Swimming Pool (2003)

Je kan moeilijk met je kleren aan bij de 'swimming pool' gaan liggen. En zoals Driello al zegt is dit wel essentieel. De schrijfster is vrij geremd en komt dan een losse, sensuele jonge dame tegen.

Grappig dat je precies Lawrence of Arabia als voorbeeld neemt. Een film waarin niet een vrouw een echte rol heeft. Het geeft eerlijk gezegd wel het zwak van je argument aan, precies die film te noemen. We spreken hier over een film waarin naaktheid absoluut een doel heeft. Het is dus functioneel.

Er zijn vast films te noemen waarin het naakt niet zo essentieel is. Om dat dan als een minpunt van de film te benoemen......Het vergt dan ook nogal wat beoordelingsgevoel, aangezien het iets heel gradueels is. Hoeveel naakt? Hoew functioneel is het naakt?

ook de uitspraak dat 'een film een doel moet hebben' ben ik het gewoon niet mee eens. Dit zijn zeer subjectieve en volgens mij (maar dat is mijn persoonlijke mening hierover) sterk persoonlijke mening.

Foutje in het taalgebruik.

On-topic: heb niet zo'n problemen met het naakt. Het voelt ook voor mij als nuttig: de stijve Britse dame tegenover de levenslustige, ongeremde jonge Franse vrouw. En zoveel naakt was het nou ook weer niet.

Ik ontken nergens dat naaktheid essentieel is voor het verhaal. Ik zeg wél dat het aan kracht verliest door het onzorgvuldig te gebruiken. M.i. loopt Sagnier te veel bloot rond, gewoon om bloot rond te lopen. Dat is misschien leuk om naar te kijken, maar heeft vaak geen doel. Er zijn niettemin bepaalde naaktscènes die wél effect hebben.

Het gaat mij om hoe naaktheid gebruikt wordt en de tegenstelling preuts - losbandig is hier een te gemakkelijk excuus om zoveel mogelijk bloot te laten zien.

Mijn voorbeeld was er een met een komische ondertoon, het spijt me voor je als je dat ontgaan is.

En zoals ik reeds zei: naaktheid heeft hier een doel, absoluut, maar de manier waarop er mee omgesprongen wordt, is te gulzig. Alsof de regisseur bij zichzelf dacht: mmm, een verhaal over een preutse tang en een losbandige schone; kom, we laten ze zoveel mogelijk bloot rondhuppelen.

De kracht van de naaktheid gaat verloren door er zoveel in te stoppen. Deze film had spannender kunnen zijn door bv voyeurisme fragieler te maken (zo passeert er trouwens een scène). Zo wordt de gebruikte naaktheid ook spannender.

Tja, het blijft iets subjectiefs. Ik vind dat de hoeveelheid naakt hier absoluut niet teveel is.

Niks mis met mijn taalgebruik.. Eerst lezen, daarna pas quoten.

Het idee achter deze film is goed, maar de uitwerking is uiteindelijk slecht.

Er is helemaal geen spanning en uiteindelijk zal er ook zo goed als niks gebeuren...

Als jij het zegt zal je wel gelijk hebben.

Precies! En zo is het maar net.

*mompelt iets over hoop doet leven*

Bleef tov wel op mijn honger zitten. Verwachte veel meer van het verhaal en ook meer suspense.

Ik heb een aantal films van de regisseur François Ozon gezien, die mij stuk voor stuk bevallen. De voornaamste actrice Charlotte Rampling (onder andere Sous le Sable, Vers la Sud) speelt hier als vanouds goed. Het uiteindelijke verhaal is volgens de beperkte ontknoping meer mystery (geen groot), dan thriller. Aangezien ik ander, afzonderlijk werk van beiden toch beter vind, houd ik het hier voorlopig op 3,5 ster. Er zitten verder nogal wat losse eindjes in het verhaal, die niet meer uitgewerkt worden. Ik kan me de voorgaande reactie van Nadrin direct voorstellen.

