanvaarden.....anders gaat het ergens dodelijk mis!

Ik heb de film nu 3 maal gezien....het verveelt geen moment!

Ik zou een 'filibuster' op deze site over Capra's onbreekbare filmhart kunnen houden...maar laat ik praktisch blijven...

De waarheid van deze film kent geen compromis: 5 hartstochtelijke sterren!

Iets wat me ook telkens opvalt. Ik vraag me af hoe Capra dat toch deed. Volgens mij met een dosis positieve energie dat hij overbracht op de set.

De positieve idealistische boodschap (onder de realistsiche persiflages), brengt hij met zijn cast letterlijk in de praktijk. Capra is oprecht en direct. Hij was, volgens zijn zoon, geliefd bij zijn cast. Iedereen werd serieus behandeld. Ze kwamen graag bij hem acteren. Eén van de redenen dat zijn films geloofwaardig overkomen. De zoon refereert nog aan Hitchcock die acteurs als vee betitelde....

Hitchcock zag zijn cast als vee, inderdaad. Dat maakt zijn films zo "koud". Op zich wel een Britse visie. Capra hanteerde zijn persoonlijke visie, die toch meer op het italiaanse gezins/familie-leven geinspireerd is.

Hij besteedde zelf al heel veel aandacht aan de casting, dat alleen al is vrij uniek, maar daardoor had hij wel meteen een goed contact met zijn cast.

Gisteren een half uurtje van gezien en hoop een dezer dagen tijd te hebben voor de rest. Vanaf het begin al gecharmeerd van de dialogen en onder de indruk van wederom een geweldige Stewart. Ik ben benieuwd naar de rest van de film.

Toch heb ik het idee of beter voorgevoel dat je Hitchcock's uitspraken met een ironsiche of sardonische glimlach gezien moeten worden. Waar Capra transparant is zonder geheimzinnigheid is Hitchcock gelaagder en grimmiger. Dat is in hun films terug te zien. Allebei hebben ze mijn filmhart gestolen!

Oh ja Zeker. Hij loog continue met de pers en zelfs met zijn biograaf Truffaut. Ik weet bijna zeker dat hij wel oog en aandacht voor zijn cast had. Maar dat liet ie nooit naar buiten komen.

Capra had ook een gecompliceerde verhouding met de pers.....in bijna elke film die ik gezien heb komen ze voor en meestal niet positief. Die idiote actie van Smith is geen toeval.....Capra nam via zijn personage wraak....het past niet helemaal bij het personage .....maar ook dat slik ik van Capra....en trouwens mensen doen in vreemde omstandigheden de vreemdste dingen....'t kan best....ach.. en hoe Capra dat door die persjongens laat incasseren....prachtig toch! "Meet senator Smith!"

Wat een onwaarschijnlijk goede film. Ik ben al jaren geinteresseerd in de Amerikaanse politiek en keek de serie The West Wing dan ook altijd met veel plezier en veel interesse. Daar bleek al dat het er lelijk aan toe kan gaan in Washington.

Deze film laat dat nogmaals zien hoe een eerlijke man tot op het bot verruineerd kan worden door de machtige mannen in de achterkamers. Maar de aanhouder wint en dat geldt ook in deze film en James Stewart speelt werkelijk een fenomenale rol als senator Jeff Smith, bijgestaan door de geweldige Jean Arthur als Clarissa Saunders.

Ik heb werkelijk van begin tot eind aan de 'buis' gekluisterd gezeten en met ontroering zitten kijken naar de filibuster van Smith. Het komt niet vaak voor dat ik meegetrokken word in een film en helemaal meeleef met een personage, maar bij deze film was dat zeker het geval.

De prachtige dialogen, het verschil tussen de zakelijke taal van de gevestigde orde en de grappige 'vloeken' van Smith zijn zo verschrikkelijk aandoenlijk. Holy mackerel alleen al, of gee whiz, of jimminy cricket, of hoe je dat ook schrijft. Het pas precies bij zijn personage van groentje in de Senaat.

De muziek wil bij oude films nog wel eens te overdadig aanwezig zijn, maar dat was hier absoluut niet het geval.

