La Double Vie de Véronique (1991)

Lichte tegenvaller van Kieslowski. De Trois Couleurs-trilogie van hem vind ik vele malen beter, ook al zit dat in hetzelfde straatje als deze film. De dubbelrol van Irene Jacob is wel weer knap.

Na de Trois Couleurs-trilogie nu ook deze Kieślowski gezien en ik kan wel beginnen te stellen dat het werk van de Poolse regisseur niet echt aan mij is besteed.

Bij momenten kon La Double Vie De Véronique me visueel zeker bekoren, met die zachte geel-groene kleuren. Daarnaast werd ik ook een aantal keer geraakt door de poëzie die uit de beelden voortvloeit, waardoor Véro toch nog beloond wordt met 2*.

En als ik deze prent ga vergelijken met de andere films waaraan ik deze score tot nog toe verbond, heb ik hier toch wat vaker op de klok gekeken. De film is voor mij dus een beetje saai en ik heb 'm vooral vaak niét gevoeld, in tegenstelling tot velen hier.

De gelauwerde muziek ligt me totaal niet en met dit soort scores kan ik gewoon niks, daar ga ik verder niet moeilijk over doen.

Tot slot is er dan nog Irène Jacob, die door velen ook wordt aangehaald bij het in de hemel prijzen van de film. Akkoord, het is een zéér sensuele vrouw en ze dwarrelt onwaarschijnlijk bekoorlijk doorheen La Double Vie. Maar ook zij kon me niet raken, daarvoor vind ik dat ze op te theatrale wijze acteert om echt blijk te geven van een beschadigde ziel.

Een 'interessante mislukking' zoals ik vaak lees op deze site, zo zou ik m'n vierde Krzysztof Kieślowski omschrijven.

Mooie film maar ik vond het geen topper (ook geen misser). Mooie beelden, mooie dame die Irene Jacob. Ik vond het verhaal niet sterk.

Dit is een adembenemend mooie film. De cinematografie is van een ongekende schoonheid. Irène Jacob spat van het scherm af.

Wat zuinig verwoord, maar zo ervoer ik het ook.

Er zit zoveel vaagheid in deze film dat je 'm zo kan afkraken, maar dit is zo'n film waar je gewoon verliefd op wordt.

Zowel de buiten gefilmde beelden in Polen en Frankrijk als de binnen gefilmde beelden zijn bijzonder mooi. Het kleurgebruik is bijzonder fraai. De camera zit voortdurend dicht op de huid van Irène Jacob. Het is heel moeilijk geen sympathie te krijgen voor de door haar gespeelde ontwapenende personages. De romantiek wordt mooi in beeld gebracht. Tenslotte is er nog de betoverend mooie muziek. Meer dan voldoende argumenten om dit meesterwerk een hele hoge positie in mijn top 10 te geven.

Ik had redelijk hoge verwachtingen bij deze film, maar ik kan achteraf niet zeggen dat ik er razend enthousiast over ben. Ja, de film ziet er fraai uit qua kleurgebruik, ja er wordt schitterende muziek in gebruikt en ja, er hangt een mysterieus sfeertje dat me enorm aanspreekt.

Moeilijk om de vinger op de zere plek te leggen, maar...het dééd me gewoon erg weinig allemaal. Ik wilde me heel graag in het verhaal verliezen maar ik heb er heel afstandelijk en onbewogen naar zitten kijken.

Ik had er tijdens het kijken ook erg veel moeite mee om bij te houden wie wie was, waardoor het einde niet de impact had die het wellicht wel heeft als je het verhaal wél hebt kunnen volgen. Misschien wil ik ook wel teveel van het verhaal en zit het hem allemaal meer in de symboliek. Typisch een film die ik nog eens moet herzien.

Hoewel het niet meteen het soort film is waar ik warm voor loop (te geknutseld/kunstmatig), heb ik er toch van genoten; niet in de laatste plaats door de uitzonderlijke audiovisuele kwaliteiten (wat een oog voor detail heeft Kieslowski toch) en het schitterende acteerwerk. Het is een film die in de eerste plaats een gevoel wil overbrengen, en ook al raakte de film me niet echt, toch kan ik er respect voor opbrengen.
Hoogtepunt: de begrafenis van Weronika - geniaal.

