Mr. Smith Goes to Washington (1939)

Sterker nog: ik vind het zelf ook gigantisch naïef. Maar Capra gaat er zo vol overtuiging voor dat ik er gewoon voor val. Nee, ik geloof niet dat een Smith zoveel invloe op de politiek kan uitoefenen, maar ik zie dit gewoon graag als een sprookje. Jongensachtige onschuld? Ongetwijfeld. Is dat erg? Dat is natuurlijk persoonlijk, maar voor mij werkte het.

Ik denk dat ik zulke dingen veel beter kan hebben wanneer de spanningsboog ontbreekt of veel minder aanwezig is. Bij films als deze irriteer ik me alleen maar aan van die "last-minute" momenten en wendingen.

Wat Capra juist goed voor elkaar krijgt is een schijnbaar naïef verhaal te laten overtuigen. Als dit door een minder man was gemaakt had het waarschijnlijk veel minder goed gewerkt, maar omdat Capra werkelijk geloofd in de goedheid van de mens kan een naïef verhaal als dit overtuigen. En dat is net het bijzondere.

Al werkt het in It's A Wonderful Life nog beter.

Het is een ijzersterk sprookje over onschuld versus de cynische kant van politieke macht. Maar toch moest ik me af en toe wel inhouden om die tenenkrommend oubollige dingen af en toe. Deze heeft de tand des tijds toch minder doorstaan dan andere tijdgenoten.

Zoals...?

De grote klassiekers van tussen 1930 en 1945. Ik noem dan o.a Citizen Kane, The Maltese Falcon, Casablanca, e.a. Deze film was mij echt iets te zoet, met dat afgrijselijke gedoe met die padvinders.

Ik had een hoop interessants klaarliggen. Mijn to-see list is lang. Maar vanavond had ik er zin in, was ik er klaar voor. Ik wou meer, ik wou mijn tweede Capra, en...

Mijn superlatieven zijn ontoereikend. Pas mijn tweede Capra (na It's A Wonderful Life) maar ik ben overtuigd. Meer dan overtuigd. Alles wat ik tot nu toe gezien heb lijkt te verbleken na dit meesterwerk aanschouwd te hebben.
Laat ik geen dingen zeggen waar ik later spijt van krijg (te laat), maar ik probeer te verzinnen hoe ik dit kan rijmen, kan inpassen in mijn lijst met Kitano's, Lynches, Ki-duks.

Verbluffende cinema. 70 jaar oud, maar vernieuwend voor mij. Als een pianist die al zijn leven lang piano speelt, iedere dag dezelfde riedeltjes afspeelt - de ene dag beter dan de andere, maar nooit echt vernieuwd. Tot hij op een dag een nieuw oud pianostuk in handen krijgt wat hem meer dan ooit inspireert en hem tot grotere hoogte weet te brengen. Niet dat dit mij is overkomen, maar vond het wel een mooie illustratie...

Wat een vrolijkheid, een optimisme en een feelgood. Capra weet als geen ander mij blij te maken bij het filmkijken. Stewart straalt een en al plezier en gedrevenheid uit. Hij is geen Stewart, hij is Jefferson Smith. Mijn eigen ideologisme en maatschappelijke betrokkenheid worden gepersonifieerd in deze Smith, een ideoloog in de maak, die onbedoeld geraakt waar hij wezen moet en wil zijn. Dat dat gebeurd met vallen en opstaan maakt het geheeld des te vermakelijker en boeiend. Dynamisch acteerwerk.
Ook mijn complimenten voor de schattige Jean Arthur, Clarissa Saunders die als baken en roer fungeert voor Smith. De romance die ontstaat is een aangenaam extraatje.

De opbouw van het begin tot het magnifieke einde, alles klopt en past. Heerlijk taalgebruik, bescheiden muziek, top-cast. Kluisterpracht.

. Zo is dat.

