Mr. Smith Goes to Washington (1939)

Schitterende film!

James Stewart speelt overtuigend en actrice Jean Arthur vind ik het erg leuk doen.

Valt me altijd weer op hoe goed de actrices uit die tijd zo goed hun 'mannetje staan'. Ik bedoel dat ze veel meer een dragende rol hebben, dan actrices tegenwoordig. Niet alleen maar iemands liefje zijn.

Mr. Smith Goes to Washington is een mooi verhaal, die de Amerikaanse gewoonten en instituten onder een vergrootglas legt. Bewust overdreven weergegeven, met een knipoog, ja misschien zelfs als een karikatuur van de werkelijkheid. Ook dat is een typisch kenmerk van de films van Capra.

Hoe meer films je van hem ziet, hoe meer terugkerende thema's je ziet.

Ik had de film al gezien, maar jaren geleden. Gisteren dus opnieuw.

Mijn tweede Capra. Ik vond It's a Wonderful Life nog beter maar ook deze was weer erg leuk. Subtiel is het niet bepaald. Veel moraal en sentiment. Maar zo goed gemaakt dat het onweerstaanbaar (voor mij dan) wordt. Arthur en Stewart zijn fantastisch. De film zit vol leuke details (zoals het nerveuze gehannes met de hoed van Stewart of de blikken van de senatoren) en hij is om voordat je het weet.

4.0*

De personages zijn allemaal wel goed uitgewerkt maar er zitten toch nog wel wat dingen in die me storen. Smith die ineens zomaar al die journalisten gaat slaan bijvoorbeeld, past totaal niet bij zijn karakter. Het einde ging me ook allemaal wat te snel, daar had wel wat meer tijd voor ingeruimd mogen worden. Ook worden sommige scenes nogal abrupt afgebroken wat een beetje knullig overkomt, net zoals de soms aparte en onlogische camerstandpunten midden in een dialoog.

Toch kijkt de film lekker weg en gaat de tijd snel voorbij ondanks de redelijk lange speelduur. Soms valt er wat te lachen en het acteerwerk is dik in orde. Wel iets overgewaardeerd hier en op IMDb al helemaal.

Krappe 3,5*

Geweldige film, die van de eerste minuut tot de laatste eindcredit bijzonder goed weet te boeien. De film bevat fantastisch acteerwerk, met name van de altijd geweldige (en hier nog behoorlijk jonge) Stewart. Het verhaal zit al goed in elkaar, maar Capra weet het nog eens erg interessant te vertellen. Klein meesterwerk.

4 héle dikke sterren.

Boordappel (bij Lost Horizon (1937):

wat wil je nog weten verder?

het is een enorm goed vertelde film, met heel erg veel vaart (alhoewel hij gaandeweg alleen maar beter wordt). het eenvoudige verhaal van de man die het tegen de onoverwinnelijke vijand opneemt en dat met zoveel passie en overtuiging doet, dat ik niet snap dat iemand daar niet door geraakt wordt. het is een voorbeeld geweest voor vele film (zelfs een hoop westerns bijvoorbeeld).

verder heeft deze film duidelijk het hart op de juist plaats (kan ik verder niet beargumenteren, dat voel ik zo). geen vals sentiment, maar echte emotie. die blik bij Stewart in de ogen tegen het eind van de film had me bijna overtuigd; hij beleeft zijn rol als mr. Smith in plaats van dat hij acteert.

Stewart is geniaal, maar ook de rest van de cast is subliem. stuk voor stuk van de grootste acteurs uit die tijd en ze maken het waar. de stempel die Capra op deze film met mooi camerawerk (baanbrekend) en een goed verteld verhaal (goede opbouw) zet, is niet te onderschatten. er is niemand die net als Capra sentiment op zo'n pure en indringende manier weet te brengen. andere films met vergelijkbare elementen maak ik met de grond gelijk, deze adoreer ik. niet gedacht dat dat mogelijk was.

ik val af en toe in herhaling, maar ik hoop dat het duidelijk is.

Fijne film die met recht zijn titel klassieker bij mij kan verdedigen. Het uitgangspunt mag misschien wat simpel zijn maar is op en top uitgewerkt. Aan het begin van de film is er een grote kloof waarneembaar tussen een fantastisch acterende James Stewart en de politieke elite. Op een gegeven moment kreeg ik steeds meer te doen met broekie James, die steeds verder in het nauw werd gedreven. Daarbij werd vrijwel geen middel geschuwd. Het wordt allemaal ook erg grappig in beeld gebracht.

