The Butterfly Effect (2004)

Origineel verhaal dat goed is uitgewerkt. Vooral het sterke acteerwerk van de cast en de altijd aanwezige spanning dragen bij aan een zeer goede film.

Zeer goed.

Tamelijk interessante film. Ashton Kutcher, van wie ik normaal niet heel erg veel verwacht, zet een sterke prestatie neer. Hetzelfde gaat op voor Amy Smart. De film heeft je meteen in zijn greep en blijft dat ook het hele speelduur lang vast houden. In het begin vond ik het allemaal best vaag, maar gelukkig wordt dit verbeterd zodra Evan eenmaal wat ouder wordt. En het wordt ook allemaal wel duidelijker. Dus haak niet direct af in het begin, wat ik bijna had gedaan. Ergens uit nieuwsgierigheid wilde ik zien hoe dit ging aflopen. En de afloop zelf, was dan ook erg mooi. De beslissing die Evan maakt, lijkt inderdaad de beste. Ook bevatte de film interessante personages (behalve die 'punker-vriend' van Evan, dat personage vond ik niet zo interessnat). De film is niet altijd even sterk, en het is ook niet echt mijn genre. Maar desondanks vond ik het toch een heel bijzondere film! Hij krijgt ook een dikke voldoende.

3,5*

Nog eens deze thriller/drama her bekeken en hij blijft de moeite waard. Ashton Kutcher laat zien dat hij wat meer in z'n mars heeft dan een slome puber te spelen.

Een origineel verhaal ook die een eerste kijkbeurt waarschijnlijk wat verwarrend zal zijn.

Wel geen film die je jaarlijks kunt herbekijken, maar om de zoveel jaar is hij zeker te doen.

De film zit natuurlijk vol met hele grote plot gaten, maar toch blijf ik gefascineerd door tijdreis films.

Ik moet dan ook zeggen dat ik de insteek van deze film niet eens zo slecht vind. De uitwerking had wat beter gekund, maar dat neemt niet weg dat ik vermaakt kan worden door deze prent.

3*

Aantrekkelijk concept, vooral vanwege de manier waarop de resultaten van Evan's gave uitpakken. De effectjes die gebruikt worden om dat in beeld te brengen zijn een beetje knullig en dat is een term die na verloop van tijd wat te vaak te binnen schiet. Ik verwacht echt geen doortimmerd plot als het om tijdreizen gaat, maar wel dat een regisseur binnen z'n setting, hoe onzinnig ook, bepaalde zaken op een of andere manier enigszins aannemelijk maakt. In ieder geval op de hoofdlijn. En daar gaan de wenkbrauwen fronsen wanneer Evan Kayleigh weer ontmoet.

De film zakt door z'n hoeven wanneer snel daarna de gevolgen duidelijk worden. Het acteren van zo'n beetje iedereen, met Kutcher voorop, was al niet best, maar zo'n scène als die van de begrafenis is van bedroevend, soapachtig niveau. Wanneer een jonge Evan zich heel anders gaat gedragen, verkeert de film in belachelijke sferen en de fruitige kleurtjes die volgen, bevestigen dat nog eens. Ondanks enkele aardige bochten ontstijgt het die indruk ook niet meer. Een goed idee waar vast een beest van een film in zit, maar deze is te knullig gemaakt om overeind te blijven.

Ik wilde deze film bijna niet kijken omdat Ashton Kutcher er in voorkomt, tot mijn verbazing heb ik me geen moment aan hem geïrriteerd en dat is dan ook voor het eerst. Ik vond het een fijne film, goed geacteerd, goed verhaal, interessant in elkaar gezet.

Ik zeg een 7/10.

Deze film nogmaals bekeken maar ik blijf hem goed vinden. Het verhaal zit erg goed in elkaar. Het wordt ondanks het tijdreizen nergens verwarrend en de spanning wordt van begin tot het eind goed vastgehouden. Wat mij betreft een prima film.

