Brother (2000)

Inderdaad, heel erg slap verhaal (/geen verhaal). En de film mist ook de nodige vaart.

Ik heb bijna alle Takeshi Kitano films gezien, en deze vind ik tot nu toe de slechtste. 1,5*

Ik was erg benieuwd naar de films van Kitano, nadat ik er erg veel goeie dingen over had gelezen (vooral de laatste tijd bij Dolls).
Toevallig werd laatst deze film op MM 'aangeprezen' en dus ben ik nu de gelukkige bezitter van deze film.
Ik ben het in tegenstelling tot vele anderen met FisherKing eens. Dit prachtige filmpje beschouw ik ook al als een (mini) meesterwerkje (zo beter Kappeuter ) ondanks dat ik er nog maar 4 sterren voor geef (dit zullen er bij hem vaker gezien te hebben wel meer worden denk ik).
Het verhaal kende een aantal erg sterke momenten, maar hier en daar zakte dat sterke niveau ook wel eens in. Dit werd ruimschoots goedgemaakt door de ijzersterke cast (vooral Kitano en Epps waren erg goed), het meesterlijke camerawerk (schitterende shots als:de afrekening in het donker van de Italiaanse maffia met de Japanse gangsters, de schitterende scène waarin Kitano de cafébaas betaalt voor de schade en daarna rustig naar buiten loopt en zo waren er nog veel meer prachtig geschoten scènes.en ook het brute geweld maakte de film erg 'goed' (weet niet zo goed hoe ik dit uit moet leggen, mar door dat brute geweld werd het gecreëerde sfeertje nog beter). Hiermee bedoel ik Kitano die een afgebroken wijnfles in Epps's oog steekt, het herhaaldelijk afsnijden van pinken en de vele afrekeningen en dan met name de 'schitterende' met Kitano.
Een klein juweeltje mag je dit dus wel noemen, maar voorlopig geef ik er toch 'maar' vier sterren voor.

Mijn hemel. Kitano gaat hier onderuit en heel erg hard ook. Dit is de vierde film die ik van hem zag. De vorige drie vond ik allemaal goed, maar dit ongelofelijk slappe gangsterverhaaltje is wel een heel grote tegenvaller.

Vreselijk stompzinnig plotje (met horten en stoten vertelt, soms veel te snel, dan weer te traag), met name de Amerikanen acteren als een krant. Totaal geen logica in de daden van de karakters. Zelfs de mooie shots, poëtische sfeer en/of de leuke humor uit andere Kitano films ontbraken hier. Hier en daar waren er wel pogingen, maar niets werkte voor mij.

Grootste tegenvaller in tijden.

1.5*

Nou, mijn eerste kennismaking alleskunner Kitano. Raaaaaaare film.

Snoeihard geweld troef is, maar dan komt Kitano opeens met een shot van een neerdalend papieren vliegtuigje op de proppen of een minutenlange scène waarin een Yakuza die felbegeerde pass niet krijgt. Op deze manier kijk je telkens de volgende scène met een ontastbare verwachting en val je eigenlijk van de ene verbazing in de andere. Ondanks dit hak-tak-gehuppel neemt de film je toch mee en laat hij je best geintimideerd achter na de (fantastische ) monoloog van Epps.

3,5* maar. Misschien morgen of overmorgen eens herzien (daarna moet hij terug naar de videotheek ) en maar eens op zoek gaan naar meer Kitano.

Ps. Wat ook al in de film gezegd wordt: voor mij was het soms nogal lastig alle Yakuza uit elkaar te houden.

Nou, ik vond 't 'n mooie film, alleen had 't einde sterker gekund.

En een antwoord op je vraag, Phoenix? Ik zal die scène nog eens bekijken, zou leuk zijn als 't zo was ! Niet dat ik verstand heb van Japans, maar toch.

Wat ik wel sterk vond waren de verschillende cultiren door elkaar (vooral Amerikaans & Japans, dus). Het lijkt alsof Kitano pertinent duidelijk probeert te maken wat het verschil is tussen eergevoelens van Oost- en Westerlingen. Dat maakt het geheel nog wat interessanter.

Cool was ie zeker.....

Weer een prachtige rol van kitano die deze keer wat negers rekruteerd voor de volgende opdracht.

was zeer vermakelijk.

5,0

Ondermaatse Kitano, bovengemiddelde aktie-flick.

