Hellraiser (2022)

Als je van de originals houd , raad ik je niet aan deze te kijken.

Kijk je het voor het eerst zou je nog een gok kunnen wagen , maar echte daad kracht en scary feeling heeft deze film niet.

De vrouwelijke pinhead ziet er redelijk goed uit , maar als ze haar mond open doet vraag ik me af of ze het concept wel goed begrepen hebben. ik vind namelijk dat je van deze persoon bang hoort te worden / vrees / afkeer enz. ,maar deze stem laat mij niet het gevoel van horror ervaren.

Het verhaal is niet erg sterk , beetje off en legt weinig uit voor nieuwe kijkers die de franchise nog niet kennen.

Ik vind zelf dat als je een reboot doet moet het ofwel net zo goed zijn of zelfs beter gezien de vooruit gang van de film techniek.

Ik ben een grote fan van hellraiser ( vooral de eerste 3 delen ) maar deze film vind ik een aanfluiting en een belediging voor de franchise .

Een van de betere Hellraiser-films maken, is niet zo moeilijk, om eerlijk te zijn. Na twee sterke films werd het meer een verplichting om de rechten te behouden. Het leverde films op van wisselende kwaliteit maar nooit iets wat in de buurt kwam van de twee eerste films. Ook dit elfde deel kampte met voldoende problemen om van de grond te krijgen. De film is al vanaf 2006 in ontwikkeling! Echter weet deze film gelukkig wel veel goed te doen!

Ook al spreekt men van een reboot, is deze film dat eigenlijk niet! Het bronmateriaal keert niet terug en je krijg geheel nieuw verhaal. De film volgt de jonge vrouw Riley (Odessa A'zion), die worstelt met een voormalige drugsverslaving. Ze komt in het bezit van een oude puzzeldoos, (ons wel bekend als de de iconische Lament Configuration) niet wetende dat het de bedoeling is om de Cenobites op te roepen. Daarnaast is er ook nog de decadente miljardair Roland Voight (Goran Visnjic) die ook zo zijn reden heeft om de puzzeldoos bemachtigen.

Visueel is deze Hellraiser zonder twijfel erg mooi! Het verhoogde de sfeer in een fijne samensmelting van eng en schoonheid, De schoonheid van kettingen, bloed en prikkeldraad...precies wat je zou verwachten van een Hellraiser -film. Echter hierbij verschijnt ook mijn eerste opmerking; de GORE, die is enorm afgevlakt en veel minder intens! Of men mocht niet voluit gaan of het moest passen in het stilistische van de film. Dit was jammer!

Ook de andere personages in de film is zijn niet echt ontwikkelt, sympathiek, of zelfs een grote toevoeging. Die arme Nora bijvoorbeeld, ze heeft geen onderscheidende karaktertrekken, behalve dan dat ze 'de kamergenote' is...Maar misschien is dit wel toepasselijk, want de meest overtuigende figuur in de film is een Cenobite! Een Hellraiser zonder de Order of the Gash kan natuurlijk niet! Tja en van de vijf acteurs die in de volksmond bekendstaande Pinhead, is Jamie Clayton de enige naast Doug Bradley die "Pinhead" echt omarmt als een personage. Clayton's Speldekop is van het, rustiger soort wat ze juist verontrustend en angstaanjagend maakt! Daarnaast is haar androgyne uiterlijk en feit dat ze haar de naam 'The Priest', geven heel wat nauwkeuriger met het boek!

Sowieso zijn de Cenobite-ontwerpen uitstekend! Zo is er een nieuwe versie van The Chatterer en zie je nieuwkomers als The Masque, The Gasp en The Weeper Wel jammer dat het sadomasochistisch uitgangspunt van het boek hier wel is verdwenen! Barker's kinky randje is zo goed als weg! Ondanks dat doorstaat deze versie gemakkelijk de weliswaar lage lat als een van de betere Hellraiser-films!

Hellraiser

Niet lang geleden de allereerste Hellraiser gezien. Ik geef ze allebei 3 sterren. Deze ziet er natuurlijk mooier uit. We leven inmiddels ook al in 2022, dus dat mag ook wel. Qua verhaal vond ik de eerste film beter. De 1e film duurde ook maar 90 minuten en deze duurde 2 uur. Voor mijn gevoel had deze ook wel wat korter mogen duren. De cenobites zagen er wel weer tof uit en de puzzeldoos uiteraard ook.

