Anatomie d'une Chute (2023)

Justine Triet wint Gouden Palm op filmfestival Cannes met "Anatomie d'une chute" -

VRT NWS: nieuws

Gouden Palm-winnaar deze winter in Nederlandse bioscopen - ad.nl

Vanaf 12 oktober 2023 in de bioscoop (Paradiso Entertainment)

Hopelijk krijgen dit soort films door de staking in Hollywood wat meer de ruimte in de bioscoop. Zeker qua aantal zalen en tijdstippen waarop de film te zien is. Dat mag wel voor de winnaar van de Gouden Palm.

Op 24/8 naar de avant-première. Staat al een paar weken open om te reserveren. Momenteel erg lauwe belangstelling. De gehele zaal hier nog zo goed als leeg. Dit is duidelijk niet Barbie...

Jammer, want dit is toch de winnaar van de Gouden Palm.

Het grote publiek zit duidelijk niet te wachten op de Gouden Palmwinnaar van 2023. Gisteren was de zaal voor slechts een vierde gevuld. Een avant-première weliswaar en de commercials moeten de onwetenden misschien nog wakker maken, maar toch.

Onterecht eigenlijk, want Anatomy d'une chute is een prima film. Voor sommigen misschien wat langdradig, want 150 minuten voor een rechtbankfilm is wel wat. Dat betekent ook dat de film de nodige diepgang biedt: inhoudelijke en emotionele diepgang van het onderzoek (reconstructie) en later ook het proces. Triet, nog maar de 3e vrouwelijke Gouden Palmwinnares in de geschiedenis, slaagt er wel in eigen accenten te leggen in de film. Het thema misschien weinig vernieuwend, de aanpak vond ik wel een stuk frisser.

Het meest interessante is eigenlijk dat je zelfs na afloop van de film niet goed weet van wat er nu exact gebeurd is. Ik heb de verklaring van Sandra altijd al erg vreemd gevonden. Het hele leven en de hele relatie met Samuel wordt ontrafeld, ook de pittige ruzies die blijkbaar door het slachtoffer werden opgenomen. Vrij pittig toch wel hoe je privéleven wordt uitgesmeerd. Je krijgt vervolgens een bepaald subjectief beeld van de verdachte en het is dat wat Triet's film onderscheidt van andere soortgelijke films. Die zweem van twijfel en vooringenomenheid wordt de gehele film meegedragen.

Ook de rol van de kleine Daniel is niet onbelangrijk. Hij staat eigenlijk centraal en ondergaat het proces over zijn moeder en vader. Mede door het uitstekende acteerwerk van Sandra Hüller die haar strepen al heeft verdiend bij onder meer de film Tony Erdmann. Verrassend ook dat er geen slotpleidooien aan te pas komen, was misschien net van het goede te veel geweest.

Zweeft voor mij tussen de 3,5* en 4,0*

Heel mooi dat moment dat de anders snedige replieken van de tegenpartij aan kracht verliezen. Een prachtige monoloog in lipsyncvorm neemt urenlange twijfel weg bij de fictieve jury en de kijker. Het maakt plaats voor verraderlijk enthousiasme en nog meer diepgang in het verhaal.

Effectief ook de manier waarop er met het gegeven van de gesproken taal (het Frans, het Engels, het uitblijven van het Duits) wordt omgegaan. Subtiel, intelligent en krachtig. Net als de rest van de film.

De recentste winnaar van de Gouden Palm heeft mij doen genieten, en de handvol andere toeschouwers in de zaal waren -denk ik- eveneens gekluisterd. Dus wie zin heeft in een beklijvend rechtbankdrama met dat tikkeltje meer, go go!

Geen "kijkt lekker weg " rommel dunkt mij , en miljoenen naar de bios doet hollen en elkaar overschreeuwen dat het zo goed is....( Barbie en nog 50 films....) Bezoekers aantallen van een film zeggen dus geen ruk.

Fransen blinken vaak uit in uiterst boeiend drama met diepgang , menig meesterwerkje gezien uit dat land.

Verbaast mij niet dat er lauwe belangstelling voor is ..

Dank Fisico voor je reactie , ga hem zeker zien.

Waren veel Duitsers (niet-studenten) aanwezig in de bios in Maastricht. We weten voor wie. Geweldige acteerprestaties

Moord of zelfmoord?