Ook leuk, om maar weer eens te zien, hoe de media toch zo verantwoordelijk kan zijn voor stemmingmakerij.

Verder ook een nietsontziende film die de Amerikaanse heren van de senaat eens even flink aanpakt.

De tijd vloog werkelijk voorbij. Ik geef deze geslaagde klassieker voorlopig een (h)eerlijke 4*

Gisteren eindelijk opgezet, mijn verwachte topper uit de Capra-box. En de film liet mij aanvankelijk met gemengde gevoelens achter.

Dit was het dan. De film, geprezen als Capra's beste, had mij lichtelijk teleurgesteld! Natuurlijk was Stewart onweerstaanbaar in zijn rol, natuurlijk was het heerlijk verteld, en natuurlijk had het een schitterend einde, maar toch. Ik miste de magie. De magie van It's a Wonderful Life.

Dat is niet zo vreemd, aangezien ik de film ging kijken en ervan uitging dat ik een soort van It's a Wonderful Life 2 te zien kreeg. En dat is Mr. Smith goes to Washington zeer zeker niet. De film is niet zo magisch.

Ook dat is niet zo vreemd, aangezien dit een verhaal is dat realistisch moest zijn om meeslepend te worden. En daar slaagde de film hier en daar toch wel helemaal in. Maar toch niet wat ik ervan verwacht had.

De volgende dag (vandaag dus) had ik een hoop tijd om eraan terug te denken. En die beelden staan dan toch totaal op je netvlies gebrand. Things were pretty clear to me. Hoe geweldig was het allemaal gedaan was. Hoe mooi het verhaal werd opgebouwd. Hoe heerlijk Stewart kan acteren, en hoe geweldig Capra emotie in zijn films kan leggen. Wat een mooi script de film heeft, en hoe Capra er opnieuw in geslaagd was de moraal in ieder aspect te verwerken, zonder dat je je eraan stoort. Wonderful.

De film heeft me eigenlijk de hele dag vrolijk gehouden. Ik heb helemaal zin om hem vanavond opnieuw te bekijken. Capra is nu 100% mijn favoriet regisseur. Nog nooit iemand gezien die mij zo vrolijk kon maken met zijn films, en tegelijkertijd zoveel aan een film kon meegeven.

5*, en een plekje in mijn top 10

Tweede Capra. Sentimenteel en moralistich of gewoon feel-good ?

Capra maakt in Mr. Smith een film gebaseerd op een idealistische jongensdroom. "Later als ik groot word ga ik ... en iedereen zal mij goedvinden ... en ik zal overwinnen". Of jongetjes nu politeman, voetballer of politieker willen worden, de lijn is steeds hetzelfde.

Maar Capra is geen jongetje meer, dus heeft het verhaal drama nodig. Feel-good komende uit de overwinning van het kwade. Volwassen sentiment en moraal dat hier zo openlijk in je gezicht gegooid wordt dat het pijn doet.

Gelooft Capra echt in z'n verhaal ? Ik mag het hopen van niet want de klungel die kwam, zag en overwon is hilarisch onrealistisch. Stewart doet het ook echt niet goed, zeker niet in het begin waar hij staat te frullen en te struikelen als een acteur in een flauwe comedy. De enige plaats waar dat soort acteerwerk op z'n plaats is wat mij betreft.

Claude Rains deed het wel goed en vermoordt Capra zijn personage gewoon koelbloedig op het einde, waarmee de hele Smith affaire een voorspelde goede afloop krijgt..

Weet niet of het aan Stewart of Capra zelf ligt, maar mijn sympathie binnen de film ging uit naar de politici. Capra's "eerlijk duurt het langst" moraaltje is zo wereldvreemd dat de clownesque Stewart alleen maar irritatie kon opwekken.

Een overbodige polieke aanklacht verpakt in een jongensdroom die mij deed beseffen dat ik mijn jeugdige naiviteit niet echt mis. Verder vond ik de film in filmisch opzicht ook verre van opzienbarend, al heb ik mij niet erg vaak moeten storen aan technische en creatieve mankementen. Op dat gebied vooral een grijze muis.

