Anatomie d'une Chute (2023)

Het grote publiek zit duidelijk niet te wachten op de Gouden Palmwinnaar van 2023. Gisteren was de zaal voor slechts een vierde gevuld. Een avant-première weliswaar en de commercials moeten de onwetenden misschien nog wakker maken, maar toch.

Onterecht eigenlijk, want Anatomy d'une chute is een prima film. Voor sommigen misschien wat langdradig, want 150 minuten voor een rechtbankfilm is wel wat. Dat betekent ook dat de film de nodige diepgang biedt: inhoudelijke en emotionele diepgang van het onderzoek (reconstructie) en later ook het proces. Triet, nog maar de 3e vrouwelijke Gouden Palmwinnares in de geschiedenis, slaagt er wel in eigen accenten te leggen in de film. Het thema misschien weinig vernieuwend, de aanpak vond ik wel een stuk frisser.

Het meest interessante is eigenlijk dat je zelfs na afloop van de film niet goed weet van wat er nu exact gebeurd is. Ik heb de verklaring van Sandra altijd al erg vreemd gevonden. Het hele leven en de hele relatie met Samuel wordt ontrafeld, ook de pittige ruzies die blijkbaar door het slachtoffer werden opgenomen. Vrij pittig toch wel hoe je privéleven wordt uitgesmeerd. Je krijgt vervolgens een bepaald subjectief beeld van de verdachte en het is dat wat Triet's film onderscheidt van andere soortgelijke films. Die zweem van twijfel en vooringenomenheid wordt de gehele film meegedragen.

Ook de rol van de kleine Daniel is niet onbelangrijk. Hij staat eigenlijk centraal en ondergaat het proces over zijn moeder en vader. Mede door het uitstekende acteerwerk van Sandra Hüller die haar strepen al heeft verdiend bij onder meer de film Tony Erdmann. Verrassend ook dat er geen slotpleidooien aan te pas komen, was misschien net van het goede te veel geweest.

Zweeft voor mij tussen de 3,5* en 4,0*

Heel mooi dat moment dat de anders snedige replieken van de tegenpartij aan kracht verliezen. Een prachtige monoloog in lipsyncvorm neemt urenlange twijfel weg bij de fictieve jury en de kijker. Het maakt plaats voor verraderlijk enthousiasme en nog meer diepgang in het verhaal.

Effectief ook de manier waarop er met het gegeven van de gesproken taal (het Frans, het Engels, het uitblijven van het Duits) wordt omgegaan. Subtiel, intelligent en krachtig. Net als de rest van de film.

De recentste winnaar van de Gouden Palm heeft mij doen genieten, en de handvol andere toeschouwers in de zaal waren -denk ik- eveneens gekluisterd. Dus wie zin heeft in een beklijvend rechtbankdrama met dat tikkeltje meer, go go!

Waren veel Duitsers (niet-studenten) aanwezig in de bios in Maastricht. We weten voor wie. Geweldige acteerprestaties

Moord of zelfmoord?

De aanklager verzamelt bouwstenen om in het slotpleidooi een coherent verhaal te kunnen construeren dat overtuigend verwijst naar moord. De advocaat doet hetzelfde, alleen met een andere uitkomst: zelfmoord. Aan de jury c.q. rechter om te beslissen welke reconstructie juridisch de werkelijke is.

Zo heb je drie werkelijkheden: die van de gebeurtenis in het verleden, en de twee tegenover elkaar staande reconstructies in de rechtszaal.

Regisseur Justine Triet nam het meest complexe uitgangspunt: geen getuigen en weinig sporen. Die aanloop kost even tijd, maar daarna zat ik op het puntje van mijn stoel. De film moet zich nu concentreren op de vrouw en de man, hun zoontje en de hond. Haarscherp wordt in de rechtszaal het huwelijk ontleed en de beide hoofdpersonages gefileerd. Zoals in de film Blow Up (1966) wordt de werkelijkheid tot in detail uitvergroot en daarmee steeds meer onzichtbaar.

Magnifiek gedaan en geacteerd. Met een belangrijk bezwaar, namelijk dat het juridische oordeel achterwege had moeten blijven, zoals ook de slotpleidooien passend en terecht ontbreken. Alleen zo onderstreep je de onmogelijkheid om het antwoord op de beginvraag te kunnen geven.

Onterecht als thriller aangemerkt rechtbankdrama waarin Sandra [Sandra Hüller] wordt aangeklaagd op verdenking van doodslag nadat haar echtgenoot [Samuel Maleski] is gestorven na een val uit het raam van de bungalow waar verder alleen Sandra aanwezig was. Sandra bereidt zich voor op de zitting met haar goede vriend en raadsman Vincent [Swann Arlaud], maar begrijpt niet goed waarom ze zich moet verdedigen. Hoewel er alleen wat halfbakken indirect bewijs is, besluit de openbare aanklager [Antoine Reinartz] Sandra toch aan te klagen. Een kansloze missie natuurlijk, waardoor de lange scènes in de rechtbank nutteloos en overbodig zijn. Maar Hüller is fantastisch als de vrouw die worstelt om alle halfbakken verwijten van zich af te schudden en de 12-jarige Graner maakt grote indruk als Sandra’s slechtziende zoon, vooral in de scène waarin hij zich beseft dat zijn oorspronkelijke verklaring mogelijk onjuist was.