Na het kijken van A Short Film About Killing en A Short Film About Love was dat toch een redelijke deceptie. Uiteraard is deze film op audiovisueel vlak een pareltje net als voorgangers. Alleen het verhaal schiet hier naar mijn idee ontzettend te kort. Ik heb deze hele tijd zitten kijken met het gevoel van 'waar gaat dit nou heen?' en 'moet ik dit echt geloven?'.

Neemt niet weg dat het alsnog wel een redelijk intrigerende film was. Ik sluit daarom ook niet uit dat ik deze binnenkort nog een keer zal bekijken. Maar voorlopig ben ik nog geen fan.

Zelf een recensie schrijven heeft geen zin meer, ik ben het met elk woord eens.

't is wat laat voor een recensie dus maak ik gebruik van de woorden van anderen:

Film die je als arthouse liefhebber zeker een keer gezien moet hebben. Wat mij betreft hoort ie wel in de Tip of Top 250.

5*

Audiovisueel meesterwerk. Er hangt constant een soort groene gloed over de beelden, waardoor de straten van Warschau en Parijs iets sober, maar tegelijkertijd zeer romantisch krijgen. Ook de betoverend mooie soundtrack draagt daar natuurlijk toe bij. Ondanks het zeer enigmatische karakter, zijn verscheidene scènes (zoals de reeds veel aangehaalde sterfscène van Weronika meeslepend en pakkend. De originele thematiek is kortom op een raadselachtige, erg doeltreffende manier uitgewerkt. De naam Veronique/Weronika lijkt me dan ook niet toevallig gekozen. Het Griekse 'vera icon' slaat op een weerspiegeling van het echte, zoals ook bij de doek van de heilige St. Veronica.

Maar weer eens een film uit de top 10 van wibro en ik ben zeker niet teleurgesteld, want dit is inderdaad een mooie poëtische film met prachtige muziek en mooi kleurgebruik. Inderdaad een beetje dezelfde kleurtjes als bij Amélie, waarmee de overeenkomsten ophouden. Ik moest eerder denken aan Avalon - de acteur die Murphy speelt in die film duikt ook even op - gezien de zangscène in de concertzaal waarin Weronika komt te overlijden. Overigens een erg sterke scène vanwege de muziek, die wat mij betreft een stuk sterker is dan de muziek van bij de concertzaalscène in Avalon.

Mooie scène dus, maar het hoogtepunt was voor mij de poppenscène, waarbij de film me even helemaal in de ban had. Helaas krijgt de film dit niet non-stop voor elkaar en dat heeft toch te maken met het camerawerk dat naar mijn zin wat soepeler had gemogen. Het voelt net niet helemaal natuurlijk aan. Ook waren sommige scèneovergangen wel erg abrupt. Kleine puntjes die me toch van een hogere waardering afhouden. 4*.

btw Herken je nu ook de actrice in mijn avatar?

Zeker. Inderdaad een bijzonder mooie vrouw, ik heb al gezien dat ze ook in Trois Couleurs: Rouge van dezelfde regisseur speelt en dat je daar ook de volle mep hebt uitgedeeld. Dus die komt zeker ook op het kijklijstje, al denk ik dat ik eerst de andere Trois Couleurs ga kijken. Of maakt de volgorde niets uit?

Jawel. Trois Couleurs Rouge moet je altijd als laatste bekijken.

Eens. Kijk 'm gewoon in de volgorde: Blue/Blanc/Rouge, Rouge is namelijk echt 't sluitstuk van de trilogie, veel komt bij elkaar in de laatste film, inclusief karakters etc. Dit is echt een van de meest geslaagde trilogies ooit (zeker voor wat betreft arthouse trilogies).

Waar blijft die Blu-ray trouwens?!?.

