Damien: Omen II (1978)

Matig vervolg op The Omen dat goede stukken afwisselt met minder goede en zelfs slechte. Zo zijn bijvoorbeeld de krachten van Damien minder spectaculair en ook de score en het slot zijn van bedenkelijk niveau. Leuke momenten waren dan weer die met de kraai en de "trapped under ice"-kill.

Het concept blijft spijtig genoeg hetzelfde: al wie de ware identiteit van de schijnbaar onschuldige Damien dreigt te ontdekken wordt zonder mededogen uit de weg geruimd. In feite een remake van het origineel dus, alleen met andere acteurs. Een gemiste kans.

Al hoewel het eerste deel beter was, was deze film ook best te pruimen. Ik vond hem in ieder geval boeiend en soms ook spannend. De ijshockey scene op het ijs vond ik zeer goed.

Dramatisch vervolg op een briljant origineel.

The Omen (1) is werkelijk ijzingwekkend goed maar men had het daarbij moeten laten. Het verhaal was verteld, het einde was prima, een vervolg wasonnodig. Toch kwam er een vervolg en die zag ik vandaag.

Alles wat deel 1 zo groots en meeslepend maakte mist deel 2. De film is ten 1e gewoon niet eng, spannend of beklemmend. Daarnaast vond ik de Damian in kindervorm vele malen enger en griezeliger. Deze Damian deed me weinig en was wat miscast op enkele shots na later in de film.

Verder vond ik de film meer op een hele vroege voorloper van de Final Destination reeks lijken. Iedereen die wat meer over Damians werkelijke ik te weten komt zal sterven en er is geen ontkomen aan. Het werd meer een simpele horrorfilm voor een groot gedeelte. Slechts het slot van de film toonde een beetje waarvoor The Omen staat. De film kent een paar sterke scene's (op het ijs, in de lift) maar dat redt de film zeker niet. De scene met de vrouw en de kraai was trouwens lachwekkend slecht.

Het plot, de cast en het niveau van het 1e deel ligt gewoon veel hoger.

Ik kan er niet meer dan 2* voor geven.

Ontzettend teleurstellend vervolg.

Nergens meer spannend en de iets oudere Damien is gewoon allesbehalve eng. The Omen 2 is simpelweg een cash-in op het succes van het eerste deel. Voorbeeld van hoe belabberd geschreven dit vervolg is, is het personage van Henriksen dat in de voetsporen treedt van de nanny uit het eerste deel. Henriksen loopt er maar wat bij en het is, op uitzondering van één zinnetje na, volstrekt onduidelijk wat hij nou doet in de film. Ontzettend groot contrast met de ijzingwekkende dame uit deel één.

Slecht geschreven personages, niet spannend script en een score dat gewoon nét wat anders is dan die in The Omen. Wat een uitmelkerij dit. Was het niet voor twee toffe scènes geweest, had dit ongetwijfeld 1* gekregen.

Voor de truck- en liftscène alsnog 2,5*.

Let him that hath understanding

Eergisteren was ik aan het eerste deel van The Omen begonnen en eerlijk gezegd kon ik niet wachten om het tweede deel op te zetten. In mijn herinnering was dat deel hier ondergewaardeerd en ik vroeg me af of mijn geheugen me bedroog. Gisteravond opgezet en wat blijkt, men geheugen is juist.