Mooie recensie, Observator! Vind de rol van Jean Arthur echt geweldig in deze film, een van de beste vrouwelijke rollen ooit voor mij.

Wat een heerlijke feel-good film!

Gisteravond heb ik dan eindelijk kennisgemaakt met de films van Frank Capra. Ik had deze film al een tijdje klaarliggen, maar stelde het telkens uit. Had ik dat maar niet gedaan, want Mr. Smith Goes to Washington is echt een heerlijke film!

Ongelooflijk wat een fijn gevoel de film achterlaat. Iets wat ik het eerste half uur van de film nog niet kon vermoeden, toen de film duidelijk nog op gang moest komen en de acteurs trouwens ook. Vanaf dat moment werd de film eigenlijk alleen maar beter richting het einde.

De acteurs spelen hier mede een grote rol in. Allereerst is er hoofdrolspeler Stewart, die een uitstekende rol neerzet. De onzekerheid die hij tijdens de film tentoonspreid kom zeer echt over, tot het moment Dat hij bijna 24 uur lang een speech voor zijn medesenatoren houdt en hij eigenlijk in die ene dag veranderd van een schuchtere verlegen man, in een man die ergens voor staat en die weet waar hij over praat, daarbij geholpen door Clarissa natuurlijk. Schitterende scène is dat trouwens. Daarnaast was ik enorm onder de indruk van Jean Arthur. Wat een heerlijke rol zet zij neer als Clarissa Saunders, die Smith keer op keer weet te helpen. Zelden zo'n oprechte, fijne en overtuigende rol gezien van een vrouw. Tenslotte is er dan nog Claude Rains, die eveneens een zeer overtuigende rol neerzet als corrupte senator.

De film mag misschien bijna 70 jaar oud zijn, maar blijkt vandaag de dag nog steeds te werken. De beelden zijn schitterend, de film best gewaagd, want niet iedereen in Amerika zal hier destijds blij mee geweest zijn en de afloop is gewoon geweldig.

Mijn eerste Capra doet zeker smaken naar meer. Ik ben na deze film wel heel nieuwsgierig geworden naar It's a Wonderful Life moet ik zeggen. Het blijft jammer dat de eerste 25 minuten de film mij nog niet echt pakte, anders had ik echt de maximale score uitgedeeld. Dat komt misschien wel bij een herziening, waar ik nu alweer naar uitkijk, want ik zit nu na te genieten van de film. Klein meesterwerk dus!

Dikke 4,5*

Mooie recensie Spetie. Met de films van Capra begon ik ook met deze film. Hoewel ik het persoonlijk nog steeds de beste vind, komt It's a Wonderful Life heel dicht in de buurt. It Happened One Night en You Can't Take It with You kan ik je ook aanraden.

Ik ben ook erg benieuwd naar It Happened One Night. You Can't Take It with You is voor mij een vrij onbekende titel, maar ook die gaat in de toekomst zeker nog wel aan bod komen. Bedankt voor de tips in ieder geval.

Heerlijke film dit.

Het verhaal van Mr. Smith Goes to Washington is geslaagd op elk vlak: van het sympathieke personage tot de goed te pruimen humor tot het nodige drama en alles is bovendien nog mooi geschoten en kijkt goed weg.

Jefferson Smith is een geweldig en sympathiek personage en subliem vertolkt door James Stewart. Zo een personage waar je echt geen moeite bij moet doen om met hem mee te leven. De onschuld die van hem afstraalt in het begin (vooral daar bij de kranten) en de vechtlust op het einde. Hij haalt het nog ook. Cliché is het in ieder geval wel maar het was ook het enige gepast einde. Prachtbijrollen ook van Jean Arthurt, Claude Rains en de senaatsvoorzitter.

4,5*

Onderhoudende film, die alleen maar door Frank Capra en Jimmy Stewart gemaakt zouden kunnen worden. Het is allemaal wel erg sentimenteel, maar vooruit, het is ook leerzaam . Zo wist ik na afloop wat een 'filibuster' inhield.