Degelijk en gelaagd drama.

Zoals hier eerder aangekaart kwam het rechtbankstuk te lang(dradig) over, en damn wat was die kale in z'n toga 'n vervelend mannetje, schuldig tot 't tegendeel is bewezen en er 'n sport van maken dat bevestigd te krijgen.
Mooi dat de oprechtheid van het jongetje er doorheen prikte en doorslaggevend was, sentimenteel of niet.

De openbaar aanklager hier stelt op een gegeven moment dat het nummer PIMP van 50 Cent wordt gespeeld. En hij vraagt gezien de betekenis van dat nummer wat dat verder betekende voor de situatie en een eventuele moord. Nogal vergezocht sowieso ook al is het maar dat dit nummer een cover is gespeend van elke tekst en niet van 50 Cent zelf. Ik vraag me af of regisseur Triet hiermee een soort van kritiek geeft op recensenten die soms vanalles (vergezochte metaforen en betekenissen) zien in films terwijl de makers dat nooit bedoeld hebben. Maar allicht zondig ik nu ook wel door te veel hierin te willen zien.

Anatomie van een val dus. Maar ook de anatomie van een huwelijk, of beter: de val van een huwelijk. De waarheidsvinding is niet eens het belangrijkste in dit rechtbankdrama. De zitting dient vooral als kapstok om een huwelijk eens helemaal te ontleden. Een goede manier want enerzijds is die waarheidsvinding boeiend (en als kijker weet je aan het begin, tijdens de zitting en aan het eind net zoveel als de rechter en kan je zelf een invulling eraan geven) en anderzijds graaft de film zo behoorlijk diep. Vooral enkele scènes tussen de echtelieden zijn geweldig om te zien, bijvoorbeeld hoe een discussie uitmondt in steeds meer verwijten en een afgressievere toon.

Goed gespeeld over de breedte, leuk om te zien dat hond Messi in de aftiteling werd genoemd. Enkel die openbaar aanklager had een behoorlijk zwakke rol. De acteur was niet overtuigend en zijn hoofd irriteerde mij mateloos maar hij had ook een zwakke rol met steeds erg vergezochte theorieën en zocht elk haakje terwijl hij inhoudelijk helemaal werd afgemaakt (bij die persoon die uitleg geeft waarom het onwaarschijnlijk is dat meneer is doodgeslagen). Ik zei al dat waarheidsvinding niet belangrijk was maar de uitkomst stond voor mij al snel vast: niet schuldig. Niet omdat mevrouw het niet gedaan heeft (een antwoord krijgen we niet maar ik denk van niet, al zal ze niet ongelukkig met die dood zijn geweest) maar omdat het bewijs vooral flinterdun was, zo niet onbestaand.

Soms sleept de film wel wat maar zowel PIMP als de film bleven nog echt nasudderen de dagen erna en dat zegt veel meer. 4,0*.

Minutieuze ontleding van de onderlinge relaties van alle betrokkenen bij een mysterieuze dood. Een lange meeslepende zit, die je voortdurend bij de les houdt dankzij het uitstekende script en acteerwerk, in het bijzonder van Sandra Hüller (maar dat is niet echt een verrassing).

Twee en een half uur lang langzaam informatie onthullen en toelichten over worstelingen in een relatie na een tragische gebeurtenis via een rechtszaak is eerlijk gezegd niet echt boeiend. Drie halve sterren voor Messi de hond die de meeste indruk achterliet!

Uitmuntend acteerwerk verpakt in de levensloop van een drietal personen die door een voorval uit het verleden allemaal kampen met hun eigen problematiek en die van de ander, hetgeen ontaard in de titel van de film. Grote klasse!

Sterke film door de dubbelzinnigheid en de hyperrealistische sfeer en sterk acteerwerk. Het komt allemaal wel overtuigend over en ergens ook wel persoonlijk denk ik. Uiteindelijk kan je meerdere kanten op met deze film en zal er geen bevredigend antwoord komen wat denk ik toepasbaar is op heel veel gebeurtenissen. Bijvoorbeeld als een relatie uitgaat of een vriendschap eindigt kun je in eerste instantie denken dat het aan persoon zou liggen maar als je verder uitzoomt dan kun je misschien denken dat het aan allebei ligt en dat daardoor er geen vredig antwoord op komt. Wat voor antwoord komt er dan wel? Mensen zijn vervelend? Misschien? Ik weet niet of ik dit uit de film moet halen maar hoe meer je hier over nadenkt, hoe minder duidelijk het antwoord wordt.