Pas op, ik zeg wel dat het vervolg goed is maar het mankeert toch een aantal elementen die het origineel zo fantastisch maken. De mysterieuze sfeer is soms ver te zoeken maar daar staan dan wel weer een aantal geweldige scènes tegenover. Deze keer wordt er niet meer gekozen voor de rustieke opbouw die zijn voorganger kenmerkt maar krijgen we na een korte introductie van wat er gebeurd is de dagen na het overlijden van Robert Thorn een sprong van zeven jaar. The Omen II moet het vooral hebben van zijn moorden die er gelukkig wel weer goed uit zien. Deze keer geen voorproefjes aan de hand van foto's maar gewoon ineens de moord zelf. Het is alleen jammer dat deze, in tegenstelling tot het eerste deel, op de verwachte momenten komen. Ach, het doet maar een beetje afbreuk aan de moorden zelf want die zijn best wel goed gevonden. De honden zijn deze keer vervangen door kraaien die er wel minder angstaanjagend uitzien maar soit, het geeft wel een leuke scène. Ook het ijshockey wedstrijdje op het bevroren meer waar Bill onder het ijs geraakt was de moeite waard. Verder bevat de film nog een aantal verwijzingen naar het eerste deel en daar heb ik vreemd genoeg altijd een zwak voor.

Qua cast is het al snel duidelijk dat William Holden geen Gregory Peck is. Hij probeert wel maar je voelt toch dat hij een klasse lager zit. Dit geldt ook voor Jonathan Scott-Taylor die overduidelijk geen Harvey Stephens is maar Damien wel op zijn eigen manier weet neer te zetten. Waar ik me wel aan stoorde was het idee om Damien zijn krachten te laten gebruiken. In theorie geen slecht idee maar het had wel wat spectaculairder gemogen want het enige wat Scott-Taylor doe is wat vies zien. Lee Grant is wel een verademing ten opzichte van Lee Remick die de rol van de moeder op zich neemt. Vooral het kleine twistje waar blijkt dat zij al die tijd al onderdeel van Damiens plan was was zeer leuk. De rest van de cast is op zich niet echt noemenswaardig, al mankeer je wel zo'n gestoorde oppas zoals in deel 1.

In tegenstelling tot de meeste dus vond ik The Omen II wel een waardig vervolg op het origineel. Naar wat ik me meen te herinneren is dat de reeks pas afzwakt bij het 4e deel maar dat zullen we dan wel over een aantal dagen zien.

3.5*

Ik vond hem niet veel slechter dan zijn voorganger.

Reden daarvoor is dat ik de voorganger ook compleet niks vond. Erg saai gebeuren met een iets oudere Damien. De intro is al erg pover, blijkt uiteindelijk nog één van de betere scenes te zijn.

Damien als antichrist is eigenlijk gewoon een lachertje. Z'n krachten zijn erg saai, nogal random en weinig overtuigend. Dit leidt tot een paar povere horror scenes, het absolute dieptepunt het "gevecht" met de kraai. Je ziet het toch niet vaak dat een scene zo slecht en ongeloofwaardig is uitgewerkt.

Enkel de scene in de lift valt nog een beetje mee, maar dat streepje gore steekt dan weer fel af met de rest van de film, die kleurloos en onrood is.

De enige echt ongemakkelijke momenten waren die waar de score plots als een misplaatst gebral over de film heenschalt. Dat men zoiets ooit als "enge soundtrack" heeft ervaren is dan wel weer interessant.

Nog steeds niet onder de indruk van deze reeks. Sfeerloze en erg saaie films vind ik het. Benieuwd of Sam "Dino" Neill er wat aan kan veranderen.

1.0*

Vermakelijk 2de deel. Ik moet zeggen dat het eerste deel beter was maar er hier zeker ook een duister sfeertje neergezet.

Goed vervolg waarin Damien inmiddels een tiener is. Op veel vlakken is dit een herhaling en qua verhaal is het vooral interessant om te zien dat Damien zich bewust wordt van wie hij eigenlijk is. Wederom een uitstekende score van Jerry Goldsmith en ook weet de film weer een aantal keer te verrassen met een originele dood-scene. Als vervolgfilm zeker wel geslaagd.

Dat deel.

Ook het vervolg op The Omen kent wat spanning en voldoende sfeer om de kijker te kunnen bekoren. Damian is inmiddels een puber, waardoor hij gelijk een stuk griezeliger wordt. Toch is er wat aan kracht ingeboet na het sterkere deel 1, nu er beter bekend is welke kant het verhaal op wil. De klassiekerstatus van dat deel is terecht, maar dit is toch een tandje minder. Desondanks vermakelijk.

