La Double Vie de Véronique (1991)

Ik vond het gegeven intrigerender dan de film. De film probeert vooral een gevoel over te brengen in plaats van direct een plot om het gegeven te weven. En dat gevoel komt bij mij niet echt aan, helaas

2.5*.

Gisteren gezien en ik heb er een nogal dubbel gevoel bij. Van zowel cinematografie als muziek ben ik in ieder geval niet kapot. Allereerst vond ik de belichting (met dat groen en geel, inderdaad Amelie-achtig) te gemaakt en verder zat er een aantal stroeve scene-overgangen in. Het tweede kan ik niet echt onderbouwen, hetzelfde probleem als bij de score van 'Bleu'.

Maar dan, er zitten ook genoeg mooie momenten in de film. Losse shots zijn soms prachtig, of de typische Kieslowskiaanse details van een oud vrouwtje met teveel vuilnis, een zwevend theezakje in een kop thee. Fraai is ook het contrast tussen binnen- en buitenopnames.

Het verhaal en de vele symboliek zijn me nog grotendeels onduidelijk. "Toen ik net wakker werd voelde het alsof er een laken werd weggetrokken", zegt Veronique tegen het einde. De parallel met de poppenvoorstelling ligt voor de hand, maar wat betekent het dan? Overigens is die scene een mooi voorbeeld van de gemengde gevoelens die deze film achterlaat: de magie van het poppenspel wordt verpest door storende shots van de zaal. Zo slaagt Kieslowski er voortdurend niet in de film datgene op te laten roepen wat er volgens mij wel inzit. 3* voor nu.

Quatre Couleurs: Vert

Ik kreeg zowat een hartaandoening na het aanhoren van de muziek tijdens de intro van de film. Was dit het nou? Die veelgeprezen muziek, die ik een keer per jaar aan moet horen als ik met familie afreis naar de Kerst ' mis ' ?

Gelukkig bleef het bij een eenmalige happening en kreeg ik bij andere optredens van solo zangeres Irene Jacob ' soms ondersteund door een koor ' wel kippenvel van zo `n zuivere stem met hoge uithalen, die het ' kerkelijke ' hard weg deed blazen. De begeleidende muziek tijdens de performance van de poppenspeler was ook geniaal. Langzaam bouwde de muziek op zoals de uitvoering, ' niet geheel zonder impact beleefd vanuit de zaal ' naar zijn climax toewerkte.

Kieslowski is ambitieus en probeert met allerlei mogelijke middelen om zijn film op te fleuren. De vele groen, gele en rode kleuren doen weliswaar denken aan Amelie, verdere vergelijkingen met die film gaan niet op. Naast het mooie kleurengebruik was het spel dat de regisseur met ' lichtsinval ' speelde ook subliem. De aparte camerastandpunten vielen ook op, zo kantelde de camera nadat Weronika haar hoofd schuin hield.

Sommigen zullen het wel pretentieus vinden, ik vond dat Kieslowski zeer gedetailleerd te werk ging, zich toespitste op de gemoedstoestand van zijn personages en zijn personages zo letterlijk de nodige ' kleur ' meegaf waardoor ik de sfeer niet als afstandelijk maar als best wel broeierig en warmbloedig durf te omschrijven, ook gezien de kleurrijke beelden en de sexuele uitspattingen van beide dames.

Blijft over het verhaal, dat inderdaad niet als een hapklare brok wordt opgediend maar gepaard gaat met de nodige symboliek. Het gegeven dat iemand anders leven in dienst staat voor het leven van een ander is veel meer een intuïtieve kwestie die zich afspeelt in het hoofd van Véronique dan dat je met je neus tegen enkele voorbeelden aanloopt, maar even zoeken en het blijkt niet moeilijk hoor. Weronika die verzuchtte dat ze helaas te goed gezongen had, was daar een voorbeeld van. Waarna Véronique daar lering uit trok. Dat beide dames elkaar niet hebben gesproken in de film, maar wel bijna getoucheerd hebben maakt het geheel voor mij stukken magischer.

