La Double Vie de Véronique (1991)

Interessant verhaal. Het is een boeiend idee als ergens anders op deze aarde iemand rondloopt die geheel identiek aan je is.

Prachtmuziek bij een verder niet zo bijzondere film.

Ik vond het gegeven intrigerender dan de film. De film probeert vooral een gevoel over te brengen in plaats van direct een plot om het gegeven te weven. En dat gevoel komt bij mij niet echt aan, helaas

2.5*.

Mooie muziek inderdaad alhoewel die serene klanken me op den duur begonnen te vervelen. Veel symboliek met spiegels en engels wat heel fraai was geweest als de film me enigszins zou raken wat niet het geval is. Irene Jacob speelde wel uitstekend trouwens.

2*

23 feb 2006 op DVD leverbaar bij Afilm!

Muziek kwam later terug in 'Trois Couleurs', schitterende muziek overigens.

De film was prachtig, te vergelijken met 'Blue' en niet 'Rouge', hoewel de prachtige en sensuele Irène Jacob daar ook in mee speelt.

Gewoon een mooie en nergens oppervlakkige film van de veel te vroeg overleden regisseur Kieslowski.

Zeer mooie dvd-uitgave nu in de winkel met een aantal korte films van Kieslowski daarbij, sowieso één van mijn favoriete regisseurs, maar dit vind ik wel de mooiste film van hem.

Volgens mij niets onderdoend voor trois couleurs. Kieslowski is blijkbaar een man die hield van lichtval en symboliek. De stuiterbal van rubber (ook al keek ze er doorheen alsof het glas was, de reflectie van de rode kerk) met de 2 sterren zal derhalve ook wel een metafoor zijn voor de dubbellevens van beide meisjes in een breekbare wereld (wereld bol van glas en harten). Hoewel een dubbelrol, Irene Jacob heeft eigenlijk hetzelfde karakter als in "Rouge"; Naief en toch intelligent, meegaand en begripvol, supervrouwelijk sexy en fragiel en altijd aardig. Er zit volgens mij veel meer symboliek (afgezien van de poppen) in zijn films maar het heeft 3 keer kijken nodig wil je alles zien. Jammer dat deze regisseur niet meer is want hij wist als geen ander plot en beeld zo in elkaar te smelten.

? Zelfde componist, en ok weer Elzbieta Towarnicka en ja Preisner heeft een terugkerende stijl. Maar verder dan dat kom ik niet. Kan je het uitleggen?

Hier trouwens een review van Preisner's score:

link

Voor mij is Kieslowski een van de meest overschatte regisseurs. Films voor snobs: buitengewoon hoogdravend en vol verwarrende symboliek.

Wel prachtig camerawerk en ook Jacob is subliem.

Zijn Franse films vind ik ook helemaal niks. Saai, overdreven en pretentieus. (en ik irriteer me dikwijls aan de Franse actrices). Zijn Poolse films aan de andere kant, zijn humaan en vooral ongeëvenaard!

Irène Jacob als Franse Véronique mag da een beetje vervelend zijn. Echter de visuals, de cinematografie en de visie van Kieslowski zijn geweldig. Ik vind La Double Vie de Véronique dan ook de mooiste en meest symbolische Franstalige film van Kieslowski. Wel overdreven artistiek, dat wel! ( Trzy Kolory: Bialy is zijn laatste Poolse film. )

De sterfscène van Poolse Weronika is echt meesterlijk.

Moeilijk te beoordelen film. Kieslowski was zeker een begenadigd filmmaker, maar zijn films weten mij voorlopig nooit geheel te overtuigen. Dit werk vind ik in elk geval WEL stukken boeiender dan Amator.

Kortom, visueel een mooie film, maar een plot kon ik eigenlijk niet ontdekken. Lijkt me wel een film die je meer dan eenmaal moet zien om hem goed te kunnen waarderen, door de vele symboliek die erin zit.

3,5*

Ik vind dit een prachtige film met dito muziek. Sleutelscenes: plein in Krakau en het optreden. Zeker in die laatste scene een hoogtepunt in klassieke muziek 'van den Budenmeyer'. Zette het vaak op op de klassieke afdeling van de Virgin Megastore. Veel serieuze klassieke muziek liefhebbers kwamen dan toch even vragen van wie die goede muziek was...

Cinematografie is nog beter dan de muziek! De hypnotiserende beelden van de straten in Kraków zijn ongeëvenaard!