De aanklager verzamelt bouwstenen om in het slotpleidooi een coherent verhaal te kunnen construeren dat overtuigend verwijst naar moord. De advocaat doet hetzelfde, alleen met een andere uitkomst: zelfmoord. Aan de jury c.q. rechter om te beslissen welke reconstructie juridisch de werkelijke is.

Zo heb je drie werkelijkheden: die van de gebeurtenis in het verleden, en de twee tegenover elkaar staande reconstructies in de rechtszaal.

Regisseur Justine Triet nam het meest complexe uitgangspunt: geen getuigen en weinig sporen. Die aanloop kost even tijd, maar daarna zat ik op het puntje van mijn stoel. De film moet zich nu concentreren op de vrouw en de man, hun zoontje en de hond. Haarscherp wordt in de rechtszaal het huwelijk ontleed en de beide hoofdpersonages gefileerd. Zoals in de film Blow Up (1966) wordt de werkelijkheid tot in detail uitvergroot en daarmee steeds meer onzichtbaar.

Magnifiek gedaan en geacteerd. Met een belangrijk bezwaar, namelijk dat het juridische oordeel achterwege had moeten blijven, zoals ook de slotpleidooien passend en terecht ontbreken. Alleen zo onderstreep je de onmogelijkheid om het antwoord op de beginvraag te kunnen geven.

Best een aardig (rechtbank)drama hoor. Maar de film heeft echt te weinig om het lijf om de vrij lange speelduur te rechtvaardigen. Sommige recensies die ik gelezen heb suggereren dat we hier met een meesterwerk te maken hebben die we ons nog lang gaan heugen, maar ik voorzie niet echt dat deze over pak 'm beet 10 jaar nog op het netvlies van mensen zal staan.

Volle zaal in Utrecht. Terecht. Mooi uitgesponnen. Geweldig acteerwerk van Sandra Hüller.

Onterecht als thriller aangemerkt rechtbankdrama waarin Sandra [Sandra Hüller] wordt aangeklaagd op verdenking van doodslag nadat haar echtgenoot [Samuel Maleski] is gestorven na een val uit het raam van de bungalow waar verder alleen Sandra aanwezig was. Sandra bereidt zich voor op de zitting met haar goede vriend en raadsman Vincent [Swann Arlaud], maar begrijpt niet goed waarom ze zich moet verdedigen. Hoewel er alleen wat halfbakken indirect bewijs is, besluit de openbare aanklager [Antoine Reinartz] Sandra toch aan te klagen. Een kansloze missie natuurlijk, waardoor de lange scènes in de rechtbank nutteloos en overbodig zijn. Maar Hüller is fantastisch als de vrouw die worstelt om alle halfbakken verwijten van zich af te schudden en de 12-jarige Graner maakt grote indruk als Sandra’s slechtziende zoon, vooral in de scène waarin hij zich beseft dat zijn oorspronkelijke verklaring mogelijk onjuist was.

Aardig rechtbank drama met uitstekend acteerwerk.

Helaas doet de speelduur de film de das om en word er te vaak onnodig lang gerekt waardoor de film in mijn inzien haar kracht verliest. ***

Echt een hele goede film. Terecht dat dit de Cineville film van de week is. Ik kan wel kleine details noemen zoals dat Daniël niet altijd goed de slechtziende zoon speelt waardoor ik bij de scene met de zieke hond de hond een betere acteur vond maar het geheel is gewoon heel sterk met een goed verhaal. Het is wel een soort film waar je van moet houden. Er zitten veel rechtbankscenes met veel gepraat in en de film bevat ook veel emotie. Ik heb me vanavond enorm vermaakt. Bij de scene na de vrijspraak waar de journalisten begonnen te filmen dacht ik dat dat het einde was en vond ik dat oprecht jammer. De film ging gelukkig nog even verder

Het gevoel alsof een hele serie in één film is gestopt. Pittig en een lange zit dus. Maar indrukwekkend is deze rechtbankfilm zeker, omdat de meningen van de deskundigen, maar ook je eigen waarnemingen continu in twijfel worden getrokken. Sterk acteerwerk, zelfs van de hond.

Kijkt lekker weg, maar gaat als een nachtkaars uit.

