The Hand That Rocks the Cradle (1992)

Niet onaardige en bij tijd en wijle spannende film. Hudson is overigens wel erg ongeloofwaardig als geestelijk gehandicapte, maar DeMornay speelt sterk.

3*.

Rebecca de Mornay kicks ass in deze film. Wow, wat kwam zij sterk over als ongelovelijke bitch. De rest van het verhaal is allemaal behoorlijk standaard en de rest van de cast vond ik ook niet al te goed. Het astma aspect vond ik ook vreemd weergegeven want ik en een heleboel mensen in mijn familie hebben hier ook last van maar wij hangen echt niet zo snel aan een inhalator hoor, en zeker niet door alleen maar stress. Ik vond dat heel overdreven weergegeven. Maar het ijzersterke spel van De Mornay maakt ontzettend veel goed.

Deze film maar eens opgezet op de regenachtige zondagmiddag. En, laten we zeggen, de eerste driekwart zijn behoorlijk degelijk. Het is mooi om te zien hoe Peyton het gezin manipuleert zodat zij de plaats van Claire in kan nemen. Er wordt hier ook goed geacteerd door de cast, vooral Julianne Moore en Rebecca de Mornay doen het goed, alhoewel ik dat kind (Emma) strond-irritant vond, alhoewel dat misschien meer lag aan haar afschuwelijk geschreven dialoog dan aan de acteerkunsten van dit kleine meisje. Ik vond het gewoon een cliché "typisch" meisje van die leeftijd, nogal saai. Goed, voor de rest was het script gewoon degelijk.

De film kabbelt in ieder geval lekker voort. Geen hoogstaand camerawerk, geen hoogstaande muziek, maar het verloopt allemaal smooth en het verveelt niet. Het probleem komt echter bij de climax van de film. De eerst nogal stille film, verandert ineens in een typische horrorfilm, waarin mensen wegrennen voor de enge antagonist. Er waren echter drie dingen die mij hierbij stoorden. Ten eerste was de actie verschrikkelijk geregisseerd. Claire slaat Peyton in het gezicht en meteen vliegt ze de hele tafel over, of wanneer Peyton Matt McCoy met de schep slaat en hij vervolgens meteen de balustrade af flikkert (ook vreemd dat ie vervolgens tegen Claire heel erg monotoon zegt: 'Claire, my legs are broken, I can't move.').
Ten tweede wist de film bij mij tijdens de climax de spanning niet te grijpen. Dat kwam onder andere door het feit dat ik Peyton niet echt een dreigende antagoniste vond - begrijp me niet verkeerd, de Mornay speelde deze prettig gestoorde bitch erg sterk, maar het blijft gewoon een simpel, knap gezichtje. Wat misschien ook deels wat van de spanning afnam was dat je aan het begin van de film al wist waarom Peyton alles deed, je kon alles vanaf het begin zelf al invullen wat het ook allemaal maar een beetje voorspelbaar maakte.
Wat de spanning ook afnam was (mijn derde punt) dat de suspense-trucjes een beetje cliché waren en niet lang genoeg werden opgebouwd. Ik ben geen een keer geschrokken en ik wist alles al meteen te raden. Bijvoorbeeld toen Michael de wekker uitzette, zich omdraaide en we van hem een P.O.V. shot kregen, wist ik al meteen dat Peyton ten tonele zou verschijnen, en dat deed ze...

Mijn conclusie is dat de eerste driekwart behoorlijk degelijk is en dat er goed geacteerd wordt in de film, maar dat het einde een beetje vervalt in voorspelbaarheid en een beetje cliché wordt. Ook de spanning tijdens de climax wist me niet te pakken.

3,0 sterren

Dit is een van mijn favoriete fims ooit..zo niet de beste. Ik vind het verhaal gewoon zo goed in elkaar zitten...dit is geen thriller met rare geesten of iets dergelijks. Erg goede spanningsopbouw en met een fantastisch einde.

Mijn persoonlijke mening 5 *

[/quote]

[quote]

Leuke film van regisseur Curtis Hanson.

The Hand that Rocks the Cradle is in ieder geval een erg mooie titel. De film zelf is een vermakelijke thriller. De spanningsboog is goed. Daarnaast zitten er een paar goede twists in. Ondanks een paar momenten, die op de rand van de geloofwaardigheid balanceren, de aandacht toch redelijk goed weet vast te houden.