Deze film is filosofisch met dubbele bodems, maar oppervlakkig gezien (los van dubbelzinnigheden) is het scenario van het tweede deel van dit meesterwerk eigenlijk een soort van blauwdruk voor het 2de deel van Chung Hing sam lam en ik heb het niet eens over de ‘overgehypte’ Amélie.

Ik vond Amélie een prachtige film, maar toch van een hele ander soort dan double vie de la veronique. In DBDLV zitten van die prachtige beelden, die bij meerdere keren kijken prachtig blijven.

Sommigen vinden dan dat dit voor snobs is (zie reakties hierboven), maar ik vind dat van die zwart-wit uitspraken die niks zeggen (voetbal is alleen voor het volk is er ook zo één).

Een prachtige film kan door ieder mens gewaardeerd worden.

Ik heb helemaal niets met Amélie en natuurlijk is Amélie een hele andere soort film dan La Double Vie de Véronique. Amélie is maar een tussendoortje, La Double Vie de Véronique is de belichaming van de artistieke cinema. Amélie is maar een filmpje, La Double Vie de Véronique is cinema!

Hier wordt Véronique achtervolgd door de poppenspeler (symbool voor bedrieger?). In Chung Hing sam lam wordt een politieagent achternagezeten door een vrouw. In Amélie is dat ook bijna het geval, alleen is hier de hoofdrolspeelster een stalker en gaat de hele film daar in principe over. Dat bedoel ik met 'blauwdruk'.

Wat vergezocht.

Amélie begint toch met Amélie als een klein meisje? Als ik me niet vergis, begint (misschien 2de scène) deze film ook met kleine Weronika. En er zijn nog een heleboel andere overeenkomsten die ik ben vergeten.

De beoordelingen van xgogax kan ik niet geheel volgen, wanneer je de parel Amelie als " maar een filmpje" bestempeld vraag ik me af hoe je naar deze film kijkt en welke films je wel bekoren.

Zoals al velen hebben beschreven; werkelijk een geweldige film! Het is een film die mij daadwerkelijk kan drogeren, die bij mij gevoelens los maakt die onwerkelijk lijken. Het is de combinatie van filmische beelden, de muziek die gebruikt wordt en het ontwapende spel van Audrey Tatou. Wat een actrice!

Soms worden er echt juweeltjes gemaakt en dit er dan weer duidelijk één van!! Ik raakte tijdens het kijken van de film ontroerd van blijdschap.

Nou ik ga wel mee met xgogax. Hoeveel keer heb je Amelie al herzien ? Bij elke herziening wordt het minder, qua belevingswaarde. En ga je je ergeren aan de trucjes van Tautou. Dat heb ik bij La Double Vie absoluut niet, daar ontdek ik bij elke aanschouwing juist iets nieuws.

hmm mooie film maar blijf wel met veel vragen zitten. Maar even nachtje over slapen voor ik punten geef.

Precies !

Gisteren gezien en ik heb er een nogal dubbel gevoel bij. Van zowel cinematografie als muziek ben ik in ieder geval niet kapot. Allereerst vond ik de belichting (met dat groen en geel, inderdaad Amelie-achtig) te gemaakt en verder zat er een aantal stroeve scene-overgangen in. Het tweede kan ik niet echt onderbouwen, hetzelfde probleem als bij de score van 'Bleu'.

Maar dan, er zitten ook genoeg mooie momenten in de film. Losse shots zijn soms prachtig, of de typische Kieslowskiaanse details van een oud vrouwtje met teveel vuilnis, een zwevend theezakje in een kop thee. Fraai is ook het contrast tussen binnen- en buitenopnames.

Het verhaal en de vele symboliek zijn me nog grotendeels onduidelijk. "Toen ik net wakker werd voelde het alsof er een laken werd weggetrokken", zegt Veronique tegen het einde. De parallel met de poppenvoorstelling ligt voor de hand, maar wat betekent het dan? Overigens is die scene een mooi voorbeeld van de gemengde gevoelens die deze film achterlaat: de magie van het poppenspel wordt verpest door storende shots van de zaal. Zo slaagt Kieslowski er voortdurend niet in de film datgene op te laten roepen wat er volgens mij wel inzit. 3* voor nu.

