A Complete Unknown (2024)

Die 140 minuten vliegen wel voorbij en ik heb me ook vermaakt, maar dit was allesbehalve een goede film. De film kent een beetje hetzelfde euvel als veel biopics: je krijgt een deel van iemands leven en je leert vooral iets over dat leven (al is het altijd afwachten wat verzonnen is) en minder over de persoon. Nu moet ik zeggen dat deze film daar nog wel een beetje wat probeert maar ook niet heel diep gaat zoals de hele film een beetje vlees noch vis is. Zelfs potentiele conflicten worden gladgestreken of afgekapt. De hele relatie met Fanning en het vreemdgaan met Baez kan tot van alles leiden maar ineens is de relatie over. En zo gaat dat door de hele film heen, tot en met het conflict over elektrisch of akoestisch (an sich wel boeiend) aan toe aan het eind (waar zelfs wat ongepaste slapstick bij zit).

Het is ook niet de schuld van Chalamet dat hij wat aan de oppervlakte blijft krabbelen en hij is wel constant overtuigend in character en draagt de film vrij makkelijk. Dan heeft Norton wel een veel mooiere rol met emotionele impact. En iemand als Fanning, een fijne actrice, hangt er maar een beetje bij. En dat ligt echt aan het script: men wil te veel vertellen. In het eerste uur zie je ook flarden van tv-uitzendingen (Cuba-crisis, Kennedy) om een tijdsbeeld te scheppen maar ook dat blijft allemaal er wat bij hangen.

Nu duurt deze film 140 minuten, normaal genoeg tijd voor veel verhaal maar bijna 60 minuten is gevuld met muziek. Dat maakt enerzijds dat er veel minder tijd is voor film, anderzijds is de muziek van Dylan ook wel gewoon echt goed en heb ik me er prima mee vermaakt. Juist met die muziek. De aankleding is ook prima in orde, de pacing is uitstekend en het geluid idem. De fotografie is degelijk maar voldoet. 3,0*.

In 1961 brengt de nog volstrekt onbekende zanger en liedjesschrijver Bob Dylan [Timothée Chalamet] een bezoek aan zijn idool Woody Guthrie [Scoot McNairy] die lijdt aan de ziekte van Huntington en permanent is opgenomen in een ziekenhuis. In het bijzijn van de geliefde folkzanger Pete Seeger [Edward Norton] brengt Bob een indrukwekkende serenade aan Guthrie waardoor Seeger besluit hem te helpen zijn muziekcarrière op gang te brengen. Bob deelt het podium met de dan al doorgebroken Joan Baez [Monica Barbaro] en groeit snel uit tot een grootheid in de folkscene. Maar Bob hekelt de hokjesmentaliteit en voelt zich aangetrokken tot de rocksound van onder anderen Johnny Cash [Boyd Holbrook], Buddy Holly, Little Richard en de Britse rockgroepen die op dat moment doorbreken in de VS. Dylan wordt treffend omschreven als “een mysterieuze minstreel” en dat is het grote probleem. Chalamet, Norton en Barbaro brengen de vele liedjes met overtuiging, maar Mangold en coscenarist Jay Cocks doen geen enkele poging om te achterhalen waar Dylans gedrevenheid vandaan kwam. Als portret van de ontwikkeling van folk en rock in de jaren 60 is het geslaagd, als portret van Dylan is het jammer genoeg vrij oppervlakkig.

Ik heb altijd het liefste biopics die flink spelen met de formule. De eerdere Dylan-film I'm Not There. (2007) bijvoorbeeld of iets als Jackie (2016) . Of biopics die over een zeer korte tijdsperiode gaan. Zo'n film is A Complete Unknown niet en dat maakt het soms iets te degelijk. Maar toch doet de film meer goed dat vooraf gevreesd en is dit niet zo'n omhooggevallen rammelende film als Bohemian Rhapsody (2018) .

Dat komt vooral door een aantal dingen. De pacing is uitstekend en de film wordt duidelijk meer dan een verzameling anekdoten. De sfeer van New York in de jaren '60 is erg goed. Dylan blijft ook gelukkig na deze film een mysterie, de film zoekt niet geforceerd naar psychologische verklaringen of behandelt zijn onderwerp niet alleen met bewondering, Dylan heeft genoeg nare kanten in deze film, mat name die hij naar de vrouwen in zijn leven is. Tenslotte zijn er de acteurs. Chalamet voorop, maar niet alleen maar. Erg goed allemaal. Als je een bekend bestaand iemand speelt is het evenwicht tussen een mens spelen en een typetje spelen heel dun. Als je zowel in uiterlijk als in spel iemand teveel imiteert krijg je al snel een TV-kantine effect. Doe je het te weinig dan geloof je het niet. Hier is dat evenwicht perfect. Dat de acteurs ook nog zelf spelen en zingen getuigt van een overvloed aan talent.

Beter dan gevreesd.

Een biopic over een bekend iemand, vertolkt door een bekend iemand is altijd de gevarenzone opzoeken. Wat wil je vertellen uit dat leven, kloppen de feiten, ga je voor interpretatie of eerder een verhaal uit het leven met wat Hollywood-vrijheid. Bob Dylan is een muzikale legende en het is niet de eerste biopic of documentaire. Ook al blijft de man nog steeds wat een mysterie die tot de verbeelding werkt.

De film gaat naar de essentie. De periode tussen zijn ontdekking als folkzanger tot zijn overstap naar elektrisch spelen. Dylan keek altijd vooruit, dat is nu niet anders. Je zal bij zijn live optredens zelden oude nummers horen. En het belangrijkste bij Dylan zijn toch wel zijn teksten. En daar ligt gelukkig de focus op in deze film. Niet alleen de teksten, maar ook de impact die zijn muziek en teksten hadden. De reden waarom hij zo bekend werd en opviel tussen andere folkzangers.