Het kleine mannetje acteert ook wel sterk. Ergens kreeg ik ook het gevoel dat als zijn verklaring op het einde anders geweest zou zijn, dat dan zijn moeder wel schuldig bevonden zou zijn. De man in de rode toga was heel irritant, bij hem dacht ik dan weer dat hij zo irritant is omdat hij een ex heeft die vreemd is gegaan bij hem. De scene met de hond vond ik best wel emotioneel op het einde. De film is heel Frans ook soms met wijn en sigaretten en hele Franse truien. Als iemand weet waar je zo'n Franse trui kan halen dan hoor ik dat graag.

Sandra Huller was zeer goed en gelukkig maar, want het was zeker geen slechte film maar om nu te zeggen dat dit de winnaar is van de Gouden Palm. Hij was wel beter dan de twee afschuwelijke vorige winnaars, Triangle of Sadness en Titane natuurlijk. De film was veel te lang om te blijven boeien en soms niet echt geloofwaardig, zoals de zoon Daniel die zich een volledig gesprek met zijn vader herinnert in de wagen. Ik weet na een uur al niet meer wat ik in de wagen gezegd heb tegen mijn vrouw. En dan iets waar wij ons aan blijven ergeren, in het begin van de film drinken ze samen koffie, in een duidelijk lege tas en er dampt niets, dit gebeurt in de beste film en ik erger mij daar altijd aan...

Goeie film waarin de vrouw wordt aangeklaagd van de moord op haar man. Een simpel plot dat zo van een thriller had kunnen zijn, maar dat is deze film allerminst. De film gaat gedetailleerd op het hele strafproces en wat dit met de vrouw en haar zoontje doet. Een goeie rol van Sandra Hüller. Geen 4.0 sterren omdat de rol van het zoontje wat ongeloofwaardig overkwam en de film aan de lange kant is.

Wat een fijne film.

Heerlijk hoe subtiel en gelijktijdig bot het hele verhaal zich ontspint, hoe het spel met de emoties zich ontspint. Lastig om er ook maar iets over te zeggen zonder dat dat meteen een spoiler is, dus ik hou me maar op de vlakte. Fraai vooral dat er veel talen door elkaar gesproken worden, al mis ik narratief het Duits - het is logisch dat het stel als lingua franca op Engels uitkwam, maar in de rechtbank zou Hüller er gewoon recht op hebben in haar moedertaal gehoord te worden. Een nogal genante misser van de regie, en had het nou zoveel moeite gekost. Ffs, Hüller spreekt die taal echt wel.

Narratief en als acteur steelt Machado Graner wel alle credits. Jammer dat de volwassenen er mee weglopen, want die profiteren misschien van de kracht van het verhaal, maar laten nauwelijks iets zien wat daar mee in balans is. Het jochie doet dat aan de andere kant wel, en met verve.

Lange zit en zeker niet overal even boeiend. Sandra Hüller is geweldig in de hoofdrol en de film heeft veel zinnige dingen te melden, maar het vertaalt zich niet altijd naar boeiende cinema. Het lage tempo en het saaie camerawerk werken ook niet bepaald mee. De zoveelste film uit 2023 waar zo een uur uit had gekund.

Bij menig critici staat deze film in de top 10 van 2023. Nu moet ik zeggen dat het acteerwerk heel goed en naturel is van Hüller, maar de film wist niet de gehele speelduur mijn aandacht vast te houden. Een halfuurtje van de speeltijd afsnoepen was geen overbodige luxe. Geen top 10 aan mijn kant dus.

Dat neemt natuurlijk niet weg dat de film toch nog wel wat indrukwekkende stukken cinema bevat. De momenten in de rechtbank waar Hüller in rap tempo werd ondervraagd door de aanklager waren van hoog niveau, en ik denk zelf dat de intentie van deze film was om er nog lang en breed over na te denken. Stiekem is de regisseur hier goed in geslaagd, aangezien er toch de hele film wat vragen door mijn hoofd blijven spoken. Heeft ze het daadwerkelijk gedaan? Hoe zou ik reageren in zo'n vragenvuur in de rechtbank? Blijf ik in zo'n situatie rustig?

Het voorval is volledig gestoeld op aannames, veronderstellingen en meningen van alles en iedereen, waardoor het voor een jury verrekte lastig moet zijn om hier een eindoordeel over te kunnen vellen. Prima film.

Een geweldige, gelaagde rol van Hüller, in een subtiel drama waarbij de val uit de titel niet alleen de letterlijke val uit een raam is, maar ook de val van de gevierde schrijfster. Anatomy of a Fall is knap opgebouwd, vanaf het intrigerende begin naar de val uit de titel, en de daaropvolgende rechtszaak.

Ik vond de escalerende twist halverwege de film erg knap gespeeld. Een krachtig beeld van een getroebleerde relatie, met soms wel herkenbare twistpunten. Neem de taal waarin je communiceert als de ander jouw taal niet spreekt - communiceer je dan in een lingua franca, een neutrale taal, die dan wel door beiden goed gesproken moet kunnen worden, of in de taal van je partner? En hoe is de taakverdeling: 50/50 zoals de man in deze film dat graag ziet, of is dat een illusie en moet dat min of meer organisch gaan, zoals de vrouw er in staat?