Goed.

Deel 1, de beste horrorfilm ooit gemaakt, en na de onheilspellende einde moest er wel een vervolg komen. Een heftig begin van de film, zorgt dat de sfeer er ook in dit vervolg er goed inzit en zoals we uit deel 1 weten, houdt deze sfeer je de hele film vast.

Ook in dit deel weer die geweldige muziek, erg goede acteerprestaties en enkele geweldige dood scenes. Wat voor mij deel 1 zo speciaal was, was het constant zoeken vanGregory Peck naar antwoorden op de raadsels die hij voorgeschoteld kreeg. Dat was pure angst die op je af kwam. In dit tweede gedeelte is dit minder.

Opnieuw is er weer een erg sterke cast voor het vervolg op de klassieker uit 1976, Damien is een puber de mensen om hem heen die naar zijn geheim graven sterven allemaal. Er zitten weer enkele schitterende dood scenes in deze film vooral de scene in de lift is uiterst spectaculair te noemen, zeker voor de tijd waarin de film is opgenomen.

The fist time was only a warning...!

4*

De blaag Damien is na het eerste deel een puber geworden en zaait nog steeds dood en verderf! Standaard sequel met standaard horrorsfeertje, maar het blijft leuk.

Toch heel wat minder enthousiast dan de meesten hier blijkbaar. Veel onzin over duivels en exorcisten, angstaanjagend is het allemaal wel niet. Er zitten wel een paar originele ongewone doodsoorzaken in de film en de hulpjes van de door de duivel bezeten Damien zijn interessant om te volgen. Het magere verhaal is niet spannend. Nu het eerste deel, toch een klassieker, wist bij mij ook al niet hoog te scoren. Deze vind ik nog wat minder. 5/10

Heel wat minder dan het illustere origineel, niet in de laatste plaats door de weinig angstaanjagende hoofdrolspeler. Ook mist het vervolg de iconische momenten die deel 1 had, en al waren enkele kills best aardig gevonden, er komt toch niets in de buurt van de I love you Damien scène.

Tel daarbij op een saai edoch redelijk actueel plotje over voedselverdeling en barre stukjes op de militaire academie, en de volledig mislukte poging de helpers van Satan ook weer een plek te geven (wat zo goed werkte in het eerste deel) en ik kom tot de conclusie dat 2,5 ster al aan de hoge kant is. Maar vooruit, dankzij de ontmaskering van de stiefmoeder die ik pas laat zag aankomen.

Hmmm, dat viel me toch vies tegen. The Omen is voor mij ook al lang geleden en moet misschien maar eens in de herkijk, maar Omen II: Damien was heel erg matig. Voornamelijk omdat er helemaal geen overtuigend kwaad in de film zit. Het gaat om Damien in z'n tienerjaren, maar hij komt niet echt dreigend over en hoewel er best wel wat mensen doodgaan zijn de meeste kills eerder lachwekkend dan bedreigend. Eigenlijk alles gebeurt indirect met een beetje telekinese lijkt het, maar zowel de manier waarop als de relevantie voor het plot is bijna elke keer teleurstellend. Tja, het is gewoon een beetje saai, met weinig plot, dreiging of sfeer. Ik hoop maar dat Exorcist 2 beter gaat bevallen.

Een vervolg op een succesvolle film is altijd riskant. Dat geldt met name voor een vervolg op een klassieker of cultfilm. Een vervolg moet een verhaal zinvol voortzetten. Een vervolg moet nieuwe aanzetten in het verhaal brengen en mag tegelijkertijd geen afbreuk doen aan de geest van de eersteling. Moeilijk. Moeilijk. Soms lukt het. Vaak ook niet. In het geval van Damien Thorn die de zoon van de duivel is, lijkt de opgave niet zo moeilijk. Elke nieuwe levensfase van het duivelskind biedt nieuw verhalend potentieel. Bijbelse referenties genoeg en de honger naar macht is bij lange na nog niet gestild.