Kloppend hart van deze film is Irene Jacob, die moeiteloos 2 verschillende rollen op zich neemt. Een film om je vingers bij af te likken! Dikke 4*

Lichte tegenvaller van Kieslowski. De Trois Couleurs-trilogie van hem vind ik vele malen beter, ook al zit dat in hetzelfde straatje als deze film. De dubbelrol van Irene Jacob is wel weer knap.

Na de Trois Couleurs-trilogie nu ook deze Kieślowski gezien en ik kan wel beginnen te stellen dat het werk van de Poolse regisseur niet echt aan mij is besteed.

Bij momenten kon La Double Vie De Véronique me visueel zeker bekoren, met die zachte geel-groene kleuren. Daarnaast werd ik ook een aantal keer geraakt door de poëzie die uit de beelden voortvloeit, waardoor Véro toch nog beloond wordt met 2*.

En als ik deze prent ga vergelijken met de andere films waaraan ik deze score tot nog toe verbond, heb ik hier toch wat vaker op de klok gekeken. De film is voor mij dus een beetje saai en ik heb 'm vooral vaak niét gevoeld, in tegenstelling tot velen hier.

De gelauwerde muziek ligt me totaal niet en met dit soort scores kan ik gewoon niks, daar ga ik verder niet moeilijk over doen.

Tot slot is er dan nog Irène Jacob, die door velen ook wordt aangehaald bij het in de hemel prijzen van de film. Akkoord, het is een zéér sensuele vrouw en ze dwarrelt onwaarschijnlijk bekoorlijk doorheen La Double Vie. Maar ook zij kon me niet raken, daarvoor vind ik dat ze op te theatrale wijze acteert om echt blijk te geven van een beschadigde ziel.

Een 'interessante mislukking' zoals ik vaak lees op deze site, zo zou ik m'n vierde Krzysztof Kieślowski omschrijven.

Audiovisueel meesterwerk. Er hangt constant een soort groene gloed over de beelden, waardoor de straten van Warschau en Parijs iets sober, maar tegelijkertijd zeer romantisch krijgen. Ook de betoverend mooie soundtrack draagt daar natuurlijk toe bij. Ondanks het zeer enigmatische karakter, zijn verscheidene scènes (zoals de reeds veel aangehaalde sterfscène van Weronika meeslepend en pakkend. De originele thematiek is kortom op een raadselachtige, erg doeltreffende manier uitgewerkt. De naam Veronique/Weronika lijkt me dan ook niet toevallig gekozen. Het Griekse 'vera icon' slaat op een weerspiegeling van het echte, zoals ook bij de doek van de heilige St. Veronica.

Maar weer eens een film uit de top 10 van wibro en ik ben zeker niet teleurgesteld, want dit is inderdaad een mooie poëtische film met prachtige muziek en mooi kleurgebruik. Inderdaad een beetje dezelfde kleurtjes als bij Amélie, waarmee de overeenkomsten ophouden. Ik moest eerder denken aan Avalon - de acteur die Murphy speelt in die film duikt ook even op - gezien de zangscène in de concertzaal waarin Weronika komt te overlijden. Overigens een erg sterke scène vanwege de muziek, die wat mij betreft een stuk sterker is dan de muziek van bij de concertzaalscène in Avalon.

Mooie scène dus, maar het hoogtepunt was voor mij de poppenscène, waarbij de film me even helemaal in de ban had. Helaas krijgt de film dit niet non-stop voor elkaar en dat heeft toch te maken met het camerawerk dat naar mijn zin wat soepeler had gemogen. Het voelt net niet helemaal natuurlijk aan. Ook waren sommige scèneovergangen wel erg abrupt. Kleine puntjes die me toch van een hogere waardering afhouden. 4*.