De rechtszaak was ook boeiend, al vond ik de officier iets te karikaturaal- maar wellicht zijn die figuren ook zo, ik heb er gelukkig geen ervaring mee. De advocaat werd fijn gespeeld door Arlaud, maar behalve Hüller maakte vooral Machado Graner indruk als de zoon die centraal komt te staan in de rechtszaak. Een sterk geschreven rol ook, zeker als hij op het eind dat gesprek met zijn vader aanhaalt- of liever gezegd verzint: de vader spreekt met de stem van de zoon. Hoewel ik denk dat het duidelijk om zelfdoding ging, hadden ze te maken met een grillige publieke opinie en voorzag hij naast zijn vader ook zijn moeder te verliezen. Vandaar zijn beslissing een niet-verifieerbare herinnering op te roepen, die mogelijk mede-verantwoordelijk was voor zijn moeders vrijspraak.

Wat een goede film zeg! De enige die ik op acteergebied misschien ietsje minder vond was het zoontje van Sandra. Zijn emoties waren zo nu en dan zichtbaar gespeeld. Verder was hij wel érg slim voor zijn leeftijd, maar dat is natuurlijk niet onmogelijk. Speciale credits voor de acteerhond Messi, verbazingwekkend wat je honden allemaal kunt leren. En Sandra Hüller is zoals altijd fenomenaal, die kan me daar een potje acteren zeg, pure klasse. De film is lang, maar op geen enkel moment kakt de film in of verlies ik mijn aandacht.

Visueel stelt het niet zoveel voor, maar van een Cannes winnaar moet je nooit de verwachtingen te hoog opschroeven op dat vlak. Triet houdt het allemaal erg sober. De dialogen en de thematiek, dat is dan weer wel erg sterk. De speelduur schrok me wat af maar eens de introductiescène plaats maakte voor de begincredits, was het reeds niet meer mogelijk om uit mijn zetel te kruipen. Vervelen doet de film niet. Daarvoor houdt de vraag of Sandra schuldig is aan moord op haar echtgenoot of niet je teveel bezig. Wanneer het gerecht de privé van haar verdachten omploegt ontdekt ze misschien belastende elementen en zelfs motieven, maar dat betekent nog niet dat die iets betekenen. Dat Sandra's relatie met haar man door een zware crisis ging plaatst Sandra in een uiterst kwetsbare situatie voor de rechter want het kan haar een heel ander vonnis opleveren. De beslissende eindfase komt uit een onverwachte hoek.

Naar geloofwaardigheid viel best wat aan te merken. Die geluidsopname van die ruzie (beste scène van de film trouwens) wordt weliswaar verklaard, maar dan nog voelt dat heel kunstmatig ingescript. Ook het feit dat de zoon zich bij het politie-onderzoek niet meer herinnerde of hij zijn moeder en vader hoorde praten van binnen of buiten het huis, maar dan wel woord voor woord zijn vader kan citeren wanneer ze samen de zieke hond naar de dierenarts brengen viel me toch wel op.

Goed, laat ik niet te kritisch zijn en de film toch met een mooie 3,5* belonen, want rechtbankfilm en familiedrama zijn uiteindelijk goed op elkaar afgestemd. En ook omdat ik dit beter vind dan Barbie (3*).

Het rechtbankdrama 'Anatomie d'une chute' van regisseuse Justine Triet won vorig jaar op de 76ste editie van het filmfestival van Cannes de Gouden Palm. Als we nu terugkijken op de 'competitie' van dat jaar, kunnen we concluderen dat de film won van zeer uitstekend gezelschap. Juist door het winnen van deze prijs staat de film extra groot op de radar; een succes in de filmhuizen, een prijzenregen en vier volledig gerechtvaardigde nominaties voor de Academy Awards.

Sandra Hüller speelt de Duitse schrijfster Sandra Voyter die haar onschuld in de mysterieuze dood van haar man - Samuel Maleski (Milo Machado-Graner) probeert te bewijzen. Er is geen enkel hard en sluitend bewijs dat zij de dader is waarbij het rechtssysteem gaat graven in haar persoonlijk leven en mogelijk onderliggende motieven. Dat is kort samengevat de hoofdlijn van 'Anatomie d'une chute'. In Amerikaanse filmstijl zou een plot als dit resulteren in sensatie en plotwendingen die vergezocht zijn, maar hier draait het om het trauma van een gezin en de interpretatie en zienswijzen van derden die met elkaar botsen. Als kijker heb je het gevoel of weet je dat er onderliggend meer aan de hand is, maar we hebben te weinig grip om hieraan conclusies te verbinden. Het rechtssysteem speelt hierin de manipulerende factor en graaft dieper en dieper waarbij zij als 'buitenstaander' de wijsheid in pacht denken en hopen te hebben. Een andere kracht van de film is echter de band van Voyter met haar 15-jarige zoon Daniel, die door een ongeluk slechtziend is. Het geeft de film een extra gelaagdheid van menselijkheid en - dus - omgaan met trauma's.

