The Substance (2024)

Je laat het staan, maar je eindigt het wel. Maar meneer Hannibal beslist volgens mij niet of iemand iets seksueels opmerkt bij deze film. Als hij dat vervelend vind, lekker boeiend. Daar hoef je niet steeds aan toe te geven, want dit gejammer zie ik al jaren van hem.

Dit dus.

(hier laat ik het overigens bij, wees niet bang.)

Haar bewustzijn zit wel in Sue. Het is haar eigen ego die de keuzes maakt, ook als Sue. De ongunstige keuzes die ze maakt, ontstaan uit een bepaalde vorm van hebzucht en zelfhaat. Ze probeert daarnaast haar gevoel van geluk als Sue te vereeuwigen en tegelijkertijd de pijn van Elisabeth te vermijden/ontkennen. Tegelijkertijd neemt ze geen verantwoordelijkheid voor haar Sue-zijn. In plaats daarvan legt ze de schuld bij Sue, alsof het een ander persoon is.

Daarnaast moet je je realiseren dat gedrag en persoonlijkheid niet geheel statisch zijn. Ze zijn situationeel. Net zoals macht of geld mensen verandert, en eigenlijk elke situatie waarin je omgeving, hoe ze op je reageren en je opties in het leven veranderen, zo verandert een mens ook in een ander lichaam.

Tsja, wat ga ik hier nou weer eens van zeggen. Leuk dat het einde weer terugkomt bij het begin, dat had ik niet verwacht.

Wat me verkeerd schiet is het te overdreven en van Barbie gejatte zuurstokroze beeld, en het van Requiem for a Dream gejatte zenuwachtige gefladder met beelden. Het concept is wellicht origineel maar ook veel te artificieel, en na de zoveelste twist is een olietanker al niet meer genoeg voor de suspension of disbelief die je nodig hebt. Narratieve armoede en luiheid, dat is het gewoon - net als tijdreizen, parallelle dimensies of superhelden, je hoeft geen goed idee meer te hebben want alles kan toch wel.

Je zou wellicht op afstand nog iets van respect kunnen hebben voor Moore die haar lijf laat gebruiken voor iets wat niet bepaald fraai in beeld komt - aan de andere kant, hetzelfde geldt voor Qualley, want zij ziet er precies even nep uit, het is gewoon te overduidelijk dat niets van wat je ziet ook maar iets met de werkelijkheid te maken heeft. Overigens duidelijk te zien tijdens de eerste 'overgang', waarbij een van de effecten op het verkeerde lijf gezet is - is dat per ongeluk of om een hype mee te veroorzaken, het is me om het even. Het geeft fraai aan waar de film over gaat, en dat is niet een of andere diep filosofische beschouwing van de maatschappij of de entertainmentwereld. Deze film wil geen stem zijn tegen exploitatie, deze film wil een stuk van de taart.

En wellicht is dat een levenshouding die we op zich moeten erkennen en voor waarde moeten aannemen, en dat doe ik dan hierbij ook. Mijn ding is het niet.

Ah! gelukkig toch 1 recensie waar dit in staat! had al geen zin het zelf helemaal te gaan verwoorden.
Dit gegeven zorgde ervoor dat de echte waardering voor deze film me al vroeg verliet omdat de basis eigenlijk helemaal nergens op sloeg.

Ik had vooraf wel iets van de recensies meegekregen en had eigenlijk verwacht dat ze gewoon louter een ander lichaam kreeg maar met een eigen bewustzijn is gewoon bijzonder raar

Enfin, wat overblijft is een verder best wel geinige horror-comedy die ik kennelijk vooraf ten onrechte veel serieuzer had verwacht.
Demi heeft de perfecte comeback te pakken als een Travolta in Pulp Fiction en de film is lekker eigentijds (wel veeeeel te karikaturaal) en hip om de tongen los te maken.
Ook heel veel bioscoopgangers natuurlijk die dergelijk gore en geweld totaal niet gewend zijn dus dat is al leuk.

Het einde: tja ik vond het persoonlijk totale onzin, maar aan de andere kant is dat misschien ook wel het leuke er aan. Gewoon tot ver in het extreme trekken allemaal.

Wat een film, zelden zoiets gezien maar ik ben ook niets gewend.

Alsof je in een achtbaan zit en langzaam voortrolt naar het hoogste punt om vervolgens in volle vaart door porseleinkasten te denderen en wat er dan overblijft ?

