Swimming Pool (2003)

François Ozon (Sous le Sable, Les Amants Criminels) blijft het goed doen en zijn lievelinge Charlotte Rampling ook. Mooi camerawerk, mooi themamuziekje... maar voor één keer begreep ik het plot niet zo goed. Hoewel dat voor mij niet altijd nodig is... heb dan toch ff gespiekt bij mijn collega-schrijvers hier en ja... het verhaal start vanaf dat zij naar Frankrijk vertrekt, in de trein al zelfs begint ze aan haar fictie-verhaal en helemaal op het einde komt de echte Julie bij haar vader op kantoor binnen en zijn we terug in de realiteit. Knap gedaan! Typisch Ozon dus... als ik vergelijk met Sous le Sable.

Wel leuk opzich, maar had er meer van verwacht. Het einde was verassend leuk, maar waar het op neerkomt is toch gewoon dat Sarah het hele Julie-karakter had verzonnen? Waar sloeg die zwaai-scene helemaal aan het eind dan op?3 sterren, voor een toch wel orgineel verhaal, maar minder spannend en catchy dan gehoopt

François Ozon (Sous le Sable, Les Amants Criminels) blijft het goed doen en zijn lievelinge Charlotte Rampling ook. Mooi camerawerk, mooi themamuziekje... maar voor één keer begreep ik het plot niet zo goed. Hoewel dat voor mij niet altijd nodig is... heb dan toch ff gespiekt bij mijn collega-schrijvers hier en ja... het verhaal start vanaf dat zij naar Frankrijk vertrekt, in de trein al zelfs begint ze aan haar fictie-verhaal en helemaal op het einde komt de echte Julie bij haar vader op kantoor binnen en zijn we terug in de realiteit. Knap gedaan! Typisch Ozon dus... als ik vergelijk met Sous le Sable.

* DVDComparison.

François Ozon (Sous le Sable, Les Amants Criminels) blijft het goed doen en zijn lievelinge Charlotte Rampling ook. Mooi camerawerk, mooi themamuziekje... maar voor één keer begreep ik het plot niet zo goed. Hoewel dat voor mij niet altijd nodig is... heb dan toch ff gespiekt bij mijn collega-schrijvers hier en ja... het verhaal start vanaf dat zij naar Frankrijk vertrekt, in de trein al zelfs begint ze aan haar fictie-verhaal en helemaal op het einde komt de echte Julie bij haar vader op kantoor binnen en zijn we terug in de realiteit. Knap gedaan! Typisch Ozon dus... als ik vergelijk met Sous le Sable. Nog een aanrader van hem is: Les Amants Criminels, hoewel zonder Charlotte Rampling !!!

Blij dat ik niet de enigste ben die even na moest denken over het einde (en er ook nog eerlijk voor uitkomt).

Charlotte Rampling is echt uitstekend gecast voor deze rol.

Je moet wel van dit soort films houden om er een representatieve score aan te geven denk ik.

mooie film met een lekkere sfeer. had gewoon weer zin om op vakantie te gaan. maar goed, ondanks dat er niet veel gebeurde in de film, greep het je wel beet. pas op het einde gebeurde er iets waar je al de hele film op zat te wachten. mooi in beeld gebracht allemaal. het stijve engelse in het zonnige frankrijk. mooie combi.

3.5

Interessante film. Aanvankelijk kabbelt de film maar een beetje voort, maar vanaf een 20 minuten van het einde gaat in een keer de handrem, gebeuren er rare dingen en blijken we zelfs nog met interpretaties te mogen komen. Vond het in ieder geval wel bijzonder grappig dat een film tegen het einde nog zo verandert, ook weinig gezien tot nu toe.

Maar daarvoor is de film wel leuk. Namens mij dan ook nog even een vermelding voor de schoonheid van Ludivine Sagnier, waanzinnig in beeld gebracht ook. Maar goede film, die ik zeker nog eens wil zien en leuk dat op het einde alle gebeurtenissen op eens in een ander daglicht staan. 3,5*

Interessant filmpje. Het komt allemaal erg traag op gang en het eerste uur lijkt het dan ook niets meer te zijn dan een saaie trage arthouse film, maar vanaf het moment dat Julie in het spel komt, komt er wat meer vaart in en wordt het allemaal wat- interessanter. Verder zette Rampling een prima rol neer en kent de film (vooral tegen het einde) een aantal sterke scenes, waaronder de ontknoping.