Blijkbaar wilde Ozon toch vasthouden aan de titel “Swimming Pool”, ook voor de Franstalige markt. Misschien dat laatste om daar niet in de knoop te komen met diverse andere films, waarbij de kreet “La Piscine” al in gebruik was.

Sterke film en blijkbaar de eerste film van Ozon dat ik zie, die het waardig is om onder het genre mystery ingedeeld te worden. De sfeer die wordt gecreëerd en het gevoel dat je krijgt tijdens het kijken is speciaal en is moeilijk zo niet onmogelijk voor mij om te verwoorden. Ik denk dat het sinds Eyes Wide Shut geleden is dat een film erin is gelukt om daarin te slagen, al gaat die nog iets verder op dat vlak. Moesten er personen zijn die me begrijpen en nog titels in dit straatje kennen, mogen ze die zeker doorgeven!

Verder een mooie rol van Ludivine Sagnier, de vertoning van Charles Dance vond ik maar niks en vreemd genoeg stoorde ik me aan het verhaal dat mij minder aanstond en geforceerd aanvoelde.

Thriller / Mystery...?? Ik heb het er geen van beide echt in kunnen vinden. Ik zou het eerder een psychologisch drama noemen met een zacht erotisch tintje. En onder dat genre geef ik het 3*.

In de herziening!

Mooi partijtje goedkope tweedehands DVD's gescoord en kijk deze leek me dan wel zeer geschikt voor een herkijk op een broeierige dag.

Charlotte Rampling had altijd een soort ongelukkige keuze voor de films waarin ze speelde, maar het lijkt de laatste jaren een stuk beter te gaan en dit is toch wel één van haar sterkste rollen.

Mooie tribute ook aan dat andere Franse zwembad uit 1969.

Wel toegeven de eerste keer werkte de film nog wat verrassender, maar erg sterk blijft hij ook nog bij een herkijk.

Een aangename kennismaking met het werk van François Ozon, een regisseur, van wie ik al langer iets wilde gaan zien, maar telkens kwam het er niet van.

Swimming Pool heeft, vooral in de eerste helft, een heerlijk zomers sfeertje. Het tempo kabbelt, net als het water in het zwembad, rustig voort. Ludivine Sagnier is een fraaie verschijning en acteert net als Charlotte Rampling heel behoorlijk.

In het laatste half uur wordt duidelijk, wat ik al enigszins dacht. Niet alles is echt, waardoor de paar ietwat ongeloofwaardige scenes, nu ook beter werken. Hoewel het over de gehele kijkduur uiteindelijk nergens echt top wordt, is dit aangenaam kijkvoer.

3,5*

Fijne onthaastingsfilm, zowel voor de hoofdpersoon die er even tussenuit knijpt als voor de kijker. Lekkere sfeer, zonnig en zomers en er gebeurt niet al te veel maar dat maakt deze film des te beter. Eens de dochter arriveert komt er nog een lichte spanning naar boven. Vooral Rampling vind ik erg sterk. Zeer naturel, toch wat stijf Brits en zeer geloofwaardig altijd.

Maar dan, na zo'n drie kwartier maakt de film een wat vreemde wending en wordt dan meer mystery. Ongetwijfeld gelijk aan het soort pulp dat hoofdpersoon Morton zelf ook schrijft, dus ergens is dat wel grappig en ik zie wel wat Ozon er mee wilde, maar ik vond het niet werken. Die fijne sfeer uit het begin is dan verdwenen en nergens had ik het idee dat het bij de film hoorde. Tegen het einde herpakt Ozon zich nog wel een beetje, maar dat is al te laat voor een echt hoge score waar het lange tijd op leek. 3,5*.

Dit is geen thriller, maar een drama over een thrillerschrijfster die worstelt met het schrijfproces. Eigenlijk gaat het over François Ozons eigen creatieve worsteling als scenarist, maar hij heeft zichzelf vermomd door z'n geslacht, z'n nationaliteit en z'n genre te veranderen.

