The Fabelmans (2022)

Een grotendeels autobiografische film van regisseur Steven Spielberg, over zijn jeugd, de ontluikende liefde voor cinema en de complexe relatie met (en tussen) zijn ouders. Het nostalgische, soms nogal naïeve terugverlangen naar het verleden botst soms met de meer serieuze ondertonen van de plot, resulterend in een onevenwichtige, maar altijd onderhoudende film. Het akteerwerk is iets te dik aangezet naar mijn smaak en zelfverheerlijking ligt continu op de loer, dat wel. De magische eindscene, met een geweldige cameo van een bepaalde regisseur, en het briljante eindshot maken gelukkig veel goed.

Spielberg.

Zijn meest persoonlijke film is de kreet die je het vaakst leest bij deze film. En het is duidelijk erg autobiografisch. Wie de docu Spielberg heeft gezien ziet veel in deze film terugkeren. Jammere is alleen dat ik Spielberg zijn kracht niet vind zitten in het drama maar meer in de gevoelige blockbuster. Hier schuurt de ware Spielberg met het feit dat hij een persoonlijk verhaal wil vertellen. Het blijft vrij glossy drama allemaal. De vader/moeder/vriend hebben best een complexe relatie met elkaar. Maar echt die pauze in het beeld, of iets rauwer drama is iets wat Spielberg niet wil. (of kan) In mijn ogen had het dat wel nodig om te ontsnappen aan een voortkabbelend filmpje die als die door een andere filmmaker was gemaakt dan Spielberg niet eens zou zijn opgevallen.

Het einde is overigens wel geweldig. Daar had de film wellicht moeten beginnen...

2 sterren.

De cast speelt prima en de film ziet er verzorgd uit maar het verhaal is helaas niet zo interessant, het was een lange zit maar de film wist nergens echt te boeien. Daarom geen voldoende.

Film die het op deze site vermoed ik een stuk minder zal doen dan bij ´critici´, want een Spielberg film brengt toch verwachtingen.

En deze film is nu eenmaal geen Spielberg-spektakel dat iets heel nieuws of bijzonders brengt maar een vrij klein autobiografisch verhaal, dat echter weer onmiskenbaar zijn vakwerk laat zien.

Met name Michelle Williams is weer onweerstaanbaar goed en absoluut de ster van de film. (en vooruit, John Ford)

Dit semi-autobiografische verhaal over de passie van een jongeman voor film maken heb ik ronduit als teleurstellend ervaren. In mijn ogen niet meer waard dan een magere voldoende. Vooral de eerste helft van de film vind ik rommelig en zwak, Steven Spielberg onwaardig. John Milton verwijst in zijn commentaar fijntjes naar Nuovo Cinema Paradiso (1988) van Giuseppe Tornatore. In vergelijking met deze film is dát een meesterwerk.

Deze film valt met één woord te typeren: saai. Het eerste uur met name, dat is echt dodelijk saai. Na wat twijfelen heb ik toch besloten om verder te kijken en het wordt daarna wel iets beter, maar echt boeiend wordt het nergens. Hoewel de film best lang duurt lukt het niet echt om een band te krijgen met de personages, zelfs niet met het hoofdpersonage Sammy. Sammy's moeder Mitzi is een nogal vreemde rol van Michelle Williams. Er wordt wel gerefereerd aan de psychische problemen van haar personage, maar goed uitgewerkt wordt dat verder niet. De scènes met haar zijn vaak vreemd, met enige regelmaat zelfs irritant en ze duren (veel) te lang. Overigens duren veel scènes te lang, er had hier en daar wel wat in geknipt mogen worden. De scènes waarin huisvriend Bennie een rol speelt voelen bovendien veelal overbodig aan. Overigens niet echt een rol voor Seth Rogen, een wat vreemde casting wat mij betreft. Resteert een film waarin af en toe de liefde voor film maken naar voren komt, maar op dat vlak zijn er beduidend betere films, waaronder Nuovo Cinema Paradiso. Het is toch vooral een saaie, lange zit en een van Spielbergs mindere films.

