Sinners (2025)

Wow, dit was echt wel heel goed!!!!

Ryan Coogler zet als regisseur wel een zeer sterke prestatie neer.

Film zat heel goed in elkaar.

Michael B. Jordan acteert op zijn best, de rest van de cast was ook heel goed.

Als je een klein minpuntje moet zoeken, is het misschien wel het speelduur die wat korter mocht.

Maar dit is tot nu toe, met afstand de beste film van 2025! Ga dit zien in de bioscoop!

In de jaren 30 verschijnt de zwaargehavende Sammie Moore [Miles Caton] met een ogenschijnlijk onherstelbaar beschadigde gitaar in de kerk van zijn vader [Saul Williams] die Sammie er nog eens op wijst dat de gitaar een instrument van de duivel is. Een reconstructie van de 24 uur die hieraan voorafgingen, maakt duidelijk dat hij niet geheel ongelijk heeft. Michael B. Jordan schittert als tweelingbroers (en Sammies neven) Smoke en Stack, die met geld dat ze op twijfelachtige wijze hebben verkregen in Chicago zijn verkast naar Mississippi om een juke joint (een soort bluescafé) te openen. Sammie mag tijdens de openingsavond optreden met de ervaren pianist en harmonicaspeler Delta Slim [Delroy Lindo]. Veel oude bekenden komen langs en de stemming is geweldig. Tot de komst van een wit bluegrass-trio dat geleid wordt door de bloeddorstige vampier Remmick [Jack O’Connell]. Voortreffelijk geacteerde satirische horror is een mix van Night Of The Living Dead en From Dusk Till Dawn met een paar visuele verwijzingen naar The Shining. Coogler houdt de huidige Amerikaanse maatschappij een spiegel voor en laat er geen twijfel over bestaan waar zijn sympathie ligt. Ook Cooglers onconventionele gebruik van muziek (en de bijbehorende cultuur) maakt indruk, vooral in een visueel huzarenstukje dat zich afspeelt op het moment dat het feest nog in volle gang is. De ontknoping is teleurstellend en de epiloog overbodig. Wie zich afvraagt of Caton werkelijk kan zingen en gitaarspelen moet blijven zittetot na de aftiteling.

Op basis van de trailers had ik een broeierige Mississippi versie van 30 Days of Night verwacht. Maar de film gaat veel dieper dan dat. Sinners is best een trage film die de setting goed neer weet te zetten en zich focust op familiebanden, racisme en allerlei andere zaken dat zich afspeelde in het Jim Crow Amerika van de jaren 30. Ik krijg ook enorme Idlewild en the Color Purple vibes bij Sinners.

Deze mix zorgt er wel voor dat niet iedereen zich even goed zal gaan vermaken. Dat ernaast richting het einde een 30 days of Night /From Tusk till Dawn sausje over de film gegoten wordt is een originele bonus.

Visueel el erg leuk en er worden bijzondere dingen met muziek gedaan.

Voor mij een erg origineel en leuke film, maar je moet wel rekening houden met een lange speelduur en een uitdieping van de zwarte gemeenschap in de jaren 30 van een racistische VS.

Mocht je voor puur de horror heen gaan ben je bij Sinners aan het verkeerde adres.

Ryan Coogler en horror gaat niet samen.

Sinners is dodelijk saai. Veel te lange personage ontwikkeling voor een Horror film. From dusk till dawn/The Thing hadden dit niet. Coogler houd niet van deze cult klassiekers en moet per se muziek en komedie erin gooien.

Wat Coogler had moeten doen is een korte introductie doen met de broers en de neef. Delroy Lindo vragen en de rest voor de boerderij feest. Je had een nagelbijtende kruising tussen the Thing en from Dusk Till Dawn kunnen doen. In plaats daarvan krijg je een film die zich ingraaft tot een saai misdaad drama, maar dan wel wakker wordt na 75 min.

De musical thema past gewoon niet in de horror genre. Snap niet waarom deze film zoveel lof krijgt.

Film die genoeg leuke elementen en scenes bevat, maar die het toch niet helemaal deed voor mij.

Wat niet werkte:

De geschetste personages, hoewel van cosmetische diepgang en onderlinge relaties voorzien, kwamen zelden écht tot leven. Annie en Mary voelen altijd als pionnen die later hun meerwaarde voor het plot onderstrepen maar het overleden kindje van de een en moeder/voogd van de ander voelen als opgeplakte elementen. Hetzelfde geldt voor de broederschap tussen de tweeling; wel voor elkaar door het vuur gaan, maar je toch laten verleiden om met het meisje van de ander aan de haal te gaan? Inconsistent.

De editing cut vaak tussen simultane dialogen, maar weet daar geen flow in te bereiken. Misschien spanningverhogend bedoeld, maar kwam eerder rommelig over. De aandachtsverdeling over de tweeling met name in de eerste helft voelt ook wat gespleten en met Sammy als derde wiel kent de film ook niet echt een hoofdpersoon of centraal punt van aandacht.

Erg lange aanloop. De film lijkt de blauwprint van From Dusk Till Dawns tweedeling te willen volgen, maar in tegenstelling tot die film heeft de eerste helft hier weinig eigen charme. Ook weer een gevalletje van gespletenheid die niet bevorderlijk uitpakt.

Het muzikale jasje werkt alleen in de scenes waarin er ook daadwerkelijk muziek gespeeld en gedanst wordt (soms best indrukwekkend: ik vond de dans der vampiers eruit springen); in overige scenes is de soundtrack (of de geluidsband als geheel) wat verdwaald. Dé scene (waar ik op voorhand veel over gehoord en gelezen had), komt voor mij totaal niet uit de verf: er wordt duidelijk iets geprobeerd en het voelt wel degelijk uniek maar het blijft een wat dissonante collage van tijdlijnen en a-ritmische geluiden. En ja, daar wordt eerder in de film op gezinspeeld, dus het zal honderd procent de insteek zijn; ik vond het effect uitblijven en kreeg er eerder een wat cringy feel bij.

De raciale revanche op het einde had wat mij betreft efficiënter in de vampiermetafoor verpakt kunnen worden, in plaats van achtereengeschakeld plaats laten vinden.

