Everything Everywhere All at Once (2022)

Everything Everywhere All at Once begint sterk als een soort Chinees familiedrama met de nodige humor, maar ontaardt al snel in een gimmick (de parallelle universa in het multiversum) die steeds herhaald wordt en eigenlijk zichzelf volledig verliest in de onzin en gekkigheid. De gevechtscènes zijn nog best leuk, vooral de eerste met de fannypack in het belastingskantoor. Waymond Wang ziet er zelfs een beetje uit als Jackie Chan. Ook het gevecht op de trap tussen Evelyn Wang en Deirdre Beaubeirdra is heel leuk en over de top. Altijd leuk om Michelle Yeoh aan het werk te zien als martial arts deskundige, en ze acteert nog niet eens zo slecht! De film duurt ook voor mij veel te lang en het zoetsappige einde kon ik wel missen. Natuurlijk loopt alles weer goed af, wordt het huwelijk van de Wangs gered en ook de relatie tussen moeder en dochter komt weer goed. Het was misschien realistischer geweest als in hun universum de boel in de soep loopt, maar in een ander universum alles weer goed komt? Ik vind het verder jammer dat de humor soms zo puberaal is (buttplugs, worstenvingers, wasberen, donuts enz.) Tijdens het eerste pakweg uur dacht ik nog dat ik deze film tenminste vier sterren zou geven, maar na het einde kan ik er niet meer dan drie sterren aan kwijt. Er had veel meer in gezeten als er een beter verhaal in zat en de humor minder kinderachtig was. Humor en actie kunnen zeker samen, denk maar aan de Jackie Chan films, maar hier is het allemaal een beetje flauw. Een jammerlijke misser!

Voor mijn 5.000e film op moviemeter koos ik symbolisch deze film. En wat een film! Doctor Strange bezocht al de multiverse, maar die film strandde op een saaie en veel te lange teleurstelling. Everything Everywhere All at Once doet het veel beter en neemt je mee op een zeer boeiende rollercoaster vol actie, fantasie, romantiek, humor, drama en ontroering.

Ik las dat de film geschreven was voor Jackie Chan, maar uiteindelijk ging de hoofdrol naar Michelle Yeoh. En ook al had ik zo graag een versie gezien met Jackie Chan, doet Yeoh het geweldig. Samen met Stephanie Hsu en de rest van de cast trouwens. Het is een film waar je best blind in gaat om dan dik 2 uur verwonderd te kijken naar het scherm.

Met Swiss Army Man (2016) leverden Dan Kwan en Daniel Scheinert (actief als regie-duo met de naam Daniels) een fijne en krankzinnige film af. Met Everything Everywhere All at Once heeft het duo wederom een krankzinnige film afgeleverd. Terwijl Swiss Army Man ondanks zijn vele bizarre momenten een mooie ronde afwerking met een afgemeten verhaallijn had, is dat met deze wilde genremix niet het geval.

Na een relaxte inleiding gaat het los. De film is een ware explosie van creativiteit en ideeën en slaagt er zowaar in het centrale karakter (een moeder en zakenvrouw in een bestaanscrisis) te midden van een spervuur aan veranderende decors en een salvo aan flitsende beelden niet uit het oog te verliezen. Een welkom fundament.

Op den duur ontstaat een hectische wisseling van scenario’s en locaties, die ik tamelijk vermoeiend te consumeren vond. Ik stikte in de creativiteit, de hectiek, de snelle scènewisselingen. De film dekt vele dimensies en doet zijn naam zeker eer aan. Het werd mij wat teveel. Gelukkig valt er af en toe goed te genieten van een prachtige scène. Even rust. En gelukkig zijn de acteurs stevige fundamenten in het stormachtige schouwspel. Michelle Yeoh is gewoon goed en Jamie Lee Curtis verrast met heerlijke zelfspot.

Daniels maakt een interessante film, waarin heftig wordt geëxperimenteerd met van alles en nog wat. Ik denk dat de makers werkelijk elke gedachtekronkel die bij hen opkwam, in de film hebben gestopt. Everything Everywhere All at Once brengt de kijker veel van alles. Teveel van alles, naar mijn smaak.

Na 58 minuten afgezet. Lang geleden dat ik een film niet uitkijk maar dit werd me gewoon teveel. Een ware martelgang, zo doodsaai en een belachelijk verhaal. Daar ga ik niet nog een uur en 20 minuten aan verspillen.

Zet zo dadelijk een ander film op.

Een portie Chinese flauwekul, even stompzinnig als de titel doet vermoeden. De mengeling van fantasy en martial arts is soms nog wel vermakelijk, al is de blitse montage geregeld duizelingwekkend. Voor een komedie valt er trouwens bitter weinig te lachen. Geef mij toch maar Jackie Chan boven deze voodoo-crap.