Wie de trailer ziet en denk een spannende Hitchcockiaanse "whodunit" te gaan zien komt bedrogen uit. Dit is gewoon een rechtbankdrama van 2 en een half uur. Te langdradig dus ook. Een trailer moet toch de sfeer en kern van een film weergeven maar in dit geval klopt daar maar weinig van.

Mooi rechtbankdrama met sterk acteerwerk van Hüller.

Degelijk en gelaagd drama.

Zoals hier eerder aangekaart kwam het rechtbankstuk te lang(dradig) over, en damn wat was die kale in z'n toga 'n vervelend mannetje, schuldig tot 't tegendeel is bewezen en er 'n sport van maken dat bevestigd te krijgen.
Mooi dat de oprechtheid van het jongetje er doorheen prikte en doorslaggevend was, sentimenteel of niet.

Ik draag Europese films een warm hart toe, zeker als het zo Pan-Europees aanvoelt. De film deed heel veel goed, al vond ik de ontknoping niet geheel bevredigend. Als kijker: de meeste kaarten lagen toch wel helemaal op tafel en moest het alleen nog kloppend gemaakt worden met extra getuigenissen van de zoon. Maar wel sterk dat dit voor de hoofdpersonage ook niet als een overwinning voelde. Maar heel veel was natuurlijk wel goed: het ongemak, de vertwijfeling en confronterend

Oerdegelijk rechtbankdrama waarbij er een goede balans is tussen twijfel en emotie. Het is meer een literaire film, dan een audiovisueel kunstwerkje. Dat vind ik toch wel jammer. Zie liever wat extravagantere films er met de Palm d’or vandoor gaan.

Maar goed, je moet tegenwoordig wel tieten hebben om te kunnen winnen.

3,5

https://www.youtube.com/watch?v=MQ6J4xHuMgc

De reacties bij dit nummer zijn wel mooi trouwens (en lees ze enkel als je de film hebt gezien).

Twee wilskrachtige intellectuelen, beiden gepassioneerde schrijvers, bevinden zich in een staat van onrust in hun huwelijk. Als de man plotseling overlijdt, wordt de vrouw (Sandra Huller in een krachtige vertolking) beschuldigd van moord, waardoor hun blinde kind als enige getuige moet getuigen. Net wanneer deze film eruitziet alsof hij zou kunnen terugvallen in een formele conclusie, doet hij een stapje terug en biedt hij iets meer beklijvend, tot nadenken stemmend en unieker dan wat we van dit genre gewend zijn.

Het achtergrondverhaal van een afbrokkelend huwelijk is bijzonder welsprekend en scherpzinnig. De scènes tussen de twee echtgenoten met duellerende grieven zullen je hart breken. De scènes in de rechtszaal zijn even meeslepend en doorspekt met vuurwerk tussen de aanklager en de verdediging. Huller geeft een van haar beste optredens ooit maar ze krijgt veel sterke steun, waaronder Milo Machado-Graner, als haar gekwelde zoon. Samuel Theis is sterk aanwezig als de diep humeurige echtgenoot.

De film verliest nergens zijn sterke verhalende kracht. Het wisselt naadloos van het ene boeiende onderdeel naar het andere. Af en toe zwaar, misschien zelfs een beetje vermoeiend maar dit blijft je bij en is zeker de moeite waard om te zien. Dit is echt een film voor de geroutineerde filmkijker die houdt van een verhaal op niveau!

Een 8+!

De openbaar aanklager hier stelt op een gegeven moment dat het nummer PIMP van 50 Cent wordt gespeeld. En hij vraagt gezien de betekenis van dat nummer wat dat verder betekende voor de situatie en een eventuele moord. Nogal vergezocht sowieso ook al is het maar dat dit nummer een cover is gespeend van elke tekst en niet van 50 Cent zelf. Ik vraag me af of regisseur Triet hiermee een soort van kritiek geeft op recensenten die soms vanalles (vergezochte metaforen en betekenissen) zien in films terwijl de makers dat nooit bedoeld hebben. Maar allicht zondig ik nu ook wel door te veel hierin te willen zien.