Een vrij straightforward Rise & Fall verhaal, met epische potentie, wordt door Kitano in vogelvlucht verteld. De film straalt, ondanks veel lange en stille shots, toch een soort haastigheid uit.

Kitano's betreding van Amerikaanse gronden lijkt daarmee ook een tegemoetkoming naar de Amerikaanse (of Westerse) kijker te zijn. Compleet ontdaan van de poëtische lading à la Sonatine en Hana-Bi, maken de plotse uitbarstingen van geweld een kille, haast lege indruk.

Een vertrouwd pianodeuntje en spaarzame gevoelige scenes ( het papieren vliegtuigje, de eindscenes ), geven de film net dat vleugje vintage Kitano mee, al lijkt het temidden van Amerikaanse bombast soms wat misplaatst.

Hoewel er geleidelijk een hechte band tussen Denny en Aniki ontstaat, blijven beide karakters vrij plat, zonder individuele ontwikkeling. De meeste diepgang lijkt nog te komen van het bijrolletje van Kato, prachtig neergezet door Susumu Terajima.

Al met al een erg vermakelijke aktiefilm van Kitano, al blijft de film verstoken van Kitano's werkelijke kunnen. 3,5*

Film die het niet moet hebben van een perfect uitgewerkt verhaal want soortgelijke dingen zijn al wel beter gedaan.

De kracht zit hem in de welbekende kitano stijl die aan het concept gehangen is, de strandscénes, de slapstick momenten en natuurlijk de snoeiharde schiet scénes, érg vermakelijk.

Kitano is uniek. De kleine 4* blijven staan.

Fijne Kitano weer,

Typische Kitano ook, die met veel gevoel voor humor zijn verhaal vormgeeft. Hilarische momenten zijn de eenzijdige visie waarmee Kitano naar Amerika afreist en enkel het woordje oorlog in zijn vocabulair lijkt te hebben, de stilte die valt als hij geconfronteerd wordt met iemand waar hij een akkefietje mee had en zich nu verschuilt achter de theorie: alle Japanners zien er hetzelfde uit. Verder speelt Kitano weer naar hartelust spelletjes, zoals wij van hem gewend zijn. Een moment om in te lijsten was het spel: komen er meer vrouwen of mannen langslopen? Waarop Kitano zijn vriendin telkens liet opdraven, constant vrolijk huppelend niet wetende dat ze van boven aanschouwd werd. Maar ook die wannabe - basketballer die geen bal kreeg en anderen daarom maar onder hun kont schopte, oogde grappig.

Naast humor, veel geweld. Het verhaal kwam in het begin net wat te chaotisch over, maar kreeg meer gestalte nadat Kitano in L.A. was aangekomen. Beetje jammer dat de situatie in Japan soms werd belicht. Vond het geen toegevoegde waarde hebben, omdat het slechts was om bepaalde plotelementen te verklaren. Vond het plot niet veel waard, gelukkig zoomde Kitano er ook niet veel op in, getuigen de momenten waarop de tijd met grappige, niet ter zake doende dingen werd bedreven.

Enige subtiliteit mist de film wel. Poëtisch wil de film niet worden, i.t.t. inderdaad Sonatine waarin dit wel het geval is. Alhoewel de film wel degelijk in beeld brengt wie er zich achter de yakuza `s bevinden. Mooiste voorbeeld daarvan was de band die ontstond tussen Kitano en Denny. De muziek was aardig maar ook zeker niet het sterkste punt. Het beste was de dosis humor en natuurlijk de vele actiemomenten die deze film opsieren. O.a. een schitterende nachtelijke shoot - out! 4*

Had deze al erg lang liggen - nooit echt de behoefte gevoeld deze daadwerkelijk te gaan kijken. Toch vandaag maar gedaan, daar ik wel wat voelde voor wat yakuza en maffiageweld deze ongevraagde vrije dag.

Gemengde gevoelens ook na het kijken van Brother. Eenerzijds weer lekker Kitano, anderzijds teveel wat mij niet kon bekoren; Wat ik uiteraard graag voor lief neem, en makkelijk goed kan praten met wat Kitano wel goed deed.

Pluspunten zijn de vele pakkende shots. Kitano neemt opnieuw zijn tijd. De scene bij het drinken van de sake, de scene op het strand - Kan allemaal veel korter, maar waarom haasten. Gelukkig weet Kitano wanneer hij zijn tijd kan nemen, en vooral wanneer aarzeling en twijfel volledig moet vergeten.

