Field of Dreams (1989)

Prachtige film met Kevin Costner.

De film wist mij op de een of andere manier echt te raken. Ik kreeg af en toe ook gewoon kippenvel als er een mooi moment kwam.

het verhaal begint gelijk als Costner de stem hoort en houdt ook niet weer op. Een mooi tempo wordt aangehouden als het geheel zich voltrekt. Hij moet een baseball veldje aanleggen. Waarom is tot dan nog volstrekt onduidelijk. Naarmate de plot zich ontvouwt, krijg je daar meer en meer duidelijkheid over. Nooit teveel want het blijft de hele tijd leuk en interessant om te volgen. Het hele baseball vind ik maar een saaie sport, maar gek genoeg kan het mij in sommige films erg entertainen, zo ook hier. Costner speelt weer een rol waarin ik hem toch graag zie. Hij speelt niet altijd een hele goede rol, maar hij heeft een aantal mooie rollen op z'n naam staan, waaronder in deze film. James Earl Jones doet het ook erg goed. De kleinere rollen worden ook goed vertegenwoordigd.

Een film die je heel erg raakt, en die beter word met de minuut, erg goed uitgewerkt. Perfecte acteerprestaties, en een hoop fantasie. Tja ik kan er verder weinig over kwijt, behalve het feit dat het een mooi verteld verhaal is.

4*

Vreemd hoe het met de waardering van films soms kan lopen. 4 jaar geleden, toen ik nog niet zo lang op MovieMeter kwam, zag ik deze film voor het eerste en het werd meteen een favoriet, die net buiten mijn top 10 viel. In die vier jaar ben ik de film echter een beetje vergeten. Niet zozeer de scènes, de sfeer of het plot, maar meer vergeten in de zin van dat ik hem nooit meer noem als een favoriet, een aanrader of gewoon een mooie film. Vreemd was het gisteren dan ook dat ik de film ineens aantrof in mijn dvd-collectie. Ik wist dat ik hem had, maar hij was min of meer onzichtbaar geworden. In ieder geval besloot ik hem meteen maar weer eens een kans te geven. Ik vermoedde dat het zo'n sentimentele film zou zijn die ik jaren geleden leuker zou vinden dan nu.

Dat klopt gelukkig maar half. Je zal Field of Dreams niet snel meer in de buurt van mijn top 10 aantreffen, maar hij werkt nog steeds. Is deze film sentimenteel? Een beetje, maar nooit op de slechte manier. Ik was verbaasd over hoe subtiel het verhaal grotendeels is uitgewerkt en hoe men het toch aandurfde om uitleg soms weg te laten, om de mystiek te behouden (bijvoorbeeld als Terence Mann die maïsvelden inloopt op het einde en er wordt wijselijk in het midden gelaten waar de 'stem' vandaan komt). Ik zal het zelfs zo stellen: dit is gewoon een post-Capra Caprafilm! Nou wordt die regisseur soms iets te vaak bij moderne feel-goodfilms genoemd, maar hier kom ik er niet onderuit. Het is misschien een tikkie sentimenteel, maar het heeft een hart en er is geen sprake van simpel effectbejach.

Het is ook een vrij rijke film qua thema. Mooi met name is de manier waarop gekeken wordt naar de invloed van tijd en geschiedenis op de hoofdpersonen. Mooie wisselwerking tussen de jaren '60 en '80 met name, hoe de kijk op de wereld binnen 20 jaar verandert is. En bovenal hoe honkbal in die tijd een constante factor is gebleven. Gelukkig kun je honkbal gewoon vervangen voor een andere sport, of zelfs sommige andere hobby's zoals films. De metafoor blijft overeind. Een affectie voor honkbal is niet vereist om deze film te kunnen waarderen. Ikzelf vind het een oersaaie sport.