Deze film is Bizar, absurd, grotesk, hilarisch, komisch , dramatisch, over the top, ontroerend,en eng natuurlijk

De boodschap is duidelijk accepteer jezelf en je lichaam en ga niet kloten met troep spuiten in je lichaam om er zogenaamd jonger uit te zien

Meesterlijke film vol satire, hilariteit en goeie dosis 'body horror'. Zowat de beste van dit jaar. Zelfs de vrij lange speelduur leek sneller gepasseerd, puur door 1000% vermaak, van begin tot eind. Haha dat einde was eveneens hilarisch en supeeer, echt de dikke kers op de taart. En ook nog eens Margaret Qualley in de hoofdrol, waar ik sowieso al fan van ben en het fabuleus deed. Staande ovatie aan de ganse cast en crew en de volle punten, 10/10.

zijn de kleuren iemand opgevallen? continue oranje, blauw en rood in beeld. is er ergens een uitleg over dit?

wat ik interpreteerde:

-oranje zagen we meestal in positieve scenes, zoals bij de lange oranje gang. de weg naar succes.

-blauw was meestal negatief. zoals de lange blauwe gang naar de badkamer. en de zitstoelen op het einde.

-rood was de kleur die de harde waarheid gaf door rood en blauw te elimineren.

Inderdaad horrorachtige film. De film staat symbool voor types als Marijke Helwegen en Conny Breukhoven. Maar dan uit zn verband gerukt. Hoe idioot de wereld aan het worden is. Het cynisme is dat Gimmie More ook flink is verbouwd.

Wat een heerlijke gorigheid zeg!

Weer een film waar zogezegd de mensen flauwvielen, en meer van dat gezever. Niets van, ik begreep volkomen wat deze film bedoelde en gelijk hebben ze, maar sorry ik vond deze film niet echt geweldig, het was gewoon niet mijn ding, de overacting van Quaid irriteerde mij enorm, en het bleef maar duren en duren...

Gisteren eindelijk de kans gegrepen om The Substance te kijken. Wat een geweldige ervaring. Dat er nog filmmakers zijn die zo ontzettend getalenteerd en onbevangen te werk gaan, is echt een genot. Coralie Fargeat, ik ben fan. Ik kan haast niet wachten op haar volgende project, maar tot die tijd kijk ik The Substance met plezier nog minstens tien keer!

De beste film van het jaar. Meesterlijk.

Wel erg lang, duurt toch echt lang voordat het helemaal losgaat.

Het einde was wel gaaf gedaan. Moraal van dit verhaal, je niet vol laten spuiten om mooier te worden, want het tegenovergestelde gebeurt dus!

Beste, u hebt zeker gelijk en ik ben het ook eens met wat de NOS over de moraal van het verhaal zegt " Het is een satirisch commentaar op de schoonheidsidealen die vrouwen door de maatschappij, media, en zichzelf worden opgelegd. Het zegt daarnaast ook iets over seksisme en hoe het is om als vrouw in de mannenwereld te werken"

Het idee achter deze film is een van de meest zieke dingen die ik ooit in een film heb gezien. De uitwerking minstens net zo ziek. Verplicht laten zien aan alle tik tak en instagram verslaafden die bezig zijn met perfect zijn en al die andere bullshit. Ik werd tegen het einde toe helemaal onpasselijk hiervan en Cronenberg zijn films zijn gewoon Disneyfilms qua gore als je het vergelijkt met deze. De film duurde lang en vroeg me de hele tijd af hoe dit ging eindigen en dat einde, ja, echt mokerhard en ziek. Had ook weer iets komisch ergens als je het zo bekijkt. Nee deze film is echt 1 keer en nooit meer. Werd hier echt heel naar van. Ja 4 sterren.

Assepoester en de botox kliniek

De commotie die om The Substance heen hangt zal weinig filmliefhebbers ontgaan zijn. Maar zoals meestal het geval is, is ook hier de commotie grotendeels overtrokken.

Dit zit hem niet zozeer in de opzet. Het concept van een hedendaags sprookje is sterk. Deze doet soms terugdenken aan assepoester, inclusief referentie naar de blauwe jurk. De speelduur van de originele tekenfilm (nog geen 90 minuten) zou hier echter ook niet misstaan hebben, want de lengte is een van de elementen waar ik mij het meest aan geërgerd heb.

Ook zette de regisseuse volop in op choqueren zonder dat scenario’s goed uitgewerkt werden. Elisabeth en Sue die op een gegeven moment op hetzelfde moment bij bewustzijn zijn bijvoorbeeld. Hier had veel meer uitgehaald kunnen worden qua dialoog. Ik vond het sowieso bizar dat de twee op den duur niet met elkaar gingen communiceren naarmate de situatie steeds verder verslechterde. Niet dat dit de situatie had moeten redden maar dit had voor meer geloofwaardigheid gezorgd.