Sammy Fabelman (als kind gespeeld door Mateo Zoryan, als tiener door Gabriel LaBelle) groeit op in Arizona in de jaren ’50 en ’60. Hoewel de relatie tussen zijn vader Burt [Paul Dano] en moeder Mitzi [Michelle Williams] onder druk komt te staan door Burts broer Bennie [Seth Rogen], gaat Sammy volledig op in zijn passie: het maken van amateurfilms met familie en vrienden in de hoofdrol. Een nostalgische, maar nooit sentimentele terugblik die geïnspireerd is door Spielbergs eigen jeugd is solide amusement op zijn Spielbergs, ook al is het geen meesterwerk. Het einde is briljant.

Een film over film, daarvoor kun je mij wakker maken, maar had mij ditmaal maar laten slapen.

Een echte Spielberg in de slechte zin van het woord. Een verhaal en scenario die zo goed in elkaar zitten - elk detail heeft betekenis (zie bijvoorbeeld hoe personage John Ford zijn rokertje aansteekt), elke scène heeft zijn functie - dat de film bloedeloos en voorspelbaar is geworden. Alle gloed, diepgang en warmte zijn eruit getrokken.

Het liet me volkomen koud, de jeugd van Spielberg, ook al omdat hij elke scène zo uitrekt en uitmelkt dat je een geeuw niet kunt onderdrukken. Jammer, want E.T. raakte mijn hart en dan hoop je...

MAAR dan volgt de allerlaatste halve seconde! En ik zat met een glimlach klaarwakker in de bioscoopstoel.

The Fabelmans is een semi-autobiografische film en gaat over Steven Spielberg’s jeugd en zijn liefde voor film. Behalve over de liefde voor film die de jonge hoofdrolspeler ontwikkelt, laat de film zien hoe ervaringen tijdens het opgroeien bepalend zijn voor de invulling van de rest van je leven. Precies zoals je dat verwacht van een coming of age film met een feelgood randje, want zo kan de film goed geclassificeerd worden. Verwacht vooral geen schokkende eyeopeners. De levenslessen en observaties in de film zijn universeel en zullen een ieder bekend voorkomen.

The Fabelmans dus. Een gezin dat bestaat uit twee ouders en vier kinderen, waarvan protagonist Sammy de oudste is. De film verhaalt van Sammy’s jeugd waarin hij zijn liefde voor film ontwikkelt terwijl het gezin constant te maken krijgt met veranderingen en met de stress die daarbij hoort. Niet heel diepzinnig of wereldschokkend maar gewoon prettig verteerbaar. Nostalgisch zonder sentimenteel te worden. Lichtzinnig aan de oppervlakte met daaronder een zweem melancholoie. Het kijkt prettig weg.

De psychologische invulling van de personages houdt men simpel. Het zijn vooral sympathieke personages die de film bevolken. Ok, ze hebben vaak wel een vervelende eigenschap of gewoonte die de andere gezinsleden in de weg zit, maar hun bedoelingen zijn goed en oprecht. Onsympathieke personages zijn minder goed vertegenwoordigd maar ze zijn aanwezig en worden tamelijk zwart-wit weggezet. Het wordt de kijker niet moeilijk gemaakt een hekel te hebben aan de pestkoppen en kwelgeesten. Ook nog een rol voor Seth Rogen als het officieuze zevende lid van het gezin, die een vriend is van vader Paul Dano. Rogen speelt hem beheerst. Het is verfrissend om die man eens in de weer te zien zonder het spuien van flauwiteiten over softdrugs en menselijke afvalstoffen.

De liefde voor film wordt door Spielberg behalve emotioneel ook praktisch ingezet. Sammy’s camera fungeert als het ware als een extra paar ogen die de gebeurtenissen registreren en verholen inzicht geven in het wel en wee van de familie Fabelman. Een leuke gimmick. Film en de magie ervan zijn duidelijk de belangrijkste draden waarlangs het verhaal loopt. The Fabelmans is gewoon een leuke film.

A Tale of Two Halves

De eerste helft is Spielberg op zijn best. De autobiografische schets van een jongen die zijn passie voor cinema ontdekt is fraai en warm en bevat scenes die Spielberg op zijn allerbest laten zien. De jonge Sam die de kracht van editing ontdekt bijvoorbeeld. Of de publieksreactie op de vertoningen van zijn vroege films.

Als de film veel meer dramatisch wordt is hij helaas lang zo goed niet. Vanaf het moment dat het gezin naar California gaat zo ongeveer. De toon wordt te dramatisch en veel van die dramatische gebeurtenissen werken niet.