'Anatomie d'une chute' is een puur drama, zonder toeters en bellen én waarin niets wordt opgeblazen om een (nog) breder publiek aan te spreken of te vervallen in een whodunit. Laten we daarom hopen dat een Amerikaanse remake ons bespaard blijft en wij dit stukje vakmanschap kunnen koesteren. Voor regisseuse Triet wellicht een opmaat naar meer. Voor actrice Hüller wederom een bevestiging van haar talent (zie ook haar rol in ‘The Zone of Interest’).

Vond het een erg goede film, met vooral heel sterk acteerwerk van Sandra Hüller. Ook had ik nauwelijks moeite met de speelduur, wat weleens anders is met een film van tweeënhalf uur. Het is heel scherp geschreven en interessant om te volgen, maar wel ook een beetje met de gedachte dat je helemaal op het eind uitsluitsel zal krijgen over wat er nu exact gebeurd is. Dat je die niet krijgt vond ik zelf een beetje een anti-climax. Een open einde bij een film als dit is natuurlijk op zich best te verwachten, maar omdat je bijvoorbeeld ook flashbacks te zien krijgt van hun eerdere ruzie, dacht ik dat je de val ook nog wel zou zien vanuit zijn perspectief. Of dat er een bepaalde twist in zou zitten die laat zien dat zaken toch heel anders kunnen zitten dan je op het eerste gezicht denkt.

Waarschijnlijk kijk ik er dan teveel naar door een Hollywood-bril, en wilde de film dat nu juist vermijden. Vond desondanks pakweg het laatste kwartier toch een beetje teleurstellend. Door de focus op het zoontje en zijn laatste testimony, en het feit dat hij wilde dat zijn moeder wegging ging ik denken dat er meer aan de hand was, of dat hij meer wist. Sowieso lijkt het alsof er in de laatste minuten nog iets onthullends gaat gebeuren, maar dat is ook niet zo.

Een film die uiteindelijk meer om de reis dan om de bestemming gaat. Nog steeds wel sterk.

4*

Waar is Poirot als je hem nodig hebt?

Als je een whodunnit gaat kijken hoop je uiteindelijk op een concreet, bevredigend einde, zoals een Poirot, Derrick of Columbo aan het eind slim kan afleiden wie het gedaan heeft en waarom.

Toen bij de credits bleek dat -ondanks de spanning in het slot- dat verlossende antwoord nooit zou komen, voelde ik me wel een beetje dom. Dat ik als een halve proleet had durven verwachten dat een intelligent drama mij pasklare antwoorden zou geven. Het is geen fucking Columbo met een 'one more thing' last-minute onthulling.
Maar het is nog erger dan dat: niet alleen weet ik nog steeds niet wat er zich echt heeft afgespeeld, ook weet ik niet zeker of ik dat gaandeweg had moeten ontcijferen, of dat het de bedoeling is dat we dat niet hóren te weten en dat het alleen maar gaat om hoe we mensen in een ander licht zien als we niet zeker weten of iemand schuldig is.
Ik snap bv. nog steeds niet wat zoontje Daniel wel of niet weet, of denkt te weten, en wat er in het hoofd van moeder Sandra omgaat. Valt het te deduceren? Heb ik de film niet begrepen? Vragen, vragen.
Maar goed, misschien is dat ook wel het sterke punt van de film, dat we erover blijven praten en ons dingen afvragen. Als dat zo is, goed gedaan.

Wat ik in ieder geval wel weet is dat Sandra Hüller een supersterke rol heeft neergezet. Hoe zij naturel acteert en tal van emoties kan laten zien is erg knap. Terecht genomineerd dus (helaas niet gewonnen).

De film is wel lang, vooral de rechtszaak gaat iets te lang door maar door bovengenoemde whodunnit-vraag blijf je wel aandachtig kijken en luisteren naar argumenten voor en tegen.

Dikke 4*

Een rechtszaak is als zodanig best postmodern: het is een stukje theater dat beoogt de waarheid boven tafel te krijgen maar die blijft in wezen verborgen achter de geconstrueerde werkelijkheden die de verschillende partijen naar voren brengen en uiteindelijk moet de jury beslissen welk verhaal ze het overtuigendste vindt. Dat postmodern element wordt in de film nog wat versterkt doordat de verdachte en het slachtoffer beiden voor hun schrijverswerk bewust werkelijkheid en fictie vermengen en zo verwarren maar bovenal voelt de film zelf als een waarheidsgetrouwe weergave – en daarmee een vorm van fictie die werkelijk aanvoelt – van een strafproces waarin je de partijen steeds beter meent te leren kennen zonder ze echt te leren kennen. De kracht van de film is ook de realistische weergave van de personages en hun onderlinge relaties met een dominante, succesvolle vrouw en haar ‘mislukte’ maar verantwoordelijke man die zich opofferde voor het gezin waardoor de vraag of het zelfmoord of moord was niet wordt opgelost (voor beide mogelijkheden wordt veel bewijs aangedragen): uiteindelijk is het de zoon die een beslissing maakt en met zijn slotgetuigenis de doorslag geeft (dat hij blind is maakt hem ook enigszins letterlijk de geblinddoekte vrouwe justitia) en die het gezin redt zoals zijn blindegeleidehond hem van gevaar weghoudt.