Wat ik ook wel goed vind is het gegeven dat tijdreizen al heel vaak gebruikt is als thema in een film. En toch hebben ze er bij deze film geen uitgekauwd gegeven van gemaakt maar komt het toch nog origineel over.

Daarbij opgeteld was ik bij de eerste keer kijken zeer verbaasd over het acteerwerk van Kutcher want dat vind ik heel vaak erg slecht. Een acteur die het meer van zijn charisma moet hebben dan van een echt goed acteerwerk. Van te voren had ik gedacht dat hij een drama nooit zou kunnen dragen. Maar hij heeft bij deze film wel het tegendeel bewezen. Wel moet ik er bij zeggen dat ik hem het daarna ook niet meer opnieuw heb zien doen. Maar goed, deze film bewijst dan toch wel dat hij het wel kan.

De verhaallijn van het broertje dat in het begin een psychopaat was waar je alleen maar een hekel aan kon hebben sprak mij het meeste aan. Uiteindelijk zie je dat als hij een normaal leven had gehad, hij een compleet ander mens kon worden. Zo zie je maar dat achter iedereen een verhaal schuilt die je niet altijd kent.

Wat mij betreft is dit toch wel een aanrader. Een film die je laat nadenken over oorzaak en gevolg. Dat iedere beslissing die je maakt een golf van gevolgen teweeg brengt waar je zelf geen invloed meer op hebt. En al zou je er invloed op kunnen hebben zoals in deze film, dan nog blijkt dat je uiteindelijk nergens invloed op kan hebben. Alles stroomt .....

Herziening

Jaren terug had ik deze film alweer gekeken, dus ik was benieuwd wat er vandaag de dag nog van over gebleven was. En ik moet zeggen dat de herziening mij ook na een aantal jaartjes wederom nog erg goed beviel. Hoofdrolspeler Kutcher die toch vaak als de lolbroek wordt gezien zet hier een sterke serieuze rol neer die je misschien niet direct bij hem zou verwachten maar die desalniettemin erg goed uitpakt. Ook is het tijdreizen een veelvuldig gebruikt concept wat al in net zoveel films fout is gegaan als dat het goed ging, maar wonderwel pakt ook dit erg sterk uit.

Het verhaal moest wel even op gang komen maar de film wist mij na verloop van tijd te grijpen door het ene na het andere interessante scenario voor te schotelen en deze in het algemeen ook heel goed wist uit te werken. Ik zeg in het algemeen want op enkele momenten waren bepaalde gebeurtenissen een beetje onlogisch/ongeloofwaardig. Zoals de scene waarbij het ene kind besloot het andere kind neer te steken terwijl er alleen een ketting losgemaakt diende te worden dit zal de onoplettende kijker niet eens storen, en ook ik zette me hier al gauw overheen omdat -eenmaal op gang- het verhaal constant spannend blijft en Kutcher van de ene bizarre situatie in de ander blijft rollen.

4,0*

Onbedoeld hilarisch

The Butterfly Effect is een bespottelijk prutswerk dat zich ervan heeft overtuigt een ingenieus plot te ontvouwen door leentjebuur te spelen bij Back to the Future, Groundhog Day en Donnie Darko. De teleurstelling is net zo groot als de pretenties.

In het eerste kwartier wordt de kijker al meteen doodgegooid met allerlei mysterieuze zaken: de zevenjarige Evan maakt verontrustende tekeningen op school, ervaart vreemde black-outs en heeft een vader in een inrichting die na nog geen vijf minuten met hem voor het eerst gesproken te hebben dood is.

Wie denkt dat de film hierna wel wat subtieler zal worden zit er flink naast: het komende anderhalf uur wordt Evan onder andere seksueel misbruikt door een pedofiel, wordt Evans hond in brand gestoken, slaat hij de broer van zijn vriendin dood, komt hij vervolgens zonder veroordeling terecht in een corrupte staatsgevangenis, wordt zijn vriendin een heroïneverslaafde prostituee die zelfmoord pleegt, raakt hij zijn armen kwijt en zitten twee van zijn jeugdvrienden in een inrichting. En er ontploft ook nog ergens een baby.

