Smile 2 (2024)

Gisteren avond uitgenodigd geweest op de Première.

Net ervoor nog eens de eerste bekeken.

Deze film is beter dan de vorige.

Wat ze wel beide hebben zijn de vele jumpscares (na een tijdje te veel).

Maar verhaal is beter, bloederig & spannender.

Tempo zit veel hoger in deze film.

Film opent zeer goed, waar het niveau blijft vasthouden tot toch wel ook zeer goede eind scenes.

Parker Finn is nu duidelijk de horror regisseur van deze tijd.

Een film die toch wel boeiend blijft.

De opbouw in deze film is echt goed, waar de eerste toch wel moeite mee had.

Brutaal, bloederig en meeslepender dan het vorige deel.

Ook het gevoel dat er veel meer gewerkt is aan het verhaal.

Opnieuw prima camera werk, acteer prestaties ook uitstekend.

Waar ik nog twijfels had over dit deel, zijn alle twijfels volledig weg.

Want dit is veel meer dan een vervolg.

Gebeurd niet veel dat een vervolg film beter is, maar bij deze is het toch zo.

Prima film, zeker een aanrader om in de cinema gezien te hebben

Benieuwd wat we nog allemaal zullen te zien krijgen van Parker Finn

Gewoon dezelfde stijl zoals de eerste, maar dan beter.

Er gebeurd gewoon meer & een heel open einde.

Begin is wel direct vervolg op de vorige, de rest is gewoon het verhaal verder zetten.

Dus wel leuk als je de eerste nog eens bekijkt en daarna deze.

Na veel mindere horror films, doet dit wel eens deugd.

Ik vond Smile een bijzonder naargeestige en best spannende horrorfilm met een verrassend concept dat eens een keer wat anders was. En nu twee jaar later is er Smile 2, dat eigenlijk voortborduurt op het concept maar wat dus ook niet meer zo vernieuwend is als je de vorige film hebt gezien. En dus moet ik bekennen dat ik me best heb vermaakt, maar meer ook niet. Nieuwe cast, same story. Het verhaal van de bekende popster met een pittig leven vond ik niet zo heel boeiend, ze had een bepaalde irritatiefactor bij me. Het eerste uur van de film vond ik daardoor ook redelijk saai, pas in het tweede uur komt er meer pit en tempo in en krijgt het Smile-verhaal ook een paar aardige wendingen. Jammer dat het allemaal nooit heel intens spannend of eng werd.

De film kent wel een paar fikse jumpscares waar de gore ook niet geschuwd word, dat zijn wel aardige momenten maar ik had er wel meer van verwacht. De film zit me qua sfeer niet onder de huid. Ik moest trouwens wel een keer lachen, met de aanrijding in het begin waarna ze vanuit het huis ''problem solved'' riepen. Maar los van dat is de film redelijk serieus van toon en is het net als bij de voorganger een paar keer weer ongemakkelijk met gênante situaties zoals bij de liefdadigheidsspeech. Ik kan altijd wat slecht tegen zulke scènes, iets met kromme tenen. Smile 2 is best een bioscoopbezoek waard en ik denk dat er genoeg een hoger cijfer dan ik heb gegeven voor over hebben. Niet meer zo origineel, wel een prima avondje horror.

3*

Uiterst geslaagd vervolg dat in grote lijnen de inhoud van het eerste deel volgt, maar alles vooral grootser en epischer uitwerkt. Zeker het bloedvergieten krijgt een stevige duw in de rug en de intensiteit wordt in de tweede helft wat nadrukkelijker verhoogd. Naomi Scott doet het uitstekend in de hoofdrol en regisseur Parker Finn verbetert zijn visuele kwaliteiten aanzienlijk, maar de verhoogde druk gaat wel ten koste van de spanning. Buiten een aantal sterke schrikmomenten om is Smile 2 namelijk wat minder beklijvend dan de voorganger, maar biedt gelukkig genoeg vanuit de zijlijn om dat te compenseren. De afloop is voorspelbaar, maar daardoor niet veel minder leuk. Een derde hoofdstuk is met Finn aan het roer van harte welkom.

"You're not in control, I am!”

Leuk maar, wel echt een stukje minder dan zijn voorganger. Gisteravond in een redelijk gevulde zaal mogen aanschouwen, tuurlijk gilde de dames, mijn maten schrokken behoorlijk vaak van de jumpscares die deze film kent, ik vond het eigenlijk allemaal niet zo heel spannend. Toch had ik wel onwijs veel zin in deze film, omdat het eerste deel mij al erg beviel. Al was wel gewoon de vraag hoe deze film me nou ging boeien, omdat ik wederom bij dit concept wel het gevoel is dat je het onwijs snel en makkelijk hebt uitgemolken. En dat was misschien hier ook wel het geval? Al was het misschien meer dat ik het script toch wel aanzienlijk minder spannend vond. Dat hele geneuzel omtrent die optredens boeide me misschien niet, al had ik wellicht verwacht dat de film meer door ging in de trant van de eerste film.