Een boel gezeur misschien, maar het zit de vermeende grootsheid van de film voor mij wel in de weg. De uitermate hoge score hier en op IMDb/Letterboxd zal vermoedelijk nog wel wat zakken, maar klaarblijkelijk ziet men hier iets in wat mij ontgaat. Ik heb me prima vermaakt daar niet van, maar meer dan een degelijk geschoten popcornfilm zag ik hier niet in. 3*

Hele goede film

Behoorlijk geslaagd. Weer eens Hollywood film die gelaagd is, zonder de toegankelijkheid te verliezen. De sfeer van de South en de regionale muzikale cultuur is goed getroffen en de dubbelrol van Jordan is netjes gedaan.

Minpuntje vond ik de score, die klinkt regelmatig erg lelijk en ongepast.

Coogler neemt enorm veel hooi op zijn vork. Zowel filmtechnisch als qua thema's. Hij morst ook wel regelmatig en lang niet alles werkt even goed. Alleen al aan het eind als de Klan-leden langskomen: dat is echt overbodig en had veel beter verwerkt kunnen worden in een vampierenmetafoor. Ook lang niet elk zijplotje wordt even sterk uitgewerkt en de film zit zo barstensvol dat de ideeën juist een beetje focus missen. Verder was zeker in het begin een en ander verwarrend met de dubbelrol van Jordan, welke broer hij nu precies was, was lastig te duiden. Temeer Jordan enorm vel charisma meebrengt maar wel altijd wat oppervlakkig blijft als acteur. Richting het einde voldoet hij al meer.

Maar toch, waar de film werkt daar werkt hij ook wel meteen zo goed dat dit een van de beste bioscoopervaringen van de laatste jaren was. Die geweldige soundtrack vol blues (de film gaat ook daar over en de muziek is weer een metafoor voor wel of niet assimileren), de fijne fotografie (met bloedmooie beelden af en toe van de eindeloze katoenvelden), de aankleding en broeierige sfeer. In het begin wordt enorm veel tijd genomen voor die sfeerschepping en dat werkt ook heel goed. Maar ook bijvoorbeeld geweldig camerawerk van tracking shots (ergens bij het bestellen van spullen bij de Chinese winkeleigenaren) tot dat ene centrale shot waar muziek wordt gespeeld en allerlei stijlen en tijden langskomen. Bevreemdend en stiekem past dat niet eens heel goed bij de realistische toon tot dat moment maar wel echt hel tof gedaan. 4,0*.

Toen ik vorige maand de eerste trailer hiervan voorbij zag komen, plaatste ik Sinners meteen op mijn de eerste plaats van mijn ‘moet ik dit jaar zien!’-lijstje. Ik heb Coogler door Creed best hoog zitten, maar zoals bij meer goeie regisseurs het geval is: superheldenfilms maken letterlijk van alles een eenheidsworst. Sinners laat zien dat hij een werkelijk subliem regisseur en scriptschrijver is, al zou de film zonder Ludwig Göransson’s soundtrack zeker een enorme impact missen.

Als ik de negatieve recensies hier en daar meekrijg, dan is het vooral weer duidelijk dat men deze film absoluut NIET moet zien als een horrorfilm. Zeker geschikt voor mensen die horror kunnen smaken (als dat niet zo is, dan kom je ook van een koude kermis thuis), maar het voelt eerder als een arthouse-film met net genoeg Hollywood-saus om het geschikt te maken voor mensen die er niet te diep over willen nadenken, maar zeker wel willen ervaren. Als je er wel dieper over wil nadenken, dan biedt de film daar gelukkig ruimte genoeg voor.

Sinners neemt de tijd om de personages te introduceren op een manier die aanvoelt als een HBO-serie. Er is een lange aanloop tot de daadwerkelijke actie, maar de scenes tot aan dat moment zijn zorgvuldig uitgewerkt en verveelden me geen moment. Het scheelt hierbij ook dat Michael B. Jordan’s dubbelrol heel erg de aandacht trekt. Beide tweelingen zijn intrigerend, al zijn het vooral Smoke en zijn vrouw Annie (gespeeld door de eveneens fenomenale Wunmi Mosaku) die er het meest uitsprongen. De scene waarbij Smoke na lange tijd weer thuiskomt en treurt bij het graf van hun kind, en de daaropvolgende discussie over zijn weggaan en over waarom Annie’s ‘magie’ wel hem beschermd heeft, maar niet hun kind, gaf me absoluut kippenvel. Hoofdpersoon Sammie (wat heeft die Caton een strot, niet te zuinig), intrigeert ook met zijn religieuze achtergrond en liefde voor de blues. Het moment dat hij zijn strot voor het eerst opentrekt en Stack’s mond van verbazing openvalt: goud. Delroy Lindo geeft alles (en levert een welkome komische noot), Jayme Lawson blijkt een fantastisch zangeres te zijn en Hailee Steinfeld laat zien dat zij ook een van de betere jongere actrices van het moment is.

Maar het zijn bovenal enkele muzikale scenes die de film echt naar het niveau van ‘fenomenaal’ trekken. Vanaf het moment dat het feest in de juke joint begint, is het niets dan genieten. Göransson’s muziek – in combinatie met de zwarte artiesten – is genre overstijgend. Er is blues en er is folk, maar onderhuids ligt een soort bombastische (doom)metal-gitaarlaag die alles constant dreigend en modern laat klinken. Een soort feest dat je aan de andere kant van je scherm voelt en ruikt. Het moment dat heden, verleden en toekomst elkaar kruisen was voor mij een waar hoogtepunt. Het door Jayme Lawson zeer overtuigend gezongen Pale, Pale Moon was een tweede hoogtepunt. Jack O’Connell’s ’villain song’ de derde.