Het einde met een verrassende cameo van David Lynch als John Ford was dan weer heel fraai.

Evenwichtig is The Fabelmans niet. Maar al met al zit ik wel heel duidelijk aan de goede kant van de streep. Ik had al een tijdje geen Spielberg gezien en gek genoeg nooit eerder een in de bioscoop. Deze was in elk geval een heel flink stuk beter dan de laatste die ik op DVD zag (Munich).

When the horizon’s at the bottom it’s interesting. When the horizon’s at the top, it’s interesting. When the horizon’s at the middle, it’s boring as shit.

Eigenlijk alleen de moeite waard voor mij met de wetenschap dat het over Steven Spielberg zelf gaat. Dat zorgt ervoor dat de momenten die allemaal niet al te boeiend zijn en niet zo relevant lijken (een oude oom die advies geeft, gedoe op school en met vriendinnetjes en dergelijke) toch nog wel enigszins leuk zijn omdat het, neem ik aan, bepalende momenten voor hem waren. Dat met zijn ouders daarentegen vond ik alsnog niet zo interessant of veel toevoegen in het geheel, met bovendien een nogal vervelende hysterische rol van Michelle Williams waarvan ik hoop dat de Academy niet denkt dat ze hier een Oscar voor moet krijgen.

Gabriel LaBelle als Sam 'Steven' Fabelman daarentegen vind ik echt een ontdekking. Zeer leuke charismatische acteur waarvan ik hoop dat we er nog meer van gaan zien in de toekomst.

De stukjes waarin hij film ontdekt en zelf steeds meer gaat doen (en we de resultaten zien van wat hij gefilmd heeft) zijn leuk om te zien, natuurlijk ook weer met die wetenschap van later.

Dus ja, alleen een film die enigszins amusant is door de context, verder vond ik af en toe wat los zand en wat aan de rommelige kant.

3,25*

Een mixed bag, deze nieuwe Spielberg.

Het heeft wat leuke vondsten, wat aardig drama en leuke stukjes (het filmmaken, zijn familie) maar ook wat minder goede dingen (dat hele highschool-gebeuren kon ik weinig mee), maar wat me vooral opviel is dat de film alle kanten op gaat. Een beetje luchtige, vrolijke komedie hier, een beetje drama daar, dan weer inspirational met wijze levenslessen, dan weer een half-fictieve autobiografie waar allerlei coming-of-age achtige gebeurtenissen in verwerkt zitten.

De cast deed het overigens prima, al vond ik Paul Dano met zijn jeugdige uiterlijk niet de meest overtuigende huisvader. Michelle Williams zette als de overemotionele vrijgevochten moeder (ondanks haar irritante personage) een goede rol neer.
Nieuwkomer Gabriel LaBelle als de jonge Sam Fabelmans deed het ook niet onverdienstelijk.

De cameo van Lynch als regisseur John Ford was erg leuk en deed me eigenlijk afvragen of de film niet meer met dat soort humor had moeten werken. Nu was het een bij vlagen aardige, maar ook wat gezapige film die nergens echt resoneert.

Een schamele 3,5*

Goed gemaakte film die dusdanig professioneel in elkaar zit dat die ook aalglad aanvoelt. Ondanks het persoonlijke thema vind ik weinig gevoel in de film zitten. Dat komt deels ook door het weinig verheffende verhaal rond de familie Fabelmans en het feit dat Spielberg sommige dingen heel goed kan, ook drama, maar niet zulk drama. Soms wat stroperig maar nergens grijpt het me. En dan Michelle Williams met een wat vervelende rol, zeker als ze soms die ogen zo openspert. Dan vond ik Paul Dano een heel stuk prettiger. En een fijn rolletje van Judd Hirsch.

In het laatste uur waar de familie iets meer op de achtergrond komt wordt de film ook leuker en uiteindelijk zijn die 2,5 uur vrij makkelijk uit te zitten, wat ook wel iets over de kwaliteiten zegt. De filmpjes die de jonge Fabelmans maakt, zowel het maken als het uiteindelijke resultaat, zijn ook oneindig veel leuker en boeiender dan het familiedrama. Ik schreef ooit al bij Jaws dat je het geluid uit kan zetten en zeker het eerste stuk volledig kan begrijpen omdat Spielberg zo visueel is ingesteld en informatie geeft via beelden. Hier zie je voor een deel waar dat uit voortkomt met zijn geluidloze amateurfilmpjes die hij maakte. Leuk. Al vind ik wel dat de echte passie nooit echt van het scherm spat.