In deel 2 heeft Damien de puberleeftijd bereikt en bemerkt hij dat hij geen gewone jongen is. Het personage Damien is ouder en interessanter en in staat om het innerlijke conflict tussen Damien de mens en Damien het duivelskind aan te gaan. Een fijne voedingsbodem voor de film, zou je zeggen. Het blijft bij een aanzetje. Duistere krachten verdringen al snel de innerlijke strijd. Uiteraard gaat dat gepaard met catastrofale gevolgen voor de goedwillende mensen die de wereld willen behoeden voor een duivels koninkrijk op aarde. Veel in de film is toch wel deel 1 revisited.

Het voelt nogal veilig. Regisseur Don Taylor houdt erg vast aan de structuur van deel 1. De verhaallijn ontwikkelt zich navenant. Op zich is dat nog te overzien, ware het niet dat Taylor er niet in slaagt om dezelfde intens onheilspellende sfeer, waarmee de voorganger zo heerlijk is doordrenkt, te bereiken. De vele oninteressante aanzetjes en subplotjes die te pas en te onpas opduiken, zijn hierin grote verstoorders. Ze leiden af van het hoofdthema. De film geeft zichzelf daardoor niet de kans om een fijne onheilspellende sfeer te kweken. Teveel horten en stoten voorkomen een beklemmend en verontrustend basisgevoel.

De hoogtepunten in de film zijn de moordpartijen. Erg ok. Buitennissiger en bloediger dan in deel 1. De opmaat naar de kills zijn sfeervol in beeld gebracht. De dreiging die de film als geheel niet heeft, vind je wel terug in de singuliere moordscènes.

Damien: Omen 2 is een aardige film, die interessante aspecten aan de ontwikkeling van het duivelskind voorzichtig aanstipt en vervolgens weer verwaarloost om daardoor niet veel meer dan een kopie van de eerste film te worden.

Flauwtjes.

Ondanks dat ik de klassieker niet erg kon waarderen, en de remake ook niet, wilde ik dit vervolgdeel op de reeks wel een kans geven. Ik had niet zo snel kunnen raden dat dit soort films vervolgen zouden krijgen. Daar lijkt het me toch wat te 'intelligent' voor. Daarin bleek ik ook gelijk te hebben, want deze film doet wat klassieker aan.

Nu dus vooral een thrillerfilm met tussendoor wat demonische invloeden en lompe moorden. Ze hebben de film qua atmosfeer wat teruggeschroefd en qua horror juist wat opgevoerd. Dat zorgt ervoor dat de film voor mij persoonlijk wat beter werkt, omdat ik het eerste deel niet erg kon waarderen. Uiteraard is dat deel qua narratief sterker, maar ik kom een heel stuk makkelijker door deze film heen (Logisch).

Wat de film vooral wat specialer maakt voor me is dat de film ook nog weleens wat wil experimenteren met de camera. Zo is er een sequentie waar deze letterlijk onder het ijs trekt. Ook overige sequenties worden aardig opgebouwd. Andere scenes zijn dan weer compleet ridicuul, zoals de aanval van de vogel. Dat maakt van deze film toch ook weleens een dwaas gebeuren.

Acteerwerk is overigens ook erg dwaas, het verbaasde me regelmatig hoeveel onzin een film wel niet in het geheel kan betrekken. De nogal sullige typetjes die constant om de hoek komen kijken verbonden met kinderen die niet weten wat ze eigenlijk moeten doen maken er regelmatig een dommig en klungelig geheel van. Het wordt vooral vooruit geholpen door middel van wat onbedoeld komische moorden, maar de spanning ontbreekt volledig en dat is een gemis.

"Yes. Born in the image of the greatest power in the world! The Desolate One. Desolate because his greatness was taken from him and he was cast down. But he has risen, Mark, in me!”