Het begint overigens heel lekker. Ik vond die scene dat die man die Rus helemaal opensneed echt waanzinnig goed. En zo zie ik wel graag alle horrorfilms, lekker bruut en lekker bloederig, daar kan ik wel wat mee namelijk. Het zorgt er in ieder geval voor dat de film best een veelbelovend gevoel opwekt maar, misschien daardoor ook wel direct zijn eigen lat iets te hoog legt. En dat is wel jammer want, om heel eerlijk te zijn vond ik het eerste uur van de film nou niet echt bijzonder. Die lach gezichten lieten van zich afweten, en daardoor valt het allemaal misschien wel wat tegen, en dat is misschien wel het grootste probleem met deze film helaas, want ik heb meerdere mensen weg zien gaan en ook achter mij gehoord dat ze de film niks aan vonden, en dat ze het spannender hadden verwacht.

Gelukkig dat het tweede onwijs veel goed maakt. De film is wat dat betreft veel bombastischer als deel één, ik vind het manier van filmen wat hier werd gebruikt ook echt heel leuk. De opbouw duurt dus best lang, al teased de film je genoeg om het enigszins leuk te houden. Naar mate het einde vorderde je ook meer gore en horror momenten op tafel kreeg. Opzich was het verhaal wel de redder van deze film, het is allemaal niet lastig maar best leuk te volgen. Het concept blijf ik gewoon wel echt heel vet vinden, en dat is ook waarom de eerste film mij dusdanig wist te boeien, want de eerste film stol mijn hart ook op die manier.

Naomi Scott speelde echt een mooie rol, prachtige dame ook om te zien en ze deed het heel leuk. Volgens mij was dit niet een personage die wat te maken had met deel één, en ze heeft ervoor gezorgd dat we sowieso een deel drie gaan krijgen. Dus ja, zeker een geslaagde zit en een leuke film avond. Onwijs gore met vlagen, wat mij toch wel deed vermaken (en waardoor ik de film nog relatief een hoog cijfer geef), dus daar was ik aardig door gerust.

Dit zijn films waar geen vervolgen van moeten komen!

Deel 1 was geweldig en ECHT goed.

Nu dit deel valt zwaar tegen. De trailer gaf me al een lage hoop, maar nu deze in de bios gezien te hebben ben ik toch teleurgesteld.

De hele atmosfeer in deze film is niet hetzelfde als in deel 1 en klopt niet. Het concept is het zelfde maar met andere castleden.

Het einde van deze film sloeg ook drie keer nergens op.

Het verveelde ook wel een beetje, maar ook wel met spannende stukjes erin (die erg kort waren) maakte het toch wel een matige film.

Ik geef het niet meer dan 2,5 ster!

Parker Finn heeft talent. Na het fantastische eerste deel laat hij met Smile 2 wederom zien dat het geen one trick pony is. Het plot zit goed in elkaar, er zijn veel leuke visuele trucjes en hij snapt hoe een goede spannende horror gemaakt moet worden. Daardoor voelt Smile 2 niet als een goedkoop straight to dvd vervolg waar geen liefde in zit.

De trailer liet ons geloven dat we hier wellicht wel mee te maken zouden krijgen. Het zit vol jump scares, waar ik die in de film zelf beter gedoseerd vind. Parker Finn heeft geen haast met zijn films. Hij neemt rustig de tijd om je mee te sleuren in de tellende van de protagonist. Ik moet wel zeggen dat deel 1 veel meer onder mijn huid ging zitten. Dat constante ongemakkelijke gevoel ontbreekt wel in deel 2. De film leunt ook heel erg op de performance van Naomi Scott, die haar rol fantastisch neerzet. Maar toch voelt de ellende die haar overkomt iets teveel als een been there, done that. Er zit geen ontwikkeling in tov deel 1 en zo kan je eigenlijk keer op keer hetzelfde trucje herhalen als je niet met een bepaalde ontwikkeling komt. De expositie voelt net te geforceerd aan, maar je weet dat het erin moet omdat Scott's personage anders geen richting of doel heeft.

Los zitten er wel een aantal geweldkfr scènes in, vooral met die achtergronddansers in haar appartement vond ik echt briljant.