Visueel aardig op momenten maar die lichte retrolook oogt ook wat te nep soms. Al met al een film die onderhoudt en soms vermaakt en niet echt verveelt, maar me ook nergens wist mee te voeren. 3,0*.

Ik heb Spielberg sinds zijn Kuifjefilm lang links laten liggen, niks meer van zijn nieuwe films gezien, en ik was best een beetje (veel) bevooroordeeld toen ik zijn nieuwste ging bekijken. Maar films die over het vak filmmaken gaan hebben een streepje voor, en ondanks de nogal overdreven lengte bleek The Fabelmans onderhoudend genoeg. Hoofdrolspeler LaBelle is prima in de hoofdrol, maar ik ben er nog niet helemaal uit wat ik van Dano en met name Williams vond als de ouders. Williams was soms bloedirritant maar dat hoorde natuurlijk ook bij haar personage. Vooralsnog maar het voordeel van de twijfel want ik vind haar doorgaans wel een uitstekende actrice.

Leuk waren de vondsten waar de jonge Sam mee komt om zijn films beter te maken, de scenes over het maken van films waren sowieso de best geslaagde. Ik vond de familieperikelen niet altijd even interessant, al komt Hirsch in een memorabele bijrol nog wel wat orde op zaken stellen, en ook de highschool scenes waren een slap aftreksel van wat al ontelbare keren is vertoond. Pesten, meisje, respect, meestal in die volgorde. De komisch bedoelde Jezusfreak-scenes kwamen wel erg belachelijk over, maar ze bestaan ongetwijfeld van die types. De film gaat net naar een ruime voldoende dankzij de laatste 5 minuten. Ik herkende Lynch vooral aan zijn stem trouwens. En het laatste shot was geestig.

Zoals geweten een semi autobiografische film over de jeugd van Steven Spielberg. Vrij gelikt in elkaar gezet, maar toch een film waar ik meer van had verwacht. Ik verwachtte een wat magische ode aan de cinema door de ogen van één van de grootste regisseurs ooit. Dat kwam er maar erg sporadisch uit.

Zo genoot ik het meest van de filmfragmenten in de film, hoe de kleine Sam gedreven en gepassioneerd zijn liefde voor de film verder ontwikkelt. LaBelle prima als jonge Sam. Maar van Williams en Dano kan ik het moeilijk plaatsen, hoewel ik beiden erg hoog heb zitten.

Een film die me nimmer heeft verveeld. Onderhoudend en boeiend genoeg om te volgen, maar ik verwachtte er iets meer van. Prima leuk einde ook inderdaad Lynch.

Krappe voldoende. Te lang, te drakerig en bij vlagen te beroerd geacteerd met als dieptepunt het moment waar de ouders aan de kinderen vertellen dat ze uit elkaar gaan. David Lynch op het einde stal dan toch nog even de show als John Ford. Het zag er allemaal wel prachtig uit als een echte Spielberg-film.

Een mooi film, maar wel wat saai.

Uitstekende film over een jongen die opgroeit en graag films maakt. Ongetwijfeld de meest persoonlijke film van Steven Spielberg waarbij de liefde voor cinema overduidelijk is. Verpakt als een familiedrama/coming-of-age film. Misschien wat sentimenteel, maar het wist me toch vaak te ontroeren (de rol van Michelle Williams helpt hier ook bij). Prachtig eindshot ook.

Leuk om te zien hoe luchtig deze film begon en de passie voor films die hier in zit verwerkt. Maar ook hoe het dan weer een dramatische sfeer krijgt dat is echt goed gedaan ik vind het pakkend. Mijn enige min punt is dan weer dat ik het iets aan de saaie kant vond maar voor de rest was het prima!.