O’Connell als Remmick is een intrigerende aanwezigheid. De vampier die verantwoordelijk is voor de slachting van de feestgangers, maar tegelijkertijd niet het type antagonist die je kunt verwijten dat er ‘weer een slechte blanke’ is. O’Connell als vampier-hyve mind legt heerlijk de vinger op de zere plek met betrekking tot de invloed van religie op zowel hem als Sammie. Eerder noemt Delta Slim al dat blues ten minste niet is opgedrongen zoals religie, maar dat de muziek van ‘thuis’ is meegenomen. Remmick die de Klan-leden eerst bluegrass laat spelen, om later over te gaan naar Ierse traditionals, laat duidelijk zien dat ook zijn muziek magisch is en op gelijke voet als de blues staat. De uitvoering van Rocky Road To Dublin is tot nu toe een van mijn favoriete uitvoeringen van deze Ierse-traditional. De zang is perfect, de dans choreografie gaf het geheel een idee van een duivels-ritueel, maar dan op een wijze die de aantrekkingskracht tot ‘het kwade’ zo overtuigend laat zien. Een vergelijking is te trekken met de sensueel dansende en kruipende Pearline in de eerdere scene tijdens Pale, Pale Moon: vervoering en passie tegenover de religieuze stijfheid en onderdrukking.

Als Sammie op een cruciaal moment aan het bidden slaat en Remmick en zijn groep spontaan meegaan in het gebed, geeft Coogler duidelijk de overeenkomsten tussen Afro-Amerikanen en Ieren: beiden door religie op de knieën gebracht, beiden alsnog duidelijk verbonden met hun culturele roots. Remmick is een antagonist in de zin dat hij als vampier ‘natuurlijk’ de slechterik is, maar zijn beloofde ‘betere’ wereld is er wel daadwerkelijk een van echte gelijkheid. Dit zorgt ervoor dat het vampieren-plot actief interessanter is dan het had kunnen uitpakken. De emotionele eindes voor Smoke en Sammie (fantastisch om Buddy Guy hier te zien!) waren daarnaast ook heel geslaagd.

Voor mij oprecht een van de beste bioscoopervaringen die ik ooit heb gehad. Geef Coogler vanaf nu altijd maar complete creatieve vrijheid in plaats van het Marvel-keurslijf.

Vermakelijke, maar niettemin nogal omhooggetilde dramafilm met een aantal muzikale evenals griezelige inslagen. Michael B. Jordan doet het werkelijk uitmuntend in zijn dubbele hoofdrol en hij kan rekenen op overtuigend acteerwerk vanuit zijn medecollega's. Regisseur Ryan Coogler neemt uitgebreid de tijd om de desbetreffende wereld in te kleuren en brengt zijn personages daarmee goed tot leven, zelfs de vampieren krijgen ondersteuning van een best gave inkleuring. Helaas is de opbouw boeiender dan de uiteindelijke ontknoping, vooral door het gebrek aan spanning en een ellendig korte geweldsuitspatting. De nasmaak is daardoor nogal bitter, het laatste kwartier schiet zelfs onherroepelijk uit de bocht met een onderbelichte inslag die slordig en erg geforceerd in het geheel wordt gedrukt. De algemeen aparte vormgeving rechtvaardigt makkelijk een voldoende, maar het zure gevoel overheerst te sterk voor een hoger cijfer dan dat.

Ja, deze kwam wel lekker binnen. Toch wel de film van het jaar tot nu toe. Een waar fenomeen ook, zeker in de Verenigde Staten, maar ik heb het gevoel dat de film hier toch ook wel best fel leeft. Fijn om te zien dat een originele 'blockbuster' dat ook nog voor elkaar gespeeld krijgt, en het niet alléén maar franchise-bandwerk of indie/arthouse hoeft te zijn, met héél weinig daartussen. Alleen daarvoor al apprecieer ik deze Sinners, en dat staat dan zelfs nog helemaal los van de kwaliteiten van de film. En die zijn er in overvloed.

Ten eerste wordt er op de juiste manier de tijd genomen voor het opbouwen van het verhaal, de wereld, de personages en hun achtergrondverhaal, enzovoort. Het voelt allemaal best organisch aan, en de film doet aan worldbuilding op een manier waar de meeste moderne blockbusters geen geduld voor hebben. De eerste helft is daardoor best traag - maar nooit saai - maar dat is juist waarom de tweede helft van de film zo'n impact kan maken. Dit voelde in alles als een hommage aan de geduldige, opbouwende suspense van een Carpenter-film - Coogler steekt in interviews ook niet onder stoelen of banken dat de regisseur, en dan met name The Thing, een invloed is geweest op deze film - tja, dan heb je mijn aandacht als kijker wel gegrepen. En vanaf dat het personage van Jack O'Connell die twee mensen om zeep helpt en de vampier-invalshoek ten volle onthuld wordt, onder begeleiding van die stevige metal-soundtrack, man, you're in for a ride vanaf dan. De omslag gebeurt nog vrij rustig en beheerst, maar meer en meer sijpelt de waanzin binnen, totdat je opeens volledig in een bovennatuurlijke nachtmerrie zit. Bloederig, hard, fantasierijk, entertainend. Van zodra je eenmaal in de stroomversnelling zit, is het non-stop actie en vaart en horror tot het einde. Ga dit in de bioscoop kijken mensen, echt heel indrukwekkend allemaal op het grote scherm. Er zitten ook twee scènes in die op een unieke manier helemaal rond muziek draaien - mensen die de film gezien hebben weten ongetwijfeld welke ik bedoel - en dat zijn misschien wel twee van de beste scènes van de afgelopen jaren. Ongelooflijk uniek en ritmisch en entertainend en origineel. Vooral dat laatste. Ik zou niet snel kunnen bedenken waar ik zoiets als dit nog onlangs heb gezien, laat staan in een grote blockbuster. Dat rocky road to Dublin-lied dat de Ierse vampier met zijn meute volgelingen zingt, het klinkt misschien corny op papier, maar wat een heerlijke scène.

Jack O'Connell is meedogenloos sterk, wat een heerlijke en charismatische acteerprestatie. Zonder twijfel voor mij het hoogtepunt van de film, al zit de cast vol met sterke namen, vooral ook in de kleinere rollen. Michael B. Jordan in een dubbelrol, wat ik in principe altijd een flauwe gimmick vindt, maar het valt nog wel goed mee hier. De tweelingpersonages zijn in het begin niet altijd even makkelijk uit elkaar te houden, maar groeien uiteindelijk op korte tijd uit tot heel distincte, herkenbare figuren met een eigen smoel.