3 sterren

Verrassend goede film. Heb me niet verveeld bij de toch af en toe trage stukken.

Swimming Pool

De film begint verschrikkelijk saai en daar had ik hem dan ook bijna afgezet. Gelukkig verschijnt dan Julie, een knappe vrouw trouwens, ten tonele. Het verhaal begint dan interessante wendingen te krijgen, de moord op Franck natuurlijk, maar voor je het dan weet is de film gedaan.

Ludivine Sagnier is een prachtige verschijning voor het oog en kan dan ook nog eens goed acteren al wordt ze op den duur echt teveel als lustobject beschouwd. Charlotte Rampling vond ik dan, in tegenstelling tot de anderen hier, niet echt geweldig acteren. Kreeg het gevoel dat ze precies een plant was.

Men eerste Ozon maar daar zal het ook wel bij blijven.

2*

Dit is nou echt een film die je niet zo gek veel meer ziet..
Heb erg veel respect voor de Regiseur en de schrijver van dit verhaal!
Een hele aparte,orginele.. en zelfs nog realistische film!
Het einde vond ik erg goed.. en ik had eerst ook mijn vraagtekens..
Later blijkt dat Alles wat je in de film ziet over Julie een verhaal is wat het hoofd personage schrijft.. een film die je aan het denken zet.. en daar hou ik wel van!
Het zwaaien op het einde was wel weer even een beetje vreemd.. maar toch deze film is me 100% mee gevallen!..
Goede en erg mooie actrices! en een verhaal lijn met een einde waar je u tegen zou kunnen zeggen!
4 sterren! heerlijk uitgewerkt

Best wel een verrassend sterke film met een meer dan uitstekend spelende Charlotte Rampling en Ludivine Sagnier. Ludivine Sagnier zag er adembenemend uit in de zwembad scènes maar Charlotte Rampling stal toch eigenlijk echt de show. Vooral het einde was wel gaaf toen ze de tuinman in het bed lokte

Had er veel meer van verwacht.

Er was ook zoveel meer uit te halen.. Het script laat een hoop kansen liggen, en is in mijn ogen vrij saai.

Een ontiegelijk saaie, monotone film, totaal sfeerloos met vele oninteressante personages. Zelfs Julie, toch wel het tegenovergestelde van Sarah, kan niet bekoren, ook niet met haar uiterlijk en lichaam. De hoofdpersonen acteren slecht en hun personages zijn totaal niet boeiend. Net als in een detectiveroman zijn ook hier allemaal twists. Echter wat dieper delvend, blijkt het verhaal superdun te zijn en alle logica net zo onlogisch als in de eerder genoemde voorspelbare detectiveroman. Op enkele mooie shots na, een verspilling van al dat zonnige Frankrijk.

Alles wel beschouwd dus eigenlijk: "Swimming pool - or how second rate writers come up with their stories".

Allemaal wel mooi gefilmd en veel bloot en seks om genog kijkers wakker te houden, maar het heeft eigenlijk niet veel 'om het lijf', niet waar. Mooie verpakking, matige inhoud.

Die Julie mag er best wezen!!!!

Verder vond ik het niet zo'n speciale film.

Een film die naarmate hij vordert steeds beter wordt. Het begin is heel traag en ik ergerde me aan het personage Sarah, die geïntroduceerd wordt als norse en jaloerse vrouw. Maar eenmaal in Frankrijk begint het te lopen en ontdooit Sarah gelukkig. Daarnaastj had de aantrekkelijke Julie natuurlijk ook invloed op het kijkplezier. Sterke twist aan het einde ook, plaatst de hele film in een ander perspectief.

In principe wordt voor mij open gelaten of Julieeen verzonnen persoon is (door de schrijfster gecreeerd) of dat ze wel echt bestond maar dat de schrijfster een eigen beeld van haar schetste. Wie het weet mag het zeggen Wel verrassend dat Julieniet echt de dochter was van haar baas

3,5*

mwah...

3*

Dit was een film naar mijn hart. Het verhaal stak interessant in elkaar en de camerabeeld waren bij tijd en wijlen briljant. In combinatie met het decor, werd er op die manier een heerlijke sfeer neergezet. Deze film verdient een mooie 4 sterren!