Intro muziek beloofde weinig goeds.. Een berg ergerlijke Amerikaanse idealen, een irritant personage en je hebt een film. Stewart acteert weer als een klomp en zorgt voor een hoop irritaties. Al dat gekonddraai in dialogen en Saunders die compleet bijdraait.. zulke 'feel good' sentiment moraalfilmpjes zijn niet weggelegd voor mij.

Gelukkig wel ietsje minder sentimenteel en zoet als It's A Wonderful Life, maar die afsluiter kan toch echt niet.. en dan die 'humor' Weinig positiefs over op te merken, maar zonder Stewart en "Life, liberty, and the pursuit of happiness" had deze film zo'n twee sterren hoger kunnen scoren.

1.0*

Waarom ben je na It's a Wonderful Life überhaupt nog aan deze film begonnen?

Volgens het lijstjes-af-willen-werken idee Ik ben al aan het hopen dat It Happened One Night het nooit gaat halen tot de top250 (het liefst ook uit de tiplijst..)

hoe kan je deze film nou een 1 geven? als je em niet goed vond ok, maar een 1? dat is echt zo zwaar overdreven.

heerlijke film vind ik het trouwens

Vond 'm zeer tegenvallen na het fantastische It's a Wonderful Life. Mr Smith goes to Washington mist de speelsheid, geweldige dialogen en scherpe karakters van die film.

Mr Smith goes to Washington eindigt ook heel plotseling, wanneer die ellenlange filibuster dan eindelijk gewonnen is. De spanningsboog klopt voor mijn gevoel niet daardoor. De eerste helft vond ik duidelijk sterker dan de tweede helft. Je hoeft humor niet op te geven voor een politieke boodschap, dat maakt de satire alleen maar sterker. Ik weet niet wat Capra heeft bezield, maar voor mijn gevoel was hij het kwijt. Misschien zit er wel een kloppende gedachte achter hoor; zoals iemand op IMDb zegt: op het einde wint Smith niet omdat het democratisch systeem werkt - want dat laat hem in de steek - maar omdat een man (zijn collega-senator) over de rooie gaat (een vergelijkbaar moment is wanneer Arthur's karakter 'm plots vertelt over Willet Creek, ook heeft ze beloofd dat niet te doen). Wanneer dat gebeurt, is de film binnen een paar minuten voorbij. Rationeel kan ik dat wel snappen, maar wanneer ik ernaar kijk, vind ik het onbevredigend. Niet onbevredigend vanwege de corruptie e.d. maar onbevredigend als film.

En dan vind ik het feitelijk ook nog eens ongeloofwaardig, want hij strijdt niet zozeer tegen de dam als vóór het jongenskamp (wat ik daar als vrouw van moet vinden, dat zo'n kamp blijkbaar alleen de moeite waard is voor jongens, daar zal ik het maar niet eens over hebben), dat per se op díe locatie moet komen, waarom wordt nooit echt duidelijk -- of dat een film die over corruptie gaat, dat doet via een jóngenskamp. Christus Capra, had de gezondheidszorg genomen, dat was ook tóen al een probleem in de VS.

Een film die ver boven mijn verwachtingen uitsteeg, sterker nog, dit is een waar meesterwerkje. De jaren '30 en '40 heb ik tot nu toe altijd wel al ervaren als het meest fascinerende filmtijdperk. Dat komt omdat de eerste geluidsfilms, de eerste (vroege) technicolor-films, en natuurlijk talloze filmklassiekers afkomstig zijn uit dit tijdperk. Daar tussen bevinden zich ook twee tijdloze meesterwerken van Frank Capra, namelijk: It's a Wonderful Life en Mr. Smith Goes to Washington. Ik heb gelezen dat de film heel wat stof deed opwaaien in politieke kringen en ik kan me daar wel iets bij voorstellen aangezien de film zeker ook de corruptie van bepaalde (fictieve) senatoren in beeld brengt. Als je dan ook nog eens weet dat vele kijkers een film als deze spiegelen met de realiteit...