Deze film loopt eigenlijk geheel in de voetsporen van het eerste deel, alleen staat ze ook direct in de schaduw van het eerste deel, en kan daardoor eigenlijk nooit het succes halen wat deel één wist te pakken. Deze film weet gewoon geen spannende sfeer neer te zetten, zoals Donner eigenlijk al vanaf de eerste scene voor elkaar kreeg. Wat me eigenlijk ook direct opviel was hoe outdated deze film oogt. De eerste film voelde eigenlijk in zijn geheel gewoon tijdloos aan maar, deze film laat toch zien dat hij wat achterloopt in de tijd. Vooral het begin is wel héél lelijk geschoten, daarna herpakt de film zich wel maar, dat was ook niet al te best.

Opzich best leuk bedacht dat we nu dertien jaar in de tijd vooruit zijn gegaan. Daar kan eigenlijk alle kanten mee op worden gegaan, en helaas kiezen Taylor en Hodges er voor daar maar heel weinig mee te doen. Dat Damien eigenlijk weer aan het moorden slaat is gewoon een eis vanuit het eerste deel maar, ik vond het script wat daarom heen is gebouwd toch wel heel povertjes hoor. En nee, deel één was ook niet uitbundig maar, wist met het mysterie rond Damien nog erg interessant te worden, direct datgene wat de hele film wel mist.

Damien wist in de eerste film nog de kriebels bij je los te wrikken. Een psycho kind leek het wel, en was het ook maar, het hele mysterie rond zijn vreemde persoonlijkheid was misschien wel het beste, en de moorden die tussendoor gepleegd werden waren ook héél vet in beeld gebracht. Donner heeft deze franchise echt naar een super hoog niveau getild daar kunnen ze gewoonlijk nauwelijks nog aan tippen en dat laten ze toch wel echt in deze film zien hoor. Want Damien is in deze film voor mijn gevoel gewoon helemaal niet meer dat psycho jochie wat hij was hiervoor, zijn aanwezigheid is niet meer eng en ik kreeg al helemaal de kriebels niet van hem. Zo blijkt maar weer hoe sterk deel één was.

De moorden zijn daaromheen ook niet héél bijzonder verder. De enige die mijn interesse wekte en mijn negatieve gevoel toch een flink schop leek te verkopen, was de scene waar die man in de lift doormidden wordt gesneden door een soort kabel, het leek wel een elektriciteitskabel te zijn. Waanzinnig lekker in beeld gebracht en zelfs nog met een flink vleugje gore. Maar, de moord op zijn neef Mark Thorn vond ik dan bijvoorbeeld weer echt waardeloos. Daar kon ik gewoon he-le-maal niks mee.

Ik heb helaas niet zo genoten zoals ik deed bij de eerste film, die eigenlijk vanaf de eerste minuut al mijn aandacht te pakken had en die eigenlijk constant goed bleef. Deze film zwakt gewoon te snel weg, eigenlijk kon het verhaal me al niet meer zo erg interesseren en vond ik het script gewoon wel echt te matig in deze prent. Jammer, had zoveel meer ingezeten!

Ik was waarschijnlijk niet in de stemming 19 jaar terug, want zo erg als ik hier jaren terug schreef vond ik het nou niet. Maar erg veel beter ook niet. Het eerder niet beseffen van de antichrist schijnt een theologisch debat te zijn. Beseft de "echte" antichrist meteen wat zijn doel is op aarde. Vind het nou als atheïst wel een fascinerend gegeven, al werkt de film het niet of nauwelijks uit.

Echt goed is de film ook nooit. De film mist sfeer, zeker in vergelijking met het origineel. De film maakt veel minder effectief gebruik van muziek. Ik vind het vooral een film van gemiste kansen. De film was een flink stuk sterker geweest als de film meer de focus had gelegd op Damien, als een opgroeiende jongen die het kwaad in zichzelf ontdekt in plaats van zijn omgeving die ontdekken wie Damien is en vervolgens het loodje leggen. Maar absolute rommel was overdreven. De film is duidelijk een poging om de eerste zoveel mogelijk te kopieren maar dan met Damien als jonge puber, Helaas hebben met name de regisseur en de scriptschrijver wat minder talent dan die van deel 1. Halfje erbij. Komt net te kort voor een hele ster meer.