Een film met mooie beelden en mooie muziek, daar is iedereen het over eens, dus erg veel zin om daar verder op door te gaan heeft het voor mij niet. Het is ook al eerder aangegeven dat dit meer een gevoelsfilm is dan een verhaalfilm. Ja, maar het is tevens moeilijk om in het gevoel te komen. Toch, na een tijd werd ik meer gegrepen door de emoties van de film en dat gebeurde voor een deel toch ook weer door het verhaal. Waarmee ik wil zeggen dat La Double Vie de Véronique een betere inhoud heeft dan men hier vaak aangeeft. Het gaat om niets minder dan de zoektocht naar iemand in de wereld die je compleet begrijpt, die je gevoelens deelt. Niet per se een geliefde. Hier zijn twee vrouwen werkelijk zo met elkaar verbonden zonder elkaar, totdat een sterft wat de ander droevig stemt zonder te weten waarom. De poppenspeler zet een mysterieus spel op voor eigen redenen, niet wetende dat Véronique naar iets diepzinnigs op zoek was. Op een bepaalde manier is dit allemaal erg ontroerend, maar het klinkt banaler als ik het zo opschrijf. Ik kan dan ook zeker niet alles plaatsen, maar de strekking is mooi gevonden.

Ik kan me wel voorstellen dat veel hier niets mee kunnen. Het is een mysterieuze, ietwat ongrijpbare film en wat hem grijpbaar zou moeten maken is moeilijk uit te leggen. Al kan ik me moeilijk voorstellen dat er mensen zijn die onberoerd blijven bij de sterf- en begrafenisscène van Weronika. Een echt kippenvelmoment. Ook had ik een zwak voor een shot waarin een van de twee Veronica's uit het raam van een rijdende trein kijkt en een paar druppels het landschap vervormen. Erg fraai.
4*

Geweldige Kieslowski, beter nog dan Rouge.

De kleuraccenten spreken me wat meer aan ergens, groen/geel is een wat natuurlijkere filter gevoelsmatig. Qua shots en camerabewegingen is de film fantastisch, de muziek is bijna buitenaards.

Een paar scenes, zoals met het poppenspel, zijn echt fenomenaal. Het verhaaltje is intiem, subtiel en sfeervol. Irene Jacob speelt erg goed.

Prachtige film om te zien en te horen, voor de rest moet je je maar laten meevoeren in het mysterie en genieten van veel mooie scenes. 'Pourquoi Deux?'

4.5*

Visueel heel sterke film over gevoelens en verbeelding. En met een mooie soundtrack. Prachtige rol van de bijzonder charmante Irène Jacob, die zoals hiervoor al is opgemerkt, inderdaad van het scherm spat.

Toch haalt deze film naar mijn mening niet het niveau van de latere Trois Couleurs-trilogie van Kieślowski. Daarvoor vind ik het verhaal net iets té mystiek.

Ik sluit niet uit, dat na een tweede keer kijken mijn waardering omhoog gaat.

In de tweede herziening.

Dit blijft nog echt een prachtige film qua opbouw, qua kleur (geel, groen, rood) en dan nog die prachtige muziek.

Doppelganger-thema in deze film die over nog van alles lijkt te gaan, maar eigenlijk maakt het allemaal niet zo veel uit ... dit is een puur genot voor je ogen en oren.

Soort van compactere versie van die ook niet verkeerde Trois Couleurs-trilogie en dan zelfs nog iets mooier.

Meesterwerkje!

Het herbekijken van de film doet me enigszins wel benieuwen naar de Trois Couleur-films. De film heeft een mooie opening met een prachtige sfeer en muziek. Die wordt ook hoog behouden gedurende de film. Zo heb ik echt genoten van het poppenspel. Ik ga niet liggen filosoferen rond dubbelgangers en het eventueel bestaan van een parallel universum. Dat interesseert me niet, ik wil gewoon een goeie film en dit valt voor mij onder fantasy.

De film dus, waar Krzysztof Kieślowski voor een prachtige setting zorgt en - om het weer te zeggen - een boeiende sfeer kan behouden. Hij heft de film naar een hoog niveau tot het einde. Maar het mist de film aan een climax om er toch nog net iets groter van te maken. In elk geval is dit een mooie film geworden die je aan het scherm doet kluisteren tot het einde. Sterke rol trouwens van Irene Jacob die de film duidelijk draagt. Dit is gewoon genieten.