Dat is voor mij ook opnieuw een sterk punt. Een pistool op mijn hoofd? Schiet. Bloed. Een mes op mijn pink? Hak. Au. Een dolk op mijn buik? Snij. Darm. Heerlijk direct, zonder aarzeling. Zo hoort het. Vond op dit punt subtiliteit niet missen. Persoonlijk zie ik die wel in de manier van werken en de beelden die we zien.

Interessant plot ook, - doch ben ik toch niet helemaal voldaan, - ik weet niet wat het is. Nog eens kijken, wellicht...

3.0

Brother, mijn 10e Kitano, zorgt er voor dat de titel slechtste Kitano nu overgedragen wordt van Violent Cop naar Brother.

Eigenlijk voegt deze film weinig toe aan zijn voorgaande films, het lijkt vooral een herhalingsoefening. Ook de typische Kitano humor was in deze film tegenvallend. Ik vind het geen hele slechte film, maar wel een kleine teleurstelling.

2.5*.

Mijn 4e Kitano, en heb er weer van genoten.

Brother is een hele goede mix tussen verschillende stijlen.Actie, misdaad, drama en toch ook wel komedie.Er zit echt heerlijke humor in verwerkt die af en toe wel nodig is in het verder toch wel serieuze verhaal.De harde en onverwachte gewelds uitbarstingen mogen er ook zeker zijn.Het begin had ik wel veel moeite mee om erin in te komen.Bendes die ik onmogelijk uitelkaar wist te houden, en daarbij vond ik het ook niet meteen erg boeiend.Gelukkig word het dan een heel stuk beter als Yamamoto in Amerika is.De clash tussen Oost en West word erg leuk in beeld gebracht.

De film kent vele personages die niet allemaal even boeiend zijn, de meeste zijn dat gewoon niet.De enige die eingelijk alle aandacht naar zich toe trekken zijn Kitano's karakter en Denny, waar je toch wel een beetje een band ziet groeien.Helaas wel een aantal dode momenten, waarin het tempo een stuk naar beneden wordt gehaald, en de muziek vond ik nou ook niet echt bijzonder en mooi.Verder wel heel stijlvol in beeld gebracht en een aantal mooie shots.

3.5*

Kitano

Wat heeft die man toch een uitstraling. De coole gangster, op zijn lijf geschreven en hij zet dit briljant neer. Jammer dat de zijacteurs daar zowat achter hangen maar kom.

Brother is vooral een zeer vermakelijk actiegedoe. Oorlog in de onderwereld, veel kogels die in het rond vliegen, veel felle praat, de humor, de camera blijft staan op harde momenten. Ik ben fan !

Fijne score is er ook uitgekozen.

****

Brother is het type actiefilm dat ik graag zie. Gewoon simpele actie met niet al teveel speciaal effects. Filmpje dat zo goed was dat het tijd zo voorbij vloog. Kitano speelt hier weer de coole kikker en dat hem toch lekker af!

Tja, je kunt veel van Kitano zeggen, maar hij weet altijd wel een eigen stempel op z'n films te drukken. Ook hier heeft hij weer een eigenaardig sfeertje in de film weten te werken.

Scripttechnisch is de film gewoon erg zwak. Het verhaal loopt erg slecht en er zitten nogal wat dom geschreven scenes in.

Maar Kitano zelf weet zijn karakter duidelijk meerwaarde te geven. Het is natuurlijk heerlijk zo'n coole Yakuza zijn presence even te laten gelden als hij in L.A. arriveert. Je ziet die mensen echt zo kijken van wtf?!! Droge acteur is het.

Visueel had ik vaak het idee naar een jaren '80 Seagal-product te kijken, dat was wel wat jammer, maar Hisaishi weet er dan weer een rustgevende draai aan te geven. Vreemd om die muziek te horen in zo'n kitscherige, zomerse Los Angeles setting.

Maar het werkt.

Dan nog even uithalen naar de vreselijk slechte monologen van Epps, super irritant hoe hij telkens in zichzelf zit te praten om iets aan de kijker over te brengen, met de eindmonoloog in de auto als zielig dieptepunt. My god.

Even mezelf gequote.