Ja, ik kan nog wel even doorgaan, ben zeker erg enthousiast over deze film. En dat zonder dat de film perfect is, verre van zelfs; er zitten zeker wat schoonheidsfoutjes in. Bijvoorbeeld wanneer er op het einde opeens uit het niets heel veel red shirts in de schuur zijn, enkel en alleen zodat er slachtvoer is voor de vampieren. Of de millennium-oude vampier die zich door het opkomen van de zon laat verrassen? Of de scène met de KKK op het einde, die ik thematisch wel begrijp, maar ik gevoelsmatig toch niet helemaal bij de rest van de film vind passen. En zeker als 'climax' niet echt dient. En niet elk personage in de eerste helft is even interessant. Maar wanneer Sinners goed is, is het écht heel goed, en functioneert Ryan Coogler toch wel op een heel hoog niveau. En dan doen die kleine foutjes er niet zo veel toe, merk ik.

Dikke 4*, maakt kans op verhoging bij een eventuele herziening.

De film zit goed in elkaar: er wordt goed geacteerd, het tijdperk waarin het zich afspeelt wordt goed weergegeven en de opnames zijn prima.

Toch kon de film me niet echt boeien. Het was niet eng genoeg voor een horror. En ik ben erachter gekomen dat zingende en dansende vampiers niet echt mijn ding zijn.

Overigens was de muziek in de film meer dan goed.

Een mega sterke film — maar verwacht geen horror die vanaf minuut één op je af wordt geslingerd.

Zoals al vaker genoemd in de comments hierboven: de film neemt ruim de tijd voor karakterontwikkeling in het eerste uur. Persoonlijk vond ik dat totaal niet storend, integendeel — het gaf de film juist extra gewicht en zorgde ervoor dat je écht meegaat in het verhaal.

Gemengde gevoelens over Michael B. Jordan. Normaal gesproken vind ik hem prima, maar hier was ik verrast. Zijn dubbelrol speelt hij indrukwekkend — op een paar momentjes na waarin je nét wat onnatuurlijke interactie ziet tussen de twee personages. Soms iets te theatraal. Maar eerlijk is eerlijk: na 45 minuten vergat ik compleet dat ik naar één acteur keek. En dat is gewoon knap gedaan.

Toch was Michael B. Jordan niet het hoogtepunt voor mij. Waar iedereen lyrisch is over Miles Caton (terecht), vond ik Delroy Lindo — zoals altijd — geweldig. En Jack O’Connell, die voor mij nog onbekend was, maakte indruk.

Dan de beroemde dansscène… Tja. Ik snap waarom mensen het prachtig vinden: het idee, de uitvoering, het symbolisme. Maar ik moest meteen terugdenken aan die tenenkrommende CGI-scène uit Black Panther waarin T’Challa tegen Killmonger vecht. Mooie opzet, maar het haalde me een beetje uit de film én uit de tijd waarin het zich afspeelt. Misschien ben ik gewoon te kieskeurig, dat kan.

De actie en spanning zaten top in elkaar. De cinematografie (voor mij vaak de dealbreaker bij films) was ronduit uitmuntend. En de karakters? Geweldig neergezet.

Voor mij tot nu toe dé film van het jaar.

Misschien wel de beste film die de blues kan samenvatten. Begin 20e eeuw verhuist de blues van de plantages naar de juke joints. Er waren muzikanten die zo goed speelden en de sfeer deed verhitten (in combinatie met de nodige genotsmiddelen) dat er gezegd werd dat ze hun ziel aan de duivel verkochten voor dat talent. Niet voor niets was de legende rond Robert Johnson hiervoor de inspiratie, dat hoor je ook goed in de muziekstijl. De film zit vol met verwijzingen naar andere blueslegendes: Charley Patton, Howlin Wolf (Smokestack Lightning), Buddy Guy, Son House, Lightnin Hopkins, Muddy Waters en meer. Vooral als muziekliefhebber heb ik hier van genoten, een ode aan de Delta Blues. Met de nodige creatieve invulling om de legendes wat kracht bij te zetten, maar het verhaal en de muziek is voor mij een bluesverhaal.

Sinners maakt de hype helaas niet waar.

We maken vrij snel kennis met twee broers die uit Chicago komen en bij aankomst hun vredige geboortestadje veranderen in een getto. Bedreigingen uitend en zwaaiend met dolken en boksbeugels laten ze meteen weten dat ze niet met zich laten sollen. Door wie? Dat is nog niet duidelijk. Fijnbesnaarde quotes à la "black ass nigga" vliegen ons om de oren. Dat weinig verheffende script kon ik maar matig appreciëren, maar ongetwijfeld zijn er liefhebbers van. Die zijn in dit huishouden dungezaaid en dus trok mijn vrouw zich na amper 20 minuten terug in de slaapkamer, ook al was het nog maar 21 uur. Zelfs mijn onafscheidelijke hond, Pjotr, zocht zijn mandje op, maar ik bleef moedig doorbijten, vastbesloten om te achterhalen of de film ooit het niveau van Vampire in Brooklyn zou overstijgen. Niet in het minst omdat Sinners hier zowaar als beste film van 2025 ingeschreven staat. De speelduur van dik twee uur indachtig was het vooruitzicht van meer van hetzelfde ongeveer even aanlokkelijk als een transatlantische vlucht in een vliegtuig van Ryanair. En toen moest de sociale kritiek nog komen.

Want niet de onsympathieke broers zijn het kwaad, wel de blanke vampieren die de feestvierende Afro-Amerikanen letterlijk en figuurlijk komen leegzuigen. De vampieren proberen in de Blues-club binnen te dringen onder het valse voorwendsel dat ze geloven in raciale gelijkheid, maar willen eigenlijk gewoon dood en verderf komen zaaien onder de zwarte bevolking. En er duiken wel meer polariserende boodschappen op in de film, zoals "I want your stories and I want your songs", alluderend op de 'diefstal' door blanken van zwarte muziekgenres.

