No Other Land (2024)

Bewoners van de Westelijke Jordaanoever worden op basis van een juridische uitspraak van het Israëlisch Hooggerechtshof gesommeerd om hun woningen te verlaten, omdat die illegaal gebouwd zouden zijn op militair oefenterrein van het Israëlische leger. Israël ontkent daarmee het bestaan van dorpen die al in de 19e eeuw op landkaarten zijn vastgelegd. Deze documentaire volgt activisten Basel Adra en Yuval Abraham die al jaren de verwoesting van de woningen filmen en een luis in de pels van het Israëlische leger zijn tot oktober 2023. Een eenzijdige, met prijzen overladen film die bevestigt dat de meeste filmprijzen worden toegekend op basis van actualiteit, niet van kwaliteit. Relevant is dit zeker en er zijn zonder meer indrukwekkende en schokkende beelden, maar het is veel van hetzelfde zonder duidelijke verhaallijn en had daarom zeker een half uur minder lang mogen duren. Zie ook 5 Broken Cameras (2011).

Schrijnend en een meer dan terechte nominatie bij de komende Oscars als beste documentaire. Meer dan ooit erg actueel alweer waarbij Gaza in de spotlights staat, maar waarbij de kolonisering van de Westelijke Jordaanoever ongestoord verder gaat. Israël permitteert zich veel met de uitbreiding van nederzettingen, confiscatie van grondgebied (al dan niet met drogredenen), beperking van bewegingsvrijheid, verwoesting van huizen, toegelaten geweld door kolonisten en strooptochten en invallen door militairen.

Knap in beeld gebracht via de ontluikende vriendschap tussen Basel en Yuval. Gelukkig wordt de focus haast onveranderd gelegd bij de Joodse kolonisaties. Een documentaire die een indruk nalaat.

Indrukwekkende documentaire over het leven op de Westbank en terechte winnaar van de oscar. En dan te bedenken dat dit leven op de Westbank nog veel beter is dan in Gaza.

Hoe je het als mens denkt te kunnen verantwoorden om een schooltje plat te buldozeren waar de kinderen aan de andere kant van het gebouw door het raam naar buiten vluchten, of een waterput vol te gooien met cement, waterleidingen doorzagen, generatoren en vee meenemen, het is van een ongelofelijke wreedheid. Deze docu doet verslag van een Palestijnse activist, zijn Israëlische goede vriend die journalist is en vastlegt wat voor gruwelijkheden de kolonisten en het IDF aanrichten. De docu laat goed zien dat dit al ver voor de aanslag van Hamas in Israël op 7 oktober 2023 aan de gang was, (de docu eindigt kort na deze aanslag) en dat ze doorgaan tot er geen Palestijn in Palestina meer te vinden is. Dit is samen te vatten in twee woorden. Etnische zuivering. Het lijkt ze bijna 80 jaar na de Nakba te gaan lukken.

In dit genre zou ik graag Where Olive Trees Weep aan willen raden. Die film liet me nog meer dan deze compleet verslagen achter. Onvoorstelbaar waar mensen tot in staat zijn.

De moderatie schijnt te denken dat ik de film niet heb gezien. Goed, bij deze dan nogmaals op veler verzoek mijn mening over No Other Land

Zoals reeds opgemerkt een saaie, eentonige documentaire die het eenzijdige verhaal verteld van de bewoners van het dorpje Masafer Yatta. Een deskundige, een antropoloog of historicus die de Israëlische-Palestijnse kwestie komt duiden ontbreekt. De argumentatie is meer van het gehalte trust me bro. Oude herders die vertellen over hoe de familielijn teruggaat naar 1830. Een Britse landkaart uit 1879 die de claim van de Palestijnen kracht bij moet zetten. Context over de kwestie die speelt wordt spaarzaam gegeven. Er zijn wat beelden van de belangrijke rechtszaak maar het Israëlische Hooggerechtshof is nu eenmaal hun rechtbank niet wordt er dan snel bij verteld. Alsof de feiten er niet toe doen. De propaganda beelden van angstige en huilende kinderen en boze soldaten moeten het werk doen. Het maakt op mij geen indruk. Het is clichématig en de schokkerige bewegingen van de handcamera zijn op den duur irritant. Op een gegeven moment kijk je geloof ik secondenlang naar de achterkant van iemands jas.

Gelukkig is er nog de vriendschapsband tussen de Israëlische en Palestijnse filmmakers. Het maakt het kijken van de docu nog enigszins dragelijk. Een beetje spanning tussen de te enthousiaste Yuval en de gelaten Basel die het lieftst de hele dag waterijp rookt.

Een Oscar? Een gotspe.