Na het prachtige Dolls een tijdje terug gezien te hebben moest ik nog steeds meer films van Kitano proberen. Hana-Bi was de eerste die ik niet goed kon volgen en na Brother vroegtijdig afgezet te hebben, was Kitano geen prioriteit meer geworden. Was zelf ook even vergeten dat deze film van diezelfde regisseur was en daarnaast heb ik het niet zo op het mafia genre, maar na een paar recensies gelezen te hebben over dat hier wel degelijk humor in zit, ging ik er er eens goed voor zitten en eens heel goed bij de les proberen te blijven.

Na zo´n 15 min. kwamen toch weer die flashback´s opzetten met zeer verwarrende tijdssprongen en daartussen weer scene´s die andere ontwikkelingen van het verhaal weergeven ... Dacht zelfs even tijden de basketbal scene dat we weer een zijsprong naar Japan hadden gemaakt omdat die Amerikanen op afstand, er nogal Japans uitzagen! Gelukkig was ik niet zo´n balletje als de vorige kijkbeurt, en had me voorgenomen meer op de actie en humor te richten waarna het verhaaltje langzaam maar zeker steeds duidelijker begon te worden en tot mijn verbazing kreeg ik het ineens vrij snel door, gewoon een kwestie van doorbijten dus. De droogklote humor hielp me er doorheen en dat, in combinatie met de botte actie was toffer dan tof, al was de laatstgenoemde wel even wennen, want in de meeste films gaan er dozijnen preken aan vooraf om tot een besluit te komen iemand neer te moeten knallen. Maar ja, zo zit die cultuur van de Yakuza blijkbaar niet in elkaar waardoor dit filmpje meedogenloos hard is met een sterk staaltje onderhuidse humor van Kitano. Ik begon Kitano steeds meer en meer te waarderen en die scene met het dobbelen was zo geniaal ... als blikken konden doden, dan had het nu gekund!

Er kwam steeds meer lijn in het verhaal, de koppen kon ik nu goed uit elkaar houden en alle beweegredenen waren me duidelijk aan het worden en telkens was het weer voorpret op wat zou gaan komen, Kitano kon bij mij plots niet meer stuk.

Het script was nu duidelijk, alleen de rommelige structuur in de film maakte het er niet gemakkelijker op maar zelfs in die chaotische structuur zat wel degelijk lijn in.

Een heel sterk punt is, dat je op voorbaat botte grappige actie kan verwachten en die verwachting wordt de gehele film ingelost, heb daardoor best zin gekregen in een herziening van Hana-Bi, volgens mij was daar ook zo´n leuk naar sfeertje, kon alleen het script zelf niet volgen.

Toch zaten er ook andere minpunten in de film waardoor ik nog geen 4* kan geven, namelijk de flauwe soundtrack die vooral tegen het einde een lelijke duit in het zakje deed en er teveel drama op los gooide.

De kleine L.A dealers hadden wat mij betreft meer hun eigenaardigheden mogen

laten zien en meer tegengas moeten geven, daardoor niet altijd erg overtuigend.

De eind scene in die auto was best twijfelachtig, maar de boodschap kwam zeker over met dat briefje + de inhoud van de tas, en als laatste de rommeligheid waar je doorheen moet ploeteren, mag best ietsjes meer lijn in.

Voorlopig een 3,7* ... toch wel een film om later nog eens te zien en oh oh, wat een boeven film.

Excuses voor mijn eerdere wantvertoning met betrekking tot mijn doorzettingsvermogen, ik neem dat mezelf niet helemaal kwalijk natuurlijk, toch wel deels ...

Leuke Kitano weer!

De film begint wat rommelig, maar komt na twintig minuutjes lekker op gang. Het is een typisch misdaadverhaaltje, dat wel enigszins voorspelbaar is, maar daarnaast ook bij vlagen erg vermakelijk is om te zien. De Japanners zijn hier ook geen mannen van woorden, maar vooral van daden, wat tot een paar sterke en harde scenes leidt. Bijvoorbeeld de vingerafhakmomenten, maar ook het moment dat een Japanner beweerd zich wel te durven doden, omdat hij alles voor Kitano overheeft en het dan ook meteen doet, was voor mij erg verrassend.