Dit is een briljante film met prachtige beelden, mooie muziek, spanning, erotiek en last but not least de oogverblindend mooie Ludivine Sagnier.

Heb deze film bij gebrek aan beter zaterdagavond op televisie gezien. Als je hem zo bekijkt, stelt hij zeker niet teleur.

Snel gaat het allemaal niet, enig geduld is wel nodig. We kunnen hierbij vaak naar het lichaam van Julie kijken. Dat is zeker niet verkeerd en een duidelijk pluspunt van de film (of twee pluspunten, hijg, hijg...). De eerlijkheid gebiedt wel om te zeggen dat het zo veel is dat van "functioneel bloot" geen sprake meer is.

Aardig verhaal en het verhaal wordt met terugwerkende kracht beter als je de ontknoping eenmaal weet.

Bizarre psychologische thriller over een detective-schrijfster die kampt met een writersblock, en daarom door haar uitgever naar diens villa in Frankrijk wordt gestuurd om tot rust te komen. Ze heeft echter niet gerekend op de aanwezigheid van de dochter des huizes, die de rust verstoord met wilde seksuele escapades in en rond het zwembad. Maar de schrijfster raakt steeds meer geintrigeerd door de jeugdige losbol, hetgeen leidt tot... ja, bizarre situaties.

Begint interessant, met genoeg vrouwelijk schoon (lees: bloot) en aanverwante erotische scenes, maar de ontknoping is er eentje in de categorie van: huh? Waarom heb ik hier naar zitten kijken??!! Frustrerend dus.

Een mooie eerste kennismaking met François Ozon, ook al kwam de film in het eerste kwartier ietwat traag op gang. Daarna glijdt de film weg in een heerlijk dromerig sfeertje, met ruimte voor her en der wat mysterie. Ook even zeggen dat de twee hoofdrollen erg goed gecast zijn en dat de actrices heel sterk/geloofwaardig spelen (en ook nog even toegeven dat die scène met Julie in het witte badpak en Francq die naast haar toekijkt één van de meest erotische scènes is die ik de laatste jaren gezien heb ).
Het einde leek in eerste instantie een beetje op een teleurstelling uit de draaien, maar de vreemde 'twist' maakt het uiteindelijk toch interessant. De muziek in combinatie met de slow-motion beelden met een soort van 'ontdubbeling', de mogelijks fictieve Julie die zwaait naar de schrijfster die haar zich op die manier voorstelde vormden een erg mooi sluitstuk. Ook de shots oogden meestal ook bijzonder verzorgd en ik was bovendien ook gek van het prachtige kleurengebruik in de shots van het zwembad en de omgeving (de rode luchtmatras, het groene gras en de bomen, het felblauwe water, de lichtblauwe luifels en dan Sarah in wit of rood kleed erbij: oogstrelend mooi!).

Een dikke 3,5* en ik ben benieuwd naar andere films van Ozon.

3,5*

Mijn derde film van Ozon en duidelijk de minste. Vond sitcom, les amantes criminel allebei stukken beter. Maar deze is te saai en in tegenstelling tot velen hier vond ik het einde helemaal niet boeiend. Zelfs een beetje voor de handliggend. Verder is hij niet zo apart en bizar als die andere twee.

Bijzonder vage film, die vooral heel stroef begint dankzij slechte dialogen. Weinig geloofwaardigheid in deze scenes.

Gelukkig verandert dit als Rampling in Frankrijk arriveert. Het begint lekker vrolijk met mooie beelden uit het kleine dorpje en het mooie huis, maar toch blijft er een spannende soundtrack op de achtergrond meespelen. Dat werkte wel voor mij, vanaf het moment dat Sagnier als dochter in het spel komt is het even afwachten welke kant de film op wilt gaan. Vond de spanning tussen de 2 wel goed uitgewerkt.

Verder vraag ik me af wat die ene scene moest inhouden, toen Sarah(Rampling)aan het typen was, de camera ging naar links en je zag de deur open staan. Toen ging de camera naar rechts en later weer naar links en toen was de deur opeens dicht. Vraag me af wat dit inhoudt, aangezien er verder niet echt wat mee is gedaan.