Al deze loodzware elementen zijn uiteindelijk funest voor een film die maar niet boven zijn B-status uit kan komen. Toch nemen de schrijvers van Final Destination 2 hun werk er veel te serieus mee. Het hele concept, van een jongen die door de tijd kan reizen door even een zinnetje uit zijn dagboek te lezen en zo het verleden kan aanpassen (met alle gaten in het plot en ruimte-tijd continuüm van dien), voelt gewoon uitermate lachwekkend. Als Evan zonder armen weer terug in de tijd besluit te gaan en bedenkt dat hij die dagboeken zonder handen natuurlijk nooit heeft kunnen schrijven valt hij even stil, beweegt zijn stompjes heen en weer en mompelt: “Shit, no arms.” Nou, veeg me dan maar op.

Dat moment gaf daarentegen wel even hoop dat de escapades van Evan nu eindelijk voorbij waren. Na zoveel herhaling is het voor de kijker ondertussen wel duidelijk geworden dat het alleen maar ellende teweegbrengt. Nadat het voor de zoveelste keer fout gegaan is en Lenny zijn vriendje Tommy in zijn rug gestoken heeft mist iedere miskleun die Evan teweegbrengt nog enige impact. ‘Niet weer,’ is de enige reactie die mij erna nog ten deel viel. Het wordt ons ook niet makkelijk gemaakt om door die flashbacks heen te zitten. Niet alleen doen ze denken aan het concept van Groundhog Day, ze zijn soms ook nog even komisch, als een volwassen vent in het lichaam van zijn zevenjarige zelf de vader van zijn vriendje de huid volscheldt. Dat het de beste man ook onmiddellijk tot een mak schoothondje maakt is misschien nog wel hilarischer.

Met de uiteindelijke conclusie van de director’s cut zijn de makers er in ieder geval in geslaagd consequent te blijven: het idee van een foetus die zich in de baarmoeder van zijn moeder maar wurgt met zijn navelstreng om alle vreselijke gevolgen van zijn hypothetische leven te voorkomen is minstens zo belachelijk als de voorgaande twee uur.

Eindelijk ook deze film eens gezien. Enorm bekend natuurlijk en ik wilde niet achterblijven. Vooraf had ik nogal wat twijfels over de rol van Kutcher, vooral omdat hij natuurlijk bijna altijd de rol van grapjurk op zich neemt.

Achteraf kan ik zeggen dat ik er tijdens het kijken totaal geen erg in had dat we met een komiek te maken hadden. Evenals de rest van de cast zet Kutcher een prima rol neer en bewijst hij dat hij meer kan dan alleen grappig zijn

De film zelf heeft me aardig geraakt. Ik zat er middenin en de aandacht verslapte geen moment. Alhoewel er genoeg plotholes te ontdekken zijn misschien en het nogal ver gezocht is allemaal, het boeide me van begin tot einde.

Vond het verhaal, wat op zich best ingewikkeld is, enorm goed in beeld gebracht. Iedereen kan het begrijpen en het zeker geen mindfucker.

Ik begin relatief laag met stemmen. Twijfelde erg tussen vier en vierenhalve ster maar omdat ik de film snel nog eens wil zien begin in met vier sterren.. Wel vier hele dikke..

Heb niets tegen fantasierijke films maar deze vond ik toch te complexe en bijwijlen soms wat horrorachtig.

Veel meer plezier beleefde ik aan "Quartier Lointain" dat een min of meer gelijkaardig thema bracht.

Hele bijzondere film, met een einde wat ik niet heel erg zag aankomen.

Op een gegeven moment zit hij in de gevangenis en beweert hij zogenaamd dat hij jezus is ofzo tegen iemand en dat wil hij bewijzen.

Dan gaat hij terug in de tijd en verwondt hij z'n handen.

Eenmaal in zijn eigen tijd teruggekomen verschijnen er langzaam littekens op z'n handen.

Als hij terug in de tijd was gegaan dan zaten die littekens natuurlijk al die tijd al op z'n handen.

Dit vond ik zeer slordig.

Oke, groetjes.