Het acteerwerk is naar behoren. Vooral Julianne Moore en Rebecca De Mornay doen het erg goed. Ernie Hudson vond ik wel wat minder en niet altijd even overtuigend overkomen als geestelijk gehandicapte klusjesman. De regie is aardig, maar niet opvallend goed en hetzelfde geldt voor de muziek. Het verhaaltje is redelijk goed uitgewerkt, al komen richting het einde de nodige clichés nog wel voorbij.

Het mag de pret niet drukken, want The Hand that Rocks the Cradle is een leuke thriller, die hoewel nergens echt top, toch makkelijk de gehele speelduur weet te vermaken.

3,0*

Aardige thriller, goede opbouw, zelden echt spannend maar wel een interessante film. Soms iets te langzaam. Dat die geestelijk minderbedeelde neger de oppasser zou betrappen en daarna de laan uitgestuurd zou worden zag je vanaf het begin al aankomen jammer genoeg. Verder kleurt de film wel erg binnen de lijntjes. Maar vermakelijk dus.

Net op TV gezien, ik ben niet zo van de oude films, liever films ouder dan het jaar 2000, maar dit vind ik toch wel een hele goeie.
de "Mind Games" die er spelen, het goede acteerwerk, en hoe Miss Mott zichzelf steeds verder bij het gezin binnenwerkt, maar tegelijke tijd de boel ook saboteerd, geniale film, hoewel dit een thriller is, ben ik niet geschrokken, een van de weinige minpunten die ik aan deze film kan vastknopen, heb genoten, 3.5

Goeie film waarin een vrouw, die uit is op wraak, als babysitter gaat werken voor het gezin waarop ze haar zinnen heeft gezet. Een goed opgebouwde thriller die nergens echt inzakt. Het ligt er allemaal wel wat dik bovenop en hierdoor kent het verloop ook weinig verassingen. Een vermakelijke rol van Rebecca De Mornay als de manipulatieve nanny from hell.

Onderschatte film.

Heeft hier en daar wat weg van een b-film, mede door de onbekende cast, maar schijn bedriegt. Rebecca de Mornay is een topcast en wekt ijzingwekkende gevoelens op. Lekker vlot geeditte film met een zeer hoge spanningsboog.

Leuke film maar het blijft net iets te oppervlakkig, de dreiging is wel voelbaar maar je voelt het niet in je buik. Ik denk dat o.a. de muziek daar wat mee te maken had, die kan spanning maken of breken, en hier had een ruisende ondertoon niet misstaan. Daarnaast ook een paar matig uitgewerkte details:
- de valstrik in de kas waar Julianne Moore overlijdt. Niet bepaal waterdicht.
- het motief. Voor sommigen misschien goed gevonden maar het maakte de film gelijk een stuk minder spannend. Het was toch een stuk creepier geweest als ze een willekeurig gezin had geterroriseerd dan het gezin dat "schuldig" is aan haar eigen ongeluk.

Maar goede cast, met name Rebecca de Mornay (die wel wat weg heeft van een jonge Hillary Clinton) maar ook Annabella Sciorra en Julianne Moore zijn goed. Mannelijke castleden vond ik wat minder.