3 sterren.

Matige film over een vrouw die een doosje steelt, zonder dat ze weet wat het is. De eerste helft is vrij saai, aangezien het voornamelijk gaat over het mysterieuze puzzeldoosje (en als je een eerdere Hellraiser hebt gezien, is dit niet echt een mysterie meer). De tweede helft is wat beter, met meer horrorscenes en ook de Cenobites zien er prima uit. Het had met alle gemak een stuk korter kunnen zijn.

Een meevaller, al zegt dat meer over de inmiddels tig inferieure sequels dan over de kwaliteit van deze reboot. Regisseur David Bruckner is gelukkig een vakman en weet er in ieder geval voor te zorgen dat zijn film er visueel indrukwekkend uitziet, met mooie production design en inventieve special effects. Inhoudelijk is het een beetje behelpen (al kon ik de heldere uitleg van bepaalde plotdetails wel waarderen) en ook de personages komen niet altijd even goed uit de verf, maar toch ben ik redelijk enthousiast. Er valt te genieten van heel wat nare bloederige toestanden en de toonzetting is lekker meedogenloos.

Enorm uitgekeken naar dit nieuwe deel. Maar helaas underwhelming. Op zich was die nieuwe pinhead en de andere monsters (cenobites) eromheen wel okay. Maar de film zelf is een ontzettende snoozefest. Een poging spanning op te bouwen is totaal mislukt door een waanzinnige climax te beloven, om vervolgens een beetje vaag te lopen doen en dat een of andere ijzeren poort de helse handel wel tegen kan houden in die mansion. Ben eigenlijk het laatste half uur alweer vergeten wat er gebeurde en het uiteindelijke lot van de hoofdrolspeelster ben ik al helemaal kwijt. Heb alle films van Hellraiser - behalve deel 10 - gezien. Dus ik ga deel 10 maar opzetten, als completist die ik ben. En dan ga ik deze reeks maar gauw vergeten. Heb zelfs alle eerste 9 delen in een mooie box, maar het is pure nostalgie wat deze serie zo hoogstaand maakt. Herkijkbeurten doen deze reeks helaas weinig goeds. Kudo’s voor de strakke styling en de sprookjesachtige nieuwe pinhead.

Ik hou van horror en draag bijna alle klassieke horrorreeksen zoals Halloween, Friday the 13th, Chucky en noem ze allemaal op een warm hart toe. Zelfs de slechte delen hadden hun charme, maar met Hellraiser had ik dat niet. Pinhead was tof, de films niet. Deze week nog even het origineel opgezet en er uiteindelijk toch nog een voldoende nu van gemaakt, maar wel een kleine. En nu dan de reboot. Zoals bij bijna elke reboot in het horrorwereldje is het niks geworden. De bloody nasty sfeer uit het origineel ontbreekt, net als spanning (zat overigens ook niet in het origineel) en een lekker verhaal. De film duurt liefst twee uur, wat compleet belachelijk is voor dit soort werkjes. Hoe verzin je het zeg. En nu is er uiteraard een vrouw in de hoofdrol, wat anno 2022 wel schijnt te horen maar het maakt de film niet interessanter. De Cenobites doen me hier ook niks, veel te smooth en opgepoetst. Geen idee waarom dit gemaakt is, behalve dan om centen te harken. Beter begraven ze deze reeks voor de komende 100 jaar, ik zal het niet missen.

1,5*

Het had beter gekund maar eerlijk is eerlijk ook een heel stuk slechter , ik weet niet zo goed of ik deze nu mild of hard moet beoordelen , wel werd naar mijn mening de duistere briljante soundtrack van Christopher young node gemist .

Voor de rest allemaal niet slecht maar toch ontbreekt er iets qua sfeer die in de eerste goede delen wel aanwezig was .