1.0*

Het is een ijzersterk sprookje over onschuld versus de cynische kant van politieke macht. Maar toch moest ik me af en toe wel inhouden om die tenenkrommend oubollige dingen af en toe. Deze heeft de tand des tijds toch minder doorstaan dan andere tijdgenoten.

Ik had een hoop interessants klaarliggen. Mijn to-see list is lang. Maar vanavond had ik er zin in, was ik er klaar voor. Ik wou meer, ik wou mijn tweede Capra, en...

Mijn superlatieven zijn ontoereikend. Pas mijn tweede Capra (na It's A Wonderful Life) maar ik ben overtuigd. Meer dan overtuigd. Alles wat ik tot nu toe gezien heb lijkt te verbleken na dit meesterwerk aanschouwd te hebben.
Laat ik geen dingen zeggen waar ik later spijt van krijg (te laat), maar ik probeer te verzinnen hoe ik dit kan rijmen, kan inpassen in mijn lijst met Kitano's, Lynches, Ki-duks.

Verbluffende cinema. 70 jaar oud, maar vernieuwend voor mij. Als een pianist die al zijn leven lang piano speelt, iedere dag dezelfde riedeltjes afspeelt - de ene dag beter dan de andere, maar nooit echt vernieuwd. Tot hij op een dag een nieuw oud pianostuk in handen krijgt wat hem meer dan ooit inspireert en hem tot grotere hoogte weet te brengen. Niet dat dit mij is overkomen, maar vond het wel een mooie illustratie...

Wat een vrolijkheid, een optimisme en een feelgood. Capra weet als geen ander mij blij te maken bij het filmkijken. Stewart straalt een en al plezier en gedrevenheid uit. Hij is geen Stewart, hij is Jefferson Smith. Mijn eigen ideologisme en maatschappelijke betrokkenheid worden gepersonifieerd in deze Smith, een ideoloog in de maak, die onbedoeld geraakt waar hij wezen moet en wil zijn. Dat dat gebeurd met vallen en opstaan maakt het geheeld des te vermakelijker en boeiend. Dynamisch acteerwerk.
Ook mijn complimenten voor de schattige Jean Arthur, Clarissa Saunders die als baken en roer fungeert voor Smith. De romance die ontstaat is een aangenaam extraatje.

De opbouw van het begin tot het magnifieke einde, alles klopt en past. Heerlijk taalgebruik, bescheiden muziek, top-cast. Kluisterpracht.

Wat een heerlijke feel-good film!

Gisteravond heb ik dan eindelijk kennisgemaakt met de films van Frank Capra. Ik had deze film al een tijdje klaarliggen, maar stelde het telkens uit. Had ik dat maar niet gedaan, want Mr. Smith Goes to Washington is echt een heerlijke film!

Ongelooflijk wat een fijn gevoel de film achterlaat. Iets wat ik het eerste half uur van de film nog niet kon vermoeden, toen de film duidelijk nog op gang moest komen en de acteurs trouwens ook. Vanaf dat moment werd de film eigenlijk alleen maar beter richting het einde.

De acteurs spelen hier mede een grote rol in. Allereerst is er hoofdrolspeler Stewart, die een uitstekende rol neerzet. De onzekerheid die hij tijdens de film tentoonspreid kom zeer echt over, tot het moment Dat hij bijna 24 uur lang een speech voor zijn medesenatoren houdt en hij eigenlijk in die ene dag veranderd van een schuchtere verlegen man, in een man die ergens voor staat en die weet waar hij over praat, daarbij geholpen door Clarissa natuurlijk. Schitterende scène is dat trouwens. Daarnaast was ik enorm onder de indruk van Jean Arthur. Wat een heerlijke rol zet zij neer als Clarissa Saunders, die Smith keer op keer weet te helpen. Zelden zo'n oprechte, fijne en overtuigende rol gezien van een vrouw. Tenslotte is er dan nog Claude Rains, die eveneens een zeer overtuigende rol neerzet als corrupte senator.

De film mag misschien bijna 70 jaar oud zijn, maar blijkt vandaag de dag nog steeds te werken. De beelden zijn schitterend, de film best gewaagd, want niet iedereen in Amerika zal hier destijds blij mee geweest zijn en de afloop is gewoon geweldig.