Zeer mooie film. Volgens mij moet je de plot echter niet te ver zoeken.
Het is gewoon een versie van de anekdotes die die poppenspeler vertelt.
Hij zegt vooreerst dat-ie telkens twee poppen maakt omdat ze verslijten tijdens zijn zware voorstellingen. Een andere anekdote is die over de twee zussen, waarvan 1 haar vinger brandt door aan de stoof te komen. De ander trekt de dag erna wel tijdig haar hand terug omdat ze een voorgevoel heeft.
Zo staat in de film Weronika voor de pop die kapotgaat door haar inspanningen vol te houden om op de bühne te staan. Véronique heeft een voorgevoel en stopt met zanglessen en gaat zelf les geven, om zichzelf te sparen waardoor ze niet bezwijkt aan haar hartkwaal. Dit alles onbewust natuurlijk. De wond aan Weronika's vinger (waarover ze vertelt terwijl ze met haar minnaar in bed ligt), verwijst naar de ene zus die haar vinger aan de stoof gebrand heeft en ervoor zorgde dat haar zus een vreemd voorgevoel heeft. Alleen brandt die zich hier niet aan de stoof maar sterft ze op de planken.
Verder is het ook leuk om elementen te zoeken die in beider leven terugkomen en wijzen op hun verbondenheid, o.a.de springbal, de ring, dat oude vrouwtje met haar vuilinis.
Maar meer moet je er volgens mij niet achter zoeken.
Een aantal zaken vraag ik me echter wel nog af, maar tot de hoofdplot horen ze volgens mij niet denk ik.
1) Waarom schakelt de regisseur soms wel op kleur over?
2) Laatste scene: Véronique's vader bewerkt hout, terwijl je haarzelf vanuit haar auto een boom ziet strelen en haar via de reflectie in haar autoruit ziet opgaan in de boom. Misschien staat dit symbool voor haar puurheid, emotionaliteit (boom, natuur) tegenover afgewerkt product, ambitie ( het bewerkte hout ). Die emotionaliteit redt Véronique terwijl haar zus tenondergaat aan haar ambitie en zij niet, omdat ze op haar (voor)gevoel inging. Verder verwijst het ook weer naar de beginscene waar men bij Weronika als kind naar de sterren verwijst en bij Veronique naar een blad (wederom ambitie-aards) en het is Véronique die het gehaald is en van blad tot boom geworden is en Weronika, tja, die zit tussen de sterren.
Enfin, tkan vree gelul zijn, maar volgens mij is het wel een belangrijke scene, aangezien-ie voor laatst bewaard werd.
't Is in elk geval leuk dat je bij deze film allerlei symboliek kan blijven zoeken.
Zoals hierboven ook reeds vermeld, zeer mooie beelden in Krakau.

Heb 'm gisteren nog eens bekeken.

Echt zalig dat ik niet meer over de 'plot' hoefde te piekeren. Ik denk (zoals BROL) ook dat er echt niet meer achter de dingen te zoeken is dan wat er getoond en gezegd wordt.

Deze film is voor mij eenvoudigweg pure poëzie. De camera die soms afdwaalt om een slepende sjaal over de grond mee te nemen, de beelden door de bal gefilmd en dat soort dingen. Ik vond (sorry eRCee) de scène in de school met de écht nieuwsgierige kinderen, die het allemaal niet zo goed konden zien, trouwens net heel treffend. En dan die bezwerende muziek!

Normaal heb ik een hekel aan films waar het allemaal niet zo duidelijk is, maar deze film vol weemoed heeft me tot in mijn binnenste geraakt. De eerste keer snapte ik er nog minder van, maar dat kon me allemaal niet schelen, want ik heb de film wel geVOELD.

En last but not least (na gisteren ben ik er absoluut van overtuigd): Irène Jacob is zo ongeveer het allermooiste wezen dat ik ooit (op het scherm) gezien heb. Dat meisje doét iets met mij. Dat helpt natuurlijk altijd wel.

Deze filmmoet je gewoon ZIEN.

Hoe toepasselijk.

Dit is een film over intuïtie (datgene dat ons stuurt, ofwel een innerlijk kompas, ofwel voorgevoel).

Weronika symboliseert hierbij Veronique's intuïtie. Deze sterft als Weronika sterft en laat een leegte achter.

Hiernaast symboliseert Weronika het spirituele en immateriële (sterren) en veronique het aardse en materiële (blad). Deze symbolisering vloeit samen met de bovenstaande: Veronique (wordt bestuurt) is de materialisatie van Weronika (stuurt).

Een poppenspeler bestuurt lichamen op 'onzichtbare wijze', net zoals wij worden gestuurd door onze intuïtie.

Veronique is haar eigen innerlijke kompas kwijt en voelt zich daarom aangetrokken tot de poppenspeler. In zijn poppenspel symboliseert hij de relatie tussen Weronika en Veronique. De analogie wordt verder doorgetrokken: hij 'stuurt' Veronique naar zich toe.