Naar het einde toe komt er nog een hoopgevende From Dusk Till Dawn-vibe opsteken, maar die waait snel weer over. Op geen enkel moment haalt Sinners hetzelfde niveau. Wat meer humor had de film nochtans wel deugd gedaan. Nadat Smoke de vampieren terug naar de hel jaagt, rest hem nog af te rekenen met een groter kwaad: de KKK. Dat doet hij in ware Rambostijl. Kruipend op handen en voeten en smekend om genade, laten de laffe racisten hun ware gelaat zien. Daarop hoeven ze bij Smoke nochtans niet te rekenen, want daarvoor zit de pijn van het racisme bij hem te diep. Terwijl de blues uit de speakers schalt, schiet hij hele magazijnen leeg en vliegen de granaten in het rond. Een fijn staaltje actie, dat dan weer wel.

De regisseur van Black Panther levert met Sinners weinig verrassend een niet mis te verstane j'accuse af. Al de rest lijkt bijzaak te zijn. Dat deze film zo hoog scoort, is dan ook ronduit lachwekkend. Ik kan me moeilijk van de indruk ontdoen dat er andere sentimenten meespelen in het beoordelen van deze film dan louter artistieke merites, zoals ook in omgekeerde richting het geval was bij Snow White. Jammer, want ik had echt gehoopt dat mijn voorgevoel verkeerd zat.

Nu al de beste film van 2025; zo werd dat benoemd. De afgelopen zaterdag wou ik er een mannenweekend van maken, maar het regende. Dus, gingen we maar een film reserveren bij Pathé... en dat was deze. Uiteraard deze.
Want kinderfilms zoals de zoveelste Mission Impossible, Jurassic Park, Marvel of Fast & Furious-gimmick... daar pas ik de laatste tien jaar voor.

Qua inhoud had Sinners zo vijf sterren kunnen krijgen, maar daar komen toch wel weer wat belemmeringen voor in de plaats. Allereerst vind ik de setting helemaal geweldig en sfeervol naar de tijd. Het begin van de jaren 30, in het zuiden van Amerika tijdens de drooglegging. Een droom voor een conservatieveling, een nachtmerrie voor een kleurling. Smoke en Stack (nota bene een dubbelrol van Michael B Jordan) keren terug naar hun geboortedorp na een paar roerige jaren in Chicago. De dorpelingen prijzen hen de hemel in omdat ze natuurlijk niet met lege handen zijn teruggekomen; in dit geval drank. Dat betekend een mooie gelegenheid voor een feest.

Iedereen verzameld zich in een schuur en het wordt een waar bluesfestijn, waar de drank vloeit en waar niemand zich wat aantrekt tegen de onderdrukking van het zwaar christelijke bewind die het niet zo op kleurlingen heeft.
Maar toch staan er dan toch zomaar ineens enkele blanken... Ieren in dit geval... voor de deur en willen zij meedoen. Maar al snel wordt de situatie behoorlijk verdacht. En ja... Drie keer raden.

Sinners doet uiteindelijk aan als een soort From Dusk Till Dawn en het metafoor is goed bedacht. KKK en Vampieren. Juist.

Het thema is natuurlijk al door de eeuwen heen vaak gebruikt en nu komen wel de belemmeringen. De film laat het een en ander aan subtiliteit liggen waardoor de legende en de geschiedenis in deze kwestie erg van de hak op de tak willen gaan en de structuur op losse schroeven staat. Het wil niet echt een subject of uitgangspunt kiezen.
Dat actie-einde hadden ze toch net zo goed in de nacht kunnen plaatsen. Hoe fijn we het ook vinden om actie te mogen aanschouwen, nu voelde het een beetje overbodig aan.

De mid-credits-scene was daarentegen wel weer behoorlijk interessant.

Ja, het vampierenthema was goed gekozen, maar staat niet echt op vaste schroeven. Wel is het acteerwerk, de spanning, de decors en ook de oneliners goed op zijn plaats. Bij wijlen moest ik bij die feestscene ook soms een beetje denken aan Mother! Ook de opzet waarin de nadruk op blues wordt gelegd en we ineens van allerlei muzikale tijdsbestekken geslingerd worden vond ik een ludieke opzet.

Vooralsnog een 4,0*

Stack: Yeah, well, I told you to stay the fuck away from me, too, but I guess you didn't hear that part.
Mary: I heard you. I heard you loud and clear, but then you stuck your tongue in my cooze and fucked me so hard, I figured you changed your mind.

Deze geweldige Drama / Horror film zag ik gisteren voorbijkomen op een pindakaas site / app en ik wist eigenlijk niet waar deze film over ging. Films met vrijwel alleen een donkere cast hebben normaal gesproken niet echt mijn voorkeur en ik wist ook niet dat dit tevens een horrorfilm was. Maar nadat ik de film even opgezocht had op "MovieMeter" en ik het hoge gemiddelde punt zag en ik ook zag dat het tevens een horrorfilm is, heb ik de film gepindakaasd en een kans gegeven en daar heb ik totaal geen spijt van.

Ik ben juist erg blij dat ik hem gezien heb, want in deze film hebben we namelijk te maken met muziek, vampieren, gangsters, gitaren, seks, seksistische taal, een fikse portie Afro-Amerikaanse cultuur en ook nog eens zijn bijna alle witte personen slecht (of ze zijn lid van de Ku Klux Klan of het zijn vampieren en sommige zijn zelfs beiden).

En qua opbouw van het verhaal had de film ook wel wat weg van de geweldige Misdaad / Horror film "From Dusk till Dawn (1996)". Want bij die film lijkt het in eerste instantie ook niet om een vampierenfilm te gaan, totdat men in Mexico aankomt bij de legendarische bar "Titty Twister" waar ook live muziek gespeeld wordt. En in deze film is dat eigenlijk het geval als het verhaal zich in de avond afspeelt in de schuur "Club Juke", een plek waar zwarte arbeiders na een lange dag werken kunnen drinken, gokken en dansen, waar ook live muziek gespeeld wordt en waar na precies 60 minuten een drietal witte vampieren aankomen, die zich voordoen als muzikanten en die graag naar binnen willen, maar ze kunnen niet naar binnen als ze niet expliciet uitgenodigd worden.

