Everything Everywhere All at Once (2022)

Ik had deze film in eerste instantie aan mij voorbij laten gaan. Nu toch maar gekeken omdat ik graag alle Oscarwinnaars wil zien en deze film mag zich de meest recente Oscarwinnaar noemen. De enige reden dat ik deze film heb uitgezeten is vanwege het voorgaande. De eerste twintig minuten vallen nog te doen, maar daarna wordt je overladen met zo'n twee uur aan drukke en chaotische onzin. Tegen het einde probeert men de kijker nog een boodschap mee te geven, maar toen was ik al lang afgehaakt en sterk komt die boodschap sowieso niet over. Door de grote hoeveelheid onzin en drukdoenerij geef je namelijk helemaal niets om de personages. Buttplugs, dildo's, de meeste banale flauwekul komt langs. Geen idee of het pogingen tot humor waren, ik kon er in ieder geval niet om glimlachen. Het concept multiversum is daarnaast niet nieuw en in andere films niet zo enorm rommelig uitgewerkt. Ik keek echt uit naar het einde. Dat men bij de Academy eens wat anders wilde kiezen - want dit wijkt behoorlijk af van eerdere Oscarwinnaars - is niet verkeerd, maar deze keuze begrijp ik niet. Wat mij betreft met afstand de slechtste Oscarwinnaar van deze eeuw en een heel vervelende film.

Ik kan hier niet zoveel mee - ook na wat extra moeite en de derde kijkbeurt.

In de geschiedenis van de film kunnen we een soort van progressie herkennen van realisme, fictie, sprookje, tijdrijzen, tot nu parallelle universa. Interessant wellicht, maar aan de andere kant ook hoe verder naar rechts in die progressie hoe armzaliger het narratief meestal wordt. Vooral in het tijdrijsgenre en verder komt dat nogal eens voor, de ene gezochte twist na de andere zonder dat daar ook nog maar enige logica voor nodig geacht wordt. Dat kan je dan 'postmodern' noemen, maar daarover kwam ik het fraaie citaat van onze filosoof hier tegen "Een postmoderne film wil geen illusie scheppen maar veeleer de illusie van film doorprikken". En dat zie ik dus ook al niet in EEAOO, het geheel komt vooral op me over als een allesovertreffend nihilisme, narratologische luiheid - en wat je overhoudt is vooral een onsamenhangende brij van actiescenes die voortdobberen tot de eindgeneriek. Nog steeds mooi gedaan en met een paar grappige situaties er in, maar meer wordt het voor mij gewoon niet.

Hong, Yeoh en Curtis zijn leuk, maar ik had ze liever in een wat meer traditionele film gezien.

Sucked into a bagel...

Wat een rommeltje zeg. Ik vond hier echt niks aan; al snel een onbegrijpelijke, hysterische en veel te drukke film. Onbegrijpelijk zijn ook de 7 oscars voor deze chaos door twee nerds gemaakt. Zo fout! Blijkbaar zag de Academy hier het summum in, maar dan had The Adventures of Buckaroo Banzai destijds ook moeten winnen. Ik ga niet ontkennen dat het niet creatief, en tot op een zeker niveau leuk is, maar het tempo swingt compleet de pan uit waardoor het kijkplezier na een goed uur helemaal instortte. Jamie Lee Curtis in een ontsierende rol voor haar carrière.

Geweldig. Super onverwacht met veel gekke wendingen. Deze film vond ik 1 grote verrassing.