De slotscène van deze film is fenomenaal en zelfs de aftiteling is de moeite waard om tot het eind af te kijken. De jongeman Fabelmans ontmoet een nukkige oude regisseur, waarin een leuke cameo verstopt zit van een ander beroemde regisseur, en krijgt een korte maar wijze les. Dat het verhaal van Sammy Fabelmans het verhaal is van Steven Spielberg is gekend en blijkbaar heeft Spielberg het advies van de oude regisseur ter harte genomen want de film zit vol met het foefje dat alles te maken heeft met camerastandpunt.

De aftiteling is interessant vooral door de geweldige muziek van Spielberg’s huiscomponist John Williams. Niet voor niets staat hij steevast meerdere keren in de NPO klassiek filmmuziek top 100. Verder valt de samenwerking op met Lucasfilm, aan wie we Indiana Jones te danken hebben, allemaal oude rotten in het vak. Ook grappig om te zien dat er daadwerkelijk van diverse camerasystemen, ook hele oude, gebruik is gemaakt. De filmpjes die Fabelmans tijdens zijn jeugd maakt zijn erg leuk om te zien. O.a. hoe hij zich al jong bekwaamde in het maken van ‘special effects’.

Als kind lijken uren dagen te duren en ook oude lui hebben het vaak aan de tijd. Sommige scenes zijn zo breed uitgemolken, met name in het begin, dat er totaal geen vaart in de film zit en dat het ronduit saai is. Spielberg ontpopt zich als een oude doordrammer en de hele film heeft iets belerends. De stijl waarmee Spielberg beroemd is geworden wordt je wel heel nadrukkelijk door de strot gedrukt, alsof hij wil zeggen: “Kijk, zo dien je een film te maken en een camera te hanteren”. Tel daarbij op het niet bijster interessante verhaal van zijn jeugd waarin zijn moeder, die een carrière als concertpianist is misgelopen en huisvrouw is geworden, er een soort van driehoeksverhouding onderhoud met de vriend van de vader. Op de een of andere manier zit er zoveel vakmanschap in de film “The Fabelmans” dat je na afloop toch weer bewondering hebt voor Spielberg al regisseur, hoewel je je door heel veel saaie momenten moet heen bijten.

Mooie nostalgische film.

Met veel liefde gemaakte film over de passie voor film van de jonge Fabelman.

Leuke excentrieke personages. Ik had van Spielberg cinematografisch wel wat meer verwacht. De filmpjes die de jongen maakt zijn wel super inventief gefilmd, maar verder ziet de film ziet er heel doorsnee uit. Daar had ik meer van verwacht, nota bene in een film over filmpassie.

Wat ik een beetje miste is scherpe humor. Deze film lijkt in meerdere opzichten op Radio Days, maar die film heeft een nog warmere nostalgie en betere humor.

Een mooie en serene film.

Over de passie van een jongeman, voor de Cinema en hoe deze zich hierin ontwikkeld.

En ook hoe er binnen,zijn familie mee wordt omgegaan.

En zijn ouders, die zelf hun verwikkelingen in het gezinsleven hebben.

En de belevenissen van de jongenman in zijn school tijd.

Waar hij nog meer passie voor de Cinema speels ontwikkelt.

En hoe hij uiteindelijk, hoopt zijn doel te bereiken.

Om een proffesionele film maker te worden.

Uitstekend geacteerd door de cast.

Mooie film muziek en een echte kwaliteits film.

Het is vooral een persoonlijke film geworden over de jeugd van Spielberg. Vond het wel eens interessant om gezien te hebben, maar na een keertje heb je het ook wel gezien. De cast deed het wel goed en kwam overtuigd over. Verder zag de film er ook goed uit. Een redelijk lange speelduur, maar saai werd het nooit.

Het is een familiedrama. Dat lijkt me goed om te weten voordat je aan de film begint, en of je daar zin in hebt. Ik niet perse, en daarom was het een lange zit voor me. Maar niet alleen daarom denk ik. Het gaat te traag, sommige scenes hadden prima de helft korter gekund. Al dat cliche gemeuk op de highschool zijn ook tenenkrommend. Tuurlijk, vast allemaal onderdeel om het dramaverhaal te vertellen, het coming-of-age van de zoon. Het zou zo een 'waargebeurd verhaal' kunnen zijn. Ik had liever gezien dat de film zich ontwikkelt zou hebben rondom de filmliefde van hem. De film doet zijn best luchtige scenes en zelfs hele stukken in te lassen, maar het verbloemt het thema niet. Ik heb daar niks mee verder. Acteerwerk en beeldvorming zijn uitstekend in orde, daarom lastig een diepere onvoldoende te geven.