Tss, zo'n backstory: nergens goed voor. Nefast voor de mythische aura die de 'binnendringer' om zich heeft en dus veel efficiënter wanneer zijn / haar beweegredenen onduidelijk blijven (zie: Poison Ivy ). Bovendien is het motief in casu nog eens te ridicuul voor woorden. Hoe dan ook, ik kijk de laatste tijd wel vaker vroege jaren '90 'huishouden in nood' thrillers en vond dat The Hand That Rocks veel te weinig aanvangt met zijn setting. In films al deze moet het huis where evil lurks opgewaardeerd worden tot een volwaardige antagonist, een soort idyllische gevangenis waarvan de tralies gemarkeerd staan op de gezichten van de geplaagde personages. Enfin, hier is het maar een plaats die toevallig bewoond wordt. Wat ook niet helpt is de (mis)casting: Sciorra heeft een veel te New Yorkse kop (check die wenkbrauwen) om geloofwaardig te zijn als suburbia queen met een neus voor tuinieren. Dat verwacht je ergens aan een ongure metrohalte in Brooklyn, niet in een parelwitte mansion. Matt McCoy (who ever that may be): lamzak eerste klas. Zelfs voor de categorie 'argeloze echtgenoot van de prooi van de zwarte weduwe' is hij buitengewoon gedesinteresseerd (er zijn een vijftal scènes waar hij gejaagd dassen knoopt terwijl vrouwlief weer allerlei ideetjes aan het verkondigen is) en ook teleurstellend: geen moment gaat hij in op de avances van de boosaardige verleidster. Kan je hem natuurlijk niet kwalijk nemen, Rebecca De Mornay heeft zowat de sex appeal van een alpine geit. Echt zo'n film waarvan je achteraf gaat denken: wat werd er toch veel shit gemaakt in de nineties. Toch is het een tijdperk dat ik grondig mis: toen kon je nog wegkomen met politiek incorrecte subplots, zoals een mentaal gehandicapte zwarte die fungeert als substituut voor de blaffende gezinslabrador die 'het kwade aanvoelt'.

Een bovengemiddelde thriller met goede acteerprestaties en een sterke vertolking van Rebecca De Mornay als de koelbloedige verleidster en 'homebreaker'. Een aanrader! Deze film hoort wat mij betreft in hetzelfde rijtje als andere sterke thrillers uit de jaren '80 en '90, zoals Basic Instinct (van hetzelfde jaar), Fatal Attraction (1987), Presumed Innocent (1990) en Disclosure (1994).

Oudje waarvan het alweer heel wat jaartjes geleden is dat ik hem zag en me nu vooral opvalt als boeiend en vermakelijk.

De film lijkt vooral in de eerste fase last te hebben van zijn jaren '90 imago qua stijl, muziek en opbouw. Het zogenaamde idyllische beeld met de ongevaarlijke gek in de tuin is best wel oninteressant en van tempo is ook niet echt sprake. Veel spanning zit er overigens ook niet in en komt ook niet echt tot in de allerlaatste fase.

Toch verandert dit allemaal met het verschijnen van Peyton. Nog steeds loopt het geheel niet over van spanning maar wat daarna wel opvalt is de ingenieuze wijze waarop ze situaties creëert, mensen tegen elkaar uitspeelt en subtiel het gezin ontwricht en de touwtjes in handen neemt. Geniaal is de scene hoe ze gefascineerd naar zichzelf zit te kijken terwijl ze de inhalators saboteert. De film is dan ook in zijn geheel op te hangen aan een ge-wel-dige DeMornay die prikkelt, en zowel beangstigend als opwindend is. De perfecte combinatie van een onschuldige look en doortraptheid. You have to love this woman.

The Hand That Rocks The Cradle is dan ook een prima film te noemen met een prima Hudson en Sciorra, en een bijna onherkenbare Moore. Meer dan te doen voor een keer maar als geheel niet echt te betitelen als thriller maar wat mij betreft wel als psychologische thriller.

Geweldig. Zelden zul je zo'n uitgekookte feeks aan het werk zien en elke manipulatie is slim bedacht.

De show wordt in elke scene waar ze in speelt gestolen door 1 van de ultieme femme fatales, Rebecca de Mornay, die gek genoeg niet echt doorbrak. Ze is even stomend heet als ijzig koud. Belangrijkste les: als je een oppas neemt, zorg dat het niet zo'n dampende stoot is als de Mornay. Dat kan goed mis gaan.

Fijne bijrollen van een hier mentaal achtergestelde Ernie Hudson en een pittige (en toen nog niet zo bekende) Jullianne Moore. John De Lancie (de magnifieke Q uit de latere Star Trek series) mogen we ook nog even zien als perverse kierekijker die wel heel graag menige gleuf aan nadere "medische" onderzoeken onderwerpt (zonder handschoenen want dan kan hij meer waarnemen, begrijpt u).

Sciorra is goed, McCoy is wat braaf en heeft een relatief makkelijkere rol.

Geweldige scenes zijn ook "are you a retard" en de scene waarin de Mornay een pestkop eventjes een lesje leert. Hoe haar ogen plots die ijzige, priemende blik kunnen maken, waarbij de mond wat vertrekt, klasse.

