Mr. Smith Goes to Washington (1939)

Zie het geniale niet maar snap wel wat je er goed aan vind. Wat dat acteerwerk betreft ben ik het met je eens, dat was erg goed. Het verhaal liep anders niet helemaal lekker, vooral het einde was slecht. Sommige personages doen ook dingen die niet bij hun karakter passen.

Het einde is één van de beste scenes ooit.

Compleet ongeloofwaardig als je het mij vraagt. Komt ook echt uit de lucht vallen die scene.

Steengoeie film. In het begin dacht ik dat het een of andere slijmerige patriotistische Amerikaanse heldenverheerlijking zou worden, maar dat is alleen maar opzet die de omslag naar desillusie halverwege des te krachtiger maakt. Hoe kritisch jegens politieke corruptie ook, het is boven alles een zeer optimistische film, die helaas, dankzij de evolutie van de Amerikaanse politiek, anno 2005 toch meer de vorm van een idealistisch sprookje heeft. In 1939 was het helemaal niet zo ongeloofwaardig. Ook het einde had ik helemaal geen problemen mee. Het was precies waar de film op afstevende, of tenminste, waar je hoopt dat het op afstevent. Ik vond ook niet dat het uit de lucht kwam vallen in eerdere scenes blijkt duidelijk dat Claude Rains' personage slechts handelt uit rationele overwegingen en zelfbehoud, maar dat het zijn hart breekt om Smith zo af te branden. Dat hij op het einde toegeeft aan emoties is alleen maar het resultaat van de opeenstapeling van handelingen waarvan hij weet dat ze volkomen onrechtvaardig zijn. Zijn instorten vond ik volkomen geloofwaardig. 4,5*

eens. misschien weleen van de beste eindes ooit.

daar wordt de hele film lang naar toegewerkt.

geweldige film! Geniaal einde!

4.5*

Deze Capra beviel me een stuk beter dan It's a Wonderful Life. Ook nu weer een echte feelgood-movie, maar nu met een duidelijke boodschap. Het acteerwerk was ook meer dan in orde, niet alleen van Stewart, maar ook van de rest van de cast. Het enige nadeel is de voorspelbaarheid van het hele verhaal.

Ik was verbaasd toen ik zag dat deze uit 1939 is, ik dacht dat ik naar een jaren '50 film aan het kijken was.

Na het zien van It's A Wonderful Life was ik erg benieuwd naar deze film. James Steward speelt fantastisch de naïeve overenthousiaste Mr. Smith die Washtington op stelten zet. De overige cast was trouwens ook top!

Het enige wat ik niet helemaal kon volgen was waarom de andere corrupte collega's de Willet Creek Dam wilden bouwen. Maar mischien kwam dat door het late tijdstip of het ontbreken van de ondertiteling

Favoriete karakter is voor mij de voorzitter (die vent met dat hamertje) die op het einde relaxt met een glimlach achterover leunt.

Deze film sprak mij iets minder aan dan It's A Wonderful Life, maar ik had hem zeker niet willen missen. 4 Sterren!

Niet helemaal zeker of het ironisch bedoeld is, Frank Capra was zelf een Siciliaanse immigrant die in de VS de Amerikaanse droom waarmaakte......

Toch enorm genoten van deze heerlijke film 4.5*

Ironisch niet denk ik, maar wel patriotistisch op Capra's eigen manier (in de trant van 'if you love this country, take it back from those that will destroy it'). Je kunt wel degelijk een film maken die zeer scherpe kritiek uit op de regering, en ondertussen een sterke patriotische boodschap erin stoppen. Ik denk dat Capra de film misschien als 'eye-opener' bedoelde; dat hij mensen wilde waarschuwen dat het de verkeerde kant op ging met de Amerikaanse regering, maar dat het zeker nog niet te laat was.