Daardoor is dit vervolg bovengemiddeld in het horrorgenre. Er zijn weinig horrorfilms films die beter zijn en in de bioscoop uitkomen momenteel. Smile 2 is een verrassend leuk vervolg. Niet zo goed als het origineel, maar dat is ook geen schande. Ik had wel een bepaalde ontwikkeling in het verhaal of de horror willen zien. Ten opzichte van deel 1 biedt het te weinig nieuws en doet het op alle fronten alles net een beetje minder. But that's okay.

WAT EEN MEESTERWERK! Echt oprecht zo’n geweldige productie en wat een beleving om dit te kijken! Dit moet je echt zien en kijk hem vooral in 4DX dan dragen de stoelbewegingen echt bij aan de scares. Maar echt wat een briliante productie dit!

Heel sterk. Horror is niet mijn genre, en de schrikmomenten doen mij meestal weinig. Maar als je tijdens een film meerdere keren de rillingen over je rug voelt lopen en letterlijk kippenvel hebt, moet je dat wel kunnen waarderen. Zeker zo goed als deel 1, zij het iets minder verrassend.

4.0

Smile for the camera

In mijn review voor het origineel gaf ik aan dat ik de kans klein schatte dat een eventueel vervolg hetzelfde niveau zou kunnen behalen. Gelukkig bleek ik hier naast te zitten! Het vervolg is namelijk nog een stuk sterker. Niet in de laatste plaats door het hoofdpersonage, haar achtergrondverhaal en de setting waarin het verhaal zich afspeelt. De demonische entiteit die haar teistert lijkt daarnaast nog onuitstaanbaarder en venijniger geworden dan voorheen, al is het wat mij betreft een raadsel dat het niet eerder gekozen heeft om een host voor een groter publiek om te brengen. Het had zich dan al veel eerder op een grote schaal kunnen verspreiden.

En buiten bovenstaand vraagstuk kwamen er wel meer vraagtekens bij mij op. Een van de belangrijkste zaken die ik mij afvroeg was in hoeverre de hallucinaties van de entiteit zouden kunnen gaan. De reikwijdte is nooit gedefinieerd, waardoor in theorie alles mogelijk was, maar het ging hier nog een stuk verder dan in het eerste deel waar hallucinaties meer kortdurend waren. Zoals Skye's vriendin Gemma, die geen contact met haar bleek te hebben opgenomen, haar moeder die zij nooit vermoord bleek te hebben en de illegale kliniek waar zij nooit gearriveerd bleek te zijn. Het is daarnaast nog maar de vraag of dokter Morris überhaupt echt was. Deze voorbeelden laten een veel grotere reikwijdte zien dan ik voor mogelijk gehouden had. Hierdoor vraag ik mij af waar het wezen uiteindelijk allemaal toe in staat kan zijn.

We zullen er vanzelf achter komen, omdat het mij onwaarschijnlijk lijkt dat er geen vervolg komt. Het slotakkoord biedt namelijk veel mogelijkheden en ruimte voor creatieve ideeën, mits wederom in de handen van een bekwaam regisseur. De vraagtekens die ik in mijn tweede alinea benoem zijn dus positieve vraagtekens omdat het de franchise ongekende mogelijkheden kan geven.

En dan heb ik nog niet stilgestaan bij de schrikmomenten. Het handelskenmerk van de glimlach is weliswaar voorspelbaar, maar de regisseur weet hier echt een aantal toffe nieuwe dingen mee te doen. Hoogtepunten zijn de dansscène in het appartement van Skye, en de confrontatie met haar vroegere zelf. Naast creepy, is dit verhaaltechnisch ook gewoon heel sterk gedaan.

De vele positieve punten zorgen ervoor dat ik de smetjes wellicht iets teveel met de mantel der liefde bedek. Zoals wanneer het wezen weer met overdreven monsterlijke stem gaat praten. Toen het “gewoon” de eigen stem van Riley gebruikte vond ik dat een stuk krachtiger omdat het subtieler is. Ook het monster in vol ornaat op het podium bestaat ook weer even net iets te opzichtig uit CGI. En even eerlijk: het is best knap om jezelf met een microfoon te vermoorden.

Ik heb dus wel een aantal kritiekpunten, maar toch; hoeveel films zijn er nu daadwerkelijk perfect en hebben niet hun eigen schoonheidsfoutjes. Smile 2 is ondanks wat aandachtspuntjes een van de beste horrors sinds jaren, die meteen een plek in mijn persoonlijke top 10 krijgt.

5,0*

Smile 2 is behoorlijk goed, maar doet toch onder voor het origineel. Editing en sound zijn opnieuw in goede handen en dat is de hele speelduur lang te merken, maar het origineel ging meer uit van suspense en huiveren terwijl Smile 2 het van de talrijke jumpscares moet hebben. Dat en veel gore. Ook goed voor mij. We worden zelfs getrakteerd op een glas-in-voetscène zoals we die niet meer gezien hebben sinds Revenge met Vincent Colombe. Ik kon het ook wel smaken dat de slotscène buiten beeld viel en de focus daarentegen op het getraumatiseerde publiek kwam te staan.