Timothée Chalamet speelt een sterke Dylan en kan met overtuiging de film dragen. Het valt mee dat we weinig weten over Dylan als mens en je dus toch niet diep in het karakter kan gaan. Uiteraard zijn Woody Guthrie, Pete Seeger en Joan Baez ook present. De film werkt wel, de sfeer zit er goed in, is toegankelijk (maar kan hopelijk zo een groot publiek bereiken) en de aankleding is top. Vooral de aandacht voor zijn teksten en wat het effect was is een grote troef waarom deze film werkt. In de film I'm Not There werd briljant de keuze gemaakt om 6 acteurs een kant van Dylan te spelen, maar A Complete Unknown laat nog zoveel meer zien waarom Dylan een icoon was (en is).

Zeker, alle lof voor het gitaarspel en de zangstemmen, lof voor de art direction (New York komt tot leven) en alle lof voor de songs van Bob Dylan. En dat was het dan. Ik keek naar een platgeslagen prentenboek, waarin het begin van Dylans carrière wordt afgeraffeld en dat elke diepgang mist.

Oké, Dylan zelf sluit zich volkomen af, maar dat geldt niet voor zijn omgeving, dus kansen genoeg om een verhaal te vertellen, om karakters te tekenen. Maar iedereen hangt er een beetje bij, al dan niet in de coulissen: Sara (die niet zo genoemd mag worden), Joan Baez - zie vooral de recente docu over haar (geweldige vrouw), Al Cooper, etc. Snap je iets niet, dan wordt het tigmaal gezegd ('Bob, wie ben je eigenlijk?', 'folk gaat nooit electrisch', etc.).

Gelukkig trekken de vele songs van Dylan en de uitvoering ervan door acteur Timothée Chalamet je moeiteloos naar het obligate slot, maar blijf je onaangedaan achter in de zaal om bij de aftiteling o.a. Blowin' in the Wind te horen, het nummer dat Dylan jarenlang weigerde te spelen (sic).

Ik ben niet opgegroeid met Dylan's muziek. Mijn ouders luisterden het niet, en de paar hitjes die er in onze van napster of kazaa geplukte winamp playlist stonden al tiener, zijn nooit gebrand op de compilatie cd-r's die we in die tijd nog wel eens samenstelden. Wat de oldies betreft was ik meer van de Pink Floyd, Dire Straits, Collins/Genesis, Michael Jackson en Queen.

Ook toen ik later serieuzer met muziek bezig ging en dorstig op zoek ging naar nieuwe dingen waar men lyrisch over was, deed Dylan het nooit echt voor mij. Hij bleef altijd meer een artiest waarvan ik de muziekhistorische waarde begreep en erkende, dan dat ik die ook voelde. Ik hield niet van zijn stem, en vond het maar ongepolijst. Vloeken in de kerk hier wellicht, maar dat is hoe het is. Na Mangold's Walk the Line ben ik wel direct op zoek gegaan naar Johnny Cash's muziek, en die luister ik nu nog. Ik was benieuwd of hij dat met Dylan ook voor elkaar kon krijgen, zeker gezien hij de getalenteerde Timothée Chalamet voor de hoofdrol had weten te strikken.

Het korte antwoord is nee. Het was leuk om te zien hoe zo'n jonge singer/songwriter barst van het talent en hoe zijn roem explodeert, maar muzikaal gezien blijft het bij beleefde bewondering. Chalamet en Barbaro (als Joan Baez) spelen heel sterk, maar het script en Mangolds regie laten het echt afweten, en doen weinig interessants en nauwelijks een poging het fenomeen Dylan te ontleden of echt te contextualiseren. Dat hij een nogal een hufter is, helpt ook niet mee, en Elle Fannings karakter heeft in de hele film maar één echt sterke scène; voor de rest is er nauwelijks agency en hangt ze er zoals hierboven aangestipt, 'maar wat bij'. Ed Norton daarentegen is overigens heel ontwapenend en lief hier, dat verraste wel.

Een erg moeilijke film om te waarderen merk ik. Ik houd het op een zesje, en hoop dat de Oscar naar een andere titel gaat.

3*

Teleurstellend. Kijk, ik ben zeker geen Bob Dylan fan maar ik luisterde ook nooit Elvis of Elton John tot ik die films zag en die waren echt geweldig en die veranderde je blik op die mensen. Maar dit was gewoon niks. Een irritant ventje, een lul de behanger die wat depressieve liedjes zingt, het kon me absoluut niet bekoren.

Teken aan de wand was wel toen Johnny Cash ging optreden, toen dacht ik direct Wow! Daar wil ik meer van zien! Maar die scene werd helaas ingekort/afgekapt en het was weer terug naar het gezever van Bob.

Ook dat eeuwige gezeik van die artiesten, dat ze hun bekende liedjes niet willen spelen voor het publiek. Terwijl ze dankzij datzelfde publiek juist groot zijn geworden. Het is weer het bekende gezever.

Thuis nog maar eens Walk the Line herkijken, die was toch wel een heel stuk beter! Als dit voor 10 oscars is genomineerd nou, dan ligt de lat niet heel erg hoog.

Er is een periode geweest waarin ik mezelf zonder moeite filmliefhebber zou hebben genoemd. Sinds televisieseries meer en meer mijn nieuwsgierigheid begonnen te wekken en ook andere interesses de kop opstaken, is het kijken van films wat op een lager pitje beland, maar juist die andere interesses zorgen er zo nu en dan voor dat ik weer eens vol verwachting voor ga zitten. Het zijn namelijk de onderwerpen die me moeten aanspreken en niet per se de filmische kunsten van de maker, want hoewel die naar behoren moeten zijn, blijft het voor mij het meest van belang dat de setting en/of hoofdpersonen me kunnen bekoren. En het liefst wil ik daar altijd van te voren een degelijke inschatting van kunnen maken.