Zo blijf ik dus nog steeds erg enthousiast over Field of Dreams, die nog altijd niet de aandacht heeft gekregen die hij verdient heeft. In Amerika is het wel een semi-klassieker, maar hier lijkt hij praktisch geen enkele status te hebben. In de categorie van magisch-realistische Hollywoodfilms behoort hij echter tot de beste klasse. Het enige wat ontbreekt is nog net dat beetje extra in de regie om de beelden zelf nog wat magischer te maken, maar Robinson levert op dat gebied ook nog aardig werk.
4 sterren blijven dik staan! Ga kijken!

Hoe meer ik er over nadenk, hoe ridiculer ik de premisse vind. Een boer uit Iowa (Costner) stort zichzelf in klaarblijkelijk een faillissement door een stuk akker te verbouwen naar een honkbalveld om daar de oude honkbalhelden uit de jaren '20 te zien spelen. Het is alsof een Friese boer zijn weiland in een voetbalveld verandert om in plaats van zijn koeien daar Abe Lenstra en zijn kornuiten bezig te zien. Tsja, dat slaat nergens op, ja toch! Hoe dan ook, wat volgt is een typisch Amerikaanse film, waar menigeen inspiratie uit kan putten. Ik vond het allemaal maar zo-zo.

Field of Dreams heeft een opmerkelijk verhaal, waar je je misschien mee door kunt laten meeslepen, maar dat gebeurde bij mij in ieder geval niet.

Het verhaal is natuurlijk een soort van sprookje, waarin de Amerikaanse droom goed naar voren komt, maar ik vond het van het begin af aan eigenlijk ongeloofwaardig. Wanneer Costner door de stem wordt aangesproken had ik meer de neiging om te lachen, dan dat ik er door mee getrokken werd.

Dat gevoel bleef mij de gehele film bij. Al die moeite voor een stelletje honkbalspelers kon er bij mij niet in. Ik vond het te slap, te sentimenteel en zoals gezegd eerder lachwekkend, dan mooi of leuk. Het is mooi dat vele mensen er wel door meegezogen zijn, maar ik kon er verder heel weinig mee.

1,0*

“If you build it, he will come.”

Fijne film. Hartverwarmend, melancholisch, vreemd, komisch, magisch... Field of Dreams heeft heel veel ingrediënten dat het tot een speciale film maakt. Costner, Earl Jones, Madigan, Liotta en de andere acteurs weten ook precies de juiste toon aan te slaan. Het gaat over honkbal en dromen die nooit zijn uitgekomen, maar het gaat ook over familie, spijt en tweede kansen. Sentimenteel? Zeker, maar in Field of Dreams wordt het nooit te zoetsappig. Op het laatst zit je met kippenvel op je armen naar de scene tussen Costner en zijn vader te kijken, omdat het oprecht aanvoelt en de regisseur hier de hele film naar heeft toegewerkt.

Echt niet mijn ding dit. Absurde magisch realistische film maar het deed me ondanks de sentimentele lading weinig. Ik had het moeilijk om me in te leven in dit verhaal van geestesverschijningen van overleden baseball spelers, van goddelijke boodschappen en tijdssprongen. Voeg er dan nog de baseball bij, een sport die me ook al niet zoveel zegt, maar altijd aangegrepen wordt als Amerikaans symbool. Nee, dit was geen film die me kon plezieren of die ook maar het minste gevoel in me wakker maakte.

Ik geloof dat deze film in Amerika een behoorlijke klassieker is, maar hier in Nederland hoor je er niet veel over. Pittig logisch, aangezien honbal echt een Amerikaanse sport is. Ik was toch wel benieuwd, hoe zo'n absurd plot zou verlopen. Een boer krijgt van een magische stem de opdracht om een honkbalveld in zijn maisakker te bouwen, waar vervolgens de geesten van overleden geroyeerde spelers komen om te spelen. Het is even lastig om er in te komen, maar elke gebeurtenis heeft weer een sentimentele lading, wat wel tot een boeiend verhaal maakt. De muziek in de film vond ik ook wel mooi.

Sommige dialogen en plotwendingen waren wel ongeloofwaardig, een stuk waar de ouders ober lsd praten met hun kind erbij, of het feit dat Ray failliet gaat vanwege het honkbalveld, terwijl die duidelijk nog gerust 50 hectare over heeft. Honkbal lijkt me op zich nog wel een boeiende sport, maar het zegt me allemaal wel wat minder dan de gemiddelde Amerikaan. Een simpele, mooie film die soms net iets te gek is, 3,5!