Heb deze echt in 3x moeten kijken. Intrigeert wel en je wilt weten hoe het afloopt, maar had korter gekunt.. of dit nou de film van het jaar is?

Poeh, wat was dit. Het was wel een film waar je in moest komen, want in het begin komt het allemaal heel chaotisch over.

Er gebeurde wel erg veel in deze film. Visueel heel prikkelend, de gevechtsscènes waren erg indrukwekkend, maar ook vaak met een knipoog en grappige momenten. Het voelde soms wat absurd aan, maar toch kon ik het wel appreciëren. De cast was ook goed gekozen.

Het tempo lag erg hoog, met slecht hier en daar wat rustpunten.

Ik wist niet wat te verwachten, maar heb het over me laten komen. Vond het wel de moeite om gezien te hebben.

Super kritieken en bergen Oscarnominaties, terwijl ik de vorige samenwerking van Kwan en Scheinert (Swiss Army Man) erg leuk vond en Scheinert's solo werk (The Death of Dick Long) me ook goed beviel. Dat kon dus niet anders dan geweldig worden...

Niet dus. Wat een overdreven, flauw, hectisch en geforceerd samenraapsel van shots is dit. Irritante karakters die chaotisch pogingen tot humor laten doodvallen en ook niet overtuigen op serieuzere vlakken.

Een aantal vechtscenes staan er mooi op. Maar verder is het enige doeltreffende aan deze drukke genremix de titel. Ik snap dan ook werkelijk niks van de positieve hype rond deze ADHD nachtmerrie.

Puur uit principe heb ik het lang volgehouden door mezelf steeds met tegenzin te verplichten toch maar verder te kijken. Maar uiteindelijk is dit alsnog één van de spaarzame films geworden die ik niet heb afgezien.

Aparte film die lastig te kwalificeren is. Het verhaal is behoorlijk absurd en is een vreemde mix van fantasy, humor en actie. Het begin is even doorkomen maar eenmaal op gang dendert de film over het scherm met volop actie, onnozelheden en visuele pracht. Of het allemaal even leuk is, nou nee. De film valt wat in herhaling en niet alle scenes zijn even goed geslaagd. De film duurt daarom net iets te lang. Het einde komt ook niet echt binnen. Visueel ziet alles er wel fraai uit. Een maffe film. 3.0

Mijn gevoelens bij deze film zijn ook nogal everything everywhere all at once. Want je kunt er niet omheen dat dit zeer creatief, origineel en technisch goed gemaakt is, maar ik raakte regelmatig ook wat verveeld (juist als er zoveel op je afkomt raak je wat numb) en daarbij weet ik ook niet of ik het 'kernverhaal' wel helemaal begrepen heb. Ik heb het gevoel dat er veel serieus wordt aangestipt, maar kon mijn vinger er nog niet helemaal op leggen (hoewel ik een eind kwam met de post van De filosoof!).

Op een gegeven moment wordt het ook wel een beetje flauw dat de film maar zoveel mogelijk random dingen bedenkt (bijvoorbeeld die gekke dingen die je moet doen om een jump te maken of dat buttplug-gevecht). Lang getwijfeld, eigenlijk tot aan het einde aan toe wat ik er precies van vond. Ik sluit niet uit dat ik hem nog eens wil zien ook omdat het kwartje dan misschien nog beter valt, maar tegelijkertijd wil ik dat eigenlijk ook weer niet omdat het toch wel behoorlijk lang duurt allemaal en het volgen van het hoofdverhaal met die dochter wat vervelend wordt.

Het enige dat ik zeker weet is dat ik die scène met die stenen en tekst echt het leukste van allemaal vond, staat waarschijnlijk in mijn top 5 of top 10 van leukste dingen die ik gezien heb in film. (Hoewel ook weer jammer dat die terug bleef komen, had het sterker gevonden als een eenmalig geïsoleerde scène).

Letterlijk alleen maar gemengde gevoelens dus, maar objectief gezien verdient dit geen lage beoordeling. Net als je misschien mocht denken dat het medium film wel een beetje 'af' is qua ontwikkeling en je alles wel gezien hebt komt er toch weer iets dat vernieuwend aanvoelt. In ieder geval exemplarisch voor het maximalisme dat anno nu de trend is.

Heb me er deels mee geamuseerd, deels ook weer niet.

3,5* voor nu

Creatief werkje...