Misschien wel Kieslowski's mooiste.

Vond de harmonie tussen de kleurenfilters en cinematografie hier nog veel beter tot zijn recht. Kieslowski heeft genoeg te vertellen maar moet helaas bekennen dat dat me tijdens het kijken niets kon interesseren. Geen tekortkoming van Kieslowski, het is juist zijn vorm en cinematografische brille (toch het aspect wat mij het meest intrigeert in cinema) die zo indrukwekkend is waardoor je bij de eerste kijkbeurt focus tekort komt.

Echt een enorm staaltje mooifilmerij zoals alleen Kieslowski dat kon. Behoort met gemak tot één can de grootste cineasten in de filmgeschiedenis. Het narratief moet maar wachten op de herziening, al weet ik nog niet zo zeker of de visuele brille nou in het element of suprise zit. Erg overdonderend weer. Op muzikaal gebied niet echt geraakt maar vind juist de beeldtaal nou zo sterk, magnifieke composities ook.

Surreëele beleving waarbij het onderhuidse en het subjectieve belangrijker zijn dan een logisch te volgen plot. Warm, ontroerend en intiem. En wat een weergaloos mooie actrice is Irène Jacob toch! Ga zeker op zoek naar meer werk van Kieslowski want dit smaakt zeker naar meer.

Toch wel een erg lekkere film van Kieslowski. La Double Vie de Véronique heeft een fijn en opvallend kleurgebruik, zoals ik dat ook een paar keer in de films uit zijn Dekalog reeks zag. Het geeft het geheel een natuurlijk sfeertje, die erg goed bij het verhaal past.

Het verhaal zelf is niet eens zo belangrijk. Tenminste, ik was er wel benieuwd naar, maar tijdens het kijken gaat er van de prachtige muziek en de fraaie shots was ik er op een gegeven moment niet meer zo mee bezig. Kieslowski weet het grotendeel op een mooie manier op de gevoelige plaat vast te leggen. Na een ietwat behoudende eerste twintig minuten werd ik als vanzelf erin meegezogen.

Er zitten een aantal sterke scenes in, waarbij de door sommige al genoemde begrafenisscène van Weronika. echt zeer fraai was en ook niet zonder emoties. Irène Jacob speelt haar rol vrij sterk en ziet er daarnaast ook nog eens erg mooi uit, wat bij dit soort films altijd mooi meegenomen is.

La Double Vie de Véronique is mij erg goed bevallen en heeft de potentie om bij herziening door te groeien naar een hoger cijfer. Ik heb al aardig wat van Kieslowski gezien, maar vind dit toch wel zijn allerbeste tot nu toe. Een erg sfeervolle film, met mooie warme kleuren en een fijne cinematografie. Absoluut geen straf om dit te mogen bekijken.

4,0* dik

Goed.

Visueel wel een beetje dubbel. Ik hou van de extreme filtertjes, maken de scenes heel wat kleurrijker, al vond ik dat Kieslowski er niet altijd even sterk mee omsprong. Met groen moet je een beetje opletten als je buiten films, of je zit al snel tegen een groene lucht aan te kijken, zulke zaken ogen dan toch net iets te slordig. Verder doet het qua pallet denken aan Chinese film, al springen die er nog een stukje kundiger mee om.

Begin deed wat denken aan Avalon, zeker tijdens dat tramritje in Warschau, de muziek zelf helpt uiteraard ook een handje. Geen directe parallel maar het zou me niet verbazen als Oshii deze film goed kent. Vond de muziek verder niet heel speciaal, is ook m'n ding niet en zoals de meeste keuzes van Kieslowski, nogal braaf klassiek allemaal.

Poppentheater boeide me dan meer, vooral die voorstelling van het balletmeisje is erg mooi. Jacob vond ik wat vlakjes spelen, haar dubbelrol is niet de meest boeiende, haar personage kwam nooit echt tot leven en het hele zweverige mysterie wist nooit echt volop te boeien. Jammer, want daarmee deemstert de film wat weg af en toe.