Verder was de stap van lichte erotiek naar thriller niet zo bijzonder, het werkte niet voor mij. Daarvoor gebeurde er eigenlijk gewoon te weinig. Richting het einde wordt het wel iets spannender, maar tegelijkertijd verdwijnt de geloofwaardigheid ook totaal en loopt het met een hele flauwe sisser af.

Voel me wel een beetje genaaid door de regisseur, ik denk dat er veel meer had ingezeten dan wat er nu uiteindelijk is uitgehaald. Want het idee is wel prachtig en hier en daar ook bijzonder sfeervol en vreemd uitgevoerd.

2,5*

Mysterieus en sexy.

Film begint erg langzaam, gebeurt eigenlijk zo goed als niks, maar de toon is wel gezet. Sarah reist af naar Frankrijk: mooie plaatjes, rustig camerawerk, fijn muziekje, allemachtig wat krijg ik zin om naar Frankrijk te gaan! En dan moest Ludivine Sagnier nog komen...Wat wordt zij prachtig in beeld gebracht: de uitdrukking van het scherm spatten lijkt speciaal voor haar in het leven geroepen te zijn, een adembenemende verschijning.

Verhaalsgewijs wordt het dan ook wat interessanter. Beide vrouwen (Sarah en Julie) lijken op het eerste gezicht wel elkaars tegenpolen, en zoals dat vaak gaat met tegenpolen trekken die elkaar aan. Zowel Sarah als Julie zijn nieuwsgierig naar en geïntrigeerd door de ander. En blijkt ook dat ze op sommige vlakken meer met elkaar gemeen hebben dan je zou denken. Zo vallen ze beiden voor dezelfde man, die schijnbaar ook interesse heeft in beide dames.

En daarmee begint ook de ellende. Film kende tot dan toe een vrij normaal en duidelijk verhaal, maar naar het einde toe wordt dit toch heel wat vager en mysterieuzer. Sarah heeft de dochter immers gefantaseerd voor haar boek, dat blijkt duidelijk wanneer John's echte dochter hem op het einde van het boek bezoekt. Hierdoor worden wel een aantal zaken in vraag gesteld: wat is echt gebeurd en wat is fictie? Leuk om over na te denken, en zo slaagt Ozon er toch in om een film die aan de oppervlakte vrij eenvoudig en triviaal lijkt toch een diepere achtergrond mee te geven.

Prima!

De 1e film van regisseur François Ozon die ik zag, deze Swimming Pool. En een betere kennismaking had niet gehoeven, want ik heb genoten van deze érg mooie film.

Het begint dan misschien een beetje onwennig met het saaie, regenachtige London en we maken kennis met een vreselijke chagerijn als hoofdpersonage, maar gelukkig wordt het allemaal (meer dan) goedgemaakt, zodra we naar Frankrijk overschakelen.

De fraaie cinematografie, het huis, het zwembad, de mysterieuze sfeer en de intrede van Ludivine Sagnier; geweldig! Ozon werkt het in 1e instatie redelijk simpel lijkende verhaaltje op een mooie subtiele manier uit en naar het einde toe wordt het alleen maar beter, mysterieuzer en de laatste shots zijn zowel indrukwekkend als verwarrend.

Voor de rest is het scenario sterk en het verhaal erg leuk gevonden, ondanks dat je halverwege geen idee hebt waar deze nou eigenlijk heen gaat - al had ik al wel een vermoeden dat het niet allemaal ''werkelijk'' was wat we zagen. Het is dan ook Morton haar verhaal (van haar nieuwe boek), gezien de ''echte'' dochter op het einde, denk ik. Ja, mooi.

Ja, lekker meeslepend en mysterieus filmpje. Een paar schitterende plaatjes, zowel van het huis, zwembad + omgeving, als van Sagnier haar lichaam. Dikke voldoende.

Ik ben het redelijk met bovenstaande 2 berichten ééns, echter wat mij niet helemaal duidelijk is; als dus inderdaad alles wat we zagen niet werkelijk was maar simpelweg haar nieuwe verhaal, wat was dan het nut van de fictieve dochter om haar moeder's boek te geven aan de schrijfster en te zeggen dat ze dit kon gebruiken in haar nieuwe boek?

Ook eerder in de film nadat Julie aan de telefoon zat met haar Pa en Sarah hem hierna probeert te bellen is hij inééns niet aanwezig? Had ik twijfels of zij wel echt zijn dochter was?

3.5*