Die hele plotselinge overgang van lieve buitenkant en onthulde duivelse inborst die je in meerdere scenes ziet werd destijds met de trailer ook meesterlijk uitgebuit.

Camerawerk is ook uitstekend. Details worden uit perfecte hoek gefilmd, zoals hoe ze een appeltje aan het schillen is terwijl ze gebiologeerd aan het staren is naar de astmatische aanval van Sciorra.

Pas op het eind is er geweld. Tot die tijd is alles zeer geraffineerd. Ik kan me voorstellen dat het niet de kop thee is voor fans van slashers of zo. Het is ook niet zo dat je op het puntje van je stoel zit van de spanning maar de handel en wandel van deze psychopaat is fascinerend.

Alleen die muziek op het einde...pfff. Hoort niet bij een thriller, eerder een soap. En triest te zien dat scriptschrijfster Amanda Silver gezakt is tot het nivo van de (compleet verpeste) bewerking van Mulan uit 2020.

Typisch zo'n erg rendabele jaren 90 huisthriller. Die waren met een heel beperkt budget in elkaar gestoken, leunden op een sterk script en brachten vaak het tienvoud op van wat ze kostten.

Iedere huisvader en moeder zal het wel een enge gedachte vinden dat je nanny erop uit is om je gezin kapot te maken. Een film die ook heel goed uitgewerkt is; al van de beginscènes waarin Claire betast wordt door haar gynaecoloog tijdens een routine-onderzoek komt er een naar sfeertje binnen. De manipulerende Peyton probeert op alle mogelijke manieren de huisvrede te breken en het is voor de kijker niet duidelijk waar ze finaal op uit is. Vond ik dus wel continu spannend. Ik dacht eerst aan een 3* maar na afloop stelde ik mijn cijfer bij met een halfje naar boven. De acteurs zijn niet heel bekend (op Julianne Moore na) maar hun potentieel werd goed benut.

Zo'n soort van monument van de begin-jaren 90. Niet een heel belangrijk monument natuurlijk, want er gebeurden veel belangrijkere dingen toen. Grunge brak eindelijk door, bijvoorbeeld, Nirvana was net een beetje bekend, en toen kwamen Pearl Jam en Soundgarden. Een film over gedoe met kinderen en een oppas, wat? waarom?

Maar goed, laten we het dan maar even over de microcosmos van Hollywood hebben. Vier veelbelovende actrices in deze film - wellicht dat De Mornay de bekendste was, hoewel Sciorra ook net wel een soort doorbraak had en elke film waarin ze zag spelen tot een succes zag worden. En Madeline Zima met haar schattige smoeltje - klaar voor een lange en succesvolle carriere, zou je zeggen. Alle vier zijn nog steeds actief, al is het in series en onbetekenende bijrolletjes - behalve die ene die ik nog niet genoemd had: Julianne Moore. Hier wellicht schitterender dan ooit met de gloed van de jeugd, en een fraaie hoewel kleine rol. Wel volstrekt ondergeschikt aan de rollen van de drie anderen, waarom zij het dan wel gemaakt heeft en de andere twee niet is iets wat je niet uit deze film opdoet.

Verder is dit ook wel een film die onterecht wat vergeten lijkt. Het spel lijkt wellicht te beginnen als een wat vreemde reversal en victim blaming, maar eens Peyton op gang is met haar doortrapte spelletje wordt het toch serieus spannend, zelfs als je eigenlijk nog wel weet hoe het afloopt. Ook een erg, erg goede rol van Ernie Hudson die behalve een fraaie tegenpool van de doortrapte De Mornay ook nog een soort masterclass fysiek acteren geeft waar nauwelijks een vergelijk voor te vinden is. Alleen dat maakt de film al de moeite waard.

En zelfs beter dan het plot zelf, want dat klopt af en toe toch wel echt veel te mooi. Niettemin, de, ahem, punchline waarmee Sciorra De Mornay ontmaskert is wel eenmalig in de filmwereld geloof ik - recht op de neus, klaar. Jammer dat er daarna nog zo'n soort horrorfilm cliche einde volgt waarin het nooit echt af is. Wel supermooie en stoere acties van Zima en Hudson, dat moet gezegd.