Veronique bestuurt de pop die haarzelf symboliseert. Hierna is zij in staat zichzelf te sturen, en hiermee vind zij ook binding met het immateriële (gesymboliseerd door de laatste scene).

'La Double Vie' was Kieslowski's eerste Franse film. De symboliek verwijst tevens naar zijn innerlijke verdeeldheid ten aanzien van Polen en Frankrijk. De leegte die Veronique voelt na het sterven van Weronika staat voor de leegte die Kieslowski voelde bij het verlaten van Polen. De hervonden sturing van Veronique symboliseert de hervonden sturing van Kieslowski zelf na zijn vestiging in Frankrijk.

Quatre Couleurs: Vert

Ik kreeg zowat een hartaandoening na het aanhoren van de muziek tijdens de intro van de film. Was dit het nou? Die veelgeprezen muziek, die ik een keer per jaar aan moet horen als ik met familie afreis naar de Kerst ' mis ' ?

Gelukkig bleef het bij een eenmalige happening en kreeg ik bij andere optredens van solo zangeres Irene Jacob ' soms ondersteund door een koor ' wel kippenvel van zo `n zuivere stem met hoge uithalen, die het ' kerkelijke ' hard weg deed blazen. De begeleidende muziek tijdens de performance van de poppenspeler was ook geniaal. Langzaam bouwde de muziek op zoals de uitvoering, ' niet geheel zonder impact beleefd vanuit de zaal ' naar zijn climax toewerkte.

Kieslowski is ambitieus en probeert met allerlei mogelijke middelen om zijn film op te fleuren. De vele groen, gele en rode kleuren doen weliswaar denken aan Amelie, verdere vergelijkingen met die film gaan niet op. Naast het mooie kleurengebruik was het spel dat de regisseur met ' lichtsinval ' speelde ook subliem. De aparte camerastandpunten vielen ook op, zo kantelde de camera nadat Weronika haar hoofd schuin hield.

Sommigen zullen het wel pretentieus vinden, ik vond dat Kieslowski zeer gedetailleerd te werk ging, zich toespitste op de gemoedstoestand van zijn personages en zijn personages zo letterlijk de nodige ' kleur ' meegaf waardoor ik de sfeer niet als afstandelijk maar als best wel broeierig en warmbloedig durf te omschrijven, ook gezien de kleurrijke beelden en de sexuele uitspattingen van beide dames.

Blijft over het verhaal, dat inderdaad niet als een hapklare brok wordt opgediend maar gepaard gaat met de nodige symboliek. Het gegeven dat iemand anders leven in dienst staat voor het leven van een ander is veel meer een intuïtieve kwestie die zich afspeelt in het hoofd van Véronique dan dat je met je neus tegen enkele voorbeelden aanloopt, maar even zoeken en het blijkt niet moeilijk hoor. Weronika die verzuchtte dat ze helaas te goed gezongen had, was daar een voorbeeld van. Waarna Véronique daar lering uit trok. Dat beide dames elkaar niet hebben gesproken in de film, maar wel bijna getoucheerd hebben maakt het geheel voor mij stukken magischer.

Kloppend hart van deze film is Irene Jacob, die moeiteloos 2 verschillende rollen op zich neemt. Een film om je vingers bij af te likken! Dikke 4*

Kan mij helemaal vinden in de recensie van Maxcomthrilla. Alleen krijgt deze film van mij geen dikke 4,0*, maar een dikke 5,0*.

Hoe beoordeel je deze film? Door een beroep te doen op je gevoel of een beroep te doen op je verstand? Telkens als ik naar deze film kijk bezorgt hij mij opnieuw een brok in mijn keel en wordt ik telkens weer enorm geroerd bij het zien van de sterfscene van Wéronika en ook vooral door de magistrale muziek van Zbigniew Preisner. En dan natuurlijk nog de fascinatie die ik heb voor de actrice Irène Jacob, voor mij de mooiste vrouw in de wereld van de cinema. Stilistisch en wat fotografie betreft vind ik deze film ook magistraal.

En nu het verhaal? Doet dat er voor mij eigenlijk nog toe? Deze film is voor mij gewoon poëzie en omdat ik gekozen heb voor het gevoel ga ik mij over de betekenis van deze film verder niet uitweiden. Kieslowski zet je nu eenmaal geen hapklare brokken voor. Iedereen moet dat maar voor zichzelf invullen.

Waardering: dikke 5,0*