Ik kon al niet wachten om zelf een keer naar Washington te gaan, maar nu sta ik te trappelen

Ik laat het nog even bezinken allemaal, maar ik vrees dat ik een film uit m'n top 10 moet gaan halen, want deze hoort er zeker in.

The American President is een fantastische film over politiek, maar deze hoort daar zeker ook bij.

5* Fenomenaal, zelden zo geboeid zitten kijken

Mooi bericht, Roel, en je hebt helemaal gelijk

IK heb mijn top 10 eindelijk eens aangepast, uit luiigheid kwam t daar n tijdlang niet van

Nummer 1: Mr. Smith Goes To Washington !!!

Zeg het voort, zeg het voort, de mooiste film aller tijden werd 68 jaar geleden al gemaakt

***** (5 sterren)

Geweldig Jordy . Capra aan de top- geeft het voort

Fantastische Capra-film. Dit is onnamaakbaar.

Mr Smith Goes to Washington heeft alles in zich om een goeie feelgood te zijn. Een zoetsappig maar oprecht overkomend plotje, een simplistisch maar achtenswaardig moraaltje en een perfect in het plaatje -passende James Stewart in de hoofdrol die zowel qua uiterlijk, charisma als acteertrekjes nogal aan onze hedendaagse Hugh Grant doet denken. Spijtig genoeg blijkt 125 minuten wel een beetje te lang te zijn voor dit soort simplisme en wordt de film zowel inhoudelijk als visueel nogal gauw een eentonige herhaling van zetten. Daarenboven en vooral kan Mr Smith met gemak tot een van de domste, irritantste personages uit de filmgeschiedenis genoemd worden. Ik begrijp dat Mr Smith een naieve idealist moet voorstellen, maar om het nu zo aan te dikken dat het als een cartooneske onbenul met Charly Chaplin -allures komt uit te vallen is dan weer een brug te ver. De naiviteit heeft proporties a la 'Markske' van De Kampioenen waardoor het elk greintje geloofwaardigheid verliest en de momenten waarbij Smith herhaaldelijk zijn hoed kwijtspeelt, over objecten struikelt en soortgelijke toestanden van bedenkelijk niveau, zijn er al helemaal teveel aan. Wellicht dat Carpa dat allemaal ongelooflijk grappig zal gevonden hebben, ik kon er in elk geval niet om lachen.

1,5*

gevoel voor humor ? 90 % van de stemmers vond em wel grappig

Dan ben ik een van de weinige met enig niveau vrees ik.

Trouwens, ik vind geen stem van jou terug (dus neem aan dat je hem nog niet gezien hebt)? Dan kan je je daar nog niet over uitspreken.

Ik heb em lang geleden eens gezien maar kan me niet meer genoeg herinneren om een weloverwogen cijfer te geven. Hij staat op me wishlist.

Was trouwens ook meer een algemene opmerking. Zei nergens dat ik 1 van de stemmers was

Maar wel enkele Capra's gezien en bevallen meestal wel vrij goed.

Ah grappig. Is mij niet opgevallen toen ik de film keek.

Is het dan puur fictief, of is het niet zo moeilijk om partijen te herkennen?

Ha grappig. Ik had dat precies zo de eerste keer dat ik de film zag.

Ik viel zomaar per ongeluk in deze film. Ik had amper klassiekers gezien behalve enkele oorlogsfilms.

Toevallig op een goede film stuiten overkomt me helaas niet zo vaak.

Volgens mij zijn er geen partijen te herkennen. En aangezien partijpolitiek in de VS in 1939 totaal anders was dan nu is dat maar goed ook. In 1939 waren de Democraten nog altijd de partij met de Zuidelijke wortels en de Republikeinen die met de Noordelijke. Er zaten bijvoorbeeld nog een hoop racistische, separatistische trekjes in de democratische partij. Door het tweepartijenstelsel zou expliciete vermelding ook sneller verouderen, omdat een Amerikaanse partij een veel heterogener verzameling meningen zijn dan bij Nederlandse politieke partijen en veel minder op een isme is gebaseerd.