De prelude van de film is ijzersterk en het bruggetje met de eerste film is naadloos gemaakt, maar al vrij snel wordt het ook erg voorspelbaar. Van zodra je weet dat Skye een drugsverleden mee torst, valt het verdere verloop perfect te voorspellen. De pop muzikale intermezzo's zijn ei zo na te veel van het goede en doen wat denken aan Trap. Tegen het einde aan is er gelukkig een omwenteling waar je schrap van gaat zitten, waarbij de protagoniste, die deksels goed acteert, de pedalen volledig verliest. Haar gespeelde relatie herinnert aan die van Amber Heard en Johnny Depp. Ondanks een kleine en korte inzakking halverwege, blijft Smile 2 erg onderhoudend met enkele memorabele hoogtepunten zoals de choreografie in het huis van Skye en de benefietavond.

Smile 2

We volgen popster Skye Riley, die worstelt met trauma en schuldgevoelens na een fataal auto-ongeluk. Tijdens haar comeback wordt ze slachtoffer van de demonische entiteit uit de eerste film, die slachtoffers kwelt met hallucinaties en een onafwendbaar lot. Haar pogingen om de vloek te stoppen leiden tot een destructieve psychologische aftakeling en een verlies van grip op de realiteit​.

Wat mij betreft evenaarde Smile 2 zijn voorganger. Hoewel de film meer leunde op jumpscares, die overigens echt goed waren uitgevoerd, vond ik het verhaal misschien zelfs boeiender. Het visuele design, camerawerk, editing en de muziek waren bijzonder indrukwekkend en droegen bij aan de beklemmende sfeer. En die openingsscène... die zette meteen de toon!

Het absolute hoogtepunt vond ik Naomi Scott's acteerprestatie. Ze wist de emotionele worsteling met trauma, isolatie en schuldgevoelens op een manier neer te zetten die zowel kwetsbaar als krachtig was. Ik voelde echt met haar mee en als kijker wordt je volledig meegetrokken in haar hallucinaties, waardoor je zelf ook niet meer weet wat echt is.

Ik vond het einde briljant: de nadruk op de schok reactie van het publiek versterkte de impact van haar verhaal en liet veel aan de verbeelding over. Daarnaast impliceert het dat de vloek zich exponentieel zal verspreiden, omdat iedereen die haar sterfscène heeft gezien nu mogelijk het volgende slachtoffer kan worden. Een interessante basis voor een potentieel derde deel.

3,5 sterren.

Dit tweede deel van "Smile" kon niet echt een glimlach op mijn gezicht brengen (dat kon Max Verstappen vanmorgen overigens wel met zijn verdiende vierde achtereenvolgende gewonnen wereldkampioenschap in de Formule 1) en ik vond het ook niet beter dan de eerste film uit 2022.

Vlak voordat popster Skye Riley (Naomi Scott) aan haar nieuwe wereldtournee begint, krijgt ze te maken met allerlei onverklaarbare en angstaanjagende gebeurtenissen. De gruwelijke ervaringen en de druk van de roem worden haar te veel en Skye wordt gedwongen om de confrontatie aan te gaan met haar duistere verleden voordat haar leven totaal ontspoort.

De circa acht minuten durende openingsscène van de film brengt ons terug naar de gebeurtenissen rond agent Joel (Kyle Gallner), die we nog kennen uit de eerste film, waarna de film overschakelt naar Skye’s hectische bestaan als ster, waar ze zich door eindeloze verplichtingen en repetities heen worstelt, terwijl ze probeert om overeind te blijven in een wereld die haar van alle kanten onder druk zet.

Ik krijg de schijt ervan dat men tegenwoordig horrorfilms veel te lang laat duren en dat geldt ook alweer voor deze film, welke maar liefst 122 minuten (100 minuten was meer dan genoeg geweest) duurt en dat is ook weer iets langer dan de eerste film. Het gevolg daarvan is dat de film veel te langdradig is en dat is zeker het geval in de eerste circa 84 minuten, waarin de film het vooral moet hebben van een tweetal creepy fans (Iván Carlo als Alfredo en Margot Weintraub als jong meisje) en een aantal effectieve schrikmomenten qua horror. Ondanks deze schrikmomenten, ontbreekt het wel vaak aan echte verrassingen.