Bij A Complete Unknown was ik er niet zo bang voor dat de bezigheden van de hoofdpersoon me zouden tegenstaan. Bob Dylan was namelijk vooral bezig met muziek en de muziek waarmee hij zich (aanvankelijk) bezighield heeft me altijd zeer kunnen bekoren. Heel bekend met (of geïnteresseerd in) zijn hele oeuvre ben ik niet, maar de platen die hij in de jaren '60 heeft uitgebracht heb ik de afgelopen jaren regelmatig gedraaid en zullen de komende jaren zeker af en toe de revue blijven passeren. Dat de nieuwste Dylan-film specifiek over die periode gaat was daarom een aangenaam gegeven dat me gemakkelijk wist te overtuigen er eens naar te kijken.

Nu zullen degenen die een verhalend geheel hadden verwacht nogal bedrogen uitkomen, maar wie net als ik door de muziek werd getriggerd en daarvoor is komen opdraven zal ongetwijfeld een paar plezierige uren doormaken als-ie naar deze film aan het kijken is. Uiteraard worden de liederen niet helemaal willekeurig en zomaar opeenvolgend ten gehore gebracht en de vluchtige fragmenten uit Dylans privéleven vormen aardige bruggetjes, maar die scenes zijn op zich niet beklijvend en fungeren vooral om juist de muziek naar de voorgrond te brengen. Het betreft context in dienst van liedtekst, want daar gaat logischerwijs de meeste kracht vanuit.

Het feit dat de muziek die gebracht wordt krachtig is, is overigens allesbehalve vanzelfsprekend. Het nabootsen van andermans muziek is immers een risicovolle onderneming, waarbij het allemaal nog net even wat nauwer komt dan bij het in de huid kruipen van iemand die alleen aan de hand van dialogen op het witte doek verschijnt. Dat het zowel hoofdrolspeler Timothée Chalamet als de muzikale bijrolacteurs gelukt is de door hen gezongen liederen subtiel maar overtuigend met hun eigen stem te reproduceren, is erg bewonderenswaardig en getuigt van vakwerk als het aankomt op de acteerprestaties die in deze film worden neergezet. Ook de stemmen bij scenes zonder zang waren erg overtuigend en vooral Edward Nortons Pete Seeger zal me wat dat betreft nog wel even bijblijven.

Nu ben ik op basis van het afsluitende, roemruchte optreden op het Newport Folk Festival in 1965 haast geneigd inhoudelijk uit te wijden over de muziek, omdat uit die scenes zo mooi duidelijk wordt hoe smaken verschillen en wat ze teweeg kunnen brengen, maar waar het uiteindelijk om gaat is of deze film goed in de smaak valt en gelukkig is dat inderdaad de conclusie die ik mag trekken. Dat is voornamelijk te danken aan de hoeveelheid muziek die er in terecht is gekomen en daarom indirect aan de hoeveelheid goede muziek die Dylan in de jaren '60 geschreven heeft, want het is van de zotte hoeveel prachtige nummers er voorbij komen en hoe vaak je bij jezelf kunt denken: "O ja, die hadden we ook nog."

Het is, kortom, een prachtige viering van de twintiger jaren van Bob Dylan en een heerlijke ode aan de muzikale kunstwerkjes waarmee de wereld destijds met dank aan hem heeft mogen kennis maken.

Het kwam niet echt bij me binnen. Ik voelde afstandelijkheid bij en tussen de personages, met uitzondering van de charismatische en excentrieke Edward Norton.

Wat ik van documentaires over Bob Dylan heb geleerd, is dat hij enorm gedreven, enorm gepassioneerd en energiek was in zijn jonge jaren.

Chalamet maakt er een beetje een vroeg oude jonge man van. Een enorme einzelgänger.

Maar ik zie betrekkelijk weinig passie en bevlogenheid. Ik krijg ook niet echt een beeld van de psyche van Dylan. De hele film denk je; Dylan waar ben je toch met je hoofd...?

Een vrij plichtmatige biopic met overwegend onsympathieke en elkaar vermijdende personages.

James Mangold Walk the Line imponeerde veel meer en is een tour de force.

Verwacht geen biopic. Het is meer een slice of life die laat zien dat Dylan zich in vaagheid wenst te wentelen en voor iedereen ongrijpbaar blijft. In die zin geslaagd. Maar wat mij betreft is de balans te veel doorgeslagen naar de optredens en muziek. Wellicht aangenaam voor zijn fans en zeker goed vertolkt door de hoofdrolspeler, maar ik begon pas in het laatste kwartier echt 'in' de film te komen. Goede rol van Chamalet, dat wel. Maar als geheel voor mij niet boeiend. Dat kan alles te maken hebben met Dylan, waar niemand grip op lijkt te krijgen. Maar daarmee is hij wellicht ook niet geschikt om een film aan hem te wijden. Te ongrijpbaar en voor een film daarom, wat mij betreft, niet boeiend.

Diepe buiging voor Edward Norton. Zijn invulling van zijn rol, was wat mij betreft de parel van deze film.

Een mooie film over de jonge Bob Dylan.

8 Oscarnominaties. Dat belooft wat. Nu vind ik de Oscars lang niet altijd gelijk staan aan goede films wat mijn smaak betreft, maar het blijft toch wel een zekere graadmeter. Ik vroeg me af of die belofte ingelost zou gaan worden.

A Complete Unknown vertelt het verhaal van de jonge Bob Dylan, die aankomt in New York tot aan het beroemde moment waarop hij zijn geliefde akoestische muziek transformeerde naar elektrisch, wat hem niet in dank werd afgenomen door de puristen.