Aan de andere kant, een paar jaar later, tijdens de oorlog, maakte Capra wel enkele propaganda films voor het Amerikaanse leger, om vervolgens vlak na de oorlog met It's a Wonderful Life weer door de FBI van communistische sympathieen werd verdacht. Er valt dus niet echt pijl op te trekken waar Capra's politieke gevoelens nou echt lagen.

Ondertussen staat die wel al een stukje lager op 3.5* maar ik blijf het wel een zeer goede film vinden.

Film die me maar weinig doet.

Te moraliserend en te veel een verheerlijking van de Amerikaanse waarden.

Goede vertolking van Stewart.

2.5*

leg uit..!

Te moraliserend omwille van de opgedrongen levenslessen: Waar een wil is is een weg en Eerlijkheid duurt het langst. Terwijl toch geweten is dat, zeker in de politiek, alleen de grootste schoften overleven.

Het patriottisme en de bijna goddelijke verheerlijking van Abraham Lincoln, de Amerikaanse democratie en de Amerikaanse grondwet komt mij ondertussen ook de strot uit. Laat die Amerikanen elke dag maar in extase, vol vaderlandsliefde hun vlag groeten. Ik als Europeaan wordt daar niet direct opgewonden van.

daar kwam Mr. Smith ook achter. Onverkropbaar voor hem en dat dreef het tot het uiterste. Sterker, het vormt het bestaansrecht van de film.

Meer Capra's gezien? een moraal zit er vaker in bij hem. Capra is voor mij de enige (of toch een van de weinigen) die ermee weg komt.

de film is dus juist het tegenovergestelde van verheelijking van wat dan ook.

Precies !

Mijn mening over de film is zeker niet ingegeven door blinde antipathie tegen Amerika.

Het simpele feit dat iemand die opkomt voor die echte, real-american waarden wordt voorgesteld als een soort edele ridder, vormt voor mij toch wel het bewijs dat Capra hier diezelfde waarden verheerlijkt.

Daar is overigens niets mee mis. Alleen loop ik er niet echt warm van.

100 procent gelijk, en daar kan guyke blijkbaar weinig tegen inbrengen.

Goede film met een sterke Stewart. Het is dan wel wat overdreven, maar daar heb ik me geen moment aan gestoord. Het einde vond ik erg goed.

4*

Ben erg onder de indruk van deze film - die ik al een poosje had liggen en nu eindelijk gezien heb! James Stewart is uitstekend als vanouds, maar ook de andere acteurs, Claude Rains en de geweldige Jean Arthur voorop, zijn top!
Het verhaal is uitstekend uitgewerkt, je wordt van begin tot einde meegesleept. Je kunt je ook levendig voorstellen hoe dat als naïeve boerenpummel in het corrupte Capitool moet zijn.
En ja, misschien is het op sommige momenten wat sentimenteel en patriottisch. Maar dat stoort mij nergens en bovendien hoort dat bij de regisseur Frank Capra. Dat is zijn stijl, daar ligt misschien juist zijn kracht.

Er waren meerdere goede en leuke scènes. De leukste vond ik het via het wetboek doorgeven van het briefje waarop Clarissa schrijft 'Volgens Diz ben ik verliefd op je. Hij heeft gelijk'.
Ook een leuke scène was dat de jongens van de scouting met man en macht aan de slag gingen om dat krantje - zo'n beetje het enige medium dat niet in handen was van Taylor - met het juiste nieuws te maken en te verspreiden.

En natuurlijk de hilarische voorzitter van de Senaat!

Erg moeilijk te beoordelen dit. Zal hem herzien maar momenteel staat hij op een dikke voldoende. Wel typisch dat ik deze film over Amerikaanse 'democratie' kijk op 11 september.