De film gaat met zijn 2 ½ uur speelduur grondig in op de omstandigheden van het huwelijk maar brengt telkens een nieuw element in zodra het dreigt te gaan slepen zodat de film nergens saai wordt. Tegelijk bouwt de film ook niet op naar een schokkende climax en is het strafporoces zelf niet heel geloofwaardig in de zin dat volgens mij de getuige niet in de rechtszaal behoort te zijn als partijen verklaren want dat kan zijn getuigenis beïnvloeden. Maar al met al is het een prima rechtbankfilm die juist door het niet te dramatiseren interessant blijft.

Het fijne van Anotomy Of a Fall is dat min of meer in het midden wordt gelaten wat er nou eigenlijk aan de hand is. Ik snap dat dit ook irritant kan zijn, maar ik vond het bijdragen een de enigszins mysterieuze sfeer rondom deze film. In het leven is ook niet alles zwart-wit.

Het scenario is niet wereldschokkend, maar wordt wel zeer goed uitgevoerd in documentairestijl en met een grootse Sandra Hüller. Echt een masterclass in acteren. Een trits sterke scenes wanneer zij aan het woord is in de rechtszaal, maar ook de ruzie mag er zijn. Het aspect van schrijverschap vond ik wat mager en de mogelijke vermenging van feit en fictie zelfs ronduit flauw.

Deze rechtbank film bekeken en ondanks de lange zit (2,5u), valt er toch genoeg te beleven. De cast was erg goed en het liedje van 50 Cent is nu wel erg memorabel geworden.

Het einde was minder bevredigend, maar voor de rest een prima film.

Op zoek naar de waarheid in dit uitvoerige verhaal over een rechtszaak waarin wordt geprobeerd de waarheid over een val boven tafel te brengen. Ligt een ongeluk of een opzettelijke daad ten grondslag aan de val die het leven kostte aan de man die de echtgenoot was van protagoniste Sandra en de vader van de jongen Daniel? Moord, zelfmoord, een glijpartij? Anatomie d’une Chute is een zoektocht naar de waarheid in het bijzonder en naar waarheid in het algemeen. Een frustrerende en wijdlopige bezigheid omdat de waarheid er voor elke betrokkene anders uitziet en die diverse waarheden tamelijk langdradig worden geanalyseerd..

Sandra Hüller speelt Sandra. Zij is een gerenommeerde auteur die wordt vervolgd omdat zij mogelijk verantwoordelijk is voor de dood van haar man. Een formidabele rol van Hüller wier personage van regisseur en coauteur Justine Triet de volledige aandacht krijgt. Sandra is een koel persoon met een beklemmende aanwezigheid. Ze hult zich in gecultiveerde onverschilligheid. Ze toont amper emotie en verspreidt een verstikkend gevoel dat zelfs onaangenaam aanwezig is als ze in een scène eens niet op de voorgrond staat. Een diepgaand beeld van haar karakter ontstaat echter niet. Ik vond haar tamelijk onsympathiek en gunde haar de schuld aan de dood van haar man. Eerder een gevoelsmatige dan een feitelijke mening, want Hüller acteert werkelijk fantastisch.

De film schommelt genregewijs tussen een relatiedrama en een rechtbankdrama en is eigenlijk maar matig interessant. Breedvoerige reconstructies van het dodelijke gebeuren worden afgewisseld met relationele flashbacks en ellenlange dialogen. Uitputtend is het. De spanning die de aanvangssituatie oproept is al snel verdwenen. Ondanks de fantastische hoofdrolspeelster en de alleraardigste fotografie is er niet veel dat appelleert aan de opwekking van nieuwsgierigheid. De zoektocht legt geen juridische of psychologische scherpzinnigheden bloot. In plaats van fascinatie voor het onderzoek, de rechtszaak, de personages ontstaat vooral ongedurigheid en frustratie over het dialogische geweeklaag en het wazige gedraai dat zo opzichtig door de visuele handicap van zoon Daniel wordt gesymboliseerd. Men draait tot vervelens toe steeds maar om de hete brij heen. Het is enigszins vermoeiend om te aanschouwen.

Sandra heeft het door. Getuige haar wijze woorden: “All this blahblahblah here and more time is gone“. Het is tevergeefs. Haar uitbarsting verandert niets. Het geëmmer neemt geen einde en de zoektocht is nog lang niet volbracht. Ik zet door, haal het einde, ben blij en vind Sandra Hüller een groots actrice.