Ik kan best wel begrijpen waarom sommige mensen kritisch zijn tegenover deze film aangezien de film een makkelijk slachtoffer is om af te kraken vanwege zijn ongeloofwaardigheid en feel-good sfeertje. Ik heb voor één keer niet gelet op zulke zaken en heb gewoon genoten van deze film want deze film is bijzonder genietbaar. Ik had bij het zien van de eerste scènes ook verwacht dat het weer zo'n complex, oninteressant filmpje ging worden over politiek. Wat was ik blij dat ik er zover naast zat, de film voelt minder gedateerd aan dan de meeste andere films uit de jaren '30 en '40 en was gewoon niet overdreven ingewikkeld. Het acteerwerk van de onzelfverzekerde en naïeve Jefferson Smith was uitstekend, hij zetten zijn personage leuk neer. Het laatste half uur waarbij Smith zijn pleidooi houdt en als een gladiator vecht voor een wetsvoorstel in de senaat, was spannend, leuk, en verre van vervelend of oversentimenteel.

Frank Capra.. een regisseur waar ik in de toekomst nog veel films van ga zien, hij stijgt in elk geval aardig in mijn achting als regisseur. Ik hoop nog meer van dit soort films te zien...

4.5 sterren

Leuke vermakelijke feel-good film. Helaas vond ik sommige dingen wat uit de plot wat te gemakkelijk, en niet alles even overtuigend.

Gelukkig blijft het boeiend en is het goed geacteerd.

3.5*

Ik was benieuwd naar deze film nadat ik You can't take it with you had gezien, die ik erg goed vond.

Helaas viel het tegen, de karakters en de dialogen vond is slap, ik ben geen fan van james stewart dus dat helpt ook al niet, alleen op het einde vond ik hem redelijk, wat ook het hoogtepunt was van de film.

Bij herziening verhoogd naar een 5, zelden zo'n tijdloze film gezien als Mr. Smith Goes to Washington. Schitterend om te zien hoeveel aandacht Capra besteed heeft aan zijn zeer grote cast aan bekende acteurs, hoe klein die rollen ook mogen zijn in de film. Verder is dit één van de weinige films waarbij je niet het gevoel krijgt dat je naar een film uit de jaren '30 zit te kijken. In alle waarschijnlijkheid is dat ook de reden waarom Hollywood nog niet besloten heeft om er een remake op te maken, dat zou simpelweg onmogelijk zijn. Net zoals remakes van (bijvoorbeeld) Casablanca en All Quiet on the Western Front uitdraaide op een gigantische flop.

Mr. Smith goes to Washington is zo simpel, zo mierzoet en zo nep dat het gewoon irritant wordt. Eerst zit je te kijken naar de overdreven nationalistische en naieve Stewart. In Rear Window en Rope vond ik hem nog uitstekend, maar zijn Charlie Chaplin achtige rol hier kon me soms erg irriteren. Daarna krijg je nog een les Hoe maak je een nieuwe wet en na een voorspelbare, maar toch redelijke "strijd naar rechtvaardigheid" een voorspelbaar einde. Tegen het einde werd het eigenlijk iets beter, wanneer Stewart nog één keer het woord krijgt, maar ook dat duurt weer veels te lang en wordt daardoor ook verpest. Capra's kinderachtige visie is niets voor mij.

Onverwacht leuke film waar iemand er alles aan doet om zijn onschuld te bewijzen.
Uren lang gaan staan praten tot je er letterlijk bij neervalt machtig om te zien.
Uitermate goed geacteerd door een nog vrij jonge James.

4 sterren

Heerlijke film om te kijken, geweldige prestatie van James Stewart...

gewoon kop warme choco zetten en lekker op de bank op zondagmiddag deze klassieker kijken.