Bijzondere film naar mijn mening. Tijdens het kijken komen er veel vragen waar later een antwoord op komt. Het algehele antwoord is dan weer dubbel te interpreteren. Is hij nou echt gek of kan hij het verleden echt veranderen? Mijn theorie is dat hij langzaam maar zeker gek wordt, omdat het hem niet lukt om het verleden op een juiste manier aan te passen. Het einde is erg onverwacht, maar wel heel mooi gekozen. Het is alleen wel iedere keer hetzelfde 'trucje' wat toe wordt gepast, maar over het algemeen valt er gewoon weinig negatiefs over te zeggen. Vooraf had ik gezegd de aanwezigheid van Kutcher, maar daar heb ik me geen moment aan gestoord. Al denk ik wel dat hij zeker inwisselbaar is. 4.5*

Wat een ongelofelijk goede film zeg!

Misschien niet top geacteerd, maar wat een prachtig verhaal!

Op dit moment nummer 84 in DE LIJST, met meer dan 6000 stemmen. Er moet heel wat gebeuren wil hij gaan bewegen of verdwijnen lijkt mij.

Tijdreizen is voor deze film en na deze film op verschillende manieren benaderd. Steeds weer met andere acteurs en in verschillende genres. Het is een geliefd onderwerp, en terecht. Het spreekt tot de verbeelding en heeft talloze mogelijkheden.
In dit geval wordt de nadruk gelegd op het psychologische aspect en niet het technische, wat het genre sciencefiction misschien wel zou doen vermoeden. Met het psychologische aspect wordt direct ingesprongen op een aantal belangrijke zaken die in een kinderleven ‘mis’ kunnen gaan. Het hangt van mijn bui af, maar ik kijk voor een beetje persoonlijke diepte altijd graag naar films met ‘mensen in problemen’. Ik kan me voorstellen dat het ook fijn is om hierover te schrijven. En daarnaast is het misschien ook een makkelijke manier zijn om kijkers aan de film te binden. Dat laatste is hier beter gelukt dan in de IMDb-lijst, waar hij niet eens in voorkomt. Opvallend.

Qua acteren is het hier wel een verstandig idee om te beginnen met een flash-forward en daarna met een flash-back weer terug te gaan naar de kinderen. Niet elke scene met hen komt namelijk even goed over. Het is een bekend euvel met kinderen in het algemeen. Bovendien hebben ze hier ook nog best wat gevoelige onderwerpen die ze moeten spelen. En dat valt op die leeftijd natuurlijk niet mee. De jonge versie van Evan speelt in sommige situaties net zo droog als anderen, maar in andere valt hij weer heel positief op. Waar hij dat dan weer vandaan haalt?
De volwassenen maken de beginnersfoutjes van de kinderen weer goed. Kutcher leidt de boel zonder te overheersen. De rest volgt met een prima inlevingsvermogen. Henson liet me een keer goed schrikken. Verder moest ik een keer slikken door Smart.
Voor de acteurs in de bijrollen geldt hetzelfde, ook goed gespeeld.

Vanwege de kinderen mis ik net dat beetje extra om hem tussen mijn 4-en te zetten.
3,5*

Toch moeilijk te beoordelen film. Het idee vind ik heel origineel en ook de uitwerking ervan is wat mij betreft prima. Toch zijn er bepaalde zaken die me storen. Blijkbaar zijn er nogal wat verschillende eindes in omloop. Ik herinner me dat ik op een huurversie een einde had gezien waar ik heel goed mee kon leven, met name dat Evan teruggaat naar de herinnering waar hij Kayleigh voor het eerst ontmoet haar iets in het oor fluistert (iets gemeens wellicht) en zij huilend wegloopt zodat beide uiteindelijk van miserie bleven bespaard. Het einde op de koopversie dat ik heb vind ik ronduit belachelijk, Evan gaat terug naar zijn herinnering als foetus en wurgt zichzelf met zijn navelstreng waardoor hij dood geboren wordt!