Kieslowski blijft sowieso wat hit & miss bij mij. Hou wel van z'n kleurrijk Frans werk, niet zozeer van het armtierige Poolse gebeuren. Fijn filmpje dit, maar iets te slordig om écht goed te zijn.

3.5*

Experimentele film wat mij betreft, als voorloper op de trilogie Trois Couleurs.

De inhoud van de film bestaat uit enkele klassiek klinkende muziekdeuntjes en een mooie hoofdrolspeelster die regelmatig zich van kledingstukken ontdoet. Daarbij wordt er ook gespeeld met diverse lensen, met licht en met kleuren, en dat met een camera die continu op de sepiastand staat. En voilà, La Double Vie de Véronique is geboren.

Het acteerwerk van de hoofdrolspeelster vond ik behoorlijk onder de maat, je kunt merken dat de scenes los van elkaar zijn geschoten, je ziet de actrice gewoon acteren. Haar gezichtsuitdrukking laat te wensen over, veel te vaak komt ze met dezelfde uitdrukking, alsof het enige wat ze probeert is om met perfecte schoonheid in beeld over te komen. Pas in de tweede helft van de film wordt dit euvel verholpen.

Ook het plot stelt teleur, je zou een film verwachten over twee paralelle levens, maar nee hoor, eentje gaat vrij snel dood en dan gaat de film over op de andere. Met het paralelle levens-idee wordt maar weinig gedaan. Omdat het script nogal onsamenhangend is heeft de maker op het eind kennelijk ook de behoefte om het toch maar aan de kijker haarfijn uit te leggen. Het lijkt alsof de maker heeft begrepen dat zijn idee niet over is gekomen.

Kunst en kitch komt dan snel bij elkaar, en dat kost punten. Het kwam op mij geheel over als een experiment, dat misschien heel aardig zou zijn geweest als korte film, maar niet met de duur van 90 (lange) minuten. De film is onevenwichtig, met als constante het overdreven kleurgebruik, de sepiastand, het muziekdeuntje, en de zweverige sfeer. Het lukt niet om met de personages mee te leven, ze zijn te vlak, te vaag, te onvoorspelbaar.

Een scene wekte wel mijn interesse, dat is op het moment dat Véronique op de foto de gelijkenis ziet met Weronika. Ik neem aan dat ze dan de dood van Weronika ervaart en intens verdrietig wordt. Een mooi moment dat wat mij betreft knap de nek om wordt gedraaid door de tegenspeler, die daarin een mooie gelegenheid ziet om even over Véronique heen te walsen. The end.

2 dunne sterretjes voor deze film.

Deze film vandaag weer eens herzien. Blijft op audiovisueel vlak zonder meer een van de mooiste films die ik heb gezien. Maar....zonder de uitstraling van de wonderschone Irene Jacob zou deze film ondanks de mooie beelden voor mij toch aanzienlijk minder hoog scoren. Deze film wordt compleet gedragen door deze - ik zeg het nogmaals - wonderschone actrice.

Ik heb trouwens nog geprobeerd er achter te komen wat de betekenis is van deze film. Maar ook na de zoveelste herziening slaag ik daar niet in en misschien is dat ook niet de bedoeling. Kieslowski zelf schijnt het ook niet geweten te hebben. Met de realiteit heeft La Double Vie de Véronique in ieder geval niets de maken. Deze film is puur poëzie, een poëtisch kunstwerk zal ik maar zeggen. En gaat het bij een kunstwerk er juist niet om aan de realiteit te ontsnappen en je volledig over te geven aan je fantasie. De enorm op je gevoel spelende muziek en het onrealistische kleurgebruik passen daarom ook uitstekend bij deze film die bovendien vol staat van symboliek. Maar genoeg hierover, anders val ik in herhaling. In mijn recensie van 16 oktober 2008 heb ik al genoeg over deze film geschreven.

Tja, daar sluit ik me wel bij aan. Veel van verwacht, maar viel me behoorlijk tegen. Interessant gegeven, waarmee uiteindelijk helaas maar weinig gedaan wordt. Het eerste halfuur lijkt daar de aanleiding wel toe, maar eens de Poolse dubbelganger de pijp uitgaat divageert de film gewoon naar een doorsnee liefdesverhaaltje.