Mijn eerste Capra doet zeker smaken naar meer. Ik ben na deze film wel heel nieuwsgierig geworden naar It's a Wonderful Life moet ik zeggen. Het blijft jammer dat de eerste 25 minuten de film mij nog niet echt pakte, anders had ik echt de maximale score uitgedeeld. Dat komt misschien wel bij een herziening, waar ik nu alweer naar uitkijk, want ik zit nu na te genieten van de film. Klein meesterwerk dus!

Dikke 4,5*

Heerlijke film dit.

Het verhaal van Mr. Smith Goes to Washington is geslaagd op elk vlak: van het sympathieke personage tot de goed te pruimen humor tot het nodige drama en alles is bovendien nog mooi geschoten en kijkt goed weg.

Jefferson Smith is een geweldig en sympathiek personage en subliem vertolkt door James Stewart. Zo een personage waar je echt geen moeite bij moet doen om met hem mee te leven. De onschuld die van hem afstraalt in het begin (vooral daar bij de kranten) en de vechtlust op het einde. Hij haalt het nog ook. Cliché is het in ieder geval wel maar het was ook het enige gepast einde. Prachtbijrollen ook van Jean Arthurt, Claude Rains en de senaatsvoorzitter.

4,5*

Onderhoudende film, die alleen maar door Frank Capra en Jimmy Stewart gemaakt zouden kunnen worden. Het is allemaal wel erg sentimenteel, maar vooruit, het is ook leerzaam . Zo wist ik na afloop wat een 'filibuster' inhield.

Intro muziek beloofde weinig goeds.. Een berg ergerlijke Amerikaanse idealen, een irritant personage en je hebt een film. Stewart acteert weer als een klomp en zorgt voor een hoop irritaties. Al dat gekonddraai in dialogen en Saunders die compleet bijdraait.. zulke 'feel good' sentiment moraalfilmpjes zijn niet weggelegd voor mij.

Gelukkig wel ietsje minder sentimenteel en zoet als It's A Wonderful Life, maar die afsluiter kan toch echt niet.. en dan die 'humor' Weinig positiefs over op te merken, maar zonder Stewart en "Life, liberty, and the pursuit of happiness" had deze film zo'n twee sterren hoger kunnen scoren.

1.0*

Vond 'm zeer tegenvallen na het fantastische It's a Wonderful Life. Mr Smith goes to Washington mist de speelsheid, geweldige dialogen en scherpe karakters van die film.

Mr Smith goes to Washington eindigt ook heel plotseling, wanneer die ellenlange filibuster dan eindelijk gewonnen is. De spanningsboog klopt voor mijn gevoel niet daardoor. De eerste helft vond ik duidelijk sterker dan de tweede helft. Je hoeft humor niet op te geven voor een politieke boodschap, dat maakt de satire alleen maar sterker. Ik weet niet wat Capra heeft bezield, maar voor mijn gevoel was hij het kwijt. Misschien zit er wel een kloppende gedachte achter hoor; zoals iemand op IMDb zegt: op het einde wint Smith niet omdat het democratisch systeem werkt - want dat laat hem in de steek - maar omdat een man (zijn collega-senator) over de rooie gaat (een vergelijkbaar moment is wanneer Arthur's karakter 'm plots vertelt over Willet Creek, ook heeft ze beloofd dat niet te doen). Wanneer dat gebeurt, is de film binnen een paar minuten voorbij. Rationeel kan ik dat wel snappen, maar wanneer ik ernaar kijk, vind ik het onbevredigend. Niet onbevredigend vanwege de corruptie e.d. maar onbevredigend als film.

En dan vind ik het feitelijk ook nog eens ongeloofwaardig, want hij strijdt niet zozeer tegen de dam als vóór het jongenskamp (wat ik daar als vrouw van moet vinden, dat zo'n kamp blijkbaar alleen de moeite waard is voor jongens, daar zal ik het maar niet eens over hebben), dat per se op díe locatie moet komen, waarom wordt nooit echt duidelijk -- of dat een film die over corruptie gaat, dat doet via een jóngenskamp. Christus Capra, had de gezondheidszorg genomen, dat was ook tóen al een probleem in de VS.