De structuur van "Smile 2" volgt ook hetzelfde patroon als zijn voorganger, waarbij het verhaal zich concentreert op het steeds erger wordende psychische verval van de hoofdrolspeelster. Hoewel er wat nieuwe elementen aan het verhaal zijn toegevoegd, voelt het geheel toch voorspelbaar aan, wat ten koste gaat van de spanning. Bovendien zijn sommige nevenpersonages (zoals Peter Jacobson als verpleegkundige Morris) oppervlakkig uitgewerkt, waardoor Skye’s isolement weliswaar wordt benadrukt, maar de film aan emotionele diepgang inboet.

Na circa 84 minuten werd het wel beter, enger (zoals de dansgroep die Skye achtervolgt in haar appartement), grover (zoals de gruwelijke manier waarop de moeder van Sky zichzelf van het leven berooft met een stuk glas van een spiegel) en goorder (zoals een stuk glas uit een voet peuteren), maar helaas was het einde (het wezen / demon zag er wel weer fraai uit) een domper i.p.v. een verrassing en zullen er waarschijnlijk nog meer delen volgen.

Hoofdrolspeelster Naomi Scott (als Skye Riley) doet inderdaad denken aan een soort van Miley Cyrus en Lady Gaga, maar ze kon me eigenlijk niet echt bekoren en ik leefde ook niet met haar mee. Ik vond haar juist soms irritant. Er valt ook geen naaktheid van haar te zien (wat ik ook niet verachtte), maar wel werd ze een keer gefist toen ze een hand in haar mond kreeg De beste scènes met haar zijn eigenlijk haar optredens, die vol zitten met gewaagde choreografie, hypnotiserende lichtshows en uitbundige outfits.

Naomi Scott (ze is in het echt ook een zangeres en danseres) is wel verreweg de beste actrice in deze film, want de overige cast stelde niet veel voor op misschien Rosemarie DeWitt (als moeder Elizabeth Riley) na dan. Verder was het leuk dat Drew Barrymore ook nog heel eventjes te zien was in een televisieshow, genaamd "DREW", waarin ze de gastvrouw was.

Al met al heb ik me door deze film heen geworsteld en heb ik me er ook niet echt mee vermaakt, laat staan dat ik de film boeiend of spannend vond.

Heerlijke film. Had na het eerste deel wat anders verwacht maar ook dit kwam goed uit de verf. Ik ben nooit zo van deel 1 is beter of deel 26 is slechter. Ik zie het gewoon als 2 films met een gemeenschappelijke deler. Heerlijke gore en een prima einde. Niet voor mensen die er niet tegen kunnen.

Redelijk vervolg maar verre van het niveau van deel 1. Het verhaal is een herhaling zonder enige diepgang of verrassing. De film kijkt aardig weg maar is net iets te lang waardoor sommige momenten wat taai zijn. Op zich zitten er een aantal lekkere kills en jumpscares is, maar echt heel creepy momenten zoals deel 1 die kende, zitten er niet in. Het einde is wat vreemd en draaft iets te ver door. Visueel wel erg sterk. Het acteerwerk is redelijk, maar het gillen en panikeren van Scott had best wat minder gekund en irriteert soms ook. 3.0

In mijn herinnering had ik best een goede indruk aan deel 1 overgehouden, maar bij nadere inspectie had ik daar toch slechts een 3* voor over. Ook hier heb ik me in feite goed vermaakt, maar kom ik netto op dezelfde score uit.

De opzet is wat groter door een beroemdheid als Skye Riley centraal te zetten; haar privéleven ligt sowieso onder een vergrootglas en met constant verschillende assistenten en haar moeder als manager om zich heen, is het moeten dealen met je eigen problemen (vermoeidheid, druk, isolatie, trauma en drugsverleden) al moeilijk genoeg vanwege die benauwende aandacht; het aanvechten van een kwaadaardige manifestatie die je om de haverklap van hallucinaties voorziet is daar niet zomaar in te voegen. Skye staat constant onder druk en de film hoeft daar maar kleine schepjes bovenop te doen om de adrenaline te verhogen. De openingsscène, die vooralsnog buiten Skye omgaat, zet wat dat betreft hoog in door de (ogenschijnlijke) one-take en slaat bovendien een aardig bruggetje vanuit het eerste deel.

Eenmaal in het spotlightleven van Skye gearriveerd, neemt de film helaas wat gas terug en worden we zoet gehouden met de dood van drugdealer Lewis en enkele creepy pesterijtjes die wat weinig om het lijf hebben (die glimlachende fangirl was veelbelovender in de trailer) en ik vond het jammer dat de film toch aardig vaak toevlucht nam in veelal flauwe jumpscares. De scenes die zich daarvan onthouden zijn het krachtigst, zoals de cringy speech en het dansensemble, al zijn ook dat scenes die gevoelsmatig sterker hadden kúnnen zijn. De hoge bloeddruk van de openingsscène wordt nergens echt geëvenaard.