Reële scènes worden afgewisseld met gefantaseerde of gedroomde scènes. De interpretatie van wat echt gebeurt en wat zich enkel in het hoofd van Sarah (Charlotte Rampling) afspeelt, heeft tot heel wat discussie en hypothesen geleid. Ozon heeft zelf gezegd dat hij dit bewust open gelaten heeft voor interpretatie.

In elk geval is Sarah niet gek, want dan zou ze niet in staat zijn een samenhangende roman te schrijven. Ze observeert mensen in haar omgeving: de kelner in een bistro, de buitenechtelijke dochter Julie (Ludivine Sagnier). Deze mensen gebruikt ze als personage in haar misdaadroman. Ze fantaseert hoe de ene de andere vermoordt, bedenkt verschillende versies.

Alle scènes rond het bezoek van Franck, de moord en het verbergen van het lijk zijn wellicht gefantaseerd, maar Julie bestaat echt. Zij heeft een moeilijke jeugd gehad met een afwezige vader en een overleden moeder. Ze probeert dit gebrek aan liefde te compenseren door als een nymfomane met veel mannen naar bed te gaan en door de dood van haar moeder te ontkennen.

Sarah is een competente schrijfster die door haar uitgever onder druk gezet wordt om haar reeks rond Inspector Dorwell voort te zetten, omdat die boeken goed verkopen. Ze is een ongetrouwde carrièrevrouw met kort haar en een mannelijke kledingstijl. Ten opzichte van Julie maakt ze zich schuldig aan voyeurisme. In haar verbeelding helpt ze Julie bij het verbergen van een moord, wat op een lesbische fantasie lijkt. De tuinman verleidt ze enkel omdat hij de begraafplaats dreigde te ontdekken. Het boek Swimming Pool dat ze bij een andere uitgever publiceert, is wellicht een vertaling van het manuscript van Julies moeder.

Charlotte Rampling moest opzettelijk Frans met een Engels accent spreken. In werkelijkheid spreekt ze de taal beter, want de Britse actrice is in Frankrijk naar school geweest. Een luguber detail is dat haar zus die op haar drieëntwintigste zelfmoord pleegde, Sarah heette. Ludivine Sagnier heeft wat van de jonge Brigitte Bardot.

De gezapigheid van de Provence wordt mooi weergegeven, met getsjirp van krekels, reflectie van licht in water, de primaire kleuren blauw en rood. Qua plot en locatie zijn er gelijkenissen met La Piscine, maar dat is een hommage, geen plagiaat.

Van die kant had ik het nog niet bekeken, maar wel een goede suggestie - of constatering zelfs.

Waaraan ik toevoeg, letterlijk en 20 minuten later, dat ik Charlotte Rampling een prima actrice vind.

Ja, Ozon zei zelf iets van die strekking op de dvd-extra's.

Ik heb hier op 15 juli 2014 al een eerste reactie neergezet, ben er een slordig jaartje tussen uit geweest "door omstandigheden", en zie nu ook weer de titel La Piscine (1969) langskomen. Deze nieuwe informatie maakt Swimming Pool weer intrigerender.

Een vermakelijk dramaatje om eens gezien te hebben, maar daar is wat mij betreft alles ook wel mee gezegd. Dit zijn het soort krimi's waar mijn moeder erg gelukkig van wordt. Dit is wel echt op en top Brits, ondanks dat het verhaal zich grotendeels in Frankrijk afspeelt. De moeizame relatie tussen het tweetal is leuk om te volgen, maar al het andere eromheen doet me weinig. Na de ontknoping gaat het bergafwaarts. De film draait me teveel om zaken die me simpelweg niet boeien.

Haha dat einde, echt hilarisch. Verder een aardig mysterieus filmpje. Niet veel bijzonders.

Heel knap uitgangspunt, idee, setting en sfeer, maar de uitwerking vond ik uiteindelijk niet zo overtuigend. Een beetje onevenwichtig, en noch vis noch vlees. En dat gold voor mij ook voor het acteerwerk van Charlotte Rampling.