Everything Everywhere All at Once is dus een dikke tegenvaller gezien de vele goede recensies, de verrassende winnaar van 7 Oscars en het leuke concept van de film. Dat laatste is meteen al een doorn. Het verhaal heeft alleen een mooie boodschap nl. tevreden zijn met je eigen ingeslagen weg en verbeteren van verschillende relaties moeder/dochter en man/vrouw. Maar dat is het dan ook wel want het verhaal is één chaos van fragmenten, drukke beelden, belachelijke scènes, van de hak op de tak springen van de ene universum naar het andere waar je totaal geen touw aan kan vast knopen en vooral op een bepaald moment gewoon genoeg van hebt. Irritatie komt om de hoek kijken ! De humor laat ik in het midden, maar gaandeweg begon dat wel heel flauw te worden. De scènes met de stenen was het toppunt ! Dat deze film 7 Oscars won, is toch een raadsel. Op zich wel leuk dat dit soort films ook de kans krijgen, maar het gevoel als het maar speciaal is lijkt te overheersen. Michelle Yeoh is wel een leuke actrice, maar dat lijkt me de rol van Ana de Armas in Blonde veel sterker. En misschien andere nominaties ook. Een ander voorbeeld is de Oscar voor beste vrouwelijke bijrol voor Jamie Lee Curtis. Misschien wel verdiend voor haar carrière, maar een Oscar hiervoor krijgen ? Dat ALL QUIET ON THE WESTERN FRONT, TOP GUN: MAVERICK, ELVIS en AVATAR: THE WAY OF WATER hiervoor worden gepasseerd voor Oscar beste film is ook al merkwaardig, al is dat een eigen interpretatie. Samengevat : het eerste half uur lijkt nog wat te worden, maar gaandeweg wordt de film op alle gebieden zwakker en zwakker tot het moment aanbreekt van nu is het erover en heb je het gehad met deze film. 3/10

Artistiek een hele mooie film, maar qua geheel is het een flinke teleurstelling.

Het begin van de film is erg sterk (de dialogen, het camerawerk, de setting) tot het moment dat er andere universums in voorkomen. Het wordt niet alleen raar, maar je vraagt je ook continu af waar je naar zit te kijken. Het gaat van absurd naar bizar naar gewoon over de top raar en gek. Puur om te experimenteren en te choqueren en grappig te willen zijn. Tenminste zo voelt het, want het lijken meer allemaal losse sketches dan dat een samenlopend verhaal is met een afrondend einde. De boodschap is me vooral een raadsel. Ik kom niet verder dan dat de dochter, moeder, echtgenoot relatie is versterkt en dat familie belangrijk is. Daar heb je niet zo'n rare samenloop van omstandigheden voor nodig om dat te vertellen.

Het tweede deel is echt heel erg saai. Het continu schakelen naar verschillende universums, gedaantes, locaties enzovoorts is gewoon heel vervelend. Ook de dialogen zijn saai. Het gaat letterlijk nergens meer over. Het gaat zo snel dat je niet eens meer kan nadenken of het überhaupt grappig, droevig of iets van betekenis heeft. Je hele ziel wordt weg geslurpt waardoor je leeg en als een zombie blijft staren naar een flitsend nietszeggend beeld. Je raakt de film echt beu.

Een gemiste kans.

Een hoop creativiteit en leuke rollen van het gezin wat een aantal mooie scènes oplevert. Voor mij persoonlijk echt teveel actie, ik vind dat al gauw vervelend worden. Krappe voldoende.

Ik zou deze film ook wel hebben voorgesteld aan mijn vrouw als die niet 7 Oscars (?!) had gewonnen. Maar nu dat wel het geval is, was het mooi om me achter te verschuilen toen mijn vrouw compleet afhaakte.

"Sorry schat, tsja 7 Oscars, ik dacht dat dit beter zou zijn".

Het springen tussen universums is op zich niets nieuws en is ons al vaak voorgeschoteld in makkelijk verteerbare films als Dr. Strange of de nieuwste Spider-Man film. Hier is het alleen geen superheld, maar een alledaagse vrouw. Tot zover oké.

Maar dan wordt er allerlei nonsens aan toegevoegd: je kunt pas naar een ander universum als je iets totaal debiels doet zoals in je broek zeiken. Voeg daar een slechterik aan toe die totaal net eng is maar enkel zwaaiend met dildo's quasi-filosofisch loopt te ouwehoeren over een zwevende donut en daar heb je het: de laatste nagel aan de kist van de geloofwaardigheid van de Oscars.

Want volgens mij ging het er vooral om dat hier minorities de hoofdrol spelen. Oscars zijn bedoeld voor een flim die vermaakt en verwondert in plaats van irriteert en vervreemdt.

2,5 sterren omdat het casual friday is.

Deze ruim een maand geleden twee keer bekeken op een Amerikaanse 4K (Ik wilde perse de andere hoes i.p.v. de Nederlandse flowerpower achtige hoes).

