Pane, Amore e Fantasia (1953)

De blockbuster destijds in Italië. Lollobrigida werd het nieuwe sekssymbool van de cinema, die blootsvoets in een oud jurkje en 2 vlechtjes in het haar met haar welvormige bips veelvuldig door het beeld rent of zich nestelt op de rug van een ezel.

Niet alleen dat was scandaleus. De film neemt vooral de carabinieri op de hak, en daar waren ze niet van gediend. De vervolgfilm kreeg (net als in deze film) een inleidende tekst mee, die deze keer wel goedgekeurd werd, wat vreemd genoeg de satire extra benadrukte. Ook het katholicisme wordt op de hak genomen. En als extra druppel op de reeds gloeiende plaat komt onze sergeant toch samen met de vroedvrouw, een ongetrouwde vrouw met kind...oh, oh, destijds een grote schande.

Het script, dat genomineerd werd voor een Oscar (de film won overigens wel een Zilveren Beer in Berlijn), is wel tijdgebonden. Anno nu doet het geen stof opwaaien. Wat overblijft is een fijne komedie met gelukkig vele tijdloze grappen, met klucht-elementen en een fijne cast.

Wellicht gaat m'n waardering omhoog na het zien van het vervolg die komende week in de dvd-lade zal worden gepropt. Beide films zijn in Nederland op dvd verkrijgbaar op het NRC Italiaanse Magistralen label.

Heerlijke komedie waarin de kostelijke ontwikkelingen in razende vaart voorbijkomen. Schitterende rollen van een buitengewoon bekoorlijke en stralende “La Lollo” (op blote voeten) en van Vittorio de Sica, die opnieuw laat zien niet alleen een uitstekend regisseur te zijn, maar ook een prima acteur. Niet te missen het gedoe rond de simultaan bevallingen aan weerszijde van het dorpje.

Tijdloos vermaak, want deze warme, vrolijke, aanstekelijke film heeft na 60 jaar nog niets van zijn charme verloren.

Film die destijds met veel sympathie werd onthaald, waarbij de aanwezigheid van mooie Gina Lollobrigida niet vreemd was aan het succes, maar ook de maatschappelijke verschillen, waar dikwijls om te doen is in de film, die in het voordeel van "arm" uitdraaiden, vielen in de smaak. ("Don Camillo" zat ook in die sfeer).

Dromerig, soms wat zwarte humor, liefde, natuurlijk, en veel fantasie...zelfs tussen de boterham.

Gina is verrukkelijk en De Sica een schitterende chef van het carabinieri-korps.

Nu nog steeds grappig en lief.

In deze kleine zedenkomedie speelt Gina Lollobrigida misschien wel haar beste rol. La Bersagliera ("de scherpschutster") is een temperamentvolle volksfiguur die blootvoets met haar ezel rondtrekt. Vittorio De Sica speelt een maresciallo bij de carabinieri, maar eigenlijk is hij vooral een charmeur en levensgenieter. Eén jaar eerder regisseerde hij Umberto D. (1952) met Maria Pia Casilio, dezelfde actrice die hier de jaloerse parochieassistente Paoletta speelt.

Het speelt zich af in een fictief dorpje op een steenworp van Rome. De katholieke priester had een groot moreel gezag. Er waren processies; mensen geloofden in heiligen en mirakels. Er werd veel geroddeld. De twee hoofdpersonages zijn voorbestemd om te trouwen, maar niet met elkaar. Daarvoor is het leeftijdsverschil te groot. Achterklap en een conservatieve moraal staan de twee huwelijken in de weg. Dat een rijkswachter een aanzoek doet bij een ongehuwde moeder, deed destijds nogal wat stof opwaaien. In de nasleep van het neorealisme is ook armoede een thema. De titel slaat op een landloper die droog brood eet - een broodje fantasie. Het saltarelloritme in de muziek versterkt het volkse karakter.

Goedmoedig filmpje over een vrijgezelle agent op leeftijd die naar een dorpje wordt gezonden waar geen enkel vertier is, je zou kunnen zeggen dat er een permanente corona-lockdown heerst. Er is echter wél Gina Lollobrigida, dat verzacht de pijn, althans voor het mannelijk deel van de bevolking. Zij blijkt ondanks haar imago echter een kuis en braaf meisje te zijn die droomt van de carabiniere op het witte paard, afijn er volgt een milde zedenschets, weliswaar gedateerd maar wel plezierig om te kijken. Af en toe wat met de haren bijgesleept drama, zoals de catfight (als er al iets bestond tussen het nichtje van de priester en de carabiniere hebben ze dat zorgvuldig buiten de film gelaten) en enkele krakkemikkige effecten -er was kennelijk geen budget voor een echte vuurwerkshow- maar dat mag de pret niet drukken.

Het boeide mij niet erg. Dat is een kwestie van smaak. Ik vond het nogal flauw, niet grappig en erg gespeeld. Ik houd over het algemeen meer van films die realistischer voelen. Het acteerwerk is goed en ik vind Maria (Gina Lollobrigida) een leuk en mooi personage. Vooral door haar bleef ik kijken. Ook de klassieke sfeer vind ik leuk, maar verder had ik hier niet heel veel mee en kostte het moeite om ‘m af te kijken. Vandaar 2,5*.

Goeie film waarin een hoofdagent een nieuwe aanstelling krijgt in een dorpje waar hij moet kiezen tussen twee vrouwen. Een vlot tempo en vermakelijke ontwikkelingen. Vooral de hele samenleving van het kleine bergdorpje zijn goed neergezet. Zo ook de omgangsvormen van een andere tijd. Leuke personages en de film duurt zeker niet te lang.

Niet onaardig, maar (en ik zal wel de enige zijn), vond het derde deel, dat ik eerder zag, eigenlijk net wat beter. Pane, Amore e Fantasia is me iets te kluchtig. Leuk wel dat er tevens wat maatschappijkritiek in zit. De Sica en zijn sullige loopje vind ik mooi gecast voor deze reeks. Verder gaat het allemaal lekker vlot, men is niet bezig om het verhaal op te vullen maar wil vooral de grappige situaties laten zien. Aardige, klassieke rom-com voor een druilerige zondagmiddag.

Te veel klucht om echt leuk te worden. Het sfeertje is wel aardig, personages zijn wel geinig, de locatie wordt fijn in beeld gezet maar al met al wist de film me onvoldoende te boeien. Maar slecht is dit ding niet, eerder niet echt mijn smaak. 2,5*.

het roddelen dat overdreven word neergezet gedurende sommige scenes zijn de meest komische momenten in de film , verder is het gewoon lekker luchtig romantisch vermaak .

Lolobrigida is natuurlijk een lust voor het oog en ze speelt hier ook lekker overdreven over the top van het ene uiterste naar het andere .