De enige hele duidelijke verwijzing die er volgens mij naar een echt bestaande figuur in zit is een verwijzing naar de "founding fathers" en naar Lincoln. Dat laatste kun je misschien nog zien als een statement tegen zuidelijk conservatisme, want ik denk dat Lincoln toen nog wat minder boven alles en iedereen stond dan nu, maar verder is MR. Smith veel meer een film over menselijke waarden dan over Politieke waarden.

Overdonderend! In een woord: overdonderend! Dat is wat Mr. Smith Goes to Washington is! Alweer het zoveelste meesterwerk uit de hoge hoed van Capra, van wie het lijkt alsof hij eindeloze inspiratie had. En beter: hij leek vooral een oneindig optimisme te hebben. Zijn films mogen dan wel aardig op elkaar lijken: ze voelen toch telkens weer fris aan, juist door het altijd aanwezige optimisme. Ik heb het al eerder gezegd, maar ik zeg het nog maar eens: Capra's films zijn denk ik zo goed omdat hij werkelijk gelooft in de boodschappen en verhaallijnen die hij verteld. Zijn films overstijgen geforseerde moraaltjes en valse sentimentaliteit doormiddel van een eerlijkheid en oprechtheid die zeldzaam is in de (film)wereld. En in welke film kun je dat beter ten uiting laten komen dan in een film over oprechtheid en eerlijkheid. Zie hier Mr. Smith Goes to Washington.

Deze film heeft erg veel te bieden. Een schitterend, aangrijpend, maar ook grappig en vermakelijk verhaal over de Amerikaanse politiek. Indrukwekkend is hoe Capra onder simpel Amerikaans patriotisme uitkomt door in Smith de verpersoonlijking te tonen van hoe Amerika zou moeten zijn en in de rest van de senaat hoe Amerika helaas maar al te vaak is. Het verbaast mij niks dat deze film niet door iedereen goed ontvangen werd indertijd (IMBD: Bitterly denounced by Washington insiders angry at its allegations of corruption, yet banned by fascist states in Europe who were afraid it showed that democracy works. ).

Zoals altijd beschikt Capra ook weer over een wonderbaarlijke cast. James Stewart speelt hier op zijn allerhoogste niveau. Net als bij It's a Wonderful Life kreeg ik het gevoel dat Stewart de enige acteur was die deze rol écht geloofwaardig kon brengen. Verder zien we in de bijrollen een aantal vaste acteurs van Capra. Waaronder de altijd betrouwbare Jean Arthur (wat is er eigenlijk van haar geworden buiten de films van Capra? Ik zag haar alleen nog in een bijrol in Shane). Verder Thomas Mitchell, die in veel klassiekers uit deze tijd een bijrol heeft, maar hier zijn beste prestatie neerzet; Edward Arnold als goed getypecaste schurk en Harry Carey als president van de senaat met vooral een herkenbare glimlach. Maar naast Stewart is het vooral Rains die zoals altijd een verpletterende indruk achterlaat. Die man is met recht mijn favoriete bijrolacteur geworden.

De film heeft ook veel schitterende momenten. Vooral de trip van Smith langs alle monumenten van Washington sprak tot de verbeelden. Maar Mr. Smith Goes to Washington bevat wellicht ook Capra's beste scène: Smith's meer dan 23 uur durende, staande toespraak. Zeer aangrijpend moment waarop Stewart als acteur defenitief zijn kwaliteiten bewijst (alsof dat nodig was). Schitterend hoe dit moment ook begint, als Smith zijn plan duidelijk maakt door triomfantelijk koffie en eten uit zijn tas te halen.

Zoals bij Capra verwacht laat het einde je met een gelukkig gevoel achter. Maar na vijf minuten zakte de vrolijkheid weg, omdat ik tot de conclusie kwam dat ik door de uit zes films bestaande Capra Collection heen was. In ieder geval een van de beste aankopen op filmgebied die ik ooit gedaan heb.

Ik wou voor 4,5* gaan (de eerste paar scènes spraken me niet direct aan), maar het einde maakt er toch 5* van!