Qua stijl zag het ook verzorgt uit. Kitano speelt zelf ook weer een mooie rol. Hetzelfde als in Sonatine, maar wederomoh zo cool! Verder zit er nog wel wat leuke humor in, dobbelscene, basketbalsceneal is de film vooral op dat gebied wel duidelijk de mindere van Sonatine. Ondanks dat is het een vermakelijke film en kijk ik stiekum alweer uit naar een volgende Kitano.

3,5*

Was toch wel redelijk verbaasd dat ik deze terugvond in de, overigens vrij beperkte, DVD bak hier bij m'n ouders. Blijkbaar een toevalstreffer ergens goedkoop gevonden ofzo, want de naam Kitano deed helemaal geen belletje rinkelen bij ze.

In ieder geval was ik wel blij, dan had ik 's avonds laat nog iets te kijken. Zeker niet de beste Kitano uiteindelijk, maar wel vermakelijk. Stijlvol gefilmd, Kitano zelf is erg cool, maar als regisseur krijgt het Amerikaanse deel van de cast niet helemaal goed aan de praat. Echt memorabele scenes zitten er ook niet in, en had met die scenes op het strand een beetje het gevoel dat hij iets te veel wilde verwijzen naar Sonatine.

3*

Toffe film van Kitano weer.

Toch had van mij het begin niet echt gehoeven. Ik snap best dat zo'n introductie van de het yakuza-wereldje in Japan wel nodig kan lijken maar echt boeiend was het niet. Eerder wat verwarrend.

In Amerika wordt het een stuk leuker. Het script is goed geschreven, de personages passen hier goed binnen en Kitano gaat goed om met de mengeling van Engels en Japans. Leuk is een aantal grappige scènes (basketbal, strand, papieren vliegtuigje) die hij tussen al het serieuze en gewelddadige stopt. Levert een mooi contrast op en deed me af en toe denken aan films van Johnnie To.

Verder ook erg sfeervol geregisseerd en een fijne soundtrack. Dikke 4*

Yakuza in L.A. Hoop cool -troosteloos -en gewelddadigheden . kleine 4*

Ook weer erg kunnen vermaken met deze Kitano. De beste man speelt zelf ook weer een perfect passende rol en typische Kitano rol. Zijn gezichtsuitdrukkingen kunnen boekdelen spreken.

Her en der oogde het iet wat ongemakkelijk, vooral door bepaalde 'gangmembers' die niet erg sterk waren. Her en der vrij grove scènes; de vinger-afhak-scene's, de zelfmoord om zijn trouw aan Anike te bewijzen, het opensnijden van de eigen buik etc. Passende eindscene m.i.

Zoals gewend ook weer een aantal kalme, mooie scene's zoals het rond dwarrelende papieren vliegtuigje.

Sterke film weer van Kitano. Heeft meer weg van een klassieke westerse misdaadfilm dan de anderen van Kitano, deels natuurlijk omdat het zich in de VS afspeelt. Maar ook hier weer aandacht voor de manieren van het doden van de tijd, basketbal, spelletjes, en zen achtige scenes.

Een rise and fall verhaal met humor en veel vaart en soms zelfs haast ontroerende situaties. Mooi einde ook weer.

Aanrader.

​Ondoorgrondelijke Japanners op Westerse bodem. Dat laatste vormt een struikelblok. Door de setting en het Amerikaanse gehark verkeert het nog wel eens in een stramme stand. Verder een lekker eigenzinnige en bloederige yakuza prent die net zo'n laconieke houding aanneemt als Kitano zelf. Het levert zelfs met enige regelmaat dezelfde grijns op als die van de regisseur, die zijn film uit de losse pols en onder het mom van je moet het niet mooier maken dan dat het is, presenteert.

Zo neemt hij niet erg veel moeite om er een vloeiend verhaaltje van te maken, iets als spanningsopbouw slaat hij over en om zijn hoofdrollen tot elkaar te laten komen, laat hij ze simpelweg wat spelletjes spelen. En toch werkt het. Kitano legt een speelsheid aan de dag die aanstekelijk is en strooit daarnaast met een verzameling unieke en creatieve scènes die bestaan uit onderkoeld en spijkerhard geweld. Het grootste probleem van Brother tackelt Kitano gelukkig in het latere Outrage.

Herzien en blijft fijn.

Het einde van het eerste deel van Kitano's carriere. Vat al zijn vorige films nog eens goed samen, al is het toch vooral een Yakuza film geworden natuurlijk. Het is een film die vaak vergeten wordt, maar weinig tot niks moet onderdoen voor Kitano's andere werk.