Rechtbankdrama met uitstekend acteerwerk van alle castleden, maar aan de andere kant veel te uitgesponnen en bekend. Regisseuse Justine Triet laat vooral de inhoud het woord doen en voegt achter de camera niet veel toe, buiten een aantal betrokken camerabewegingen en doeltreffend koude setpieces. Op visueel vlak oogt Anatomy of a Fall te droog en onopvallend, maar gelukkig wint het kracht door de overtuigende wisselwerking tussen Sandra Hüller en haar medecollega's. De ruzies gaan door merg en been, daarnaast wordt het mysterieuze karakter best aardig in leven gehouden. Het jammerlijke is dat de melodramatische kant duidelijk voorrang krijgt en dat valt binnen een totale speelduur van 151 minuten te zwaar. De uiteindelijke ontknoping is simpelweg niet bevredigend genoeg voor zo'n lengte, maar het valt niettemin goed op te maken waarom deze film prijzen in de wacht wist te slepen.

Wat is waarheid? ‘Anatomie d'une chute’ laat op behendige wijze zien dat waarheid er binnen de juridische sfeer nauwelijks toe doet. Het gaat om het verhaal, om wat aannemelijk is en wat niet, om het weven van een specifiek narratief rondom schuld of onschuld. Het spel van de advocatuur staat mijlenver van de realiteit, die ruw, wrang, pijnlijk kan zijn. In Sandra’s geval wordt waarheid in de uitverkoop geplaatst, en komt ze ten goede aan de beste redenaar (en niet de hoogste bieder) – althans zo lijkt het.

Bestaat de waarheid? In feite komt de toeschouwer de ware toedracht der feiten nooit te weten. Justine Triet duwt de kijkervaring weliswaar in een bepaalde richting, maar op integrale opheldering stuurt ze nooit aan. Slim gezien is dat de romance tussen meester Renzi en Sandra die laatste als schijnbaar onbetrouwbaar opvoert: heeft ze stiekem toch iets bekokstooft, als ze het nu al aanlegt met haar advocaat? Nochtans laat Triet simpelweg zien hoe natuurlijk een eventuele verhouding zou kunnen zijn, in het licht van hoe nauw de twee elkaar in functie van de rechtszaak naderen…

Wie bepaalt wat waarheid is? Er is alleszins geen betrouwbare, objectieve verteller. Triets nerveuze, schichtige cameravoering, die soms misselijkmakend dicht op de huid kruipt, onderstreept de subjectiviteit van al wat het publiek mag of moet voelen: op basis van getuigenissen ontstaat hooguit een plausibel verleden, dat door afwezigheid van het slachtoffer nimmer aan de werkelijkheid kan getoetst worden. Het verleden neemt geen keer, en het heden voltrekt zich sens unique.

Kan er waarheid zijn? Of is de realiteit altijd een kluwen van motieven, een web waarin mensen hun belangen afgemeten zien ten opzichte van anderen (met alle interpretaties die daar bij horen)? Misschien is de werkelijkheid zelfs een caleidoscoop waarbinnen wat iemand ziet sterk afhangt van diens plaats, waardoor alle waarheid steeds ‘iemands waarheid’ wordt, en dus onbruikbaar om algemene uitspraken te doen. Niets zo fenomenologisch als het fenomeen waarheid… Maar kan er dan nog recht gesproken worden? En zo ja: door wie?

Is waarheid maakbaar? In het verlengde van bovenstaande: aan de omgeving om een waarheid voor waar aan te zien, om een realiteit te aanvaarden, om een verhaal voor echt te laten doorgaan. De tragiek van Daniel is dat hij een keuze moet maken. Die keuze werkt weliswaar bevrijdend, maar is allicht ook definiërend voor de uitkomst van het proces, dat op die manier een wel erg gekleurde afwikkeling krijgt. Is dit rechtspraak comme il faut? Is wat waarheid zal blijken, tot waarheid gekneed?

Spreekt rechtspraak zich uit over waarheid? Misschien eerder over plausibiliteit, en niet realiteit. Na de uitspraak moet Sandra met de brokstukken van haar vorige leven verder. Ze is zodanig door de mangel gedraaid, dat haar leven nooit meer hetzelfde kan zijn. En wat blijft nog over van haar man, nadat hij haar postuum als het ware van moord heeft beticht? Vanzelfsprekend voelt ze geen verlossing, maar vooral leegte. Een vacuüm dat ze met het materiaal van de dagen – een kind, een hond, een huis, reminiscenties naar vroeger – zal moeten zien op te vullen.

Doortastend en indringend stelt Justine Triet met ‘Anatomie d'une chute’ pertinente vragen over de rechtspraktijk, in wat een zowel visueel als inhoudelijk ongemakkelijke en toch ongewoon aangrijpende film is. Over hoe intermenselijke botsingen tot fatale misverstanden kunnen leiden, en intermenselijke misverstanden tot fatale botsingen. En wat dies meer...

3,5*

Film die bij mij een beetje moet onderdoen voor de verwachtingen. Dit keer veroorzaakt door veel lof van omstanders, eindejaarslijstjes waar deze vaak in hogere regionen eindigde en natuurlijk de Palme d’Or 2023 die deze op de mantel heeft staan. En al moet ik me door al die dingen natuurlijk niet teveel laten leiden, het is opmerkelijk dat je dan toch een wat doorsnee mysterie slash rechtbankdrama voorgeschoteld krijgt.