Ik dacht al, wanner gaat ie nou eindelijk is Mr. Smith Goes To Washington kijken! Het best voor het laatst bewaard zeker? Mooi stukje! Ik ben het met je eens, heb meteen zin om de film nog eens te bekijken. Lullig voor je dat je nu door de collectie heen bent...

Wat een heerlijk enthousiast stuk van The One Ring!

Hart verwarmend!

Over Jean Arthur: van zaken die nu nog in de aandacht staan is er onder andere nog haar vertolking in 'only angels have wings', de fantastische jongenachtige vliegeniersfilm van Howard Hawks.

En Jean Arthur als conservatieve politica in Wilders A Foureign Affair...met Marlene Dietrich als perfecte contrast!....heerlijke film!!

Tweede Capra. Sentimenteel en moralistich of gewoon feel-good ?

Capra maakt in Mr. Smith een film gebaseerd op een idealistische jongensdroom. "Later als ik groot word ga ik ... en iedereen zal mij goedvinden ... en ik zal overwinnen". Of jongetjes nu politeman, voetballer of politieker willen worden, de lijn is steeds hetzelfde.

Maar Capra is geen jongetje meer, dus heeft het verhaal drama nodig. Feel-good komende uit de overwinning van het kwade. Volwassen sentiment en moraal dat hier zo openlijk in je gezicht gegooid wordt dat het pijn doet.

Gelooft Capra echt in z'n verhaal ? Ik mag het hopen van niet want de klungel die kwam, zag en overwon is hilarisch onrealistisch. Stewart doet het ook echt niet goed, zeker niet in het begin waar hij staat te frullen en te struikelen als een acteur in een flauwe comedy. De enige plaats waar dat soort acteerwerk op z'n plaats is wat mij betreft.

Claude Rains deed het wel goed en vermoordt Capra zijn personage gewoon koelbloedig op het einde, waarmee de hele Smith affaire een voorspelde goede afloop krijgt..

Weet niet of het aan Stewart of Capra zelf ligt, maar mijn sympathie binnen de film ging uit naar de politici. Capra's "eerlijk duurt het langst" moraaltje is zo wereldvreemd dat de clownesque Stewart alleen maar irritatie kon opwekken.

Een overbodige polieke aanklacht verpakt in een jongensdroom die mij deed beseffen dat ik mijn jeugdige naiviteit niet echt mis. Verder vond ik de film in filmisch opzicht ook verre van opzienbarend, al heb ik mij niet erg vaak moeten storen aan technische en creatieve mankementen. Op dat gebied vooral een grijze muis.

1.0*

Nee, het is niet zozeer realistisch bedoeld lijkt me. Meer als een soort 'wat zou er gebeuren als er eens een integer persoon in de politiek terecht kwam'.

Dat bedoel ik, zou Capra zelf in zijn verhaal geloven ?

Ik snap niet echt wat je daarmee bedoelt? Of hij gelooft dat dit verhaal echt kan gebeuren? Lijkt me sterk.

-edit- al zijn er wel de nodige vergelijkbare voorbeelden in de realiteit.

Ik stel de vraag vooral omdat ik gelijkaardige opmerkingen in andere berichten zie terugkomen. Voorbeeldje van The One Ring:

Ik denk dat hij er in ieder geval voor zorgt dat zijn hoofdrolspeler er in geloofd. Denk dat de regisseur zelf waarschijnlijk minder naïef is. Anders verwerf je nooit een stabiele en machtige positie binnen een slangenkuil als Hollywood. Spielberg is ook geen Schindler, eerder een Jaws in schaapskleren.

Dat bedoel ik natuurlijk niet letterlijk. Capra gelooft ongetwijfeld niet dat deze situatie echt kan plaatsvinden. Ik bedoel meer dat Capra oprecht is in zijn boodschappen en dat hij werkelijk geloofd in de goedheid van de mensen over het algemeen.

Ik vraag me wel af wat je bedoelt met dat Claude Rains Capra's personage vermoordde?

Wel opvallend overigens dat je Rains voor de tweede keer al kunt waarderen, terwijl je verder nooit iets goeds te zeggen hebt over acteurs die tijd. Hij is persoonlijk een van mijn favoriete acteurs overigens.