Fijne film die met recht zijn titel klassieker bij mij kan verdedigen. Het uitgangspunt mag misschien wat simpel zijn maar is op en top uitgewerkt. Aan het begin van de film is er een grote kloof waarneembaar tussen een fantastisch acterende James Stewart en de politieke elite. Op een gegeven moment kreeg ik steeds meer te doen met broekie James, die steeds verder in het nauw werd gedreven. Daarbij werd vrijwel geen middel geschuwd. Het wordt allemaal ook erg grappig in beeld gebracht.

Ook leuk, om maar weer eens te zien, hoe de media toch zo verantwoordelijk kan zijn voor stemmingmakerij.

Verder ook een nietsontziende film die de Amerikaanse heren van de senaat eens even flink aanpakt.

De tijd vloog werkelijk voorbij. Ik geef deze geslaagde klassieker voorlopig een (h)eerlijke 4*

Ik vond het acteerwerk een van de pluspunten, vooral van James Stewart. Het laatste half uur is echt prachtig, het zorgt voor een mooie climax. Een film uit 1939 die tijdloos is en nog steeds actueel, er is na bijna 70 jaar nog niks veranderd als het gaat om censuur en foute berichtgeving in de pers.

Een volmondig: "Ja! Geheel mee eens!"

Pas herzien en weer lopen rillingen over rug en ledematen bij het zien van de 'eindspeech'. Briljant en inderdaad... tijdloos.

Ja, Capra had een enorme fascinatie en hekel aan de pers, en begreep precies hoe dat fenomeen werkt. Daarom werden zijn films ook geboycot It's a Wonderful World werd zelfs bijna in de ban gedaan, en toen kwam het befaamde McCarthy tijdperk, die oa, op grond van helemaal NIKS Charles Chaplin, en Frank Capra in de ban deden.

CRIMINEEL !!!! Zelfs nu heeft dat nog invloed

En dit is gewoon één van de beste films ooit gemaakt. Waar echt alles klopt, script, muziek, regie, acteurs....

Gisteren eindelijk opgezet, mijn verwachte topper uit de Capra-box. En de film liet mij aanvankelijk met gemengde gevoelens achter.

Dit was het dan. De film, geprezen als Capra's beste, had mij lichtelijk teleurgesteld! Natuurlijk was Stewart onweerstaanbaar in zijn rol, natuurlijk was het heerlijk verteld, en natuurlijk had het een schitterend einde, maar toch. Ik miste de magie. De magie van It's a Wonderful Life.

Dat is niet zo vreemd, aangezien ik de film ging kijken en ervan uitging dat ik een soort van It's a Wonderful Life 2 te zien kreeg. En dat is Mr. Smith goes to Washington zeer zeker niet. De film is niet zo magisch.

Ook dat is niet zo vreemd, aangezien dit een verhaal is dat realistisch moest zijn om meeslepend te worden. En daar slaagde de film hier en daar toch wel helemaal in. Maar toch niet wat ik ervan verwacht had.

De volgende dag (vandaag dus) had ik een hoop tijd om eraan terug te denken. En die beelden staan dan toch totaal op je netvlies gebrand. Things were pretty clear to me. Hoe geweldig was het allemaal gedaan was. Hoe mooi het verhaal werd opgebouwd. Hoe heerlijk Stewart kan acteren, en hoe geweldig Capra emotie in zijn films kan leggen. Wat een mooi script de film heeft, en hoe Capra er opnieuw in geslaagd was de moraal in ieder aspect te verwerken, zonder dat je je eraan stoort. Wonderful.

De film heeft me eigenlijk de hele dag vrolijk gehouden. Ik heb helemaal zin om hem vanavond opnieuw te bekijken. Capra is nu 100% mijn favoriet regisseur. Nog nooit iemand gezien die mij zo vrolijk kon maken met zijn films, en tegelijkertijd zoveel aan een film kon meegeven.

5*, en een plekje in mijn top 10

Mooi stukje!

Ja, als ik me wat sombertjes voel, is een Capra-film het ideale Medicijn! Wat een uitzonderlijk groot artiest.

Verhoogd naar 5*, meesterwerkje van Capra.