Vanaf het moment dat de film start wanen we ons in de jaren ‘60. De kleding is treffend, de sets zijn werkelijk prachtig en de kleuren lekker nostalgisch, zoals oude kleurenfoto’s. Een heel dik compliment voor dit aspect van de film.

Bob Dylan zelf wordt fijn neergezet als een recalcitrante, enigszins arrogante muzikant die binnen no time de kunstenaarsscene in New York bestormt en al snel furore maakt buiten de stad, geholpen door Seeger en Boaz. Hij lijkt regelmatig te parasiteren op hun liefde voor hen, maar dat blijft ambigu.
Sowieso komen we weinig te weten over de muzikant. Zijn verleden wordt niet behandeld, en gedurende de film is er nauwelijks sprake van karakterontwikkeling. Hij is uiteindelijk nog steeds de rebel die niet in een hokje geplaatst wil worden.

Dus 8 Oscarnominaties is wat veel van het goede, maar een fijne film is het zeker. Ik heb een zwak voor het oude New York en als muzikant is het voor mij een genot om al die namen en muziek voorbij te zien komen. Maar de sets en de algehele sfeer zijn wat mij betreft de echte sterren van de film.

4*

Redelijke biografische film. Het verhaal is beperkt tot de begin jaren van Dylan en geeft een mooi tijdsbeeld. De uitwerking is wat doorsnee en ook wat oppervlakkig. Het is wel een leuke mix van Dylan’s leven en zijn muziek waarbij het laatste, gelukkig maar, de boventoon voert en de film nog enigszins wat lift. Chalamet zet een goede rol neer, alhoewel hij meer de oude Dylan lijkt na te doen, dan de vroegere energiekere persoon. Visueel mooi aangekleed met heerlijke sixties settings. 3.0/3.5

Ik ben op zich niet heel erg geïnteresseerd in Bob Dylan, maar ik was wel benieuwd naar Timothée Chalamet, die wel een van de leukste en beste acteurs van zijn generatie is.

De film wordt volledig gedragen door hem en zijn vertolking, voor de rest blijft er eigenlijk weinig over. Vooruit, Edward Norton heeft misschien niet de meest flitsende rol, maar de manier waarop hij zijn stem gebruikt is echt heel goed, vond dat echt heel leuk gespeeld en zijn Oscarnominatie ook wel terecht.

Elle Fanning daarentegen kan alleen heel de film met zorgelijke blik kijken, ik weet niet echt wat te maken van dat personage, of dat van Joan Baez (nooit van gehoord, maar oke).

Het eerste uur is best interessant. Vervolgens is de vertolking van Times Are a-Changing eigenlijk de enige scène waar ik echt enthousiast van werd. Maar alles wat daarna kwam boeide me eigenlijk helemaal niet meer. De clash tussen wat Dylan zelf wil en wat de folk-scene van hem verwacht, tja. Dat is een onderwerp dat voor mijn gevoel ook al 100x eerder gedaan is in vergelijkbare films en nergens meer boeiend aanvoelde. Dat hij dan ‘ruige’ muziek speelt op een folkfestival zal ongetwijfeld een ding zijn geweest in de muziekhistorie, maar om nou te zeggen dat ik het een geweldige climax vond van de film, mwa, het zal wel.

Kleine 3,5*, maar wel volledig door Chalamet.

Geen Dylanfan en ook niet zo bekend met zijn oeuvre, maar wel best genoten van deze biopic. Geen idee wat waarheidsgetrouw was en wat niet, dus daar kon ik me alvast niet aan storen. Ik denk wel dat Chalamet een prima prestatie neerzette als de jonge Dylan. Hij heeft er naar verluidt ook menige jaren aan gewerkt. Fijn om de jonge en erg eigenzinnige Dylan zo te zien.

Maar het klopt ook wel wat ik hierboven al las dat er verder weinig overblijft van de film. Een paar liedjes klonken bekend in de oren en ik zat wel in de vibe, wat toch wel wat de bedoeling is van dergelijke films. Dat aparte optreden met zijn rockgitaar vond ik wel eigenaardig, maar zeker een leuk intermezzo.

Fijne setting sowieso van de sixties. Heerlijk om in die tijd terug gekatapulteerd te worden. Geen topfilm denk ik, maar zeker wel geslaagd voor mij.

De muziek van Bob Dylan spreekt mij niet zo aan en daar heeft deze film geen verandering in gebracht. Een degelijk gemaakte maar niet al te boeiende biopic. De film focust op het begin van de carrière van Dylan, maar echt goed leer je Dylan door deze film niet kennen. Ook de mensen om hem heen komen er wat bekaaid van af. Relaties worden abrupt afgekapt (en weer opgestart) en de personages komen niet echt tot leven. Dat ligt overigens niet aan het acteerwerk, want dat is in orde. Met name Chalamet en Norton doen het zeer behoorlijk. Toch ontbreekt enige binding met de personages. Deze film geeft mij geen aanleiding om het repertoire van Dylan toch eens wat nader te gaan verkennen.

Ben ik de grootste Dylan fan? Nee. Heb één LP-tje in de kast en ken zijn grootste hits maar daar houdt het wel mee op. Desondanks keek ik hier erg naar uit en dat bleek niet onterecht. Een heerlijke Chalamet, die overigens jarenlang zang- en gitaarlessen nam, kreeg zelfs een terechte Oscarnominatie. Timothy klinkt als Dylan. De film zit echt boordevol fantastische muziekscenes. In de studio, op een festival of in de pub.. Waar dan ook. Visueel ingetogen van Mangold maar passend bij het fraaie New York in de jaren 60, die zijn focus legt op de beginjaren van de carrière van Bobby.

4,0*

Een fijne biografische film. A Complete Unknown weet de tijdsgeest goed te vangen en Chalamet zet heel knap de introverte en wat zonderlinge Dylan neer. Überhaupt kan je niet anders dan respect hebben voor acteurs die zo hard en lang moeten werken voor een rol. Ook klasbak Norton speelt weer fraai, en eigenlijk valt er over de rest van de cast ook weinig te klagen.