Een film die ver boven mijn verwachtingen uitsteeg, sterker nog, dit is een waar meesterwerkje. De jaren '30 en '40 heb ik tot nu toe altijd wel al ervaren als het meest fascinerende filmtijdperk. Dat komt omdat de eerste geluidsfilms, de eerste (vroege) technicolor-films, en natuurlijk talloze filmklassiekers afkomstig zijn uit dit tijdperk. Daar tussen bevinden zich ook twee tijdloze meesterwerken van Frank Capra, namelijk: It's a Wonderful Life en Mr. Smith Goes to Washington. Ik heb gelezen dat de film heel wat stof deed opwaaien in politieke kringen en ik kan me daar wel iets bij voorstellen aangezien de film zeker ook de corruptie van bepaalde (fictieve) senatoren in beeld brengt. Als je dan ook nog eens weet dat vele kijkers een film als deze spiegelen met de realiteit...

Ik kan best wel begrijpen waarom sommige mensen kritisch zijn tegenover deze film aangezien de film een makkelijk slachtoffer is om af te kraken vanwege zijn ongeloofwaardigheid en feel-good sfeertje. Ik heb voor één keer niet gelet op zulke zaken en heb gewoon genoten van deze film want deze film is bijzonder genietbaar. Ik had bij het zien van de eerste scènes ook verwacht dat het weer zo'n complex, oninteressant filmpje ging worden over politiek. Wat was ik blij dat ik er zover naast zat, de film voelt minder gedateerd aan dan de meeste andere films uit de jaren '30 en '40 en was gewoon niet overdreven ingewikkeld. Het acteerwerk van de onzelfverzekerde en naïeve Jefferson Smith was uitstekend, hij zetten zijn personage leuk neer. Het laatste half uur waarbij Smith zijn pleidooi houdt en als een gladiator vecht voor een wetsvoorstel in de senaat, was spannend, leuk, en verre van vervelend of oversentimenteel.

Frank Capra.. een regisseur waar ik in de toekomst nog veel films van ga zien, hij stijgt in elk geval aardig in mijn achting als regisseur. Ik hoop nog meer van dit soort films te zien...

4.5 sterren

Leuke vermakelijke feel-good film. Helaas vond ik sommige dingen wat uit de plot wat te gemakkelijk, en niet alles even overtuigend.

Gelukkig blijft het boeiend en is het goed geacteerd.

3.5*

Mr. Smith goes to Washington is zo simpel, zo mierzoet en zo nep dat het gewoon irritant wordt. Eerst zit je te kijken naar de overdreven nationalistische en naieve Stewart. In Rear Window en Rope vond ik hem nog uitstekend, maar zijn Charlie Chaplin achtige rol hier kon me soms erg irriteren. Daarna krijg je nog een les Hoe maak je een nieuwe wet en na een voorspelbare, maar toch redelijke "strijd naar rechtvaardigheid" een voorspelbaar einde. Tegen het einde werd het eigenlijk iets beter, wanneer Stewart nog één keer het woord krijgt, maar ook dat duurt weer veels te lang en wordt daardoor ook verpest. Capra's kinderachtige visie is niets voor mij.

Onverwacht leuke film waar iemand er alles aan doet om zijn onschuld te bewijzen.
Uren lang gaan staan praten tot je er letterlijk bij neervalt machtig om te zien.
Uitermate goed geacteerd door een nog vrij jonge James.

4 sterren

Wat een GEWELDIGE film! Deze heeft me echt overdonderd. Het is zo lang geleden dat ik nog zo'n grote empathie en sympathie voelde voor de protagonist. James Stewart maakt een zeer grote indruk en zet hier echt zijn beste rol neer. Verder nog leuke bijrollen maar die Jean Arthur!! Een prachtige vrouwelijke bijrol die een mooie chemie heeft met James Stewart, misschien wel een van de leukste bijrollen die ik heb gezien. Schandalig dat ze hiervoor zelfs geen Oscar nominatie kreeg!

Die filibuster is misschien wel een van de beste scènes die ik ooit heb gezien! Ik zat echt vastgeplakt aan het scherm tot de allerlaatste seconde, waar ik zonder dat ik het besefte plots met tranen in de ogen zat. Een bitterzoet feelgood, bijna ondenkbaar mooi einde kon je wel verwachten van onze Capra.. maar dat kon me nu eens niks schelen en hier liet ik me helemaal in meesleuren wat een "politiek sprookje" werd. Pure cinema magie van begin tot einde!

