The Substance (2024)

Nou nee. Het is niet *gewoon een geboorte*.

Het is een jongere kopie van jezelf die uit je rug kruipt. En die is dan precies ook net van de leeftijd die handig is voor het verhaal. Bijvoorbeeld niet 44 jaar, of 12 jaar, maar net zo begin twintig of daaromtrent. Zo slaapverwekkend goedkoop vond ik dat.

Er zit gewoon te weinig schrijftalent in deze film.

Het is ook geen proza. Op audiovisueel vlak is Fargeat gelukkig wel beresterk.

Verder rot voor he dat die stok er nog zit.

Geen idee van die stok, maar je moet je er maar druk om maken. Natuurlijk vereist elke film schrijfwerk. Elke film begint met een scenario.

Misschien als je het benadert als satire. Het neemt een loopje met realisme, gebruikt excessen om een portret te schilderen en die overdaad dient met een glimlach van herkenning aanschouwd te worden ook al heeft het nog altijd wel iets zinnigs te zeggen over iets scheefs in onze maatschappij.

Ja, nou ja, zo had ik het eigenlijk al benaderd. Ik probeer me komend weekend - als het er van komt - vooral te focussen op de verhaalontwikkeling. Want dat vond ik ook niet al te best. Die stukken met bijvoorbeeld die buurman, dat was me echt te kinderachtig, die moet ik in mijn beoordeling niet meenemen dan.

Uiteindelijk is de kans best groot dat ik er weer niet heel veel aan vind, maar dan is dat maar zo. De film is te groot om niet een tweede kans te geven. En als het dan niet aan mij besteed is, maar wel aan miljoenen anderen, dan heb ik daar natuurlijk vrede mee. Dag later weer andere films om te ontdekken.

Nee, elke film begint met een Idee! Zijn ook zat films die gemaakt worden/zijn zonder scenario.

Toch lees ik je veel kritiek hebben op het realisme of de logica van de film. Denk dat je er meer van geniet als je dat loslaat.

Het realisme is me niet zo het punt, de geloofwaardigheid wel, en de logica zeker. Ik kan weinig met films zonder interne logica. Dat is dan iets van mij, maar ik ben natuurlijk vrij de film daar op te beoordelen. Enfin, we gaan zien. Ik heb de film voor zondag gepland, maar misschien ga ik rond die tijd nog liever voor een derde keer Joker Folie á Deux zien. Dan wordt het een dag of wat later. Een tweede kijkbeurt blijft in de planning zitten.

Maar een film als deze geeft jou toch de (interne) logica waar je het mee moet doen? Dus natuurlijk is haar wedergeboorte de ideale leeftijd voor dit verhaal, want dat is het verhaal dat het wil vertellen.

Dat is niet wat ik onder logica versta, maar ik moet het er inderdaad mee doen. Het bepaalt wel voor een deel mijn waardering voor deze film, maar daar moet de film het maar mee doen.

De thematiek en motieven van de personages zijn herkenbaar en uit het leven gegrepen, maar de ontwikkeling van het verhaal speelt zich af in een extreem absurde en overdreven realiteit. Ik begrijp niet waarom we dit in een superheldenfilm zo makkelijk accepteren, terwijl het bij deze film zo moeilijk blijkt. Je kunt struikelen over het feit dat de kloon precies de juiste leeftijd heeft, of dat de cyclus exact (tot op de minuut) 7 dagen duurt, of dat er op billboards een evenement wordt aangekondigd zonder vermelding van een zender, maar niets hiervan staat haaks op de fantasiewereld die hier is gecreëerd.

Ik zie niet in waarom het verkrijgen van superkrachten door een beet van een radioactieve spin makkelijker te accepteren is dan het baren van een kloon door middel van een groen goedje. Vereisen beide scenario's niet dezelfde mate van suspension of disbelief?

Dat Elizabeth in de eerste momenten van de film voor een gesloten damestoilet staat en alleen bij de herentoiletten terecht kan, is een metafoor die velen lijkt te ontgaan. Misschien wordt dit overschaduwd door de meer aanwezige, minder subtiele symboliek die door de film heen bijna geforceerd aanvoelt.