Wat betreft het verhaal. In "Sinners" vertrekt tegen de wens van zijn vader (Saul Williams) de jonge domineeszoon Sammie Moore (Miles Caton), alias "Preacherboy", met zijn steelgitaar naar de openingsavond van de "Juke Joint" (een gekochte zagerij van de racistische landeigenaar Hogwood gespeeld door Dave Maldonado) van de gangstertweeling Smoke en Stack (dubbelrol van Michael B. Jordan) in Mississippi anno 1932. De bezielde bluesmuziek daar heelt niet alleen de gewonde ziel, maar trekt ook de (witte) duivel en een stel vampieren aan.

Het is het beste om verder niet al te veel prijs te geven over het plot van "Sinners". De Afro-Amerikaanse "Black Panther"-regisseur Ryan Coogler neemt de eerste helft van de film de tijd om een eigentijdse, authentieke en kleurrijke wereld op te bouwen en daarbij leer je vooral Smoke, Stack en Sammie goed kennen en ook nog wat andere personages die een belangrijke rol gaan spelen "Club Juke", zoals de drie vrouwen Beatrice (Tenaj L. Jackson), die de vrouw / vriendin is van Smoke en die samen een kind hebben verloren, Mary (Hailee Steinfeld) die de witte vriendin was van Stack, zangeres Pearline (Jayme Lawson) die een oogje heeft op Sammie, het Aziatisch stel Bo Chow (Yao) en Grace Chow (Li Jun Li) die beiden een winkel runnen en die ook een dochter, te weten Lisa Chow (Helena Hu), hebben, ouwe rot en muzikant (zowel harmonica als piano) Delta Slim (Delroy Lindo) en portier / beveiliger Cornbread (Omar Benson Miller), niet te verwarren met de Cornbread uit de Drama / Sport film "Cornbread, Earl and Me (1975)"

Na circa 42 minuten (als de in rook staande Ierse man Remmick, gespeeld door Jack O'Connell, uit de lucht op de grond valt en aanklopt bij een huis van de Ku Klux Klan) vindt er echter een verschuiving plaats en tuimelen we langzaam het horrorgenre in. Helemaal verrast zijn we hier als kijker niet door, want al aan het begin van de film wordt hier door Sammie naar gehint. Toch is het ontzettend knap om zo'n drastische genreovergang succesvol te laten verlopen. Het doet denken aan films als "Gisaengchung (2019)" (is weliswaar geen horrorfilm) en vooral "From Dusk Till Dawn", die ook een soortgelijke transitie geloofwaardig aan de kijker weten te verkopen.

De film vloeit geweldig over van de ene scène in de andere en ziet er schitterend uit en alles wordt samengevoegd in een sfeer die zich eigenlijk niet in woorden laat omschrijven. Je ondergaat het niet alleen: je wordt ondergedompeld. Ook de cast en de muziek (inclusief de bijbehorende optredens) is schitterend en beiden komen spectaculair samen in "Club Juke" en vooral als daar Sammie (zijn intense gitaarspel zorgt er dan ook voor dat het verleden en de toekomst even samenvloeien en dat werd fraai in beeld gebracht) en Pearline hun optredens doen.

De ruggengraat van de film wordt verder gevormd door de charismatische acteur Michael B. Jordan, die de dubbelrol van Smoke en Stack geweldig vertolkt, en dankzij slim kleurgebruik zijn Smoke (blauw) en Stack (rood) ook duidelijk van elkaar te onderscheiden. Ook Miles Caton als Sammie Moore speelt in zijn debuutfilm de sterren van de hemel als acteur, zanger en muzikant. En ook de rest van de cast draagt zijn steentje bij en doet het goed en leuk. Alhoewel je als kijker niet met elk karakter een enorme band weet op te bouwen in de eerste helft van de film, zorgt het knappe acteerwerk er toch voor dat je je voldoende bekommert over hun lot in de tweede helft.

In de tweede helft speelt de film effectief met bekende elementen uit het genre, zoals de regel dat vampiers pas naar binnen kunnen als ze worden uitgenodigd en ook moet iedereen als vampier-test een teentje knoflook eten en die scène deed me denken aan de bloed-test scène in de Horror / Sciencefiction film "The Thing (1982)". Hierdoor ontstaan spannende scènes die steeds verder uit de hand lopen en de film loopt ook op het einde volledig uit de hand met een geweld explosie (als de vampieren worden binnengelaten) en zelfs daarna (als de vampieren worden uitgeschakeld en alleen Sammie en Smoke het overleven) als Smoke op schitterende wijze schietend afrekent met de leden van de Ku Klux Klan (waaronder Hogwood).

Het einde (of beter gezegd einden) mocht er zeker wezen en ook tijdens en na de aftiteling krijg je nog wat scènes te zien, waaronder eentje van Sammie Moore in de beginjaren 90, waarbij hij gespeeld wordt door de Amerikaanse blues- en rockgitarist Buddy Guy, en Stack en Mary hem even komen opzoeken na een optreden als vampier. Eigenlijk had regisseur Ryan Coogler ook pas de aftiteling moeten starten als het verhaal echt afgelopen was.

De film is opzicht ook best seksistisch en vulgair, want er wordt in geneukt (zowel door Smoke en Stack als ook Sammie) en regelmatig krijg je ook vulgaire taal te horen zoals mijn openingszin tussen Stack en Mary. En als men Cornbread gaat overhalen (die op dat moment samen met zijn vrouw in het veld katoen zit te plukken) om mee te doen, wordt er gezegd:

Stack: Man, fuck your quota.
Cornbread: This my wife right here, now. I'mma need you to show some respect.
Stack: Yeah, well, fuck your wife, too.
Cornbread: What's that?
Stack: I said she really gonna let you fuck her when she find out how much money you about to get
from this job I'm offering.
Stack: Shit, she might even let you put your pecker in her mouth.

En verder is er hier en daar nog mee vulgaire taal te horen. Helaas valt er wel geen naaktheid te zien en gezien de mogelijkheden met de vrouwen (omdat die namelijk seks hebben) Hailee Steinfeld, Jayme Lawson en Tenaj L. Jackson is dat best jammer en de laatste was ook nog eens enorm rondborstig, wat je op het einde te zien krijgt (als ze al dood is) als ze borstvoeding geeft en haar ook al overleden kind.