Morgen deel 3. Die zag ik nooit en was de aanleiding van deze herzieningen.

Wat is het nut van deze film? Oké, deel één was een flinke kaskraker en je wil er meer opbrengsten uithalen maar voor een vervolg moet je toch tenminste een evenredig budget uittrekken. Dat was niet het geval. Als je dan een vervolg maakt, is het de bedoeling dat het het eerste verhaal verder wordt gebracht en er een nieuwe element worden geïntroduceerd. Tja er vertrok dus niet voor niets een regisseur wegens creatieve meningsverschillen...

Helaas, in plaats van het idee ergens heen te brengen, herhaalt het grotendeels de eerste film. Het enige nieuwigheidje is dat het demonische jochie Damien de puberleeftijd heeft bereikt en geen kennis van zijn identiteit had, maar die had het publiek al wel!. Het gaat voor de 'groter en meer zou beter moeten zijn'-misvatting..

Oh zeker, Don Taylor ensceneert een aantal lekkere moordscènes! Maar ​​om nu steeds personages te introduceren voor een vreselijke afrekening. Je krijg dan een film die van doodsscènes naar doodsscènes gaat en dat is vrij eentonig. Enfin een aantal personen komt op een onprettig aan zijn einde....wat toch een belangrijk onderdeel is! Dus is het een met de hakken over de sloot geslaagde horror

Vrijdagavond na The Ministry of Ungentlemanly Warfare nog even aan de griezel omdat zaterdagavond laat NFL op het programma stond, en dat leefde Omen deel 2 op uit een trilogie die ik afgelopen zomer bij de kringloop scoorde en ik dacht dat wil ik wel eens proberen. Maar helaas is vlak na de opening al duidelijk dat dit zich onmogelijk meten kan met de eerste film die geweldig is.

De film opent met een of andere vage ontdekking van een grafkelder waarop we enige tijd later doorschakelen naar Damian die inmiddels wat groter is en op een soort van kostschool militaire Academie zit. En het is van meet af aan duidelijk dat dit niet gaat lukken, het zit er niet in bij deze film die een veel te lange aanloop heeft, heel veel gebrei bezit en het veel te lang duurt voordat er eindelijk wat gebeurt. Weliswaar gebeuren er enkele freak accidents, parallel met het verschijnen van een kraai of raaf, toch duurt het te lang voordat Damian op dreef geraakt.

En al zou Damian wel eerder zijn Duivels ontbonden hebben dan had dit nog weinig verschil gemaakt. Want de rest van de film hangt ook aan elkaar van de rare dingen, zoals de man onder het ijs die het wel erg lang volhoudt, of de journalist die niet onder de vrachtauto beland maar er overheen vliegt, maar hoe dan? Opzich is de dokter die in de lift aan zijn einde komt nog best geinig en zijn er nog wel een paar andere creatieve kills, maar buiten dat interesseert de film noch de jongen mij totaal niet en denk ik er niet eens meer over om deel 3 in te starten. Mijn advies is dan ook om lekker op te houden bij de eerste Omen film en er niet mee verder te gaan, het is namelijk beneden peil.

Het vervolg op de beroemde classic film.

Ook deze film is in dit genre een spannende film.

Met een prima spelende cast en een onheilspellend sfeertje.

Een degelijk vervolg met wat meer vaart , de scene waarin hij ontdekt wie hij is en daar nogal overstuur van is viel uit de toon en had ook geen enkel nut want er word qua karakter verder niks mee gedaan .
De sfeer uit het eerste deel is wel een stuk minder of toch in ieder geval anders .
Ach mischien moeten we hier wel tevreden mee zijn , er zijn legio voorbeelden waarin het vervolg een heel stuk slechter was uitgevoerd .