De legendarische nummers van Bob Dylan doen hun werk en zijn "rise to fame" is leuk om eens te aanschouwen. De onaangekondigde tijdsprongetjes vond ik wel verfrissend, en zorgde dat het verhaal lekker door liep. Al had het geheel ook wel in wat minder minuten verteld kunnen worden.

Hoezo, ‘ook’?

Maar naar mijn mening: nee. Totaal niet.

Ik ben niet weg van Dylan maar onderken zijn belang voor de muziek en literatuur.

Ik heb de periode waarin de film zich afspeelt niet meegemaakt, maar ik vind de sfeer er wel overtuigend uit zien.

De ‘jonge en onschuldige’ Dylan is erg sterk weergegeven. Daarna hobbelt het bergafwaarts; naarmate de onschuld wegloopt, vervalt voor mij ook de geloofwaardigheid (van het karakter).

Het blijft er mooi uitzien, maar als je eenmaal het beeld hebt blijft dat verder niet boeiend. Dat de film vervolgens ook een enorme loop neemt met de waarheid en slechts licht gebaseerd is op de waarheid helpt daar niet aan mee. Het vervelende is dat de stijl wel doet voorkomen alsof alles klopt; waarom zou je anders zo’n saai verhaal zo saai willen brengen?

De realiteit is dat het verhaal zoals gebracht wordt aan allerlei kanten niet strookt met de werkelijkheid en dat ook het kijken naar de (hele) film niet nuttig is om te weten hoe deze (nog best korte) periode in zijn leven werkelijk was.

M.a.w.: als je niet zoveel met Dylan hebt is het volgens mij gewoon een hele lange zit. Als je wel veel met Dylan hebt moet je je bedenken dat je naar een sfeerbeeld zit te kijken dat slechts licht op gebeurtenissen is gebaseerd, met enkele feitelijkheden als kapstok.

Een weinig malse biografie, en dat voor een nog levend kunstenaar. Het zal wel aan Bob Dylans pantser liggen, dat het hem allemaal weinig doet? Doorheen ‘A complete unknown’ lijkt de jongeman immers onverschillig – of is het een vorm van emotionele incompetentie? – voor zijn naaste omgeving. Hij kwetst de vrouwen die hem liefhebben, hij verraadt diegenen die het in het eerste uur voor hem hebben opgenomen. Zonder verpinken. Men kan daarin de kracht van het soevereine genie zien, kortom de film als ode aan onverschrokken kunstenaarschap, dat de grenzen van sociaal fatsoen nu eenmaal met de voeten mag treden, zolang de artisticiteit ermee gebaad is.

Toch lijkt James Mangold, overigens zonder echt expliciet te worden, een ander beeld op te hangen, met name dat van een opportunist, die in wezen niets heeft met raciale ongelijkheid of socio-maatschappelijke strubbelingen, maar er als popicoon wel zijn voordeel mee doet. Dylan als zelfgecreëerde legende, als leugenachtig embleem voor een gevecht dat nooit het zijne is geweest?

Misschien is de morele ambiguïteit een zwakte van de film – een criticus verklaarde het problematisch te vinden dat de toeschouwer Bob Dylan niet helemaal kan doorgronden – maar evengoed kan het een sterkte zijn: het publiek mag zelf oordelen, zich zelf een idee vormen, het personage wel of niet sympathiek vinden. De vertolking van Timothée Chalamet is al uitvoerig bewierookt, maar dit moet eenieder hem toch nageven: ook hij weet, vanuit een nochtans sterke incarnatie, het personage enigmatisch en moreel complex neer te zetten. Zeker een surplus voor een film die verder – helaas – de scherpe kantjes van Dylans verleden vijlt. Gaat het gerucht niet dat hij frequent marihuana, amfetamines en LSD consumeerde, naast alcohol? Een dergelijke authenticiteit gaat Mangold jammerlijk uit de weg, maar dat is het ‘m net: ‘A complete unknown’ lost nauwelijks iets over Dylans ware verleden, dat hij overigens zelf actief mystificeerde.

Ruim twee uur intrigerende cinema en nog steeds min of meer onbekend: we moeten dat toch als een prestatie zien?

3,25*

Goeie film over een jonge muzikant die naar New York komt en daar weet door te breken. Een muzikale biopic over de beginjaren van Bob Dylan. Timothée Chalamet overtuigd op alle vlakken en weet de film wel te maken. Het tijdsbeeld wordt mooi neergezet en het personage Bob Dylan is ook best boeiend uitgewerkt. Mooie muziek, maar er zaten wat mij betreft wel iets te veel liedjes in de film.

Komt niet in de buurt van grote biopics als Rocketman, Clo-Clo, Ray, Walk the Line.

Geen wonder dat Dylan zijn goedkeuring gaf aan deze film. Historische precisie gaat ten koste van verheerlijking. De focus op Bob Dylan is zo sterk, dat alle andere personages bijna onzichtbaar lijken. Ik miste wat meer diepte over de relatie tussen Dylan en Baez, of tussen Dylan en andere personages. Of nog belangrijker : wat maakt hem tot wie hij is? Maar feiten zijn saai, het is de mythe, de legende, dat moet getoond worden. Het wat zielig straatmuzikantje dat het schopt tot universele troubadour.

Nee, A Complete Unknown is geen slechte film en uitstekend gespeeld door een erg charismatische Chalamet. Maar ik hield niet van het personage Bob Dylan (een vanuit de hoogte kijkende egocentrist) en ik hou niet van zijn gitaargekrabbel en songs die ik nooit uit elkaar kan houden. Hij raakt tot op vandaag de ziel van veel mensen door zijn teksten en dat is veel meer dan kunst. Voor het overige is hij een volledig mysterie. Het is ergens fascinerend om te zien hoe hij een gesloten boek blijft ook voor de mensen die het dichtst bij hem stonden. Het geeft hem het aura van een getroebleerde en misbegrepen man op zoek naar totale artistieke vrijheid.