Een film met mooie beelden en mooie muziek, daar is iedereen het over eens, dus erg veel zin om daar verder op door te gaan heeft het voor mij niet. Het is ook al eerder aangegeven dat dit meer een gevoelsfilm is dan een verhaalfilm. Ja, maar het is tevens moeilijk om in het gevoel te komen. Toch, na een tijd werd ik meer gegrepen door de emoties van de film en dat gebeurde voor een deel toch ook weer door het verhaal. Waarmee ik wil zeggen dat La Double Vie de Véronique een betere inhoud heeft dan men hier vaak aangeeft. Het gaat om niets minder dan de zoektocht naar iemand in de wereld die je compleet begrijpt, die je gevoelens deelt. Niet per se een geliefde. Hier zijn twee vrouwen werkelijk zo met elkaar verbonden zonder elkaar, totdat een sterft wat de ander droevig stemt zonder te weten waarom. De poppenspeler zet een mysterieus spel op voor eigen redenen, niet wetende dat Véronique naar iets diepzinnigs op zoek was. Op een bepaalde manier is dit allemaal erg ontroerend, maar het klinkt banaler als ik het zo opschrijf. Ik kan dan ook zeker niet alles plaatsen, maar de strekking is mooi gevonden.

Ik kan me wel voorstellen dat veel hier niets mee kunnen. Het is een mysterieuze, ietwat ongrijpbare film en wat hem grijpbaar zou moeten maken is moeilijk uit te leggen. Al kan ik me moeilijk voorstellen dat er mensen zijn die onberoerd blijven bij de sterf- en begrafenisscène van Weronika. Een echt kippenvelmoment. Ook had ik een zwak voor een shot waarin een van de twee Veronica's uit het raam van een rijdende trein kijkt en een paar druppels het landschap vervormen. Erg fraai.
4*

@The One Ring

Ik kan je verhaal wel volgen hoor.

Deze film is magisch, mysterieus en mythisch tegelijk.

En om nog een M te gebruiken, het betreft hier een Meesterwerk.

Geweldige Kieslowski, beter nog dan Rouge.

De kleuraccenten spreken me wat meer aan ergens, groen/geel is een wat natuurlijkere filter gevoelsmatig. Qua shots en camerabewegingen is de film fantastisch, de muziek is bijna buitenaards.

Een paar scenes, zoals met het poppenspel, zijn echt fenomenaal. Het verhaaltje is intiem, subtiel en sfeervol. Irene Jacob speelt erg goed.

Prachtige film om te zien en te horen, voor de rest moet je je maar laten meevoeren in het mysterie en genieten van veel mooie scenes. 'Pourquoi Deux?'

4.5*

Prachtige film weer van Kieslowski, eindelijk kunnen zien (op Youtube weliswaar)!

Al kijkende realiseerde ik me dat ik hem al eens eerder had gezien, járen geleden, maar er was nog maar weinig blijven hangen, omdat ik toendertijd waarschijnlijk meer op Hollywood was gericht, en nog niet zozeer op arthouse/filmhuis.

Het enige wat was blijven hangen, was het fascinerende verhaal van Weronika en Véronique.

Maargoed; prachtige cinematografie weer, en al even zo prachtig gebuik van kleuren en licht, net zoals in "Dekalog" en de "Trois Couleurs"-trilogie. Wat zeg ik? Misschien zélfs nóg wel mooier kleurgebruik dan in "Trois Couleurs"!

Fantastische score ook weer van Zbigniew Preisner aka Van Den Budenmayer (een fictieve 18e eeuwse Nederlandse componist), bijna net zo mooi (vind ik dan) als zijn scores voor "Dekalog 6" / "A Short Film about Love" en "Trois Couleurs: Rouge".

En Irène Jacob, tja, die spat gewoon van het scherm af, net als in "Rouge". Geweldige dubbelrol van haar!

Prachtig, subliem!

Voorlopig 4,5*

Schitterende film qua film - like they say about music: a musician's musician

de Trois Couleurs"-trilogie was wat minder vaag, in mijn beleving - bij deze film bleef ik namelijk lang met een frons naar de aftiteling staren...

maar dat geeft niks,

want het geeft niks dat de 'the double' nergens echt handen en voeten krijgt - immers, het is een niet te vatten ervaring,

en we zien die niet te vatten ervaring,

@ black swallow: mooi gezegd en het sluit aan bij wat voor mij een 5* betekent. In dit geval: na de film weet je niet goed wat je overkomen is, maar je bent went helemaal 'vol' van de film. De energie, schoonheid, kracht zit gewoon 'in' je en als je de bioscoop buiten wandelt tintel je van kop tot teen. In dit geval heb je er zelfs niet echt een verklaring voor.