Oude preutse dame en losbandige jonge blom ontmoeten elkaar in een landhuis in Frankrijk.
Het levert een verhaal op. Dat is de strekking van deze film.
De film kabbelt rustig voort tot het moment dat er iemand vermoord wordt en je dan tot het einde van de film afvraagt wat gebaseerd is op fictie of waarheid. Dat is best een leuk uitgangspunt. Maar toch kon de film mij niet genoeg boeien en was ik hem een dag later alweer compleet vergeten. Wat geen goed teken is.

Prima filmpje die mysterie combineert met drama en een beetje thriller, bijzonder en heel soms ook bizar. De film, over een schrijfster die zich terugtrekt in een Frans vakantiehuis, had soms wat weg van de oude serie Murder She Wrote. 3,4* van mij.

Weer een degelijk fijne film van Ozon.

We volgen hier de stoere schrijfster Sarah Morton die door haar uitgever naar zijn woning in Zuid-Frankrijk wordt gestuurd om zo inspiraties op te doen tegen haar writers block. De film weet vanaf dit moment een subtiele aaneenschakeling te worden dat zich voornamelijk richt op de vervreemding van Morton in de omgeving ver van haar huis, haar ritueeltjes wat eten betreft, dwangneuroses en een uiteindelijke ontmoeting met Julie, de dochter van haar baas. En of je deze hele relatie een psychologisch spelletje of dan toch weer als een vriendschap beschouwd is nog altijd een raadsel... sterker nog... de hele film is nog een raadsel.

Ozon weet nog altijd heel subtiel te blijven over deze mysterieuze Julie en de band met Morton. De ene keer irriteert Sarah zich mateloos aan haar en de andere keer roken ze een joint... en dan weer eens een van de zoveelste vervelende kerels van Julie... en dan uiteindelijk dat hele moordgedeelte uit het niets. Waarbij we ineens Sarah van een hele andere kant leren kennen.

Ja, ik kon me zeker wel bekoren met deze Ozon. Broeierig, warm, sfeervol, pittoresk, mysterieus... dat zijn de ingrediënten van deze thriller... of toch drama?

4,0*

Een Britse schrijfster van detectives brengt de zomer door in het Franse vakantiehuis van haar uitgever, op zoek naar rust en inspiratie. Haar rust wordt echter verstoord door Julie, de knappe Franse dochter van haar uitgever. De Britse degelijkheid van de schrijfster en de vrijheid-blijheid van de Franse komen in botsing, maar stiekem raakt de schrijfster steeds meer in Julie geïnteresseerd.

Een prima erotische thriller van Francois Ozon. Het spannende liet even op zich wachten, maar het sfeertje zat er al vrij snel goed in. Charlotte Rampling speelde een sterke rol en Charles Dance (Game of Thrones) had ook een rolletje.

Het uiteindelijke verhaal vond ik niet bijzonder sterk en ik heb zo mijn vraagtekens bij enkele wendingen. Die moord kwam bijvoorbeeld helemaal uit de lucht vallen en werd niet verklaard. Door het einde kan ik niet helpen me af te vragen of het hele verhaal zich in werkelijkheid in het hoofd van de schrijfster heeft afgespeeld.

Had deze film op videoband in mijn studententijd toen ik op kamers woonde in Amsterdam 14 jaar geleden o.i.d.

In een tijd dat je 15 videobanden in huis hebt, en dat je keer op keer uit die 15 films kon kiezen als je met maten op de bank zat, en een film het beste tiidsverdrijf was, op die saaie dinsdagavond.. Sommige ervan had ik wel 40 keer gezien ofzo (terminator 2, empire strikes back, in die trend... swimmingpool zat er ook tussen... Zeker 20 keer gezien gok ik..

Anyway... Net voor het eerst in 12 jaar weer gezien... De tetten van Julie stonden me natuurlijk het meeste bij, maar ik wist ook nog dat het een heerlijk otspannen filmpje was met een interessant einde...

Net dus weer gekeken...

De rust

Rampling speelt ijzersterk

De opbouw

Het verhaal

Het einde

En natuurlijk de julie

Dikke 4,5 van mij