Ik ga films graag blanco in, zonder -teveel- verwachting. Achteraf leer je dus wel eens wat. Blijkbaar een autobiografische prent van Spielberg. Dat verklaart eea natuurlijk en dat zal ongetwijfeld invloed hebben op de hogere waarderingen en zelfs 7 Oscarnominaties.

Oké, maar ook een film die me op geen enkel vlak wegblaast, en ook een beetje te lang is. Nostalgiefilms kunnen me soms wel raken, maar deze doet dat niet echt. En bovendien zijn er ook wel misschien een beetje te veel van dit soort films op de markt. Leuke cameo/scène op het einde wel, meest memorabele aan de film ook.

De vraag is al onnoemelijk vaak gesteld, maar blijft niettemin donders interessant: wie of wat staat aan de wieg van het kunstenaarschap? Verrassend is dat niemand minder dan Steven Spielberg, in zekere zin toch vooral de koning van het entertainment, er een film over maakt, autobiografisch dan nog wel. Het levert sprankelende cinema op, waarin de regisseur ook meteen tracht bloot te leggen wat het witte doek van andere kunstvormen onderscheidt. Fictie verwordt dankzij een virtuoos samenspel van techniek, licht, montage, ritme en nog een rits andere parameters tot magie. Film is immers geen afkooksel van de werkelijkheid, het is een alternatieve realiteit die de reële wereld naar de kroon steekt. Met ingrediënten uit de een werkelijk universum boetseert een regisseur zoiets ongelofelijk als een verbeelding echter dan het echte leven. Cinema als emotionele megafoon, maar ook als instrument om gevoeligheden hanteerbaar te maken, de dagdagelijkse sleur meester te kunnen, angsten behapbaar te maken, ja zelfs controle te verwerven.

Onvergetelijk is meteen de openingssequens, waarin de kleine Spielberg helemaal niet naar de cinema wil. Onder lichte dwang geraakt hij evenwel betoverd. Het narratief is echter ingewikkelder, want Spielberg alias Fabelman leert al snel dat zijn medium niet onschuldig is. Wat door de anekdotiek van alledag ondergesneeuwd geraakt, puurt zich uit in motion picture. Het kind kan niet loyaal zijn aan vader en moeder. Als kunstenaar - op dat moment nog tegen wil en dank - brengt hij niet alleen vreugde, maar ook pijn.

Door ook deze pijnlijke biografische bladzijde aan te raken, geeft Spielberg getrouw antwoord op de vraag hoe een onooglijke Fabelman kan uitgroeien tot de illustere Spielberg. Er komt uiteraard talent bij kijken, misschien zelfs iets als neurose. Een roeping? Daarnaast heeft een mens echter geluk nodig. En middelen. En nog meer geluk. Ja, vooral dat.

‘The Fabelmans’ mediteert onderweg niet alleen over de genese van een artisticiteit waarvoor het familiale begrip slechts eenzijdig is. Tegelijk is het een studie naar intrafamiliale dynamieken, een portret van een onthutsend antisemitisch Californië, een geestige coming-of-age met seksueel ontwaken en, niet in het minst, een eerbetoon aan wat zoiets overbodig, zoiets onzinnig, zoiets uitdrukkelijk nutteloos als cinema vermag. Als de tranen op zijn, leert het witte doek de mens terug grienen. En als er niets meer om te lachen overblijft, bestaat er toch nog zoiets als de lach zoals alleen film die kan opwekken. Kunst is nodig, niet ondanks, maar omdat ze nergens voor dient. In een tijd waarin efficiëntie en spitstechnologie sleutelwoorden zijn van het Moderne Evangelie, is cinema een louterend ritueel waarin iedereen kan thuiskomen. Aangezien ‘The Fabelmans’ dat allemaal vertelt, zij het tussen de regels door, is het een hartverwarmende en hartroerende film. Eentje die het hart verovert, en betovert. En in die optiek, dan toch, old school Spielberg…