James Stewart is zo'n acteur waar ik me altijd enorm aan erger. Denk dat het begon met deze film. Weet niet wat het is, vooral z'n stem en hoe hij praat denk ik. Jammer dat ie ook in een paar Hitchcock-films speelt. Misschien nog eens proberen.

Wat een GEWELDIGE film! Deze heeft me echt overdonderd. Het is zo lang geleden dat ik nog zo'n grote empathie en sympathie voelde voor de protagonist. James Stewart maakt een zeer grote indruk en zet hier echt zijn beste rol neer. Verder nog leuke bijrollen maar die Jean Arthur!! Een prachtige vrouwelijke bijrol die een mooie chemie heeft met James Stewart, misschien wel een van de leukste bijrollen die ik heb gezien. Schandalig dat ze hiervoor zelfs geen Oscar nominatie kreeg!

Die filibuster is misschien wel een van de beste scènes die ik ooit heb gezien! Ik zat echt vastgeplakt aan het scherm tot de allerlaatste seconde, waar ik zonder dat ik het besefte plots met tranen in de ogen zat. Een bitterzoet feelgood, bijna ondenkbaar mooi einde kon je wel verwachten van onze Capra.. maar dat kon me nu eens niks schelen en hier liet ik me helemaal in meesleuren wat een "politiek sprookje" werd. Pure cinema magie van begin tot einde!

Het enige wat me enorm teleurstelt is het einde dat zo abrupt stopt uit het niets. Nadat je alle chaos en emoties probeert te verwerken zie je voor je het weet The End op het scherm verschijnen. Er gebeurt zoveel in die laatste 60 seconden en plots gedaan. Een minuutje langer of zelfs een halve kon toch geen kwaad? Dit was heel onbevredigd voor mij. Als het hier niet aan lag kreeg de film de volle 5 sterren die ik heel zelden geef en ging die recht mijn top 10 in. Het doet bijna pijn, zo dicht bij de perfectie. Misschien bij een 2e kijk beurt denk ik er anders over.

Al bij al kijk ik uit naar zijn andere films en hoop ik dat Frank Capra me nog meer zal verbazen. Ik had alleen nog maar It's a Wonderful Life gezien.

Voor deze 4.5*. Tijdeloze film!

Veel valt hier eigenlijk niet over te zeggen, ook omdat ik over het eerste uur eigenlijk weinig kan herrineren. Het kabbelde wat voort op een beekje van saaiheid, zonder eigenlijk echt 'sfeer' te grijpen.

Belangrijke wendingen waren er eigenlijk niet in het verhaal, en men kon gewoon al op voorhand zien dat dit een ouderwets stukje goed tegen kwaad zou worden. Het leek op bepaalde momenten wel zo'n kitcherige disney feel-good film, zoals ze die vanaf volgende week tot begin januari tonen op ketnet en VTM op zaterdagmiddagen.

Maar daarna komt er meer actie in. Vanaf dat James Stewart tegen de kar van zijn collegae rijdt komt de vaart er in, en worden we overspoeld met geweldige citaten en redevoeringen. Spijtig dat we van zijn speech niet de volle 23u te zien kregen

Een ander positief punt is wel dat men het liefdesverhaal weg gelaten heeft uit de film. Ik had minstens gedacht dat hij zijn secretaresse een tong zou draaien voor het einde van de film. Goed dat dat er niet in zit, want dat is al een punt minder waaraan ik me kon irriteren.

Ik hoopte eigenlijk op een spectaculair einde, maar ik barstte bijna in tranen (= ) uit van het einde. Moeilijk te beschrijven hoe slecht ik het eigenlijk vond.

Verder valt vooral James Stewart op als stevige acteur. De rest doet het maar matig tot gewoontjes.

Al bij al een fijne film, en als je het eerste uur mist mis je eigenlijk niets.

3,0*