The Substance (2024)

Maar op welk vlak klopt de innerlijke logica hier dan niet?

Ik was juist in de veronderstelling dat haar bewustzijn ook overgaat zodra ze op haar kloon overgaat. Dus het is daadwerkelijk Elisabeth die tussen beide versies van zichzelf hopt. You are one. Maar de consequenties van haar acties komt ze pas onder ogen nadat ze weer terug geswitcht is. Dan pas hoeft ze ermee te dealen. In haar jongere vorm kan ze doen alsof het niet bestaat.

We weten allemaal hoe erg het gesteld is met liberal Hollywood en de muziekbusiness: geen seks- of drugsfestijn laten ze aan zich voorbijgaan. Het is de wereld van Weinstein, Epstein, P Diddy en vele anderen: bij die moraalridders thuis lijkt het wel een Perzisch hoerenkot waar meisjes als kaneelkoekjes over de toonbank gaan. Hun hele businessmodel is gericht op de objectivering van het vrouwenlichaam. Er is nauwelijks nog verschil tussen een hedendaagse muziekclip en het betere pornowerk op internet. Het werd dan ook hoog tijd dat dit eens op de korrel genomen werd, moeten de makers van het flashy en met neon overgoten The Substance gedacht hebben. En we weten hoe kunstenaars de seksualisering van vrouwen het liefst aanklagen: door vrouwen poedelnaakt te laten kronkelen over de grond. En zo krijgen we de bloedhete Margaret Qualley letterlijk uit alle hoeken te zien. You go girl! Wat heb ik genoten.

Ook Demi Moore gaat (voor het eerst?) volledig uit de kleren. Blijkbaar was dat de voorwaarde om na al die jaren nog eens in de spotlights te mogen staan. De film krijgt daarmee nog een extra metalaagje dat ik best kon smaken. Moore geeft volgens mij ook de beste prestatie van haar leven, wat een talent toont ze gedurende de hele film. De muziek is technoish, de beelden blits, de editing lekker snel. Alle mannen werden geportretteerd als degoutante zwijnen, maar voor mij was dat geen probleem. Zolang de close-ups van billen en borsten elkaar bleven opvolgen, slikte ik elke feministische boodschap als zoete koek.

Naar het einde toe werd het een rasechte bodyhorror en creature feature tot een fenomenale apotheose toe. Topfilmpje.

Ik snap sowieso niet waarom het acteren van Demi Moore zo opgehemeld wordt. Wat zij in deze film laat zien is toch gewoon standaardniveau van wat je van een professionele actrice mag verwachten?

Of komt het omdat niemand haar ooit eerder serieus als professionele actrice kon waarderen, en nu een standaardprestatie opeens als 'geweldig' gaat waarderen?

Ongegeer wat je ook kon lezen over het acteren van Patrick Swayze in 'Donnie Darko'. Die werd ook zo opgehemeld, omdat hij gewoon een standaardprestatie neerzette.

Het is alles behalve een lege huls. Het verhaal doet welliswaar minder ter zake, maar het kaart een hoop zaken die mis zijn in de showbizz (en daarbuiten) aan.

Ik zie het niet, maar noem er eens drie.

Ik snap sowieso niet waarom je een fantasy-verhaaltje nodig zou moeten hebben om serieuze zaken aan de kaak te stellen.

De film houdt je schijnbaar toch meer bezig dan je een paar weken terug dacht. Denk dat je de meeste reacties hebt geplaatst inmiddels.

Drie lijkt me wat weining.

Als je ouder wordt, wordt je (als vrouw) aan de kant geschoven.

Overmatige focus op jeugd

De tragiek van het ouder worden en vergeten worden

Roofbouw die je in je jeugd pleegt op je lichaam, waar je later de prijs voor betaalt

Overmatige sexualisering van de jonge vrouw

Schijnheiligheid in de top.

De hele plastische industrie sector

Etc.

Is niet nodig, mag wel. Top vermaak!

Allemaal onzin. Werd Judi Dench aan de kant geschoven?

Wordt Meryl Streep aan de kant geschoven?

Is er nooit meer een rol voor Tilda Swinton?

Als je goed actrice bent, dan blijf je relevant. En in andere beroepen (wellicht niet de modellenwereld) is dat ook zo.

Focus op jeugd zie ik ook in deze film niet terug. Er wordt zelfs NIET op jeugd gefocussed. Wel op een jeugdig uiterlijk, maar dat is gewoon menselijk en geen probleem.

Er bestaat geen tragiek van ouder worden en vergeten worden. Er bestaat wel een tragiek van ouder worden en niet vergeten willen worden. Dat is dan een persoonlijk probleem.

Roofbouw op je lichaam plegen is ook al zo'n onzin. Dat wordt juist NIET verbeeld in deze film. Hier wordt roofbouw op andermans lichaam gepleegd. De twee vrouwen (Moore en Qualley) zijn niet dezelfde persoon, dat is duidelijk.

Schijnheiligheid in de top: ja, daar heb je deze film ook niet voor nodig. Daar heb je gewoon nu.nl voor.

Uitzonderingen bevestigen de regel. Verder ontgaat je een hoop.

Ik ook niet. Ik vond het soms zelfs vrij ondermaats in deze film.