Toch kent de film zijn momenten: tijdens de poppen-scene viel m'n mond zowaar open, en zo zijn er nog wat scenes die de film enigszins op de been houden. Helaas zijn de momenten waarop de film doodvalt - vooral in de tweede helft - sterk in de meerderheid, waardoor ik af en toe al neigde te knikkebollen. Jacob's ravissante verschijning maakte wat goed, al vond ik haar verder niet bepaald de pannen van het dak spelen. Had veel meer kunnen doen met haar personage(s) kreeg ik de indruk.

Liefhebbers van klassieke muziek worden op hun wenken bediend; de film staat er stijf van. Niet zo mijn ding, paar uitzonderingen daargelaten. Visueel is het uiteraard een opvallend film, al balanceerde het soms op het randje van kitsch. Toch is het zeker één van de interessantere elementen, al weet het de film niet écht te redden voor mij. De lofzangen alhier snap ik dan ook niet zo moet ik zeggen. 2,5*.

Een wonderschoon stukje filmmagie.

Wat een emoties vuurt Kieslowski op je af in anderhalf uur tijd. Samen met Weronika/Véronique krijg je een hoop om te verwerken tijdens het kijken. Het verhaal wordt gebruikt als leidraad. Een erg mooi verhaal moet ik zeggen, over twee mensen die zo met elkaar verbonden zijn dat ze alles ervaren van een ander zonder zich daar bewust van te zijn. Vooral Véroniques zoektocht naar een diepere betekenis achter haar gevoelens is erg mooi in beeld gebracht. Maar ook Weronika's verhaal is van zeer groot belang voor het verloop van de film. Verhaal is nu niet meteen heel makkelijk en zul je waarschijnlijk nooit helemaal begrijpen. De leidraad is in ieder geval prachtig.

De film speelt vooral erg veel in op de emoties van de kijker. Dit wordt op een aantal manieren bereikt. De beelden zijn werkelijk schitterend. Dit is visueel een van de mooiste films die ik heb gezien. Echt elk shot is fantastisch, maar dan ook echt elk shot. Het gebruik van kleur is erg belangrijk en past perfect bij elke scene. De prachtige score van Zbigniew Preisner zorgt dat al die emoties op de juiste manier binnenkomen. Enkele scenes worden daardoor nog sterker dan ze al zijn. Ik had het echt zwaar bij enkele momenten. Zo mooi. Het geluid speelt ook een belangrijke rol. Het klinkt allemaal geweldig. Motoren die voorbij razen, drukke straten, stille ruimtes, de regen die genuanceerd op de achtergrond in het begin klinkt. Heerlijke sound-design.

Belangrijkste van de film is toch wel Irène Jacob. Wat zet zij een enorm sterk spel neer hier. Oprecht, met zeer veel liefde en emotie gebracht. En ze is ook nog eens heel erg mooi. Zonder haar was de film niet zoal hij nu is geworden. De perfecte actrice voor deze film. Beide rollen gaan haar enorm makkelijk af. Daarin mogen haar tegenspelers ook zeker niet vergeten worden. Hoewel die niet heel veel aan bod komen, zijn ook zij perfect gecast.

Ik ben compleet weggeblazen door deze prachtige film. Mijn eerste kennismaking met het werk van Kieslowski en het is meteen raak.

Redelijke film over een vrouw die het gevoel heeft niet alleen te zijn op deze wereld. In tegenstelling tot de latere trois-couleurs-trilogie, wist deze film me niet te raken. Daarvoor was het me allemaal wat te vaag. Neemt niet weg dat dit verder wel een mooie film is, met prachtig camerawerk. En ook de mooie Irene Jacob zet een uitstekende prestatie neer hier in een dubbelrol.