Degelijke biopic met een slim gekozen titel; we komen uiteindelijk weinig te weten over de achtergrond en de motivatie van Bob Dylan, hier uitstekend gespeeld door Timothée Chalamet. De focus ligt op de beginjaren, resulterend in een fraaie finale op het Newport Folk Festival. De hele cast is top en de muziek wordt mooi en doeltreffend gebruikt. Uiteindelijk iets te vrijblijvend, maar onderhoudend en sfeervol is de film zeer zeker.

Was niet zo bekend met deze artiest. Uiteindelijk deden enkele liedjes toch een belletje rinkelen.

Nu de film zelf kabbelende een beetje vooruit. Heel veel kom je wel niet te weten over de man zelf. De cast deed het wel prima en verder zag het er wel goed uit.

Heb deze nu eens gezien, maar hoef deze niet nog eens te bekijken.

Niet echt een fan van biopics, al ligt dat vooral aan de slappe keuzes die doorgaans gemaakt worden. Want af en toe word ik aangenaam verrast zoals bij Blonde of onlangs bij Better Man, en soms kan een klassiekere opzet best werken zoals bij Elvis. Bij A Complete Unknown wordt gelukkig niet gekozen voor de doorsnee biopic die te veel wil vertellen. Er wordt gekozen voor een relatief korte periode, eigenlijk voor Dylan's echte doorbraak, en daardoor komen veel hoogte-en dieptepunten niet aan bod. Ik was op zich wel benieuwd naar de achtergronden van Dylan's korte acteercarriere, zijn wat merkwaardige bijdrage aan USA For Africa en natuurlijk die rare Nobelprijs maar dan kom je al snel in het stramien "en toen dit, en toen zo" en dat werkt dus niet.

A Complete Unknown is niet alleen dankzij de bescheiden opzet een geslaagde film, de acteurs zijn uitstekend. Chalamet is voortreffelijk in de hoofdrol, maar ook Barbaro is heel goed als Baez en Norton niet te vergeten, blijft een klasse-acteur. Over Dylan kom je nou niet heel veel meer te weten, hij blijft een beetje in nevelen gehuld, dus wie de mens achter de zonnebril wil leren kennen zal van een koude kermis thuiskomen. Hij heeft zoals zo veel artiesten een ego dat past bij zijn status, dat is wel duidelijk. Verder veel optredens, en geneuzel over wat folk nou eigenlijk is, het kwam af en toe wat koddig over, maar ik heb geboeid gekeken.

Zelden een film gezien waarin de titel zo mooi samenvalt met de inhoud als A Complete Unknown. Want aan het einde van deze film zijn we nagenoeg niets wijzer geworden van de drijfveren van de heer Bob Dylan. Wel weten we dat hij, op zijn zachtst gezegd, niet zo handig is met vrouwen. Gebrek aan empathie zouden we dat nu noemen. Maar is dat erg? Nee, wie Bob Dylan een beetje gevolgd heeft weet dat de man zich niet makkelijk laat kennen, dus het zou raar zijn als deze film een uitputtende karakterschets zou pretenderen.

Het mooie van A Complete Unknown is dat de beginfase van zijn carrière wordt verteld aan de hand van zijn muziek. En die is natuurlijk prachtig. Aangenaam zijn ook de scenes met oa Jonhy Cash, Pete Seeger en Joan Baez. Het is al vaker gezegd op dit topic: Timothee Chalamet is fantastisch. Hij kan er ook niet veel aan doen dat mij op en gegeven moment de gedachte bekroop dat Bob Dylan de muzikale versie is van Kuifje: hoe geniaal ook, zijn vrienden zijn boeiender dan hijzelf.

Deze Biopic over de wereld beroemde artiest Bob Dylan viel mij erg tegen.

Het acteer spel van Timothy Chalamet in deze rol, heeft mij niet overtuigd.

Soms te overdreven en met een soms irritante uitstraling met de gezichts expressies.

Ik vind Timothy Chalamet onder zijn niveau speelt in deze film.

Wel knap hij enigzins Bob Dylan zijn zang benaderende.

Daarintegen had ik liever dat de liedjes zelf vertolkt waren door de echte zanger, dan had ik liever de playback modus in deze film gehad voor de echte sound van Bob Dylan.

Ook de uitwerking van het verhaal is summier over het leven van deze artiest, ook dat vind ik jammer.

Verder speelt de verdere cast prima, maar nergens ook uitmuntend.

Voor mij is deze Biopic een tegenvaller.

Na "A Rainy Day in New York" keren Timothée Chalamet en Elle Fanning samen terug in deze biografische film over de carrière van Bob Dylan. Benedict Cumberbatch werd gecast voor de rol van Pete Seeger, maar moest afhaken wegens planningsproblemen. Hij werd vervangen door Edward Norton.