De entiteit wordt bovendien flink wat vrijheid gegund in diens speelveld van hallucinaties en de mind control daarbinnen. Het is één ding om de werkwijze onvoorspelbaar te houden, het is iets anders om de twists onder het mom van mysterie wat gemakzuchtig naar de hand te zetten. De hereniging met hartsvriendin Gemma bekijk je vanaf het begin al argwanend, maar de lange tijd tot onthulling voelt een beetje als vals spel. Het past op zich wel in het profiel van de entiteit, die duidelijk graag met zijn prooi speelt voor het definitief toeslaat, filmtechnisch doet het eerder flauw aan. Zo zijn er hele scenes en personages die wat gemakzuchtig onder het kopje ‘waanbeeld’ weggemoffeld kunnen worden.

Leuk, vermakelijk, bijtijds goed gefilmd en in bepaalde opzichten een duidelijk schepje bovenop het eerste deel maar niet zonder in bepaalde valkuilen te stappen of de toevlucht te moeten nemen tot opzichtige plot devices. Mocht dit uitgebouwd worden naar een franchise, zou ik voor deel 3 graag een compacter verhaal zien. 3*

Verschrikkelijk omg. Echt zo’n Evil Dead vibe.

Naomi Scott acteerde goed, maar bah wat een Gen-Z film. Die vriendin van haar ook, jeetje wat slecht.

In de laatste 20 minuten barstte het hele theater in lachen uit. Wie heeft dit bedacht?

Een jaar nadat ze onder invloed een auto-ongeluk veroorzaakte waarbij haar vriend [Ray Nicholson] om het leven kwam, bereidt popster Skye Riley [Naomi Scott] zich voor op een comeback. Onder druk van haar moeder [Rosemarie DeWitt] en manager [Raúl Castillo] verbijt ze de fysieke en mentale pijn die ze voelt om de loodzware repetities door te komen. Om de pijn te bestrijden, vraagt ze hulp aan Lewis [Lukas Gage]. Die slaat in Skyes bijzijn volledig door en na een sinistere glimlach maakt hij een einde van zijn leven. Volgens de overlevering (zie Smile) is de verantwoordelijke demon nu overgegaan naar Skye die dan hooguit nog een week kan overleven en zich ondertussen steeds grilliger gaat gedragen. Skye weet dat ze hulp nodig heeft, maar niemand lijkt haar serieus te willen nemen. Superieure sequel met een scherpe satirische ondertoon en een overdonderende acteerprestatie van Scott.

Ambitieuze sequel die helaas veel te lang doorzeurt, toewerkend naar een waardeloze finale. Jammer, want het begin is ijzersterk en in het eerste uur zitten veel werkelijk doodenge scenes, knap in elkaar gezet door regisseur Parker Finn. Naomi Scott is uitstekend in de hoofdrol maar zij kan niet voorkomen dat haar getergde personage op gegeven moment wel erg vermoeiend wordt, net als de film om haar heen.

Dit is een grote studio-horrorfilm. Een deeltje twee, waarbij de productie van de film zelfs is verbeterd ten opzichte van dan de eerste, maar het kampt met exact dezelfde problemen als zijn voorganger. Het grootste probleem; een grijns die elke twintig minuten op het scherm verschijnt gepaard met een luid volume, middelenmisbruik en scheldwoorden zijn niet bepaald iets engs....Want nadat een popster een dodelijke hoeveelheid Voss-water heeft ingenomen, begint ze gekke visioenen te zien van mensen die naar haar glimlachen. Er zit hier misschien wel een gemiddelde film verborgen maar dit vreselijk ongeïnspireerde script werkt niet door de toch al te lange looptijd. Daarin kan ook flink geschrapt worden; die scène met Drew Barrymore is overbodig en eigenlijk ook gewoon tenenkrommend, het daarop volgende liedje/dansje is eveneens maar vulsel en die flashbacks naar het auto-ongeluk zijn niet nodig. Tja de film is wel iets beter maar nog steeds niet iets wat ik graag ziet, voor een ieder die van makkelijke jump scares houdt en het niet erg vindt dat het simpelweg verder een herhalingsoefening is...

Goeie film waarin een populaire popzangeres na een dramatisch jaar terugkeert in de schijnwerpers. Uiteraard kon een vervolg niet uitblijven. En gelukkig doet deze film niet onder voor het eerste deel. Een ander hoofdpersonage en een andere setting. Visueel een behoorlijk stijlvolle horrorfilm en zeker niet alleen vanwege het fraaie camerawerk hier en daar. Wat aan de lange kant, maar Naomi Scott weet de film prima te dragen.