Bij deze film worden de zintuigen uitermate fijn geprikkeld. Een prachtige actrice, zeer mooi camerawerk (en filters) en bijblijvende muziek. Echter doet hele "Amélie-light-verhaaltje" mij weinig. Normaal ben ik wel gauw geboeid door dit soort mysteries, maar ergens doet het mij zeer weinig. De ontwikkelingen waren soms een beetje vreemd (zoals die potloodventer), maar lang niet zo vreemd dat ik op het puntje van mijn stoel kwam. Ik mis een beetje de urgentie in bepaalde ontwikkelingen, waardoor ik stiekem toch vaak naar de tijd heb gekeken. Had hier iets meer van verwacht!

Dit is een mooi voorbeeld van magisch realisme. De personages en hun omgeving komen realistisch over, maar er sluipt een magisch element binnen in de vorm van die dubbelgangster en vage telepathische contacten. Er wordt een dromerige sfeer gecreëerd met behulp van het groene licht en de muziek, zelfs wat neigend naar New Age. Irène Jacob zingt niet zelf, maar speelt wel een prachtge rol vol verwondering en mysterie. Spiegels staan symbool voor de dubbele persoonlijkheid. Een ander motief is het opstijgen van de ziel uit het lichaam. Na de dood van de Poolse zien we het standpunt van haar uittredende ziel. In het poppenspel stijgt er een engel op na de dood van een pop. Dan is er nog een autowrak dat de lucht in getild wordt.

Het idee van een dubbele persoonlijkheid met twee nationaliteiten komt uit het leven van Kieslowski zelf. Hij heeft z'n Poolse identiteit ten dele achtergelaten om in Frankrijk een nieuw leven te beginnen.

Wie zich uitsluitend op het verhaal focust blijft wel zitten met een onvoldaan gevoel, maar deze film is veel meer.

Cinematografisch munt hij uit. Ook zang en muziek zijn mooi en somminge scènes (de autobusscène, de sterfscéne, het poppentheater met de vlinder.) blijven bij.

Het feit dat men in feite nooit weet hoe de story juist ineen zit, maakt het nog mysterieus ook en wat het verhaal betreft : de kijker moet maar zelf dit mooie fantasiesprookje invullen zoals hij wil.

La Double Vie de Véronique van Krzysztof Kieslowski is een film waarbij de je door de prachtige beelden en sublieme muziek van Preisner totaal wordt meegezogen in een melancholische droom. Concreet is er niet veel logisch verhaal, maar dat accepteer je als kijker klakkeloos omdat de film de logica van een droom hanteert.

De beelden hebben een unieke sfeer door die mede te danken is aan de aparte kleurfilters en een soort melancholische troosteloosheid van de locaties.

Het einde kwam vrij abrupt, maar ook dat mag de pret niet drukken. Een film die je de tijd doet vergeten en heel even meeneemt in een dromerige wereld.

Vrij abstracte film vond ik die ik niet altijd makkelijk kon volgen. Desalniettemin wel een mooie film met een zekere symboliek met de mooie beelden van de marionetten. De film lijkt fragmentarisch te zijn opgebouwd, maar staan dichter bij elkaar dan gedacht. Alleen ontwarde ik het niet altijd. Ik was eveneens verward dat de uitstekende en ook mooie Irène Jacob twee personages vervulde. Het bracht me soms van de wijs.

Grote pluspunten van de film zijn de cinematografie en de mooie beelden. Veel dialogen zijn er echter niet. Hier en daar ook wat techniciteit met kleurgebruik en vreemde camerahantering (zoals bij die potlootventer).

Het zal wel aan mij liggen, vrees ik, maar ik begreep echt niks van deze film... Eén ster voor de mooie beelden en één voor het prachtige gezang

Eerste Kieslowski.

Eigenlijk wel een bekend regisseur, onder het publiek dat actief naar deze films zoekt. Ik weet dat zijn naam vaak als voorbeeld wordt gebruikt in filmcursussen, en ik begrijp achteraf ook meteen waarom. Dit zijn de films die ook tot op de dag van vandaag nog innovatief en geslaagd aanvoelen. Kieslowski lijkt erg trefzeker te zijn.