Ik ben er na het kijken nog steeds niet achter of ik dit nu een rare, maar goede film vind, of alleen maar een rare film.

Met al die Oscars verwachte ik eigenlijk toch wel een nog iets betere film, dan weer eentje, die zich afspeelt in allerlei parallelle universums en verschillende tijdlijnen (na Marvel en DC ken ik dat nu wel).

Op zich is het wel leuk bedacht en uitgevoerd, maar het deed mij niet veel en het laatste halfuur had ik het wel een beetje gehad. Echt heel bijzonder vond ik het ook allemaal niet (of "raar" moet tegenwoordig staan voor "bijzonder").

Yeoh is goed in hoofdrol, maar of dit echt Oscar waardig is? Quan vooral sympathiek en je gunt het hem ontzettend.

Daarentegen vond ik het optreden van Curtis vooral erg hysterisch en met een hoop geschmier meer in Monty Python thuis horen, laat staan dat het uitzonderlijk goed was en een Oscar verdiende. Blijft sowieso een raar mens.

Tja, voor de rest vond ik het verhaal vooral erg rommelig verteld en ik kan mij nu nauwelijks nog het einde herinneren.

Dus zo als ik al zei: ben er nog steeds niet uit of dit nou écht goed was, of gewoon raar.

Van de andere kant: een film waarin de onvermijdelijke James Hong opduikt is voor mij altijd het kijken waard.

Een zesje, ofwel drie sterren.

Origineel? Ja. Goed? Nee. Het was toch wel een pittige zit, die minstens een half uur te lang duurde. Aan het begin was al duidelijk dat we met een hysterische film te maken zouden krijgen. Toen het onverklaarbare aan bod kwam, werd ik wel getriggerd, ik hou daar wel van. Echter, dit ging tamelijk snel over the top, en daar hou ik dan zelden van. Het acteerwerk past daar goed bij; niet best en overdreven (al zijn de karakterswitches knap, met name voor Joy).
Als je daar allemaal een beetje in mee gaat en het vooral als vermakelijk ziet, is het nog wel te doen. De volkomen idiote scene waar Joy voor het eerst als Jobu te zien is, is daar een prima voorbeeld van; prima vermaak. Er zitten ook oprecht hilarische scenes in (met de buttplug als hoogtepunt). Het switchen tussen allerlei universums waar je dan je beste skill vandaan trekt (en daar komt via een debiele handeling) is leuk gevonden. Maar ook dat werkt niet meer na tig keer.

Ik zie nu dat het een Amerikaanse productie is, waar je eerder Oost-Aziatisch verwacht met alle gekte (en uiteraard de hoofdrolspelers), maar dat verklaart dan weer wel het tenenkrommende drama en moraal; verreweg het slechte van de film. Het past totaal niet bij de over the top-setting. Ik zit echt totaal niet te wachten op een moeder-dochter-verhaal en allerlei familie-leven-liefde-moraal. Daar zijn andere films voor en die ontwijk ik dan ook. Daardoor, samen met de te lange speelduur, ging ik zuchtend naar het einde toe en zakte mijn oordeel des te langer de film duurde.
Origineel en leuk uitgangspunt, vermakelijk als je je ervoor open kan stellen, maar wordt teveel van hetzelfde en neemt verkeerde afslagen in vertelling. Tot slot: wat een slapeloze nachten moet de editor gehad hebben, kolere!

Edit: ik zie nu dat deze film 7 Oscars heeft genomen. WTF. Echt, laat je daar niet door misleiden. Qua editing zeker terecht, origineel, ok, maar 3 stuks voor het acteerwerk... au.

Ergens op een onbestemd kruispunt der genres, daar situeert zich de ware moderniteit, het eclecticisme dat een nieuw stijlmiddel wordt om het over hier en nu te hebben, over wie we zijn, wat ons maakt tot wezens die zus of zo naar de wereld kijken. Daniel Kwan en Daniel Scheinert haspelen drama, komedie en science fiction niet door elkaar als postmoderne vingeroefening, maar omdat ze werkelijk aan onze tijdsgeest willen raken. De film ademt zowel de nostalgie van oubollige fantasy als de hedendaagse hyperkinetische kitsch van de TikTok-generatie, zij het dat “the Daniels” er een consistente brij van weten te maken, een die zowel gezellig wegkijkt als bloedstollend spannend is, en bovendien ook nog eens mediteert over grote menselijke thema’s.