Wat een vreselijke vervelende film, smaken verschillen duidelijk. Dit was één van de slechtste films die ik dit jaar gezien heb.....

Dit tweede deel deed niets onder voor het eerste deel. Met name het acteerwerk van de hoofdrolspeelster was een lichtpuntje in deze film. Erg goed en zeer overtuigend! Daarnaast hing er de gehele film een 'creepy' sfeertje, wat voor voor een naar onderhuids gevoel zorgt... en dat is een goed teken bij zo'n film. Ja, prima film met dito sfeer.

Regisseur en schrijver Parker Finn maakt met Smile 2 het vervolg op zijn speelfilmdebuut Smile. De hit uit 2022 deed denken aan films als The Ring (2002) en It Follows (2014). Films waarin het kwaad als een virus van de ene persoon naar de andere overwaait. Eenmaal geïnfecteerd is het bijna onmogelijk de duivelse infectie weer af te schudden. Samen met de sfeer was het dramatische aspect wat mij betreft het sterkste punt van Smile. De protagonist was een vrouw met zichtbare psychische wonden die zich op de weg terug naar herstel geconfronteerd zag met controleverlies door geïnfecteerd te worden met het kwaad. Die aanzet was niet origineel maar wel interessant. De uitwerking echter oppervlakkig en gemakzuchtig gevuld met schrikeffecten. Uiteindelijk vond ik Smile een middelmatige horror die gemakzuchtig in elkaar steekt en tijdens de lange speelduur verzuimt om diepere lagen aan te boren.

In Smile 2 wordt een volledig nieuwe setting met volledig nieuwe personages gepresenteerd. Op zich een goed idee om er fris tegenaan te gaan. Helaas zijn de personages niet erg interessant. Een populaire popartieste die herstellende is van een depressie en een comeback plant. Een moeder die haar zingende dochter als een marketingobject behandelt. En een onderdanige en opgewekte assistent die expliciete vrouwelijke trekjes heeft waarmee de spot wordt gedreven zodat de kijker even kan bijkomen van alle horrordreiging. Hoewel de film op het horrorvlak een paar aardige visuele dingen laat zien, valt het met de duistere dreiging trouwens erg mee.

Het is vooral een fijne sinistere sfeer die ontbreekt. Zo’n fijne beklemmende sfeer waarin je wordt ondergedompeld. Zo’n sfeer die samen met boeiend onderliggend drama een fijne bodem vormt waarop de horror kan gedijen. Die sfeer is niet aanwezig. Een boeiend drama evenmin. De film is blijkbaar te kort om de personages van een diepzinniger achtergrond te voorzien. Het trauma waar de zangeres het zo moeilijk mee heeft, wordt in een lawaaiige scène afgehandeld en opgesierd met wat clichématig gedoe omtrent zelfvernietiging en een doodswens. Ook de koele band die bestaat tussen moeder en dochter wordt niet verklaard. De verwaarloosde vriendschap met haar beste vriendin vergaat het evenzo. Laat ik het zo zeggen. Elementaire zaken die bijdragen tot een empathische houding tot de personages ontbreken in de film met als gevolg dat het mij eigenlijk niets kon schelen wie wat overkwam. Ik voelde het niet. Het interesseerde me niet.

Smile 2 doet niet onder voor het eerste deel. Smile 2 is eveneens een teleurstellende film. Zielloos. Sfeerloos. Zonder suspense. Zonder prettige spanningsboog. Het hele gebeuren vindt plaats in een atmosfeer waarin een enge lach amper impact heeft en een jumpscare amper enig schrikeffect sorteert. Een atmosfeer waarin vlak vormgegeven personages leven die strooien met oninteressant tekstmateriaal. Niet boeiend. Een enkele scène boeit. Een enkel horrormoment brengt iets meer teweeg dan een achteloos schouderophalen. Voor een film die ruim twee uren duurt, is dat wel erg weinig.

Dit is een goede film, maar met 2 kanttekeningen.

Ten eerste is deel 2 niet meer origineel, vanwege het sterke eerste deel.

Het einde gaat een beetje te 'over de top'. Dat is jammer.

Verder speelt Naomi geweldig goed. Ook is de film soms creepy en eng.

De lengte van de film stoort niet, omdat het interessant blijft, tot het einde......

Het einde is echt jammer, dat had beter gekund.