Het voornaamste voordeel van deze film is uiteindelijk de aandacht die richting decoratie en cinematografie gaat. Ik krijg niet de indruk dat deze film heel duur was om te maken. Kieslowski bewijst dan ook met deze film dat geld niet alles is dat telt, talent is ook een belangrijke factor, en dat laat deze film vlekkeloos zien via de stijl van regisseren.

Het acteerwerk is aardig, wat me minder pakte van de film waren de dialogen die me gewoon niet geboeid konden houden en de film langer aan deden laten voelen. Dat is meteen mijn enige kritiekpunt, maar het is wel zo dat ik hierdoor geen interesse had om achter de boodschap te komen of het verhaal zelf te volgen. Het kon me worst wezen, ik was vooral betoverd door de regiestijl.

De cinematografie van deze film is magistraal en de kleuren komen geweldig tot leven, zowel in de binnen als buitenwereld. Het levert een bijna fantasierijke sfeer op, en het zou me niet verbazen als regisseurs zoals Jeunet of Del Toro hier hun inspiratie vandaan hebben gehaald. Een verzorgde regiestijl laat deze film altijd stralen, met sterk camerawerk en goede standpunten.

De gedetailleerde aanpak van de film doet het hem, inhoudelijk interesseerde de film me alleen helemaal niets. Ik zal dan wel het een en ander gemist hebben, maar ik vond de stijl ook een stuk belangrijker in deze film. Boeiend geheel, bijzonder geregisseerd. Ik kon mijn ogen de hele speelduur eigenlijk uitkijken, en dat is fijn. Goede film.

Behoorlijke tegenvaller. Mooie muziek, mooi gefilmd en af en toe geweldige shots en ideeën, maar als geheel enorm koud. De film wist me maar matig te boeien. Deels doordat ik geen idee had waar ik nu precies naar keek, deels doordat personages maar niet tot leven kwamen. Dan is dit een mooi schilderij, maar wel een lege film en dan is zelfs anderhalf uur te veel. 2,5*.

Ik herinner me dat ik als kind het idee hoorde dat iedereen een dubbelganger heeft in de wereld zonder het te weten en misschien werd dat idee geopperd naar aanleiding van deze film, want de film gaat erover dat een jonge vrouw in Frankrijk en een jonge vrouw in Polen dubbelgangers zijn. Ze zijn niet alleen identiek (met ook dezelfde talenten etc) maar ze ‘voelen’ ook de aanwezigheid en gebeurtenissen in het leven van de ander en ze zien elkaar zelfs als de Francaise even in Polen is. Omdat je de vrouwen alleen uit elkaar kunt houden doordat de ene Frans en de ander Pools praat kan de film verwarrend zijn, maar de film houdt ze gelukkig gescheiden doordat je eerst kort de Poolse (Weronika) volgt en de rest van de film de Francaise (Véronique): de Poolse sterft namelijk snel en de moraal van het verhaal lijkt dan ook te zijn dat we weinig zeggenschap hebben over het leven maar dat het lot bepaalt. Zo ook bepaalt het lot dat Véronique haar ware liefde vindt bij een poppenspeler, waarbij het poppenspel natuurlijk ook een metafoor is voor de boodschap dat niet wijzelf maar het lot bepaalt, en dat ze sowieso een gelukkiger leven heeft dan Weronika (bij de ene valt als het ware het kwartje telkens de ene kant en bij de ander de andere kant op).

De film is zo thematisch verwant aan Rouge, ook van Kieslowski, en ook deze film heeft dezelfde opvallend esthetisch gebruik van kleuren en geluiden maar ook de saaiheid zoals we gewend zijn van Kieslowski’s films: alles lijkt betekenis te hebben maar je wordt als kijker niet emotioneel betrokken zodat het verhaal maar voortkabbelt zonder spanning of drama.

De film heeft een opvallend mooi kleurgebruik. Zoals hier al eerder meerdere malen werd aangehaald, deed het mij ook denken aan Amélie. Maar daarmee is het positieve gezegd. Het verhaal kon me over het algemeen te weinig boeien en ik had geen idee waar de film precies naar te wilde gaan. Het deel in Polen was nog het interessantste deel.

2*