De oorspronkelijke titel van deze film was "Going Electric." Regisseur James Mangold had tijdens de voorbereidingen van de film regelmatig contact met Bob Dylan. De zanger gaf zowel hem als Chalamet feedback. Timothée Chalamet leerde speciaal voor de film gitaar en mondharmonica spelen. De acteur bleef drie maanden volledig in zijn rol, en hield zich afzijdig van de meeste cast- en crewleden. Tevens stopte hij met het gebruik van zijn mobiele telefoon. In totaal zong hij 40 nummers in de film. Hij werkte met dezelfde zangcoaches die Austin Butler hadden voorbereid voor zijn rol in "Elvis." Samen met "Dune: Part Two" is Chalamet de eerste acteur die in hetzelfde jaar in meerdere Oscar-genomineerde films de hoofdrol vertolkt, sinds Brad Pitt in 2011 met "Moneyball" en "The Tree of Life." De acteur kreeg een boete van 73 dollar, omdat hij op een gehuurde "Lime"-fiets naar de première in Londen was gereden om de files te vermijden. Hij parkeerde de fiets echter midden op de rode loper. Monica Barbaro nam zang- en gitaarlessen ter voorbereiding op haar rol als Joan Baez. Edward Norton bespeelde de eigen Martin 12-snarige akoestische gitaar met het kenmerkende driehoekige klankgat van Seeger. Hij was daarnaast het eerste castlid die de moed opbracht om Joan Baez om advies te vragen. Hij was geïnteresseerd in hoe Pete Seeger was, en hoe bevriend ze met hem was. Vervolgens vertelde hij Monica Barbaro dat Baez bereid was met haar te praten. Een van de adviezen die Joan Baez aan Edward Norton gaf over Pete Seeger, was dat Seeger ondanks zijn linkse politieke opvattingen in zijn persoonlijke gedrag erg conservatief was en bijvoorbeeld in het openbaar geen andere vrouw dan zijn echtgenote zou omhelzen.

Scoot McNairy heeft slechts één woord dialoog in de film. In de film wordt de ziekte waaraan Woody Guthrie leed nooit expliciet genoemd. De echte Guthrie leed aan de ziekte van Huntington. Deze ongeneeslijke, erfelijke neurodegeneratieve aandoening had hij van zijn moeder geërfd. De aandoening openbaart zich meestal tussen de 30 en 50 jaar, en veroorzaakt progressieve dementie en verlies van spiercoördinatie. Door de specifieke aard van de genetische mutatie, manifesteert de aandoening zich vaak op jongere leeftijd bij de nakomelingen van de patiënt. Guthrie overleed in 1967 op 55-jarige leeftijd aan complicaties van de ziekte van Huntington, en gaf de ziekte helaas door aan twee van zijn dochters, die beiden op 41-jarige leeftijd overleden. Een ontmoeting tussen Bob Dylan, Pete Seeger en Woody Guthrie in het ziekenhuis heeft in werkelijkheid nooit plaatsgevonden. Het ziekenhuis waar Woody Guthrie verbleef, is het Greystone Park Psychiatric Hospital. Dit ziekenhuis werd in 1876 geopend als psychiatrisch ziekenhuis volgens het Kirkbride-plan. Tijdens zijn verblijf in Greystone schreef Woody Guthrie er liedjes over, waaronder "Wardy Forty." Dit is een verwijzing naar de afdeling waar hij was opgenomen. De hoofdrolspelers hebben alle zangpartijen in de film zelf ingezongen. Alle muzikale optredens werden live opgenomen tijdens de opnames. Dit is een tactiek die regisseur Mangold ook toepaste in "Walk the Line."

Het project stond oorspronkelijk ingepland voor begin 2020, maar de aangekondigde COVID-maatregelen gooiden roet in het eten. Mangold besloot om zich op "Indiana Jones and the Dial of Destiny" te concentreren, alvorens het project nieuw leven in te blazen. Het tijdperk speelde zich per slot van rekening af in kleine clubs met veel figuranten in historische kostuums. Biografische films nemen het vaak niet zo nauw met de historische feiten omwille van artistieke doeleinden, en daarom kunnen niet alle ogenschijnlijke fouten terecht als blunders worden beschouwd. Toen Bob het publiek op het Newport Festival schokte door elektrisch te gaan spelen, riep een toeschouwer in de film "Judas!" In werkelijkheid werd deze kreet gebruikt tijdens een elektrische set in de Free Trade Hall in Manchester, Engeland in 1966. De film leidt naar het Newport Folk Festival in 1965, waar Bob Dylan tot grote verontwaardiging van de bezoekers en de folk-gemeenschap overstapte op elektrische instrumenten. In het uitgebreide boek "Bob Dylan - The Concerts: The 60's" gaf Paul Murphy echter te kennen dat Dylan de dag ervoor al een volledig akoestische set had gespeeld op het festival. Dit inclusief een unieke akoestische versie van "Tombstone Blues" die gefilmd werd, maar waarvan slechts een kort fragment bewaard is gebleven. Ondanks een soundcheck in de middag, zette de band achter Dylan bij "Maggie's Farm" in op de verkeerde tel, waardoor Dylan haastig de band omwisselde aan het einde van het eerste nummer. Daarnaast was Seeger niet zo woedend als de film suggereert. Sterker nog...Seeger stond aan de kant van Dylan. Hij stuurde hem zelfs een briefkaart met de tekst: "Bob! Iemand vertelde me net dat jij ook denkt dat ik het niet leuk vond dat je in 1965 elektrisch ging spelen. Dat heb ik zo vaak ontkend. Ik was woedend over het vervormde geluid. Niemand kon de tekst van 'Maggie's Farm' verstaan, en rende naar de mensen die de geluidsinstallatie bedienden. 'Nee, zo willen ze het,' zeiden ze. Ik schreeuwde: 'Als ik een bijl had, zou ik de kabel doorsnijden', en ik denk dat dat is wat er is geciteerd. Mijn grote fout was dat ik de paar dwazen die joelden niet vanaf het podium heb aangesproken. Ik had moeten zeggen: 'Howlin' Wolf speelt elektrisch, waarom Bob niet?' Hoe dan ook, ga zo door. Groetjes, Pete." Hoewel de film nogal afwijzend is over Peter Paul & Mary, speelde de groep een belangrijke rol in de popularisering van Bob Dylan door "Blowin' in the Wind" op te nemen en het vervolgens te zingen tijdens de Mars op Washington in 1963.

