The Crow (1994)

Deze film heb ik heel lang geleden gezien op DVD bij een vriend.

Was de film zelf helemaal vergeten hoe het allemaal ging.

De 4K versie gehaald na goede recensies.

Wat een gave 4K en wat een toffe film! De sfeer en de settings zijn geweldig en hoe die in deze 4K in beeld worden gebracht met die vuiligheid. Dit is geen 4K die het laat shinen nee deze 4K is grimmig, diep, donker en vuil (in positieve zin!).

Ernie Hudson blijft ook een heerlijke acteur.

Ondanks het fraaie visuele werk merk ik toch na een aantal dagen dat ik de film vlug vergeten ben. Er is nu eenmaal dat 'comic book' rechtaan wraak plotje dat drijft op simplistische slogans nl eeuwige liefde en rechtvaardigheid. Geen spanning, geen dreiging, geen hoogtepunten. Maar er zijn verzachtende omstandigheden. De film heeft een merkwaardige achtergrond. Een chaotische productie met stormen op hun locatie in North Carolina, naar verluidt decadent gedrag van crew leden, een te laag budget waardoor alles vlug en ongecontroleerd verliep en als tragische climax het schiet incident met Brandon lee dat leidde tot zijn dood. Daardoor heeft men de film met stukken aan elkaar moeten lijmen en werden er verhaallijnen geschrapt.

Jammer natuurlijk want er werd vooraf heel wat nagedacht over de vormgeving. Een universum van een post punk wereld (met een soundtrack van oa The cure en Nine Inch Nails) waarin anarchie centraal staat (een stad waarin politie vrij machteloos is) en met locaties die een verpauperde industrialiseerde chaos benadrukken. De excellente fotografie van een monochromatisch kleur met rode en donker grijs tinten (enkel kleur in de flashback scenes) ademen een Gothic en neo noir gevoel uit.

Regisseur heeft een aantal knappe stilistische scenes bij elkaar maar kunnen uiteindelijk niet verhinderen dat de film al vlug in mijn beleving in de grijze middelmaat valt.

Na jaren alleen losse fragmenten te hebben gezien als kind 30 jaar geleden (vooral dat iconische moment waarin het kogelgat in zijn hand zich herstelt is me bijgebleven) heb ik eindelijk besloten The Crow van begin tot eind te kijken op 37-jarige leeftijd. Dit is de film waar iedereen het altijd over had, die door de tragische dood van Brandon Lee tijdens de opnames een bijna mythische status kreeg en uiteindelijk uitgroeide tot een cultklassieker.

Laat ik eerlijk zijn: ik vond de film niet slecht, maar ook niet zo goed als ik had verwacht. De hype eromheen heeft mijn verwachtingen waarschijnlijk te hoog gelegd. De opening is meteen rauw en tragisch, en het gebruik van flashbacks om de relatie tussen Eric en Shelly te tonen werkt sterk, in ieder geval veel beter dan hoe het liefdesverhaal wordt uitgewerkt in de remake met Bill Skarsgård.

De antagonist is een van de sterkere punten. Hij komt intimiderend over, mede door zijn stem en manier van praten, ook al zou hij zo in een L’Oréal-reclame kunnen opduiken, en is echt een typische comic book villain. De overige bad guys vond ik niet zo geslaagd, soms wist ik niet of het allemaal intimiderend of een beetje grappig moest voorstellen, maar goed, het zijn comic book villains. Brandon Lee zelf speelt Eric overtuigend en met charisma. In vrijwel elke scène met hem denk je toch: wat zonde dat hij zo jong is overleden. Hij zet een interessant, leuk en geloofwaardig personage neer. Het is jammer dat we nooit hebben kunnen zien hoe hij zelf deze rol verder had ontwikkeld in eventuele sequels of series.

De keuze om zijn krachten direct te koppelen aan de kraai vond ik minder geslaagd. Ook de scène waarin de kraai de Aziatische vrouwelijke antagonist doodt door haar ogen uit te pikken, kwam op mij zwak en weinig doordacht over. Dit soort elementen hadden duidelijk beter uitgewerkt kunnen worden. Het einde van de film voelde bovendien gehaast aan. Daarentegen zet Ernie Hudson wel een sympathiek en overtuigend personage neer.

Het jonge buurmeisje is een leuke toevoeging aan het verhaal, al vond ik de acteerprestatie daar wat minder sterk. Elke scène met de jonge actrice voelde gewoon een beetje slecht geacteerd en niet overtuigend. Tegen het einde van de film bleef bij mij het gevoel hangen dat de film misschien deels wordt gedragen door de tragedie en de sfeer eromheen.. iets wat ergens ook begrijpelijk is.

Al met al: zeker leuk om een keer gezien te hebben, maar voor mij geen “dit móét je zien”-film. Desondanks blijft het een bijzondere film door alles wat eromheen hangt. Rust zacht, Brandon Lee.

Herbekeken en nog steeds heel veel van genoten.

Eric en Shelly gaan trouwen maar worden op Halloween brutaal vermoord door een bende die zich ook schuldig maakt aan massale brandstichting.

"The Crow" is meer dan een actiefilm; het is een gotisch gedicht in beweging. Brandon Lee belichaamt Eric Draven met rauwe intensiteit, een ziel die terugkeert uit de dood om gerechtigheid te eisen. Regen, rook en schaduwen vormen een visuele symfonie waarin pijn en schoonheid samenvallen. De film danst tussen wraak en verlossing, als een tragische elegie over liefde die de dood trotseert. De actie is vloeiend maar doordrenkt met melancholie, elke vuistslag een echo van verloren geluk. Alex Proyas’ regie weeft mythe en moderne noir tot een tijdloze legende. The Crow blijft een film die fluistert: ware liefde sterft nooit — ze verandert alleen van gedaante.

Een poëtisch en puristisch liefdesverhaal verpakt in gotisch duister. Heerlijk.

Heel mooi verwoord in een tijd dat echte cinema aan het uitsterven is.