Ik wil de film niet diepgaander maken dan hij is, maar ik vind ook niet dat we hem op de verkeerde criteria moeten beoordelen. Dat de kern van het bezwaar draait om geloofwaardigheid, logica en realisme, is eigenlijk nog absurder dan de film zelf.

superheldenfilms zijn ook mijn passie niet, dus ik voel me niet aangesproken door jouw (op zich heel terechte) opmerkingen.

Je hebt zelf een superheldenfilm op 1 in je top 10 staan. Leg mij maar eens uit hoe het kan dat in de openingsscende de muziek doorspeelt terwijl de muziekanten de studio en hun instrumenten verlaten hebben. Hoe kan een baby nu van hout zijn of vliegen? Slecht schrijfwerk?

Wat wil je nou? Dat ik een fantasy ga uitleggen als een superheldenfilm? Wil je echt Annette proberen te poneren als 'superheldenfilm'

Je kunt ook gewoon een discussie aangaan hoor. Soms sta ik daar best open voor. Maar fuck off met deze flauwekul zeg.

Het is niet dat ik deze film, The Substance, als superheldenfilm wegzet. Wel even goed de discussie blijven volgen, basmans.

Superheldenfilms zijn ook fantasy, dus waarom zou het omgekeerde niet kunnen? Annette heeft toch gewoon bovennatuurlijke krachten…

Overigens kun je The Substance ook het label fantasy meegeven. Ook hier hebben we te maken met bovennatuurlijke zaken. De kliniek is in wezen een soort Godfiguur dat leven schenkt.

Mijn punt is dat de film gewoon iets anders beoogt, dan waar jij het op afrekent.

Juist wel. Een regel kan prima zonder uitzondering bestaan, een uitzondering kan echter nooit zonder regel bestaan. Want waar is die uitzondering dan een uitzondering op? Op het moment dat er dus een uitzondering is bevestig je daarmee per definitie en automatisch de regel.

Verder eens met een groot deel van je kritieken hier overigens.

^Klopt.

Als een uitzondering wordt erkend, wordt er eigenlijk gezegd dat er een algemene regel bestaat. Bijvoorbeeld: "Parkeren is verboden, behalve op zondag." Hier bevestigt de uitzondering op zondag dat er normaal gesproken een parkeerverbod geldt. In deze context versterkt de uitzondering juist de aanwezigheid van een regel.

De interpretatie van Graaf is ook mogelijk; dat is dan de letterlijke en niet de traditionele betekenis. Bijvoorbeeld, als er een regel is dat "alle vogels kunnen vliegen" en je toont een pinguïn (de uitzondering), dan ontkracht dat de regel omdat pinguïns niet kunnen vliegen.

dat een uitzondering niet kan bestaan zonder een regel, betekent niet dat de uitzondering de bevestiging van de regel is.

Maar het is hier geen filosofiemeter, dus laat ik het hierbij

Het Death Becomes Her van 2024. Deze film spookt na het zien al dagen door m'n hoofd. Is het indrukwekkend , shockerend of vulgair? Allemaal.

Ik begreep alleen het concept van The Substance niet. Waarom zou je een injectie doen om elke andere week je bewustzijn kwijt te zijn om een andere individu dat uit jezelf komt én een enorm litteken achterlaat, z'n gang te laten gaan? Laten we eerlijk zijn, de zin You Are One die steeds herhaald wordt, is eigenlijk niet geheel waar; Elizabeth (of welke eerste gebruiker dan ook) heeft er totaal geen baat bij om de injecties te nemen, zij heeft er echt helemaal niets aan, alleen last van onderhouden. Dat zou wel het geval zijn als Elizabeth in vol bewustzijn gebruik kon maken van een jonger lichaam en tijdelijke identiteitsverandering. Dat had ik een stuk interessanter gevonden. Maar dat is niet het geval. Ik vind dat toch best een grove fout, er is geen logica in het gebruik van de substance. Maar gezien de metaforische bedoeling van de film, zal daar wel overheen gekeken moeten worden.