Inderdaad geen geweldige reboot. Vooral zonde dat het verhaaltje zo cliche is met weer een rijke mogul, waardoor de Cenobites eigenlijk meer extra's zijn dan een goede antagonist. Hoe het plan uiteindelijk nog zo goed uit lijkt te komen voor de rijke mogul Voight is ook een staaltje naar je doel toe schrijven van heb ik jou daar. Enige aardige waren wat schuivende scenes en tegen het einde nam het tormenten iets meer toe. Maar hier had iets veel eigenzinnigers ingezeten.

Wel jammer dat diensten als Disney/Hulu ook dit soort films gaan maken, je merkt toch dat het dan van die tandloze films worden. Boeit mij geen reet dat een vrouw, homo of de regenboog in je films moeten, maar wel irritant als dat rauwe ook helemaal weg moet uit de cinema. Want zij hebben wel het budget...

Aardig reboot. Het verhaal is bekend en is wat gemoderniseerd, net als de hele aankleding. De uitwerking is redelijk geslaagd, hoewel er best wel wat vragen onbeantwoord en zaken onverklaard blijven. De spanning is aardig aanwezig, maar de cenobites zijn niet zo angstaanjagend als in het origineel, wat wel een minpunt is. Het bloed vloeit rijkelijk met een paar lekkere kills. Visueel ziet alles er best verzorgd uit met goede special effects. Vermakelijk. 3.0

Clive Barker, de schrijver en regisseur van de oorspronkelijke Hellraiser zag er als producer op toe dat deze variant dicht genoeg bij het oorspronkelijke verhaal bleef om oude fans tevreden te stellen. Door een trage aanloop duurt dit een half uur langer dan nodig, maar wanneer de Cenobytes eindelijk hun vertrouwde hobby’s oppikken kunnen de fans van het origineel en liefhebbers van bizarre martelhorror hun hart ophalen. Het enige wat ontbreekt (en het is een groot gemis) is een waardige vervanger voor Doug Bradley, die op zo memorabele wijze de oorspronkelijke Pinhead neerzette.

Dit was net te pruimen. Ik bleef zitten tot het einde en dat zeg wel iets. Is het een goede film? Nee joh. Vermakelijk en - zoals ik al zei - te pruimen.

Gore valt reuze mee en de spanning is nergens te vinden. Het is nergens echt eng. Vond de hoofdrolspeelster voornamelijk de film dragen. Alle andere karakters hadden regelrecht uit Scream 51 of I Know What You Did Last Summer 37 kunnen komen.

Okey, maar niks meer dan dat.

De “eerste” Hellraiser blijft voor mij een klassieker,maar deze was zeker niet verkeerd. De film kwam langzaam op gang,maar de rest heeft veel goed gemaakt.Er zaten hele goede stukken in.Echt Hellraiser waardig.

Aardige tijd terug dat ik aan de Hellraiser-reeks uit de jaren 80 begonnen ben, maar ben bij deel 3 geloof ik gestopt.

Nu was er ook hier een reboot van en die zou volgens headlines zeer gruwelijk zijn. Nou, dat viel allemaal wel mee.

De reboot van Hellraiser vond ik toch vrij leeg. Ja, er zitten enkele brute kills in, maar het lijkt niet echt te willen weten waar het zoekt. Ook Pinhead lijkt te zijn vervallen en we volgen hier slechts een groepje studenten die in aanraking komen met die zogenaamde puzzeldoos. Fijn dat je hem hebt opgelost, nu zitten er zwaar verminkte demonen uit de hel jullie op de hielen en zie daar maar eens vanaf te komen.

Ja, en dat was het eigenlijk. Alles om perse een reboot in elkaar te knutselen, na een stuk of 30-40 vervolgen. Maar dat is ook niet zo vreemd in Horrorland, en sommige reboots werken wel. Bijvoorbeeld Texas Chainsaw Massacre.

Leuke wegkijker, maar ook niet meer dan dat.

2,5*

Laten we beginnen met het grote gemis van Doug Bradley als Pinhead want de vrouwelijke versie is gewoon geen volwaardige vervanger. Maar ook qua sfeer en looks weet deze film het originele niet te benaderen. Deze film is te kitscherig en te gemaakt, je ziet het zeker aan de pakken van de Cenobytes. Het ziet er allemaal te gelikt uit waardoor zowel de spanning als de gruwel toch achterwege blijft.