Het enige wat me enorm teleurstelt is het einde dat zo abrupt stopt uit het niets. Nadat je alle chaos en emoties probeert te verwerken zie je voor je het weet The End op het scherm verschijnen. Er gebeurt zoveel in die laatste 60 seconden en plots gedaan. Een minuutje langer of zelfs een halve kon toch geen kwaad? Dit was heel onbevredigd voor mij. Als het hier niet aan lag kreeg de film de volle 5 sterren die ik heel zelden geef en ging die recht mijn top 10 in. Het doet bijna pijn, zo dicht bij de perfectie. Misschien bij een 2e kijk beurt denk ik er anders over.

Al bij al kijk ik uit naar zijn andere films en hoop ik dat Frank Capra me nog meer zal verbazen. Ik had alleen nog maar It's a Wonderful Life gezien.

Voor deze 4.5*. Tijdeloze film!

Veel valt hier eigenlijk niet over te zeggen, ook omdat ik over het eerste uur eigenlijk weinig kan herrineren. Het kabbelde wat voort op een beekje van saaiheid, zonder eigenlijk echt 'sfeer' te grijpen.

Belangrijke wendingen waren er eigenlijk niet in het verhaal, en men kon gewoon al op voorhand zien dat dit een ouderwets stukje goed tegen kwaad zou worden. Het leek op bepaalde momenten wel zo'n kitcherige disney feel-good film, zoals ze die vanaf volgende week tot begin januari tonen op ketnet en VTM op zaterdagmiddagen.

Maar daarna komt er meer actie in. Vanaf dat James Stewart tegen de kar van zijn collegae rijdt komt de vaart er in, en worden we overspoeld met geweldige citaten en redevoeringen. Spijtig dat we van zijn speech niet de volle 23u te zien kregen

Een ander positief punt is wel dat men het liefdesverhaal weg gelaten heeft uit de film. Ik had minstens gedacht dat hij zijn secretaresse een tong zou draaien voor het einde van de film. Goed dat dat er niet in zit, want dat is al een punt minder waaraan ik me kon irriteren.

Ik hoopte eigenlijk op een spectaculair einde, maar ik barstte bijna in tranen (= ) uit van het einde. Moeilijk te beschrijven hoe slecht ik het eigenlijk vond.

Verder valt vooral James Stewart op als stevige acteur. De rest doet het maar matig tot gewoontjes.

Al bij al een fijne film, en als je het eerste uur mist mis je eigenlijk niets.

3,0*

Geniale film, met een nog vrij jonge James Stewart. Één van mijn favoriete acteurs all-time. Ik heb me echt heel goed vermaakt met deze film, het is is boeiend tot het eind, en de dialogen zijn gewoon ijzersterk. Je leeft erg mee met Jefferson Smith, een karakter die onwijs veel sympathie opwekt bij de kijker (in ieder geval bij mij). De worsteling met de corrupte bende daar is ontzettend goed neergezet. En natuurlijk de scenes in de Senaat en met name de climax is echt van uitzonderlijk hoog niveau. Wat natuurlijk vooral komt door James Stewart, wat speelt hij goed zeg. En natuurlijk is de aanwezige humor, erg prettig, maar dat had ik ook wel verwacht van Capra.

4.5*

Ik heb het gevoel dat ik iets gemist hebt. Ik kon eigenlijk geen enkel moment in deze film komen. Te patriottisch, te sentimenteel en in tegenstelling tot It's a Wonderful Life niet meeslepend genoeg om daar overheen te kijken.

Wat mij vooral opvalt is dat de film nier persé gedragen wordt door de hoofdpersoon, maar dat ik niet kon wachten tot Jean Arthur, Claude Rains, Harry Carey, Edward Arnold en Thomas Mitchell weer in beeld kwamen. Gelukkig hoef je nergens lang te wachten. Vooral van Arthur en Rains heb ik genoten. Bij Stewart weet ik wat ik krijg en dat is bijna altijd wel een extra halve ster waard. Maar de bijrollen maken deze film een bezienswaardigheid.
De omslag van Rains is wat laat en kwam niet helemaal soepel over.
Het verloop van het verhaal is me iets te voorspelbaar en typisch Amerikaans, maar het acteerwerk maakt dat meer dan goed.