Ondanks dat sommige het misschien jammer vinden dat in de tweede helft van de film het genre "Horror" de overhand krijgt en de vampieren het steeds meer overnemen. Mochten de vampieren er zeker wezen en waren ze zelfs ook muzikaal en dan dan doel ik vooral op o.a. hoofdvampier Remmick (goed gespeeld door Jack O'Connell) en de door hem gebeten Ku Klux Klan leden Bert (Peter Dreimanis) en zijn vrouw Joan (Lola Kirke), die ook alle drie op verschillende gitaren (banjo, ukulele en akoestische gitaar) spelen en ook zingen en Remmick kan ook nog dansen (op zijn Iers).

Al met al is "Sinners" een genot om naar te kijken en dat van de eerste tot de laatste minuut (de 138e minuut na de aftiteling). Met "Sinners" levert regisseur Ryan Coogler ook een origineel stuk cinema af dat je eigenlijk moet bekijken en luisteren in de bioscoop, wat ik helaas niet heb gedaan. De film bevat bovendien een scène na de aftiteling die niet alleen een krachtig slot vormt, maar ook ruimte laat voor meer verhalen over deze zondaren.

De hoge scores beloofde wat. Helaas kom je van een ijskoude kermis thuis. Meer dan een uur gebeurd er niks spannends. De opbouw naar de laatste deel van de film is ook onder maats. Geen voldoende.

Na het waardeloze Wakanda Forever, feitelijk een film zonder bestaansrecht, gaf ik geen cent meer voor de verdere carrière van regisseur Ryan Coogler. Maar wat komt die man hier sterk terug zeg, niet te geloven. Sinners komt langzaam op gang en is zeker een half uur te lang, maar plot, personages, sfeer, muziek, setting en camerawerk zijn zo indrukwekkend dat ik dit graag door de vingers zie. Veel scenes hebben daarnaast een haast magische kwaliteit, mede door de fraaie belichting en de prachtige weidse IMAX-beeldvoering. Herhaaldelijk is de film ook behoorlijk creepy, iets dat zeker bijdraagt aan de sfeer. Kortom; nu al één van de beste films van het jaar.

Wat een draak van een film is dit. Pfoe. Geen doorkomen aan. Na 70 minuten begint het een beetje interessant te worden, denk je, want niets is minder waar. De Blade films waren nog te behappen maar deze film slaat echt als een tang op een varken. Je geld weggooien als je hiervoor naar de bios gaat. Meer dan een halve ster heeft deze belachelijke vampieren film echt niet verdient. Ook de music score is bagger te noemen, de 'riverdance act' was nog slechter dan slecht en pastte echt niet in deze film. Film niet afgekeken; kan zo de prullebak in.

Met Sinners laat Ryan Coogler zien gepassioneerd te zijn. En niet alleen over film maken, maar ook over de roots van blues en de geschiedenis van de Mississippi Delta. De aandacht voor details en achtergronden is heerlijk, en zorgen dat je helemaal wordt meegenomen.

Daarbij heeft deze mashup van horror, fantasy, historisch drama, musical en thriller een heel eigen gezicht. Of eigenlijk 2 gezichten. En beide bevielen me erg goed

De opbouw en karakterontwikkeling is aan de lange en trage kant, maar zeker interessant. Met name ook door de hierboven al benoemde liefde en aandacht voor detail, die duidelijk zichtbaar is. Al vond ik de muzikale composities onder sommige scenes niet matchen met de beelden en de blues waar de film grotendeels om draait.

Met de opening van de Juke Joint wordt de boel broeieriger en stemmiger. En uiteindelijk gewelddadiger. De keyscene waarin de jonge Sammy zijn pure blues laat klinken is mij wel erg bombastisch, maar ook deze tweede helft doet Coogler weinig verkeerd. Door de flinke hoeveelheid aan karakters gebeurt er genoeg dat je niet per se van mijlenver aan ziet komen en het vleugje vage mystiek is daarin een fijne toevoeging.

En ook niet onbelangrijk: Sinners ziet er simpelweg top uit.

Aardige mix van horror en drama. Het verhaal heeft best een originele insteek. De uitwerking is eveneens origineel. Het eerste deel is soms wat aan de taaie kant maar de film verveelt niet. Het tweede deel is boeiender Coogler maakt er dan ook visueel een verrassende film van, met een prima soundtrack en fraaie muzikale intermezzo’s. Het horror gedeelte is aardig met niet memorabel. Het acteerwerk is best sterk. Bijzondere film maar niet over het geheel super. 3.5

"You know something? Maybe once a week, I wake up paralyzed reliving that night. But before the sun went down, I think that was the best day of my life. Was it like that for you?"

"No doubt about it. Last time I seen my brother. Last time I seen the sun. And just for a few hours, we was free."

Geen horrorfilm, maar wel echt heel vermakelijk. Dankzij die horror tags en alles wat iedereen om mij heen heeft zitten vertellen ben ik daar wel echt van uit gegaan, maar met een beetje bloed en heel cool ogende vampieren kom je snel van de koude kermis thuis als je echt een knaller van een vampieren film vol met gore verwacht, wat ik helaas wel deed.

De film opent vrij hard, waar Coogler vooral wil laten zien wat de eindstand is voor wat er nog allemaal gaat komen. Hij wind er voor de rest geen doeken om, en kiest er voor na een vrij bombastisch en misschien wat vreemd begin toch terug te gaan naar wat het verhaal moet worden. Waar ik een beetje mee vast liep overigens, omdat Coogler er best een hele tijd voor neemt om dit zo rustig mogelijk en duidelijk mogelijk te doen. Tuurlijk kent de film ook daarin de nodige referenties naar het slavernijverleden en wordt ook hier de witte man geportretteerd als de boosdoener in veel zaken. Ik ben er allang blij mee dat Coogler het niet overdreven veel toevoegd, wat waarschijnlijk volgens sommigen wel zo zou zijn, maar de waarheid van het verleden kan nogal hard zijn; ook in een fictief verhaal.