Al z'n typische elementen zijn er weer, alleen dan in een voornamelijk Amerikaanse setting. Brengt wat nieuwe dynamiek met zich mee, vooral de leuke ontbolsterende relatie tussen Kitano en Epps. Die twee hadden er duidelijk lol in tijdens het filmen.

Vond het een fijne, mooie en soms harde film. Vintage Kitano dit, vraag me af waarom hij wat in de vergetelheid gesukkeld is.

4.5* en een uitgebreide review

Ook weer eens herzien. Ik vond dit de eerste keer al een mindere Kitano, dat is nu niet veel anders. Minder (visuele) poëzie dan in zijn betere films, Hisaishi heeft ook wel eens sterkere soundtracks geschreven; deze was af en toe nogal dik aangezet, en verder zijn de Amerikaanse acteurs niet al te sterk.

Toch zeker ook wat positieve noten. Ten eerste is het geweld echt snoeihard, waarbij mensen bijvoorbeeld vrij onverwacht in hun hoofd geschoten wordt waar de camera ook lekker dicht op zit, en waar de montage flitsend aanvoelt. Ook memorabel blijft de harakiri van Osugi waarbij zijn darmen er letterlijk uithangen. Tenslotte zetten Kitano en ook Terajima erg sterke rollen neer als spijkerharde nietsontziende Yakuza. Hoe ouder ik word, hoe minder ik met geweld heb, maar ik moet toegeven dat hun personages erg cool zijn.

Ook deze keer voelt het einde aan als een valse noot (ook met dank aan het matige Amerikaanse acteerwerk). Het sterke van Kitano's beste films is dat er veel gezegd wordt met weinig woorden; de beelden spreken voor zich. En dat mis ik toch een beetje in deze film, met name in het einde. Uiteindelijk toch een halfje eraf: 3*.

Vond er geen zak aan. Een matig verhaal met acties waarbij je je toch ff achter je oren moet krabben, ondoorgrondelijk. Er wordt vaak zwak gespeeld en de special fx zijn ook niet al te best. Zelfs de geluidseffecten lijken uit de jaren 70 te stammen. Van dit type films moet je misschien houden, maar ik dus niet.

Vrij leuke misdaad film maar ik kwam er erg moeilijk in. Ik ben nog niet echt gewend aan de Aziatische cinema en hoewel ik er wat meer in begin te rollen kan het soms mijn aandacht niet altijd even goed te pakken krijgen. Toch wist 'Takeshi Kitano' hier vaak wel raad mee door de flauwe en droge humor maar ook door aardig harde scenes er in te verwerken: hij is in ieder geval niet bang om je wat te laten zien! Na een tijd door zitten kon de film een grip op me krijgen en vond ik het leuker. Goede actie, leuk verhaal en concept en zeker vermakelijk.

Mijn 3de Kitano en alweer heel hard genoten en wat doet de acteur Kitano mij zo hard aan Robert De Niro denken, weliswaar met zijn eigen...eigenheid.

Matig. De grimmige, gehavende kop van Takeshi Kitano is wel geschikt voor gangster, ondanks zijn koddig aandoende manier van lopen (Chaplin zou nog jaloers zijn op die O-benen). Omar Epps voegt nog de nodige emotie toe aan wat verder vooral een reeks afrekeningen en territoriale strijd is. De dooie uurtjes worden door hun groeiende boevenbende opgevuld met allerhande spelletjes, gokken, basketball, football. Daarnaast zien we de nodige ritualistische bloederigheden die meestal draaien om het doen van boete danwel het op extreme wijze tonen van loyaliteit. Het geheel is wat rommelig en ongeconcentreerd. Aan het einde vraag je je af wat nu de bedoeling was van deze film. Misschien vooral de behoefte aan een zekere waardigheid en eer bij de georganiseerde misdaad (en hoe deze het onderspit delft tegen brutalere en respectlozere opponenten, zoals een serie als The Wire uiteindelijk ook liet zien). De eigenaardigheden van de Yakuza worden slechts schetsmatig getoond en vooral de shock factor lijkt daarbij van belang. Met eventuele cultuurclashes wordt ook niets gedaan. Blijft over een hoop pief paf poef, vaak nog buiten beeld ook.