Gewoon een zeer vermakelijke film. Sterk geacteerd, goed verhaal, en een zeer sterk einde. Maar,het einde dat hij verdrinkt in zn moeders baarmoeder vond ik sterk. Welke eindes zijn er dan nog meer?

Zitten wat haken en ogen in. Maar wat mij betreft zeker top 250 waardig.

It has been said something as small as the flutter of a butterfly's wing can ultimately cause a typhoon halfway around the world. - Chaos Theory

Aardige thriller met de nodige drama.

Het acteerwerk is helemaal in orde. Knap van de acteurs dat ze steeds in de alternatieve identiteit weten te komen. De jongere acteurs (voor de verschillende leven's fase) zijn ook goed gekozen en acteren goed.

Het verhaal van de film is goed geschreven, hetzij niet helemaal geloofwaardig. Een klein jochie vecht met mensen die veel ouder zijn, blaast een baby op, steekt een hond in de vik, vermoord iemand... Jezus Christus, de kinderen in deze film zijn echt fucked up.

Vond vooral al de schokkende elementen van de film vervelend, heb ik nu echt zo'n normaal leven of zitten in alle parallellen realiteiten zeer vreemde dingen? Op het gegeven moment lijkt het alsof de filmmakers met opzet wilden schokkeren. Kom op, kinderporno? Zoals ik al zei, geen vrolijk filmpje, echt zo'n depressieve drama. Toch is de drama helemaal in orde, erg meeslepende film.

De opnames waren in orde en er waren niet echt afleidende effecten of andere fouten. De muziek vond ik niet zo uniek, kan me niet veel van de muziek herinneren trouwens (slecht teken).

Ik begrijp dat er een hoop alternatieve eindes zijn voor deze film. Ik heb het gene gezien waarin Evan zichzelf nooit laat worden geboren, als je alles wat er gebeurd in gedachten neemt was dat de enige juiste keuze en het is best een sterk einde.

Hoort ie thuis in de top 250? Nee, zeker niet. Maar er moet wel gezegd worden dat er veel slechtere films instaan. Ik heb me vermaakt en het is een zeer meeslepende film, maar alleen leuk om een keer gezien te hebben, ik kan zeker 250 films opnoemen die ik beter vind. Moet eerlijk toegeven dat ik erg veel moeite heb met het beoordelen van deze film.

Puberale fantasy die zo slecht is dat het, zij het onbedoeld, kostelijk vermakelijk is. Had eigenlijk de hele tijd het gevoel naar 'Are you afraid of the dark?', tiener horror serie uit de 90's, te kijken. Ademt een beetje dat zelfde sfeertje. Nee, voor de kwaliteit moet je hier niet wezen, maar leuk is het wel, als je daar doorheen weet te kijken.

Baarlijke nonsensfilm met veel zinloos geweld, dat nota bene vooral door kinderen wordt gepleegd. Dat maakt het extra kwalijk. Daar komt bij dat ik sowieso al geen fan ben van Ashton Kutcher, om maar niet te spreken van Amy Smart. Dat die in de filmindustrie überhaupt aan de bak gekomen is, moet —gezien het ontbreken van enige vorm van acteertalent— ook het gevolg geweest zijn van een of ander wonderbaarlijk vlindereffect.

De film lijkt in niets op het vrijwel gelijknamige, maar onschuldige Le Battement d'Ailes du Papillon (2000) met Audrey Tautou.

Intrigerend uitgangspunt, zeer goed uitgewerkt, met veel donkere en onaangename scènes die natuurlijk ook wel nodig waren om Evan steeds maar een reden te geven om terug te willen gaan en de dingen recht te zetten, met de bekende gevolgen. Ook mooi van de filmmakers die ze niet naar een geforceerd happy-end grijpen (althans in de versie die ik heb gezien). Aan Ashton Kutcher heb ik me nergens gestoord (integendeel zelfs) en aan de rest van de cast al evenmin. Leuk dat er zo'n onvoorspelbare en bepaald niet vrolijk stemmende film met een Hollywood-mainstream-acteur (èn executive-producer) kan worden gemaakt, en dat hij ook nog succesvol aan de box-office blijkt te zijn. Aan de beide vervolgen heb ik me nooit gewaagd.