3,5*

Ver boven mijn verwachtingen. Grotendeels een autobiografisch werk, waarin Spielberg zijn roeping tot cineast verbindt aan het familiedrama dat zich op de achtergrond afspeelt. Zijn moeder was duidelijk de spilfiguur die de drijvende kracht was in de richting die hij insloeg als aspirant cineast; een overweldigende en adembenemende rol van Michelle Williams ... alle scènes waarin Sammy er op film achter komt dat zijn moeder een affaire heeft met vriend des huizes Bennie, en de wijze waarmee hij haar ermee confronteert is een staaltje cinema waar ik haast van mijn stoel geblazen werd. Het zit 'm bij Spielberg toch altijd in de manier waarop het gebracht wordt. Bij vele andere regisseurs zou je er vrij onverschillig bij blijven maar hier niet. Hij verandert het in een magisch moment voor de kijker, met die dramatische pianomuziek op de achtergrond en het steeds verder vertragen van het beeld van zijn moeder tot er alleen maar een veelzeggende blik overblijft tussen twee geliefden, alsof dit noodlottig moment zich in zijn geest brandt. Behalve Williams acteerde zowat iedereen super. Paul Dano als de doorbrave vader en vooral LaBelle met zijn dromerige uitstraling.

Van een familiedrama wordt de film dan meer een high school film met twee pestkoppen en een vriendinnetje die hun intrede doen. Het vriendinnetje met haar christelijk fanatisme vond ik eigenlijk helemaal getikt. Maar de toon wordt iets minder zwaarmoedig en dramatisch alsof het abces eindelijk behandeld was. De ontmoeting met John Ford maakt de cirkel helemaal rond en dat was ook best fijn... Zoals het hoort bij een goede film, krijg je met de Fabelmans een heel scala van emoties over je heen, en maakt Spielberg van zijn eigen leven een nieuwe droom op het scherm.

De film vertelt het verhaal van Spielbergs eigen jeugd van het moment dat hij de magie van de film in de bioscoop ontdekt tot het moment dat hij zelf op weg is een professionele filmmaker in Hollywood te worden. Het begin van de film is interessant omdat het eigenlijk al alles zegt: zijn vader is technicus en zijn moeder is artistiek (pianiste) hetgeen samenkomt in het medium van de film waarbij z’n vader weinig ziet in zijn ‘hobby’ van het filmmaken terwijl zijn moeder hem aanmoedigt zijn droom te volgen. Het wordt mooi tot uidrukking gebracht in de modeltreinen waar hij en z’n vader mee spelen: de vader houdt van de techniek ervan en wil de treinen perfecte rondjes laten rijden terwijl de jongen gefascineerd is de treinen te laten botsen, zoals hij in de film zag, en zijn moeder op het idee komt de botsing te filmen om als een regisseur controle over het spektakel te krijgen.

Daarna verzandt de film naar mijn idee te veel in de huwelijksproblemen van z’n ouders en in z’n geworstel op school waar hij gepest wordt vanwege z’n Joodse afkomst maar ook z’n eerste vriendinnetje krijgt, hetgeen allemaal te veel het echte leven vertelt en weinig boeiend is: het sterkst is de film als het over de film gaat, zoals het effect van zijn film van de spijbeldag op school en de spanning tussen familie en passie waarbij hij natuurlijk voor zijn passie kiest (want anders was hij nooit een succesvol filmmaker geworden). Maar Spielberg is een echte professional zodat het nooit echt slecht wordt en hij alles keurig volgens de regels van de kunst dichtvouwt (met een einde dat aansluit bij het begin).

Het vormde uiteraard een kwestie van tijd voordat regisseur Steven Spielberg een film zou maken die op zijn eigen leven is geïnspireerd, helaas concentreert The Fabelmans zich vooral op de wat jeugdigere jaren (waardoor een heleboel hoofdstukken over worden geslagen). Niettemin is Spielberg een vakman en verzorgd zijn filmproject tot in de puntjes. Scenes worden met genoeg flair gepresenteerd en kennen veel detail. Uiteraard wordt het allemaal niet origineel neergezet, maar zeker de tweede helft weet er aardig mee te boeien. Tegenvallend is het sterk aangezette sentiment en het niet al te overtuigende acteerwerk. Zeker de dialogen hadden gerust wat realisme kunnen gebruiken en Michelle Williams is uiterst vervelend als overacterende moeder. Hierdoor voelt het verloop nergens waargebeurd of geloofwaardig aan, maar de 151 minuten waren niettemin snel over.