Smaken verschillen nu eenmaal want mijn beleving is toch redelijk positief. Dat de film minder sterk zou zijn dan het het eerste deel stond eigenlijk al in de sterren geschreven want het origineel gegeven is weg. Je weet als kijker wat je kan verwachten wat de spanningskracht sowieso al zal verminderen. Maar toch zijn er heel wat positieve punten in de film aanwezig. Om te beginnen ligt de focus vooral op de beleving en de wereld rondom het hoofdpersonage in een glamourwereld en niet zozeer constant op de kwade identiteit. Deze is wel voortdurend aanwezig, maar de focus ligt ook op het hoofdpersonage wat betreft de glamour, de druk, gebruik van drugs en constante begeleiding van haar moeder. Goed opgebouwd en vooral prima gespeeld door Naomi Scott. Ook de locaties, de knappe beelden en het camerawerk zijn pluspunten. Er is constant een naargeestige sfeer aanwezig in de film. Het monster wordt naar het einde toe ook prima in beeld gebracht. Er zitten ook heel wat gore scènes in de film en ook een paar zeer effectieve creepy scènes. Hoe meer ik nu over de film schrijf, hoe meer de film in waardering lijkt te stijgen. Maar het overwegend gebruik van fantasie en werkelijkheid is er wat teveel aan. Vooral in het laatste half uur krijg je daardoor wel een paar verrassingen, maar het werkt niet helemaal. Vooral wanneer ze toch besluit neemt om zich te laten opnemen door een vreemde man die het idee heeft om haar in te slapen en kort nadien terug levend te brengen. Het slot zelf is wel goed en eigenlijk niet verrassend want dit zie je toch ook van ver komen gezien de bedoeling van de kwade identiteit. 7,5/10

Gezien op SkyShowtime. Beetje matig vervolg op het verrassend goede eerste deel. Begon aardig, maar vloog al snel uit de bocht en je had geen idee meer wat nou de werkelijkheid was. Daarbij duurde de film ook nog eens veel te lang.

Less is more, hou het simpel, net als deel 1. Ook minpunt vond ik de doelgroep, die duidelijk gericht is op de Gen-Z generatie net zoals Alien Romulus van datzelfde jaar. Hoop hysterisch geschreeuw en straattaal.

Omdat elke film wel een vervolg krijgt, is er ook deze Smile 2. Wat meer van het zelfde al is het qua verhaal een rommeltje, maar dat wordt goed gemaakt door de horror. Sommige scènes zijn best goed gedaan met de nodige jump scares. En vooral Naomi Scott zet een heerlijke rol neer. Ze draagt zonder probleem deze film, die verder toch wat op losse schroeven staat. Een filmmaker met veel losse ideeën zonder er echt een goeie film van te maken.

Hoewel velen zeggen dat Smile 2 niet kan tippen aan het eerste deel, kon ik dat zelf moeilijk vergelijken omdat het al te lang geleden is dat ik deel 1 zag. Wat ik wel weet: ik heb me prima vermaakt. Naomi Scott levert sterk acteerwerk en het is tof om te weten dat ze zelf ook bijdroeg aan de muziek en teksten. De film speelt goed met wat echt is en wat niet, wat zorgt voor constante spanning en twijfel. Sommige scènes zijn verrassend grappig, maar andere (zoals die naakte man Alfredo in haar huis die uit het niets op haar af stormt in het donker) bezorgen je echt de rillingen. Al met al: creepy, stijlvol en goed gemaakt.

Smile 2 heeft al sinds zijn release enige hype veroorzaakt. Na het middelmatige eerste deel was ik niet per se dolenthousiast over een vervolg maar hier zijn we dan...

Deze film is duidelijk een verbetering in vergelijking met zijn voorganger. De personages zijn ten minste goed uitgewerkt en er wordt oprecht geprobeerd iets nieuws te doen. De film ziet er dik in orde uit en de algemene regie is degelijk genoeg. Enkele 'nieuwe' gezichten in Hollywood waarvan ik uitkijk wat hun volgende projecten zullen zijn zitten in deze cast samen en doen algemeen hun best. Ray Nicholson, Kyle Gallner en Lukas Gage zijn drie acteurs die ik recentelijk erg graag zie spelen. Ook Naomi Scott is erg sterk in haar rol als getormenteerde zangeres met een zwart verleden.

Al deze positieve punten vallen in het niet als ik het grootste probleem van de film bespreek: het is gewoon niet eng. De entiteit van deze franchise is nooit angstaanjagend of zelfs verrassend. Scares zie je van mijlenver afkomen en zijn te repetitief. Met een speelduur van 127 minuten zijn de spannende scènes ook te ver uit elkaar verspreid. Naar het einde toe waren er net wat te veel plotwendingen om mij het te doen boeien dus ik was ook blij dat het dan gewoon gedaan was.

Technisch erg sterk maar helemaal niet eng of zelfs spannend.

3*