Voor films over tijdreizen mag je mij àl-tijd wakker maken. Zelfs als het zo'n broddelwerkje is als The Butterfly Effect. Want wat is dit toch één lange 'zoek de fout'. Nergens loopt hier iemand in rond die ook maar een beetje kan acteren, de dialogen voelen ongelooflijk geforceerd aan, het scenario is zo rommelig als mijn slaapkamer, de regie is die van een soap, de christelijke symboliek die ze erin rammen is volkomen overbodig en Ashton Kutcher is zo iemand die denkt dat een baard hebben volstaat om serieus en doorleefd over te komen. Uit ergernis ga je dan maar beginnen letten op de kleine details, en ook die zijn te slordig voor woorden (die tekening is echt véél te goed om van een kind afkomstig te zijn). En dat terwijl er met dit geniale uitgangspunt zoveel meer gedaan kon worden. Een gemiste kans van jewelste, kijk beter Mr. Nobody of Terug naar Morgen in de plaats.

The Butterfly Effect tracht verhaaltechnisch een hoop over te brengen, maar slaagt daar maar ten dele in. Zeker in de tweede helft gaat de film flink vervelen, en gezien de potentie van het plot is dat jammer.

Toegegeven, in eerste instantie werkt het wel: door middel van snelle montage en flashbacks samenhang creëren en langzamerhand het verhaal van Evan Treborn (Ashton Kutcher) uiteen zetten. Maar als dat de gehele film zo doorgaat, ga je op den duur wel hopen op verrassingen-die er niet komen. De tweede helft van the Butterfly Effect vond ik überhaupt veel minder boeiend dan de eerste helft. Debet daaraan is een ontgoochelend slechte Kutcher, die zich als een slome duikelaar door de film heen manoeuvreert, en geen moment weet te overtuigen in zijn natuurlijk ook nogal gelaagde en complexe rol.

Een stuk beter waren dan de kindacteurs die de film aan het begin nog een beetje kleur gaven. Plotgericht gebeurden hier wat mij betreft ook de interessantste dingen. Flashbacks verderop in het verhaal redden de boel nog enigszins, maar niet genoeg voor een voldoende.

2.5*

Het plot komt zeer sterk over tijdens de film, sterker dan dat het eigenlijk is. De verhouding tussen de verschillende leeftijdsfases is prettig gekozen en ik vind het ook sterk dat de film het reizen door zijn leven pas relatief laat inzet. Het is twee uur lang een aaneenschakeling van spannende en verrassende scenes en zowel de volwassenen als de kinderen speelden de groep van 4 erg goed met Ashton Kutcher als uitblinker.
Ik heb de director's cut gekeken en vond dit einde ook zeker het mooiste, een hard einde vind ik goed passen bij deze film.

De premise is leuk en de film is redelijk spannend, maar het voelt toch iets kinderlijk aan. De hoge rating verbaast me wel. Ik zie niet helemaal in wat deze film écht top maakt. Oogt overigens best verouderd voor een film uit 2004.

“You can't play God son.”

Op zich wel een boeiende film met wat mankementen en plotgaten. Pijn, lijden, moord, zelfmoord, handicap, pesten, dierenmishandeling etc. Ik kan een beetje drama in mijn film wel waarderen. Maar The Butterfly Effect wil al het leed van de wereld in één film proppen en dat is te veel van het goede.

Interessant is de film zeker en het concept van de butterfly effect is intrigerend. Elke actie heeft gevolgen en op elke actie volgt een tegenreactie. Sterk in beeld gebracht door de regisseurs en de acteerprestaties zijn degelijk. Maar zoals gezegd, het leed wat over de personages wordt uitgestort is too much. En soms zelfs lachwekkend. Want Kutcher loopt de gehele film met een 'cool' kapsel rond, maar als hij als gehandicapte in een rolstoel belandt heeft hij een suffe scheiding. Het is een klein dingetje, maar het stoorde me er mateloos aan. De plotgaten stoorde me dan iets minder. En de film is ondanks al het drama zeer vermakelijk.