En dan heb ik nog niet gesproken over de explosie aan gore en extreme scènes in de laatste helft, die tot in de oneindigheid door leken te blijven gaan. Ik kon hier helemaal niks mee omdat het puur om het choqueren leek te gaan. Er was met name heel veel bloed te zien terwijl het slot sterker was geweest wanneer er net wat meer aan de verbeelding van de kijker overgelaten was. De film schiet hier wat mij betreft zijn doel voorbij, omdat de boodschap eerder ook al luid en duidelijk binnen gekomen was. Er zijn geen liters extra bloed nodig om deze boodschap nog eens extra te onderstrepen.

Een beetje jammer van een verder prima opbouw binnen een uitstekend concept maar de totaalervaring liet mij helaas toch wat leeg en teleurgesteld achter.

2,5*

Ieder zijn ding natuurlijk, en ik begrijp absoluut dat deze film niet voor iedereen is. Maar als je geloofwaardigheid als criterium gebruikt om een film te beoordelen die juist probeert een verhaal te vertellen op een absurde en ongeloofwaardige wijze, mis je misschien de intentie van de regisseur. Ik bedoel, tegen de tijd dat je bij de scène bent beland waar jij het over hebt mag het inmiddels wel duidelijk zijn dat geloofwaardigheid geen ingredient is van deze film, integendeel zelfs.

Back to the Future is ook ongeloofwaardig, maar werkt omdat fictie een middel is om een interessant verhaal te vertellen en een doel te bereiken.

Maar nogmaals, ieder zijn ding. Als de narratieve stijl van deze film niet bij je past is dat gewoon oké, en in het geval van The Substance verbaast het me ook niet echt.

Wat een film! Geen moment verveeld bij deze 2,5 uur aan 'body horror'. Niet alleen door het verhaal, wat een erg leuk concept is, maar het is ook echt goed uitgewerkt. Goede combinatie van CGI en practical effects, (zwarte) humor en spanning. Daarnaast spelen twee fantastische actrices de hoofdrol in deze ode aan het vrouwelijke lichaam. Niet alleen zijn Moore en Qualley een lust voor het oog qua uiterlijk, maar ze spelen ook nog eens fenomenaal!

Ook is de cinematografie heerlijk, met de extreme close-ups, het gebruik van kleur, en het lijnenspel. Het deed me af en toe denken aan The Shining... en dan niet alleen door het gebruik een een soortgelijke vloerbedekking.

Het geluid draagt ook echt bij aan de sfeer en de beleving van de film; het overdreven gesmak, het gekraak en gekronkel van het lichaam, etc. Vervolgens gaat daaroverheen de geweldige score, en je hebt een goede horrorfilm te pakken.

Als ik dat lees, dan vraag ik me af waarom je geen 5 sterren geeft. Alles is geweldig danwel fenomenaal.

Helemaal mee eens. Kom op WB, je bent 1 ster verwijderd van een perfecte review!

Haha, ja, als ik het zo teruglees, lees ik niets negatiefs. Ik laat 'm nog even op mij inwerken; de ervaring is nog vers. Het zijn toch gevoelens die films opwekken en waar ik mijn sterren op baseer. Ik heb films gezien die ik beter vond, dus de volle mep gaat 'ie niet krijgen, maar wie weet krijgt deze een half sterretje erbij in de komende dagen Het is immers allemaal relatief.

Dat hebben Thomas en ik dan toch maar weer mooi voor elkaar gebokst. Altijd fijn als mensen echt genieten van films, ondanks dat dat mij bij deze niet gelukt is.

Mooi een-tweetje Graaf!

Heerlijk van de pot gerukte satire over het najagen van de eeuwige jeugd, met een glansrol voor Demi Moore als uitgerangeerde Hollywood-diva die door deel te nemen aan een bizar experiment weer relevant probeert te worden. Zelfverzekerd geregisseerd door Coralie Fargeat en fraai vormgegeven, met geweldige make-up effecten en een over de top climax die veel mensen tegen de borst zal stuiten. Ik vond het geweldig.