Uberkitsch.

Wat een compleet sentimentele, drakerig film was dit. Heeft een soort van underdog klassieker status, maar die is wat mij betreft compleet onterecht. Het leek af en toe zelfs alsof ik naar één van die melige religieuze dramatjes zat te kijken, ondanks dat de film niet echt expliciet religieus is.

Acteerwerk is echt slecht. Zowel Costner als Jones lopen er bij alsof ze voor een goedkoop TV serietje zijn opgetrommeld. Audiovisueel is het ook echt enorm dik aangezet, met een zweverige rotsoundtrack en camerawerk dat alle effect mist.

Het hele honkbalgebeuren kon me ook echt niet boeien en het fantastische element komt al ook niet tot z'n recht. Zo'n papa die een roeping heeft, wat dooie sterren ziet en het uiteraard kan bijleggen met z'n vader op het einde ... je moet er maar zin in hebben. Mnee, echt op alle vlakken een compleet wanproduct dit.

1.0*

Ai.

Field of Dreams is wederom een film die ik alleen heb gekeken omdat deze in een toplijst staat. De Empire top 500 in dit geval. En alhoewel ik die lijst nogal bedenkelijk vind, is het wel een bekende toplijst die ik graag volg. Hopelijk kan ik er op die manier nog een meesterwerkje uitpikken. Iets waar deze film niet onder valt.

Costner is een bekend acteur. Een goed acteur is een ander verhaal. In actiefilms zal hij ongetwijfeld indruk maken, maar meer subtielere cinema zoals deze film blijkt bij hem toch niet zo goed te liggen. Veel houterige dialogen, bijna geen charme etc etc. Ik schrok er eigenlijk wel van.

Verhaal stelt ook eigenlijk geen scheet voor. Doet me een beetje denken aan het verhaal van Noah, maar dan met een honkbalveld. En alhoewel de aanleg van dat veld al in het eerste half uur klaar was lijkt het de hele film lang alsof ze hem nog moeten aanleggen. Een nogal aparte constatering, I know I know, maar zo heb ik het dan ervaren.

Mierzoet, de hele 107 minuten lang. Als je daar geen fan van bent, ga je waarschijnlijk niet al te veel plezier beleven aan deze film. Veel positieve boodschapjes, sentimentele muziek en een hoge dosis clichés die niet al te kundig ontweken worden. Maar ik denk ook niet dat daar een serieuze poging naar gedaan is.

De film probeert hier en daar zo subtiel mogelijk emotie op te wekken bij de kijker, maar slaagt hier eigenlijk nooit in. Het vader-zoon moment, de verdwijningen in het maïsveld etc. Ik kan het eigenlijk maar moeilijk serieus nemen. Het kan werken, maar in dit geval werkt het gewoon niet. Tevens probeert de film op een nogal geforceerde wijze sympathieke personages neer te zetten, maar ik vond eigenlijk geen enkel personage erg memorabel helaas.

Ook soms licht komisch hoe de film met zijn verhaal omgaat. Dat moment dat het dochtertje bijvoorbeeld van de tribune valt. Het is zo plots en abrupt dat het geen enkele impact heeft. En ook wanneer Lancaster haar 1 keer overeind helpt en gelijk weer bij bewustzijn brengt voelt het geheel nogal afgeraffeld aan.

Zal vast heel leuk zijn voor de doelgroep, maar ik kan hier niet zo veel mee. Wel kan ik nog genieten van de mooie shots van het honkbalveld. Vooral s'avonds vond ik het erg mooi. Maar de gehele omgeving is dan ook mooi en daar wordt (gelukkig) regelmatig gebruik van gemaakt. Ook, omdat de film in het algemeen een positieve boodschap probeert neer te zetten, beoordeel ik het uit goede wil nog iets hoger dan ik oorspronkelijk van plan was