Aardige film, ik heb niks tegen ashton Kutcher maar vind hem hier niet heel sterk.. aan overacting af en toe geen gebrek.. concept was boeiend en de film keek ook lekker weg. Maar zeker geen hoogvlieger wat mij betreft..

Ik sluit me aan bij tbouwh

3

In de loop van de film had ik door dat ik deze film ooit nog al eens gezien had. Meestal niet zo'n goed teken als je je niet meer kan herinneren als je een film al dan niet gezien hebt. Toch vond The butterfly effect nog meer dan ok. Uiteraard ben ik helemaal weg van het concept, het uitgangspunt dat kleine veranderingen in het verleden de gehele toekomst wijzigt. Het geeft tot gevolg dat je moet concluderen dat je lot bepaald is en dat je dit als mens moet ondergaan, toch als je niet kan teruggaan zoals Evan Treborn om één en ander aan te passen tot het perfect is.

Ik bekeek de film overigens op DVD en kon dus de twee verschillende eindes zien. Ik was bekend met de bioscoopversie (het bedreigen van kleine Kayleigh) en op zich vond ik dat geen slecht einde. Proper afgewerkt en op zich weinig op aan te merken. Het originele einde daarentegen - daar waar de ongeboren Evan zelfmoord pleegt - verklaart de film beter en past beter in het verhaal. Geen idee overigens waarom dit einde zo schokkend was dat dit aangepast moest worden door de producers ... Evan Treborn, what's in a name, wetende dat de mama reeds twee ongeboren kinderen baarde en waarschijnlijk dezelfde genen hebben geërfd van de vader en deze beslissing waarschijnlijk uiteindelijk genomen hebben. Los van het feit dat dit einde beter bij de film past, ben ik er niet uit of ik dit een beter einde vind: een ongeboren kind dat zelfmoord pleegt door zich te verhangen aan de navelstreng, serieus?

Het verhaal zit dus ok, alleen wat weird dat de minieme wijzigingen zo'n drastische gevolgen hebben. Dat lag er bij momenten wat te vingerdik op. Het doet me trouwens terugdenken aan die ene aflevering van The Simpsons (Halloween) waarbij Homer ook steeds zijn toekomst kon beïnvloeden. Hilarische momenten toen, zeker toen hij de regende donuts niet doorhad ..., soit, dit terzijde.
De cast was ok, maar ik werd er niet door weggeblazen. Beetje hinkend op twee gedachten om te quoteren, maar dergelijke concepten geven bij mij vaak de doorslag, 4,0*.

Bijzondere film met een apart concept. Wie heeft er niet ooit gemijmerd terug te willen in de tijd en dingen te veranderen omdat je denkt dat het daar 'beter' van wordt? Maar is dat wel zo? Met die illusie maakte deze film korte metten. Iets heeft altijd gevolgen waar je juist weer geen vat ophebt.

De film begint in die zin als redelijk mysterie, maar naar mate kutcher steeds vaker 'terug' gaat en krampachtiger probeert het verleden te veranderen voor een betere toekomst, des te dramatischer de uitkomst wordt voor hem zelf. Zijn acties monden in die zin uit in een catastrofaal einde die eigenlijk ook best wel logisch is en dat is zelfmoord plegen, en die actie pak uiteindelijk het beste uit voor alle anderen in tegenstelling tot al acties daarvoor. En ik moet zeggen dat dat film red en maakt, want tot halverwege, op een paar momenten na, is het idee leuk maar lijkt de film niet echt op gang te komen en het geheel me maar matig tot een beetje te boeien. Misschien ligt het aan de cast, Kutcher altijd al een beetje een pretty boy gevonden die verder niet zo bijster goed is in acteren.


Eind goed al goed. Aardig mysterie wat in een redelijk drama uitmond en mij toch aan het denken zet. WTf heb ik nou net gezien? Kitsch of best wel goed? Het einde beklijfd dan juist wel weer een beetje.