Beest van een film.

Fantastisch geschoten ook.

Een film met 2 kanten. Positieve punten zijn het camerawerk en in algemene zin het verhaal van de film. Ook leuk om Demi Moore weer eens te zien. Wat ziet die er nog goed uit op 61e !! en dan bedoel ik niet eens haar verjongde versie

Nadeel vond ik dat de film je wel erg veel de symboliek door de strot wilt duwen : Dat met de eieren en de walk of fame ster was prima, maar om dan telkens weer de rits van de rokken in beeld te nemen, of de ingezoomde scènes met o.a. die vlieg werd het me wat teveel.

Tegen het einde van de film werd het allemaal wel wat erg onrealistisch en zelfs lachwekkend Maar dat was waarschijnlijk ook de bedoeling van de regisseuse.

Had de film uiteindelijk een iets meer serieuzere inslag gehad, dan had het zeker hoger gescoord bij mij.

IJzersterke horrorfilm. Het verhaal zit mooi in elkaar en snijdt een actueel thema aan. De opbouw is goed en de film werkt langzaam aan naar een spetterende climax. Tot die tijd is het genieten van visueel en geluidstechnisch sterke scènes. De manier van filmen gecombineerd met soms overdreven hard geluid versterkt de smerigheid. Zelf het eten van olijf of garnaal voelt als een horrorscene aan. Ook de make-up en CGI zijn van hoog niveau. Het acteerwerk is eveneens zeer goed. Heerlijke film. 4.5

Niet aan mij besteed. Goor om het gore. Mensen zullen het cult vinden, maar ik vind het pure wansmaak.

...

Wat een film.

Ik ga hier binnenkort in de herfstvakantie weer heen, kijk daar erg na uit/tegenop, maar ik laat die kans niet liggen. Ik ben blij dat ik vorige week The Fly heb gezien, duidelijke overeenkomsten.

The Fly walked so The Substance could run. (Letterlijk en figuurlijk )

Interessant probleem mondt uit in iets als een kruising tussen the thing, evil dead en the elephant man. Weinig memorabel verder maar misschien zie ik iets niet, zou kunnen...

Goede drama/horror film met een uitstekend acterende Moore en Qually en Quaid, die zijn rol heerlijk dik aanzet in deze toch wel bizarre film, want in vredesnaam: wie bedenkt zoiets? Dat gezegd hebbende heb ik me altijd verbaasd over de "houdbaarheid" van de dames in de showbusiness. Het lijkt of zij niet ouder mogen worden, terwijl de mannen volgens de critici dan "mooi oud worden" of "rijpen". Er is een kleine omwenteling aan de gang de laatste tijd, maar nog steeds minimaal. Deze film giet daar een heerlijk over de top saus over en dit resulteert in een vindingrijke film, waar ik ademloos naar heb zitten kijken. Hij had hier en daar wat korter gekund, maar in het algemeen heb ik wel genoten van deze krankzinnige film. Qua bloed score overtreft hij nog steeds "Braindead" van Peter Jackson niet, maar het zit dicht in de buurt. Niet voor mensen met zwakke magen. Vier sterren.

P.S. Quaid vond ik soms iets weg hebben van Gerard Joling....

Ik moest eerder aan Carlo Boszhard denken.

Super geweldige film totaal verbazend naar zitten kijken. Nou snap ik waarom mensen de zaal hadden verlaten na zien van de film super goor natuurlijk.

Ik vond Demi Moore en Margaret Qualley geweldig hun rol spelen. De verhaal vond ik makkelijk te volgen, en vooral super spannend van begin tot einde zat er helemaal in.