De film behandelt thema’s zoals de strijd tegen veroudering en de druk van succes in de showbusiness, met name voor vrouwen. Dit wordt belicht door Elizabeth, die een jongere versie van zichzelf creëert en daarmee thema's zoals leeftijdsdiscriminatie en jeugdobsessie in Hollywood aanstipt. Ook identiteitskwesties en zelfverachting komen aan bod: de film onderzoekt de dualiteit tussen Elizabeth en haar jongere versie, Sue. Hoewel ze als één worden beschouwd, benadrukt hun gescheiden bewustzijn het conflict tussen oud en nieuw, wat symbool staat voor de maatschappelijke neiging om oudere vrouwen in te ruilen voor jongere.

Daarnaast speelt de film met de manier waarop vrouwen in de media worden bekeken en behandeld, en hoe dat hun zelfbeeld en waarde beïnvloedt. Feminisme en de mannelijke blik zijn dus belangrijke thema’s.

Toch zijn dit niet per se nieuwe thema's, en voor mijn kijkervaring waren ze ook niet essentieel. Laat ik het zo zeggen: ik heb er niets nieuws van geleerd, maar dat was ook niet mijn verwachting (of een vereiste).

Ik denk dat het juist een kerneigenschap van cinema als kunstvorm is dat het niet altijd om vernieuwende thema's hoeft te gaan. Bijna elke film verkent bekende thema's, zoals de strijd tussen goed en kwaad. Een serieuze zaak waar je The Lord of the Rings bijvoorbeeld niet voor nodig hebt. Het gaat om de manier waarop het wordt geïnterpreteerd en gepresenteerd; daarin ligt de magie van cinema.

Een uitzondering bevestigd NOOIT een regel. Een uitzondering ontkracht een regel. Je moet niet elk gezegde voor zoete koek slikken.

@Graaf Machine

Wellicht ten overvloede, maar ik begrijp je bezwaren wel. Ik heb zelf ook weleens moeite met films waarvan ik het niet eens ben met de boodschap of de thema’s niet relevant of goed uitgewerkt vind.

Ik heb zelf niets met feminisme (althans, de moderne variant), dus het is eigenlijk ondanks de thematiek dat ik de film als een meesterwerk beschouw, niet dankzij. Als het echt te ver van me afstaat, ervaar ik dezelfde weerstand die jij nu voelt. Voor zover ik daar natuurlijk iets over kan zeggen.

Ik heb helemaal niks tegen of voor feminisme, maar begrijp wel dat er strijd is van vrouwen om niet onderdrukt te worden. Dat zie ik in deze film helemaal niet terug. Hier zie ik een oude vrouw en een jonge vrouw die beiden van alles doen om lekker een goedbetaald baantje te krijgen/te houden. Dat er in dat baantje op uiterlijk gekeken wordt is natuurlijk volkomen begrijpelijk. Je gaat als je zo'n programma maakt natuurlijk het liefst een strakke jonge meid inzetten als presentatrice. Dat heeft niets met discriminatie te maken, maar gewoon met de menselijke natuur.

Sinterklaas laat je ook niet spelen door een ventje van 15 jaar met een opplakbaard.

Heb je wel kunnen genieten van het absurdisme, de sfeer, body horror en/of cinematografie? Of was dat ook niet helemaal jouw ding?

Deze film heeft mij compleet verrast en wat heb ik een dikke spijt nu dat ik hem NIET bios heb gezien.

Na Dune 2, is The substance voor mij de beste film van 2024. Ik werd er helemaal ingezogen.

Camerawerk, muziek, script,etc. Dit was zo goed dat ik andere films van Coralie Fargeat nu

ook ga zien.

Dus niet aarzelenen, deze moet je in de bios zien!

Ik vond de film wel "mooi". Dat was het ongeveer. Er is veel aandacht besteed aan het uiterlijk van de beelden. Daarom ook geen onvoldoende, maar de laagst mogelijke voldoende klassering van mij.

En ja, nu gaat er weer een vraag komen over mijn sterren, en nee, die ga ik eens niet beantwoorden. Behalve dat ik sterren geef, en geen rapportcijfer.

Wel als de regels start met ‘In de meeste gevallen…’

Verder iets met slakken, zout en een stok in je reet….

Toch zit er wel degelijk een moment in de film die die lezing ondersteunt, en de vergelijking met ouders en kinderen klopt - wellicht onbedoeld - eigenlijk beter dan die van een oudere en jongere versie van 1 enkele persoon. Het lost bijvoorbeeld het probleem van de gespleten identiteit op, en het gelijktijdig bewust zijn van beide versies.

Niet dat het daardoor in mijn ogen een betere film wordt - ik zie er vooral exploitatie in. En kennelijk werkt dat, gezien de vurige discussie hier.

Ik ben overigens van plan de film dit weekend een herkansing op groot doek te geven. Nu draait hij nog, dus kan dat nog.

Ik was heel teleurgesteld nadat ik de film had gezien, maar gezien de overload aan positieve berichten heb ik wellicht iets gemist.

Overigens deed ik dat eerder al bij films (Joker, It, Dune...) en daar werkte het toch niet.

Dat is de basis van de voortplanting, dat je je dan doorgeeft.

En ja, zoals ik aangeef, je kunt het vergelijken met het succes van je kinderen, Dat beleef je ook niet zelf, maar je leeft wel mee, In essentie is ze een soort (opstandige) dochter. Maar je voelt wel trots als je haar op een billboard ziet staan of een droombaan krijgt.

Onzin toch. Trots voelen op een persoon die helemaal geen dochter is, maar uit je ruggengraat is komen kruipen. Normale reactie zou afschuw zijn, geen trots.

Deze opmerking geeft aan dat je er weinig van begrepen is. Het is gewoon een grboorte. Alsof de natuurlijke geboorte een frisse gebeurtenis is.