Interessanter dan de blend van sci-fi thriller en hilarische martial arts is het onderliggende portret van Evelyn Wang: een vrouw die in het web van haar eigen ideeënwereld gevangen zit. Ze ziet niet meer met welke hilarische, goedmoedige naïviteit haar man het bestaan te lijf gaat. Ze ziet in haar vader enkel nog een schim van de man die ooit haar fundamentele keuze voor een liefdespartner afwees. Ze ziet een dochter waarvan ze de seksuele geaardheid nauwelijks kan geloven, laat staan aanvaarden. En ze ziet een wereld die bedreigend is, die snel verandert, te snel, een wereld die genadeloos transformeert terwijl zij zichzelf tot haar eigen stilstand veroordeelt.

Wat is er nodig om haar wakker te maken? Wanneer leert ze terug kijken, voorbij wat ze ziet? Magie is het codewoord, fantasie de sleutel tot het herwinnen van haar empathisch potentieel. Hoe relatief zijn haar zorgen in het aanschijn van een vermeende strijd tussen verschillende universa! Hoe belachelijk haar administratieve fraude in het licht van de welvaart die ze heeft bereikt, omringd door een pracht van een man (ook al maakt zijn goedertierenheid hem zwak), een wolk van een dochter (hoezeer ze ook aan het puberen is geslagen) en een knuffelbeer van een vader (hoezeer die zich ook eisend lijkt op te stellen). Achter het clair-obscur dat het decor vormt van Evelyns dagdagelijkse sleur, ligt een spectrum aan kleuren. Dat herontdekt ze, vanuit het imaginaire.

Daniel Kwan en Daniel Scheinert laten dat niet alleen zien, de toeschouwer mag die transformatie ook van binnenuit ervaren, via het illusoire genot van…cinema! ‘Everything Everywhere All at Once’ overspoelt de kijker met talen, vondsten, genres, plottwists. Net als Evelyn moet het publiek de wetmatigheden van wat een innerlijke logica geworden is opzij schuiven. Om tot zich te laten doordringen: Alles, Overal, Allemaal Ineens...

3,75*

Sciencefiction aan me hoela. Fantasie, dat dan weer wel, én een beetje veel; veel te veel eigenlijk. De pastiche of caleidoscoop met hier en daar een vette knipoog naar andere films is nogal een draaikolk waarin alles zo snel op elkaar volgt dat ik er een beetje onpasselijk van werd. De momenten van verstilling "ligt een steen naast de andere" en de ontknoping die ik al zevenenveertig werelden eerder zag aankomen, waren zo sporadisch aanwezig dat ik heel, heel blij was dat het eindelijk dan toch afgelopen was. Wel mooi gefilmd, dat is dan weer een dikke plus.

Geweldige trip over de banden die mensen met elkaar hebben. Vanuit systemisch werk naar multi-universele werelden, alles bestaat tegelijkertijd naast elkaar, zonder tijd, plaats, afstand.. gekoppeld aan het feit dat elke actie waar dan ook direct gevolg heeft op de persoon zelf en zijn omgeving. Elke angst wordt goed tot uiting gebracht, uiteindelijk ->Liefde overwint alles. Goed acteerwerk van Yeon, Quan, Hsu en Curtis.

Zaterdagavond eens even aan de slag met deze Everything Everywhere All At Once, want ja, een film die een Oscar wint voor beste film terwijl een film als The Whale op dat vlak niet eens genomineerd wordt doet dan toch afvragen en nieuwsgierig maken wat er zo bijzonder is aan deze film is. En waar ik al een verscheidenheid aan uiteenlopende reacties gelezen heb hier op MovieMeter is toch zeker wel duidelijk dat het een bijzondere film betreft.

Afijn, Evelyn dus, met een sjofelachtige wasserette, vervelende klanten, een falend huwelijk met haar man die bij haar weg wil, en een getroebleerde relatie met haar dochter. Om nog maar te zwijgen van de bemoeienisen van opa, het leven valt nogal tegen zou men kunnen zeggen. Al deze verwikkelingen worden met een soort tragikomische toon gebracht die een aparte vibe teweeg brengt. Maar dan blijkt manlief Waymond een bijzonder trucje te kunnen en openbaart zich een totaal andere wereld die zich in een absurd soort chaos ontvouwt waar ik toch regelmatig even zit te denken hoe het nu precies zit en waar het nu eigenlijk heen gaat.