Zeer originele film. Halverwege dacht ik dat het een soort modern sprookje zou kunnen zijn, met een moraal à la 'accepteer dat je ouder wordt en de gebreken of uiterlijke kenmerken die daarbij horen, in plaats van ze kunstmatig proberen weg te poetsen'. Misschien een beetje als Sneeuwwitje maar tegen het einde wist ik het: De inspiratie is gehaald bij Oscar Wilde's Picture of Dorian Gray. Ook over eeuwig jong proberen te blijven en daar een prijs voor betalen.
Overigens vind ik de opmerkingen die ik lees over één personage zijn niet zo boeiend. Dat zou de film juist afbreken, als het één iemand is die van lichaan verwisselt. Het is in mijn ogen één lichaam/entiteit die zichzelf verdubbelt van waaruit twee personages ontstaan en die hebben dus wel duidelijk een eigen wil en 'ego' ofzo.
Toen Elisabeth eindelijk dat kadootje openmaakte en het een Frans kookboek bleek te zijn dacht ik nog even dat ze Sue zou gaan opeten. Zou een grappige twist zijn maar dat gebeurde dus niet.
Het einde is tamelijk bizar en grappig en absurd tegelijk. Kan ik normaal niet zo goed tegen, van die bloedfonteinen maar aangezien er een hele film vol fantastische verzinsels aan voorafgaat vond ik het wel op zijn plaats.
De lange duur vond ik geen probleem, hoewel sommige scènes misschien iets korter hadden gekund maar daarmee had je maar een paar seconden of minuten gewonnen.
Prima film, terecht dat ie hoog staat in lijstje van beste van 2024.

Tuurlijk wel. De basislogica moet toch kloppen? Waarom zou je een jongere clone van jezelf het succes gunnen als je het zelf totaal niet (mee)beleeft? Ze werd toch al vervangen door een jongere bimbo? Wat is dan de winst? Dat die jongere versie jouw DNA heeft? Sorry hoor, maar dat is totaal ongeloofwaardig. En van begin af aan waren ze al geen fan van elkaar.

Ik snapte ook niet dat ze er een actrice voor hebben genomen die totaal niet leek op Demi Moore (of een CGI-Demi Moore). Als clone ben je toch een "eeneiige tweeling"? En dat de makers zich dit wel degelijk hebben gerealiseerd blijkt uit het feit dat het gezicht op de rug van de tweede 'Other' wél weer Demi Moore was.
Er zal allemaal wel over zijn nagedacht, maar het idee hierachter is mij ontgaan.

De film brengt een concept dat tot nadenken stemt over hoe we met uiterlijkheden omgaan. Het beoogt nergens de realiteit na te streven.

Het is al totaal niet mogelijk om
Binnen een uur een eigen kloon te ontwikkelen en af te scheiden zonder gewichtstoenane of verlies en zonder noemswaardige lidtekens dus je ovorige vragen zijn al niet meer relevant lijkt me.

Wel heeft het een innerlijke logica. Daar kun je in meegaan of niet.

‘’Don't you know, pump it up, you got to pump it up!’’

Tja en zo kijk ik (gelukkig) niet naar dit soort films. Dan kun je veel te veel films, met name uit bepaalde genres, al snel neersabelen. Al snap ik best dat dat voor iedereen persoonlijk is. Voor mij hoefde deze niet heel logisch te zijn, genoeg genoten van andere zaken!

Ik ben het met de anderen eens dat geloofwaardigheid geen essentieel ingrediënt is in dit heerlijk absurde brouwsel, maar ik vind je bezwaar in dit geval niet geheel onterecht. Elizabeths motief, in tegenstelling tot de gevolgen ervan, is geen onderdeel van het absurdisme en bevat een kernboodschap die geworteld is in de realiteit. Haar probleem van ouder worden is heel reëel, en daarom grijpt ze naar absurde, onrealistische methodes.

Mijn interpretatie is dat Elizabeth zo wanhopig is dat ze bereid is haar succes van dichtbij mee te maken via een kloon, zelfs zonder de ervaringen of herinneringen direct te delen. Het feit dat ze niet in Sues succes kan meeliften, maar toch welwillend zoveel leed ondergaat, onderstreept haar radeloosheid juist, in plaats van dat het daaraan afbreuk doet.

Dit is uiteraard mijn interpretatie, en zie het gerust als een poging om iets kroms recht te praten, maar ik ben het met je eens dat deze keuze bewust is gemaakt en niet onder het 'niet serieus te nemen' deel van de film valt. Ik vind de vergelijking van Basto, het ongeloofwaardige en surrealistische van het klonen, in dit geval dus ook niet helemaal terecht.

Totaal oneens. Je bent niet verplicht een verhaaltje te verzinnen waarin de dimensies in elkaar overlopen he.

Binnen je eigen gecreerde wereld en vertelling moet die logica gewoon kloppen anders haalt het de hele basis onderuit.