Uiteindelijk gaat de film door naar dat gene waar we allemaal voor zitten te kijken; vampieren. Niet te overdreven, wel heel vet. Een fantasie aspect aan deze monsters is heel leuk toegevoegd, en ik vond het best goed gemaakt. Zoals ik al zei; de film wordt bloederig, maar is nergens extreem vies. Zo houdt Coogler het toch kijk baar voor ook de doorsnee horror kijkers, en zelfs de die-hards komen dan alsnog niks te kort. Wat precies het doel van het verhaal was heb ik even gemist, in mijn ogen deed dat er ook niet echt toe.

Inderdaad erg fraaie muzikale intermezzo's die de film de nodige sfeer toedienen, die zelfs zo nu en dan nogal duister konden worden. Maar het brengt echt sfeer, en maakt het ook leuk om te kijken. Normaal gesproken ben ik daar niet echt een fan van, nu kon ik het wel behappen.

Uiteindelijk is dit gewoon echt een hele coole film. Zoals ik al zei; de vampieren zien er echt verschrikkelijk vet uit, daar kan menig horrorfilm nog het nodige van leren. Michael B. Jordan deed het overigens ook heel leuk met zijn dubbel rol, iets wat ik totaal heb gemist. Ik snap de nodige hype omtrent deze film wel echt, want de film heeft duidelijk veel indruk gemaakt op mij en mijn vrienden. En dat is wel echt nodig geweest!

Wat een goede film, met geweldig acteerwerk van Jordan! Het verhaal is de eerste drie kwartier een heerlijke dramafilm, over de jaren '30 van de vorige eeuw, waar het contrast tussen blank en donker groot was in Amerika. Langzaamaan leer je Smoke en Stack goed kennen, en verrassend goed uit elkaar te houden door de verschillende kleur petten. Goede vondst!

Het verhaal deed me uiteraard ook denken aan From Dusk Till Dawn, maar dan in een ietwat serieuzere setting. Iets meer drama.

De muziekediting halverwege de film is geweldig gedaan, met enkele muziekstijlen zeer vindingrijk gemixt. Ik heb me geen minuut verveeld.

Sinners typisch genre filmpje waarbij ik na afloop niet dacht: wauw wat een toffe film. Het kabbelt allemaal wat voort met een langdradig verhaal over twee broers en dan slaat het om naar iets wat wel leuk is, maar niet meer dan dat.

UItstekende film over tweelingbroers die na jaren terugkeren naar hun geboorteplaats om een club te openen. Een vergelijk met From Dusk till Dawn is makkelijk gemaakt, maar niet helemaal eerlijk aangezien deze film een hele andere lading heeft. Een fijne setting (zwarte gemeenschap in Mississippi begin jaren '30). De film ziet er prachtig uit. Niet alleen vanwege de mooie aankleding, maar ook vanwege het fijne camerawerk. Met gemak 4.0 sterren.

Zeer positief verrast!

Orgineel gebracht met de vele muziek scènes, sterke hoofd en bijrollen, fantastisch aangekleed en in beeld gebracht.

Zeker geen standaard film!

Kijkers die een twee uur durende actie/horror film verwachten komen wellicht bedrogen uit, dat is slechts een beperkt onderdeel van de film, het drama gedeelte voert de boventoon.

Dikke 4****

Van oudsher is muziek opgevat als een magische kracht die de mens in harmonie (of juist disharmonie) met de kosmos of de goden brengt; het christendom (en meer nog de islam) vatten muziek als de uitdrukking van het onmiddellijk zintuiglijk-erotische op als de demonische tegemmacht van het gereflecteerde Woord. Kortom, muziek brengt de luisteraar in een roes en die is hemels maar verschaft ook een ingang voor de duivel. Ogenschijnlijk gebaseerd op een Faust-legende omtrent blues-genie Robert Johnson – die een pact met de duivel zou hebben gesloten om in één keer van amateur te veranderen in de beste blues-muzikant aller tijden die met z’n muziek nu al bijna een eeuw de luisteraar betovert – geeft de film meteen z’n idee prijs: muziek kan de barrière tussen leven en dood doorbreken en zo niet alleen geesten uit het verleden en toekomst oproepen maar ook de duivel binnenlaten. Wat volgt is echter een van de meest stompzinnige films die ik heb gezien waarin het jonge bluesgenie op een feest vampiers in de vorm van zombies aantrekt. Veel meer is er niet over de film te zeggen – de film duurt ook veel te lang – en wil ik er ook niet over zeggen omdat de film volstrekt onzinnig is en gevuld met louter banaliteit: net als de meeste andere zombiefilms lijkt het wel alsof je zelf hersenloos moet zijn om een film over hersenloze mensen te kunnen maken of waarderen.

Misschien is het onzinnige en banale de ‘lol’ ervan voor sommigen (niet voor mij) en misschien beogen de makers toch iets zinnigs of verheffends te zeggen: de film is namelijk ook een tijdsbeeld van het racisme in het zuiden van de VS in de jaren ’30. Dat is een weinig origineel thema – het slavernijverleden is het trauma en dus obessie van de Amerikanen – en is nog minder fijnzinnig uitgewerkt: elke blanke in de film is een duivel, zelfs als het geen vampier is. Als we meegaan in de metafoor suggereert de film ook dat je als zwarte in die tijd misschien maar beter kunt doodgaan c.q. vampier kunt worden bij wijze van integratie: in de dood zijn we allen – blank en zwart – gelijk en als blanken als vampieren de zwarten uitzuigen (niet in de laatste plaats muzikaal: cultural appropiation) dan kun je als zwarte ook maar beter een vampier worden. Maar uiteindelijk verdrinkt elke betekenis die je kunt bedenken in de zee van onzin die de film is.

Mooie film met heerlijke muziek en fantastisch acteren, maar duurt wel iets te lang. Maar om nu te zeggen dat dit de film van het jaar is gaat mij toch wel iets te ver. Vond het in het begin een beetje minder, maar daarna was het aangenaam om volgen. Qua racisme is er nog niet teveel veranderd in de VS en elders....

Goed spelende Creed-acteur met zeer leuke muziek.

Zelfs de bloedzuigers kunnen goed dansen