Smile 2 (2024)

Smile 2 heeft al sinds zijn release enige hype veroorzaakt. Na het middelmatige eerste deel was ik niet per se dolenthousiast over een vervolg maar hier zijn we dan...

Deze film is duidelijk een verbetering in vergelijking met zijn voorganger. De personages zijn ten minste goed uitgewerkt en er wordt oprecht geprobeerd iets nieuws te doen. De film ziet er dik in orde uit en de algemene regie is degelijk genoeg. Enkele 'nieuwe' gezichten in Hollywood waarvan ik uitkijk wat hun volgende projecten zullen zijn zitten in deze cast samen en doen algemeen hun best. Ray Nicholson, Kyle Gallner en Lukas Gage zijn drie acteurs die ik recentelijk erg graag zie spelen. Ook Naomi Scott is erg sterk in haar rol als getormenteerde zangeres met een zwart verleden.

Al deze positieve punten vallen in het niet als ik het grootste probleem van de film bespreek: het is gewoon niet eng. De entiteit van deze franchise is nooit angstaanjagend of zelfs verrassend. Scares zie je van mijlenver afkomen en zijn te repetitief. Met een speelduur van 127 minuten zijn de spannende scènes ook te ver uit elkaar verspreid. Naar het einde toe waren er net wat te veel plotwendingen om mij het te doen boeien dus ik was ook blij dat het dan gewoon gedaan was.

Technisch erg sterk maar helemaal niet eng of zelfs spannend.

3*

Minder eng dan het eerste deel, een paar enge stukjes daar gelaten zoals de dansgroep die haar in haar luxe appartement volgt.
Naomi Scott acteert maar matig, wel leuk voor haar dat ze zelf de liedjes zingt en haar eigen choreografie kon maken.
Af en toe lijkt de film op een promotiestunt voor haar zangcarrière en reclame voor het peperdure VOSS water.
Het spannende einde met de poging om in de koeler haar hart te doen stoppen, wordt opeens onderuitgehaald door een flauw gevalletje van het was allemaal maar in haar verbeelding.
Ook het belachelijke cgi monster is behoorlijk flauw en ziet er erg fake uit.

Als anderen in jouw huid willen kruipen. Op voorhand stond het uitgangspunt van een vervloekte superster me wat tegen, maar 'Smile 2' (2024) heeft er duidelijk plezier in om de muziekwereld lekker vilein op de hak te nemen. Ik zou zelfs zeggen dat de horror van het superster zijn essentieel is voor deze sequel. De onmenselijke hoge druk. De onvoorspelbaarheid van fans. De media-aandacht voor verslavingsproblematiek en de wens om engelen te zien vallen. Misschien is dit nog wel enger dan de occulte entiteit die zich in het lichaam van de hoofdpersoon probeert te wurmen. Ook een heerlijke rol van megaster Skye Riley (Naomi Scott) als een soort mengeling van Lady Gaga, Taylor Swift en Miley Cyrus. Je krijgt toch wel medelijden met haar, terwijl de film haar niet spaart als veeleisende diva in een wereld waarin het moeilijk is om oprechte menselijke contacten op te bouwen. Een tikkeltje voorspelbaar is 'Smile 2' (2024) overigens wel, zeker omdat we inmiddels weten hoe de grimlachende demon te werk gaat.

Vrij degelijke horrorfilm ook wel, ook de mix met muziek (al is dat vrij beperkt) is leuk en zie je niet zo vaak. Naomi Scott vond ik op zich de film goed dragen, zeker niet makkelijk. Soms misschien iets of wat over the top maar goed ja paranoia in deze film is ook niet ver zoek natuurlijk. Behoorlijk lang voor het genre maar het hoeft niet altijd kort te zijn. Smile 2 heeft ook een andere sfeer als het eerste deel lijkt mij. Ik moest ook even denken aan The Substance op een gegeven moment.