Anatomie van een val dus. Maar ook de anatomie van een huwelijk, of beter: de val van een huwelijk. De waarheidsvinding is niet eens het belangrijkste in dit rechtbankdrama. De zitting dient vooral als kapstok om een huwelijk eens helemaal te ontleden. Een goede manier want enerzijds is die waarheidsvinding boeiend (en als kijker weet je aan het begin, tijdens de zitting en aan het eind net zoveel als de rechter en kan je zelf een invulling eraan geven) en anderzijds graaft de film zo behoorlijk diep. Vooral enkele scènes tussen de echtelieden zijn geweldig om te zien, bijvoorbeeld hoe een discussie uitmondt in steeds meer verwijten en een afgressievere toon.

Goed gespeeld over de breedte, leuk om te zien dat hond Messi in de aftiteling werd genoemd. Enkel die openbaar aanklager had een behoorlijk zwakke rol. De acteur was niet overtuigend en zijn hoofd irriteerde mij mateloos maar hij had ook een zwakke rol met steeds erg vergezochte theorieën en zocht elk haakje terwijl hij inhoudelijk helemaal werd afgemaakt (bij die persoon die uitleg geeft waarom het onwaarschijnlijk is dat meneer is doodgeslagen). Ik zei al dat waarheidsvinding niet belangrijk was maar de uitkomst stond voor mij al snel vast: niet schuldig. Niet omdat mevrouw het niet gedaan heeft (een antwoord krijgen we niet maar ik denk van niet, al zal ze niet ongelukkig met die dood zijn geweest) maar omdat het bewijs vooral flinterdun was, zo niet onbestaand.

Soms sleept de film wel wat maar zowel PIMP als de film bleven nog echt nasudderen de dagen erna en dat zegt veel meer. 4,0*.

Minutieuze ontleding van de onderlinge relaties van alle betrokkenen bij een mysterieuze dood. Een lange meeslepende zit, die je voortdurend bij de les houdt dankzij het uitstekende script en acteerwerk, in het bijzonder van Sandra Hüller (maar dat is niet echt een verrassing).

Twee en een half uur lang langzaam informatie onthullen en toelichten over worstelingen in een relatie na een tragische gebeurtenis via een rechtszaak is eerlijk gezegd niet echt boeiend. Drie halve sterren voor Messi de hond die de meeste indruk achterliet!

Uitmuntend acteerwerk verpakt in de levensloop van een drietal personen die door een voorval uit het verleden allemaal kampen met hun eigen problematiek en die van de ander, hetgeen ontaard in de titel van de film. Grote klasse!

Een typische film waarmee prijzen te winnen zijn: lang, saai en zogenaamd goed acteerwerk. Maar helaas niet aan mij besteed. Een Scandinavische misdaadfilm met als basis dit mysterieus overlijden zou ik wel interessant hebben gevonden. Bij deze Franse film heb ik twee en een half uur slechts naar enkele irritante karakters zitten kijken, tot en met de aanklager toe.

Sterke film door de dubbelzinnigheid en de hyperrealistische sfeer en sterk acteerwerk. Het komt allemaal wel overtuigend over en ergens ook wel persoonlijk denk ik. Uiteindelijk kan je meerdere kanten op met deze film en zal er geen bevredigend antwoord komen wat denk ik toepasbaar is op heel veel gebeurtenissen. Bijvoorbeeld als een relatie uitgaat of een vriendschap eindigt kun je in eerste instantie denken dat het aan persoon zou liggen maar als je verder uitzoomt dan kun je misschien denken dat het aan allebei ligt en dat daardoor er geen vredig antwoord op komt. Wat voor antwoord komt er dan wel? Mensen zijn vervelend? Misschien? Ik weet niet of ik dit uit de film moet halen maar hoe meer je hier over nadenkt, hoe minder duidelijk het antwoord wordt.

Het kleine mannetje acteert ook wel sterk. Ergens kreeg ik ook het gevoel dat als zijn verklaring op het einde anders geweest zou zijn, dat dan zijn moeder wel schuldig bevonden zou zijn. De man in de rode toga was heel irritant, bij hem dacht ik dan weer dat hij zo irritant is omdat hij een ex heeft die vreemd is gegaan bij hem. De scene met de hond vond ik best wel emotioneel op het einde. De film is heel Frans ook soms met wijn en sigaretten en hele Franse truien. Als iemand weet waar je zo'n Franse trui kan halen dan hoor ik dat graag.