De dood van echtgenoot Maleski wordt als verdacht aangemerkt, waardoor schrijver en moeder Voyter ter juridische verantwoording geroepen wordt. Sinds het ongeluk dat hun zoon op vierjarige leeftijd grotendeels van zijn zicht beroofd heeft, kampen de twee met spanningen over schuldgevoelens, onvervulde ambities en financiële problemen. Zowel moeder als zoon brengen nogal onhandige wijzigingen in hun getuigenissen aan, wat voer is voor de openbare aanklager, maar het verleent het mysterie nooit de spanning die nodig is om echt nieuwsgierig te worden naar de afloop. Sterker: de twijfel die gezaaid wordt moet voortkomen uit een reeks uitgekiend gedoseerde onthullingen, maar doet over het algemeen wat geschreven aan. Echte verrassingen of twists heeft de film ook niet te vergeven, hoogstens neemt het af en toe een zijweggetje om uiteindelijk uit te komen op een punt wat je doet afvragen wat nou de hele point van het circus is geweest.

Ik vond het een boeiende reconstructie van de sluimerende onvrede binnen een gezin waarin idealen en ambities hervormgegeven moeten worden als het lot hun levens een andere wending geeft, maar binnen het kader van de rechtszaak voelt ook dat als een wat secundair gegeven. De rechtszaak zelf herbergt weinig spanning of urgentie en loopt uiteindelijk met een sisser af. Pluspuntje was het acteerwerk van met name Huller, al mag hond Messi ook niet onvermeld blijven. 3*

Tja. Ik had eigenlijk geen rechtbankdrama verwacht. Daar ben ik zeker niet van, dus dat was even slikken toen het ineens daar belandde én bleef. Dan helpt het tempo ook niet mee, het had zeker driekwartier korter gekund. Maar ja, dat hoort natuurlijk wel een beetje bij 'dit soort' filmhuisfilms. Het geeft de mogelijkheid de diepte in te gaan, maar het wordt ook een moeilijke zit, zeker naar het einde toe. En stom genoeg was ik na 2,5 uur alsnog verrast toen de aftiteling in beeld kwam, omdat het niet klaar leek. Dat open einde geeft de film ook wel iets moois, maar ook een extra reden dat het best korter gekund had.

Dat gezegd hebbende, blijft het over het algemeen toch wel boeiend genoeg. Gaandeweg ga je zelf een mening vormen over alles wat langskomt en gezegd wordt. Ik was op momenten oprecht gefrustreerd en geïrriteerd, dus dat is dan een goed teken. Het verhaal is op zich niet heel origineel, maar hoe het langzaam uit de doeken wordt gedaan is wel 'mooi'. Het is prettig dat er een live-versie van de transcriptie kwam; wat me daarbij wel verbaasde is dat hierin duidelijk werd hoe die man in elkaar zat, maar dat dat daarna niet opgepakt werd door de verdediging dan. Het ging alleen over het fysieke in het einde, maar het feit dat de man erg op zichzelf gericht was en niet heel realistisch naar de situatie leek te kijken leek me een prima stukje tegenargument. De scene met de hond was wel intens. Het acteerwerk van met name de hoofdrolspeelster voelt erg natuurlijk aan, een groot pluspunt.

Edit: wauw, ik zie nu dat deze prent 5 Oscarnominaties had, waarvan 1 gewonnen. Misschien toch niet zo filmhuis als het aandoet

Een veelvuldige bewierookte film, hier maar ook elders. Om het zo te zeggen: ik vond hem ook aardig. De mysterieuze sfeer is prima opgebouwd. Als kijker weet je ook niet wie wat weet. En zelf weet je ook niks. Het huis en de omgeving zijn prachtig. Toch weet je al wel waar het op uit gaat draaien. De getuigenis van de jongen geeft uiteindelijk de doorslag. Ook hij is op zoek naar de doodsoorzaak van zijn vader. Als hij vanuit de zolder naar beneden kijkt, ziet hij de plek waar zijn vader is neergekomen. Althans dat zien wij. Maar de jongen kan dat helemaal niet zien, want hij is slechtziend. Gek toch? Wat ik miste was enige invulling van de karakters van de direct betrokkenen. Wat zijn hun beweegredenen? Daar komen we niet achter. Wie een grondige analyse van de film wil lezen, leze de recensie van Collins, waar ik het volledig mee eens ben.

Erg veel dialoog (gesproken tekst) maar dat kan je verwachten in een rechtbankdrama. Uiteindelijk valt het oordeel op basis van "de jongen met de hond," waarbij ik meteen de gedachte had "Dat is wel heel erg slim van dat jochie." Te slim? Hoe oud was ie eigenlijk? Sowieso zet ik hier en daar wat vraagtekens bij de geloofwaardigheid van de personages, én al die gesprekken, ze gingen maar door, eindeloos, Engels, Frans ... het zal allemaal wel. Niet een film om nogmaals te bekijken.