Wat een godsgruwelijk lekkere filmbelevening was dit zeg. Ik kan ontzettend veel pluspunten noemen, maar wat me vooral opviel was het audiovisuele gedeelte. De geluidseffecten waren echt weergaloos. Coralie Fargeat regisseert haar films met het zelfvertrouwen van een regisseur die al 50 jaar films maakt. Het tempo, het kleurgebruik, het camerawerk, de geluidseffecten, de locaties, en uiteraard de make-up/speciale effecten/kostuums. Fargeat heeft ook iets met bloederige finales (een understatement). Revenge was bloederig, maar deze (op Carrie geïnspireerde finale) ging nog een stuk verder. Het acteerwerk was ook subliem. Demi Moore krijgt terecht alle credits, maar Qualley doet niet voor haar onder. Sterker nog, in het tweede gedeelte neemt Qualley de film over.

De zwakte van de film, en waarom het geen meesterwerk is, ligt in het script. Twee dingen:

1. Waarom zou je aan dit project meedoen als je bewustzijn niet mee transporteert naar het jongere lichaam? Elisabeth ligt op de grond en Sue is een heel ander persoon. Waarom doe je mee aan dit riskante project? Volgens mij was het ook van te voren duidelijk en heeft Elisabeth er geen probleem van gemaakt. Heel vreemd.

2. Sue (the Matrix) kan wel heel makkelijk de regels aan haar laars lappen zonder (in eerste instantie) dat ze wordt tegengehouden of dat er gevolgen voor haar zijn. Je vraagt je af hoe vaak dit al is gebeurd en hoe deze organisatie in hemelsnaam kan blijven bestaan als het zo makkelijk is voor The Matrix om lekker te doen wat je wil.

Maar goed, niet te veel nadenken en gewoon genieten van al het moois wat Fargeat weet te creëren met deze film.

Ik denk dat het vooral de wanhoop van Elisabeth benadrukt. Dat het ongeloofwaardig is, staat buiten kijf, want zelfs als ze zou transporteren naar het jongere lichaam, zou het risico nog steeds veel te groot zijn. De manier waarop ze met het bedrijf in aanraking komt, de locatie waar ze het goedje kan ophalen (je zou denken dat niemand daar naar binnen gaat), en dan is het ook nog eens een groen, ongetest middel dat iets bovennatuurlijks belooft en dat je middels een injectie moet toedienen. Nee, het risico dat ze neemt en de geloofwaardigheid van haar keuzes moet je denk ik voor lief nemen. Je moet accepteren dat ze bereid is om alles te doen wat nodig is, anders ben je snel klaar, vrees ik.

Bovendien is het voor het verhaal juist interessanter dat ze niet meeverhuist naar het jongere lichaam. Dit opent de deur naar het conflict tussen de twee, en laten we eerlijk zijn, we willen geen film kijken waarin alles vlekkeloos verloopt! Het is een visualisatie van een innerlijke strijd die zich manifesteert in twee personen, hoewel ze één zijn.

Dit lijkt me een terecht bezwaar, want ook ik kan me niet voorstellen dat het een schaalbaar businessmodel zou kunnen zijn. Maar ook hier moet je denk ik accepteren dat er een realiteit bestaat waarin zo'n bedrijf bestaansrecht heeft. Tegen de tijd dat Sue de regels begint te overtreden, heb je al een heleboel moeten accepteren. Bovendien wordt er nergens over geld gesproken; je hebt geen idee van de opstartkosten of abonnementsprijzen, simpelweg omdat dit niet relevant is voor het verhaal.

Het is een kwestie van suspension of disbelief, zoals je dat bijvoorbeeld ook moet hebben bij John Wick. Blijkbaar bestaat er in die wereld een hele gemeenschap van huurmoordenaars, compleet met eigen hotels en munteenheden. Het heeft weinig zin om te blijven hangen bij vragen die eisen dat het verhaal plaatsvindt in onze realiteit, want dat is simpelweg niet het geval.

Doe ermee wat je wilt; het zijn maar dwalende gedachtenkronkels van een geobsedeerde fanboy die graag wilt dat er niets mis is met de film waar hij zo van heeft genoten. Ik ben eigenlijk al blij dat je een toffe kijkervaring hebt gehad.