Hier en daar een paar bloederige scènes, maar gezien het concept Hellraiser te braaf uitgewerkt. Een gemis aan viezigheid en gruwel. De cenobytes maken te weinig indruk. Hier en daar wel een paar leuke vondsten zoals het marteltuig met de zenuwen en om van de puzzeldoos een echte actieve puzzel te maken.

Horrorregisseur David Bruckner levert met zijn herinterpretatie van de genreklassieker Hellraiser een bijzonder teleurstellend geheel af. Het levert voor mij persoonlijk in ieder geval ideaal bewijs op dat bepaalde sfeerzettingen uit de jaren '80 simpelweg niet overgenomen kunnen worden. Bruckner gaat vooral het serieuze en nodeloos zwaar aangezette pad op om de personages kleur te geven, maar uiteindelijk resulteert het vooral in een film die veel te lang uitgesponnen raakt. De keuze is begrijpelijk, maar de uiteindelijke drama-uitwerking is clichématig en oninteressant. Als kijker wacht je eerder op de intrede van de Cenobites zelf. Juist daarom is het bijzonder spijtig te noemen dat er maar weinig leden van die groep echt indrukwekkend zijn. Ze vormen hooguit originele verschijningen, maar echt innemend is de nieuwe brigade nergens. Met name Jamie Clayton als de nieuwe Pinhead stelt teleur. Niet vanwege het omdraaien van het geslacht (het zou me aan m'n reet roesten), maar simpelweg door de acteerkracht, die nergens het niveau haalt van Doug Bradley's zware stem en dreigende gestalte. In principe worden er inhoudelijk genoeg originele vondsten toegevoegd en het acteerwerk van met name A'zion valt op, maar iemand als David Bruckner was simpelweg te sterk bezig de laatste tijd om nu met dit soort onbenulligheden op de proppen te komen.

Komt wat langzaam op gang, maar wel gaaf gedaan die special effects. Gewoon blanco ingaan en niet vergelijken met het origineel. Best een goede horror/science fiction!

Tenslotte zaterdag nog even griezelen waar de Hellraiser remake op het programma stond. En laten we alvast vaststellen, zonder de film gezien te hebben, dat deze remake niet perse slecht hoeft te zijn zonder niet aan de Hellraiser uit '87 te kunnen tippen. Want de door Clive Barker zelf geregisseerde versie is natuurlijk op en top cult met Doug Bradley, de special effects van destijds, en de poster om maar eens wat te noemen. Het is cult, het is een milemarker in de jaren '80 horror met genoeg gore en ranzigheid.

En dan heb je dus deze remake waar veel overgezegd wordt met termen zoals 'woke' of de weinigzeggende 'millennial basket case generatie'. Ik til daar niet zo zwaar aan en kijk en kom als snel tot de conclusie dat het gelukkig iets beter is dan de Candyman remake die toch echt behoorlijk ondermaats was. Dan probeert men deze Hellraiser, los gezien van de oude, op zijn minst nog een eigen smoel te geven met een nieuwe invulling van Pinhead en heeft men echt wat willen maken van het verhaal met Voigt en ook een kunstzinnige draai willen geven aan de Cenobites. En opzich is dat nog wel te doen, en is het zoals gezegd niet heel slecht.

Maar het echte probleem is toch gewoon dat geen enkele liefhebber deze film kan kijken zonder te vergelijken met de '87 versie wat opzich begrijpelijk is maar ook weer niet helemaal eerlijk is tegenover deze versie. Want zoals zo vaak zijn de schoenen van grote broer een maatje te groot zo niet huge. De'87 versie buiten beschouwing gelaten is deze film opzich nog wel redelijk en heeft het geheel een prima soundtrack. Tevens is het alles wat Roland Voigt best lekker als leedvermaak. Verder lijkt het alsof iedereen zijn best doet in een verder niet al te bijzonder geheel met opzich nog een paar aardige schrikmomentjes. Maar puntje bij paaltje is het toch allemaal net wat te zielloos, iets dat ook al het geval was bij Candyman en lijkt het tijdperk van de echt goede horror reeds achter ons te liggen. Toch vraag ik me stiekem af wat hoe de film ontvangen zou zijn zonder die goede voorganger.