Dylan en Baez hebben "It Ain't Me, Babe" niet samen gezongen op het Newport Folk Festival van 1965, zoals in de film te zien is. Dit gebeurde tijdens het festival van 1964. De twee kregen ruzie tijdens hun tournee door het Verenigd Koninkrijk in mei 1965, en spraken bijna tien jaar lang niet met elkaar. Het personage Sylvie Russo in de film, is gebaseerd op Dylan's toenmalige vriendin Suze Rotolo. Regisseur Mangold verzocht om Rotolo's echte naam niet in de film te gebruiken. Mangold verklaarde: "Wat Bob me vertelde, was dat dit geen publiek figuur was." In een interview met Elle Fanning voor Interview Magazine in 2024, vertelde James Mangold over het moment waarop hij voelde dat de film zou slagen: "Het was in het ziekenhuis, tijdens de eerste scène waarin hij zingt. Ik heb die avond gehuild. Ik was helemaal in de wolken en dacht: 'Dit gaat ons misschien wel lukken.'" Het ging om het hele proces. We hadden alle nummers voor de film van tevoren opgenomen en we hadden perfecte, geproduceerde versies van de liedjes. Dat was een soort vangnet, want we dachten: wat als hij keelpijn krijgt? Of wat als hij de vingerzettingen op de draaidag niet onder de knie heeft? Meestal gebruiken mensen bij dit soort films playback-opnames. Maar tijdens de voorbereiding had Timothée Chalamet een enorme focus ontwikkeld en ik zag dat hij elke dag sterker en sterker werd als muzikant. En toen we op de draaidag aankwamen, was hij vastbesloten om het echt te doen. De muziekproducer en de geluidstechnici zeiden allemaal: 'Wacht even, dit kunnen we niet opnemen. We hebben een prachtige track, en als je naar iemand anders overschakelt en dan weer teruggaat naar hem, speelt hij niet in hetzelfde tempo en ontstaan er allerlei problemen.' Maar Timmy en ik zeiden: 'Nee, we gaan het zo doen.' Ik geloofde in hem, hij geloofde in zichzelf. En hij ging zitten en zong dat nummer. Het is zo'n moment waarop je als acteur zo goed moet zijn in het spelen van je personage, dat de andere personages allemaal versteld staan en denken: 'Jeetje, wat is hij goed!', en geloofwaardig overkomen. Maar hij moet ook nog rauw en ongevormd genoeg zijn, zodat hij zichzelf de ruimte geeft om te groeien in de loop van de film."

Heel toepasselijk werd de teaser-trailer uitgebracht op 24 juli 2024. Die datum komt overeen met het beroemde elektrische concert op het Newport Folk Festival op 24 juli 1965. Ter promotie van de film kondigde Levi's een capsulecollectie aan. Dit is geïnspireerd op Bob Dylan, die in de periode die in de film wordt weergegeven vaak kleding van het merk droeg. Kostuumontwerpster Arianne Phillips werkte samen met de Ierse design director Paul O'Neill aan het onderzoek en de selectie van Levi's-stukken om de originele outfits van Dylan na te maken. Gitaar-fabrikant Gibson kondigde ook een collectie aan. Dit als inspiratie op de gitaren die in de film te zien zijn. Wanneer Dylan "Song To Woody" aan Guthrie laat horen en zegt dat het een lied is dat hij over hem schreef, is dat een ommekeer in de gebeurtenissen. Het lied heette oorspronkelijk "Song To Bonnie" met veel dezelfde tekst, terwijl de melodie zelf afkomstig is van Woody Guthrie's eigen nummer "1913 Massacre" uit 1945. De Stratocaster die Bob Dylan bespeelde op het Newport Folk Festival in 1965, zou zijn achtergebleven in een privéjet waarmee hij werd vervoerd. De gitaar kwam uiteindelijk in handen van de dochter van de piloot. In de documentaire "Bob Dylan Guitar/Beatles Autographs/Frank Zappa Collage" uit 2012 werd onderzocht of de gitaar daadwerkelijk de gitaar was die in Newport werd bespeeld. Hoewel de documentaire concludeerde dat het inderdaad de originele gitaar was, sprak Dylan zelf die conclusie tegen en zei hij dat hij nog steeds het origineel bezat. De gitaar die in het vliegtuig werd gevonden, werd in 2013 bij Christie's geveild voor $965.000.

De scène waarin bezoekers zich aanmelden voor het Newport Folk Festival, werd in werkelijkheid gefilmd in Cape May, New Jersey. Dit met de gele gevel met meerdere zuilen van de Congress Hall op de achtergrond. De arena die in de film als decor voor het Monterey Folk Festival wordt getoond, is vele malen groter dan de daadwerkelijke arena op het terrein van de Monterey County Fairgrounds. Dit is te zien in de documentaire "Monterey Pop." De motorfietsfabrikant Triumph promootte de film. Dit ondanks het feit dat het 500cc Triumph T100SR Tiger-model al sinds de jaren '60 niet meer geproduceerd wordt. Als een waarschijnlijke grap ten koste van Edward Norton, zien we Dylan in de eerste scène op een Norton naar het huis van Baez rijden. Het soundtrackalbum van "A Complete Unknown" werd in december 2024 digitaal uitgebracht, en in 2025 op vinyl en cd. De vinylversie bevat 16 nummers, terwijl de cd-versie 23 nummers telt.

Zelfs als je de nummers al tienduizend keer hebt gehoord, is een van de vele bijzondere dingen aan "A Complete Unknown" het herinneren of herbeleven van het gevoel toen je ze voor het eerst hoorde. De film bevat ongelooflijke acteerprestaties, maar de echte ster van de film is de muziek. Bob Dylan was daadwerkelijk een briefvriend van Johnny Cash, en heeft zijn brieven nog steeds. Zelfs 60 jaar later zijn de teksten nog even direct, diepgaand en soms grappig.

3,5 *