Visueel heel sterke film over gevoelens en verbeelding. En met een mooie soundtrack. Prachtige rol van de bijzonder charmante Irène Jacob, die zoals hiervoor al is opgemerkt, inderdaad van het scherm spat.

Toch haalt deze film naar mijn mening niet het niveau van de latere Trois Couleurs-trilogie van Kieślowski. Daarvoor vind ik het verhaal net iets té mystiek.

Ik sluit niet uit, dat na een tweede keer kijken mijn waardering omhoog gaat.

In de tweede herziening.

Dit blijft nog echt een prachtige film qua opbouw, qua kleur (geel, groen, rood) en dan nog die prachtige muziek.

Doppelganger-thema in deze film die over nog van alles lijkt te gaan, maar eigenlijk maakt het allemaal niet zo veel uit ... dit is een puur genot voor je ogen en oren.

Soort van compactere versie van die ook niet verkeerde Trois Couleurs-trilogie en dan zelfs nog iets mooier.

Meesterwerkje!

Irène Jacob, hallelujah! Kan me haar totaal niet herinneren uit Rouge, maar die zag ik dan ook alweer jaren geleden. Wat me hiervan vooral zal bijblijven is die sfeer, inderdaad puur genot voor ogen en oren (wendyvortex)! Prachtig hoe Kieslowski hier een bijna parralel universum weet creëren. Goed, het speelt zich begin jaren '90 af - toch alweer een heel andere tijd - maar ik leek me constant in een droomwereld te begeven.

Net voor de zoveelste keer gezien en opnieuw onder de indruk geraakt van Irene Jacob. Een prachtige vrouw die ook al schittert in mij No.1. Niet iedereen is gecharmeerd van het werk van Kieslowski, maar wat mij betreft blijft het een van de grootste regisseurs ooit.

De man maakte gewoon ontroerend mooie films.

Heb eens de eer gehad hem tijdens het Film Festival van Rotterdam in levende lijve te zien. Dat was volgens mij in de Dekaloog periode. Wat rest is een testament met vele cinematografische hoogstandjes.

Het herbekijken van de film doet me enigszins wel benieuwen naar de Trois Couleur-films. De film heeft een mooie opening met een prachtige sfeer en muziek. Die wordt ook hoog behouden gedurende de film. Zo heb ik echt genoten van het poppenspel. Ik ga niet liggen filosoferen rond dubbelgangers en het eventueel bestaan van een parallel universum. Dat interesseert me niet, ik wil gewoon een goeie film en dit valt voor mij onder fantasy.

De film dus, waar Krzysztof Kieślowski voor een prachtige setting zorgt en - om het weer te zeggen - een boeiende sfeer kan behouden. Hij heft de film naar een hoog niveau tot het einde. Maar het mist de film aan een climax om er toch nog net iets groter van te maken. In elk geval is dit een mooie film geworden die je aan het scherm doet kluisteren tot het einde. Sterke rol trouwens van Irene Jacob die de film duidelijk draagt. Dit is gewoon genieten.

Misschien wel Kieslowski's mooiste.

Vond de harmonie tussen de kleurenfilters en cinematografie hier nog veel beter tot zijn recht. Kieslowski heeft genoeg te vertellen maar moet helaas bekennen dat dat me tijdens het kijken niets kon interesseren. Geen tekortkoming van Kieslowski, het is juist zijn vorm en cinematografische brille (toch het aspect wat mij het meest intrigeert in cinema) die zo indrukwekkend is waardoor je bij de eerste kijkbeurt focus tekort komt.

Echt een enorm staaltje mooifilmerij zoals alleen Kieslowski dat kon. Behoort met gemak tot één can de grootste cineasten in de filmgeschiedenis. Het narratief moet maar wachten op de herziening, al weet ik nog niet zo zeker of de visuele brille nou in het element of suprise zit. Erg overdonderend weer. Op muzikaal gebied niet echt geraakt maar vind juist de beeldtaal nou zo sterk, magnifieke composities ook.