Ik moet echt nog meer zien van James Stewart. Met deze erbij moet de teller ergens rond de 8 films staan en er zitten vrij hoge scores bij. Het begin van de film beloofde nochtans niet veel goeds. Dit leek een patriotische film te worden met een Amerikaan die het eens gaat zeggen in Washington. Maar eens die Amerikaan daar is wordt het enorm boeiend. Ik zat op het puntje van mijn stoel te kijken naar het verhaal van Mr. Smith tegen de corrupte machines in de senaat. Terecht een Academy Award gewonnen voor beste scenario want dit is gewoon geweldig. James Stewart is natuurlijk een rasacteur en zoals ik hier ook al een paar keer las zijn de vrouwen sterker aanwezig dan tegenwoordig in films. Ondanks de verbetering op vlak van seksisme waren vrouwelijke filmrollen in die tijd toch veel sterker moet ik zeggen.

Frank Capra is trouwens geen slechte regisseur. Hij weet de spanning vanaf de helft van de film te behouden en te doen opklimmen tot de climax op het einde. En hij speelt evengoed met de kijker. Ik denk aan de verliefde Smith waarbij de kijker de hoed van Smith volgt. Prachtig gewoon. Ook de belichting van enkele scènes (aan de voet van Lincoln) is mooie cinema.

Een aangename verrassing deze film die door de mindere start geen volle quotum krijgt, maar toch een mooie 4.5* verdient.

Aardige film over de naïeve Jefferson Smith die redelijk onverwacht senator wordt. Goed acteerwerk van James Stewart, die Smith goed neerzet. Ook sterk acteerwerk van de rest van de cast, met name Jean Arthur als Clarissa Saunders. Het verhaal was aardig, al was het hier en daar iets te nationalistisch en sentimenteel. De politieke machtsstrijd werd in ieder geval goed neergezet. Het einde was wel erg plotseling, daar had iets beters mee gedaan kunnen worden. Er gebeurde namelijk erg veel in de laatste paar minuten van de film, daar had best nog even op door kunnen worden gegaan. Zeker de moeite waard om deze klassieker eens te bekijken.

Frank Capra heeft heel wat klassiekers op zijn naam staan. Dit is een van zijn beste. Ik heb deze film voor het eerst gezien, ruim een halve eeuw geleden op de middelbare school. Het secuur opgebouwde verhaal over normen en waarden in de politiek, over corruptie en het gevecht daartegen heeft nog niets aan actualiteit verloren. Schitterende rol van James Stewart, wellicht zijn beste ooit. En Jean Arthur en Claude Rains doen nauwelijks voor hem onder.

Een fascinerende film, die iedere film liefhebber minstens één keer gezien moet hebben.

Na 'It Happened One Night' en 'It's a Wonderful Life' is dit mijn derde Capra (propagandafilms niet meegeteld), en van die drie is dit voor mij persoonlijk de minste. Ik moet er wel nadrukkelijk bij vermelden dat ik niet warm word van politiek en dat helpt niet echt bij een film als dit.

De eerste 20 minuten waren echt een draak om doorheen te komen, met om de paar minuten fanfaremuziek en flinke scheuten misselijkmakend patriottisme. Hierna wordt de film zoals eerder gemeld gelukkig wel beter, maar het gemaakte acteren van veel bijrol acteurs bleef storen. Stewart groeide in zijn rol en schitterde vooral op het einde, maar Jean Arthur (waar anderen blijkbaar wel van genoten) deed me weinig. Rains was wel een leuke bonus.

Met een puike Stewart en klassiekerstatus die hij heeft is het zeker geen slechte film om te kijken, maar voor mij viel hij erg tegen, al zegt dat in dit geval vooral wat over mijn persoonlijke smaak.

'k Zou "Heerlijk filmpje" geschreven hebben maar de laatste twintig minuten verliest de film aan spontaniteit en wordt al te zeer geforceerd de kaart van de "feel-good-movie" getrokken.

Jammer, want voordien hadden we een magistrale James Stewart gezien, keurig omringd door de ouderen, Rains, Mitchell en Pallette, in een film die de vinger legt op een oud zeer : de op persoonlijk profijt gerichte inmenging van machtpersonen in een instituut dat de algemene belangen van het volk hoort te verdedigen.

Senator "from the heart" James Stewart stuit op corruptie en gelatenheid in de Senaat en Frank Capra kruidt dit met heel wat knappe scènes en gezegden (James : "I'm gonna sit right down and just listen"; boy : "That's the best way to get reelected").

Knappe film van Capra. Een paar jaar voorheen had hij reeds een Oscar verdiend met zijn "Mr. Deeds goes to Town" (behoorlijke gelijkenis in de titel) en ook met Jean Arthur in de vrouwelijke hoofdrol.