Niettemin heeft het geheel even nodig om tot volle ontbranding te komen maar zijn we zo op het uur volledig los dat de absurditeiten je om de oren vliegen, de boel ontploft, de kungfu je om de oren vliegt en er heel wat dimensies voorbij komen. Zoals reeds gezegd is het een absurd en vermakelijk soort chaos met heel wat WTF momentjes. Bedenk het maar eens, en voer het maar eens uit. Ongeacht of je er nu veel mee hebt of niet, en laat ik vast verklappen dat ik er niet bijzonder veel mee heb, is het toch uitermate knap bedacht en goed gemaakt. Het is kleurrijk, fantasievol, humoristisch, geen moment saai en verveeld niet echt ondanks de behoorlijke speelduur en is dus alleszins vermakelijk te noemen.

Tenslotte is dan de vraag waar dit geheel nu eigenlijk over gaat en heen wil. Naastenliefde lees ik regelmatig en dat zou ik willen uitbreiden met fouten toegeven, en het tellen van je zegeningen, want hoe slecht soms het leven in je ogen ook uitgepakt is, goede momenten zijn er altijd en het leven is niet half zo duister en pechvol als we vaak geneigd zijn te denken. Daarnaast zou dingen los laten ook een thema kunnen zijn. Maar temidden van alle kolder heb ik toch een ander idee ontwikkelt waar ik verder niemand over hoor en wie weet dat er genoeg dingetjes zijn die ik gemist heb en het idee ondermijnen, dus schiet maar raak. Want vooral richting het einde krijg ik eigenlijk nergens bevestiging dat alles wat we rond Evelyn zien ook daadwerkelijk zo gebeurt en of de dingen net zo beleefd worden door anderen. Het is mogelijk alleen haar perceptie, en daarom vraag ik me dan ook af of we niet naar een immense, zeg maar gerust huge, midlife crisis zitten te kijken die zich op fantasievolle wijze in het hoofd van Evelyn afspeelt. Het haar coping mechanisme om toch iets bijzonders in haar man er zien met zijn trucje en hem voor zich te winnen met haar kungfu, wat hetzelfde telt voor het gevecht om haar dochter weer voor haar te winnen waar de sfeer behoorlijk vijandig is. Het zou allemaal symbolisch kunnen zijn...

Maar goed, buiten die theorie gelaten is Everything, Everywere, All At Once best leuk voor een keer en opzich een interessante film te noemen. Knap bedacht en gemaakt is het allemaal zeker en vervelen doet het niet. Maar ik heb er niet zoveel mee en ik vind het dan ook opvallend dat een film als dit Oscar beste film gewonnen heeft terwijl The Whale niet eens genomineerd was terwijl dat een film is die mij echt raakte. Afijn, smaken en meningen verschillen zullen we maar zeggen.

Leuke prent die mij meteen op sleeptouw wist te nemen. Nogal ADHD-achtig, maar zonder dat het storend wordt. Jammer genoeg blijft Everything Everywhere All at Once mij naar het einde toe iets te lang aanslepen.

Ik begrijp wel de status van moderne klassieker, want de film zit tjokvol originele vondsten maar houdt je als kijker tegelijkertijd in het verhaal.

Mij persoonlijk boeien dit soort Matrix-achtige toestanden met verschillende universums evenwel niet zo enorm, dus een absolute topper vind ik het niet.

Wel van genoten, ergens tussen 3 en 3,5* in.

RRR uit hetzelfde jaar deed me toch meer dan deze film. Had hogere verwachtingen aangezien Everything Everywhere All At Once Oscar voor beste film had gewonnen. Viel toch zwaar tegen. Het begint leuk en origineel maar doet verder niet veel waar een Oscar winnende film aan zou moeten voldoen, en blijft vooral een oppervlakkige zit. Moest misschien emotioneel geraakt worden maar er is geen diepgaande aandacht of tijd voor karakterontwikkeling. Junk food film voor een junk food cultuur.