Met een glansrol van Michelle Yeoh in een film dat ten eerste opvalt aan zijn Chinese kenmerken; waarbij de film een multiculturele smaak heeft. Ze speelt een Chinese immigrante die met haar gezin in een flatje woont en in de knoop raakt met de belastingen. Klinkt heel standaard... Maar het is zoals je kan verwachten. EEaO pakt heel creatief uit en lijkt hiermee, zoals je de laatste tijd wel vaker in films ziet, weer eens diep in de menselijke gedachtegang te gaan....

Stel je voor, je zit in een situatie waar je niet uitkomt. In dit geval het feit dat Yeoh, haar man, kinderen en zelfs haar vader veel last gaan krijgen met de financiën... Dan lijkt het een kwestie van keuzes te zijn. En die keuzes worden bepaald door... je fantasie? In principe zit je er niet ver naast.

De film oogt als een heuse creatieve fantasy, maar je moet je bedenken dat het slechts allemaal in het hoofd afspeelt. Hoe pak je de vele situaties aan die Yeoh allemaal maar op haar pad krijgt in de film. Het zijn er wellicht te veel om op te noemen, maar het hele idee was behoorlijk sterk. Het is slechts luisteren naar je intuïtie
(die ene Waymond) en uiteindelijk je fantasie over de verschillende levens die je wel eens had kunnen of willen leiden. Ja, het is een lang verhaal. Eigenlijk zou je deze film gewoon moeten zien om het te geloven of om het te begrijpen, anders raak ik verstrooid.

Maar de opzet en de uitwerking pakt heel breed uit. Het is een komedie, dat staat vooraan, maar doormiddel van de creatie lijken de genres ook alle kanten op te gaan. Ook moest ik een beetje aan Lola Rennt denken als je het hebt over de hoofdstukverdeling. Soms wordt de film wel heel erg fout en weet het de spot te drijven; neem bijvoorbeeld die buttplugs... Jezus Christus!

Ja, dit was een zeer amusante film van het A24-regime. Yeoh had een frisse rol en haalde haar skills uit Crouching Tiger Hidden Dragon ook weer eens terug. Ik heb ervan genoten.

4,0*

Het zal wel aan mij liggen, de meeste vinden dit een fantastische film en ik vond dit vervelend, verwarrend, chaotisch en geen moment komisch....

Na een enorm hectische opening, zowel qua verhaal als qua camerawerk? Komen we terecht in een wereld die me nog het meest deed denken aan The Matrix. Natuurlijk is het concept van parallelle universums ouder, maar zowel qua verteltrant als qua invulling lijkt het hier erg op: krachten die plots geleerd kunnen worden, bestuurders in een andere dimensie die meekijken, een boze kracht die de wereld zoals we die kennen wil vernietigen… vrij bekend allemaal.

Nu vind ik het concept interessant. Maar de uitwerking slaat door. Ten eerste kan ik geen moment meeleven met deze personages: een gestresste vrouw die zowel in haar werk, haar liedesleven als haar moederrol de plank lijkt mis te slaan, en een sullige man die maar wat eromheen dartelt zonder enige diepgang te krijgen. Dat deze personages ineens een soort van superkrachten krijgen kan ik moeilijk in meegaan.

Het hyperactieve camerawerk en de overdaad aan effecten maakt het er niet makkelijker op. Vanaf het begin lijkt vooral het camerawerk te willen imponeren met wat er allemaal mogelijk is, waardoor ik me irritant bewust werd ervan. Meegaan in het verhaal werd mede daardoor lastig.

Na 50 minuten te hebben gekeken, zonder een enkele lach, besloot ik de film uit te zetten en naar bed te gaan. Niet mijn ding.

Niet uitgekeken, dus ik onthoud me van stem.

?*

Als deze film in de prijzen valt gaan andere regiseurs misschien iets maken dat er op lijkt.... dat hoop ik niet. Soort butterfly effect film waar bij elke beslissing die je in je leven neemt je op wordt gesplitst 2 universums waardoor heel veel verschillende versies van jezelf onstaan. Enorm drukke en chaotische film waarvan ik denk dat ik hem grotendeels begrijp.... denk ik. Maar geen zin hem een 2e keer te zien. Maar altijd leuk wanneer een film afwijkt van de standaard.

Gisteren gezien met veel spijt.

Verhaal was moeilijk te begrijpen, net zo moeilijk te begrijpen waarom deze film überhaupt een Oscar verdient!

Als er al humor was, dan was het gewoon boers... Duurde ook veel te lang, 139 minuten om precies te zijn.

Had hem de avond voor de Oscaruitreiking opgezet, nadat ik het eerder in de bioscoop niet aandurfde omdat ik verwachtte het te druk te vinden. Nu, dat laatste viel op zich nog wel mee. Vooral de eerste anderhalf uur vond ik eigenlijk prima en best vermakelijk. Echter het struikelblok van Everything everywhere all at once voor mij is dat het onderliggende familiedrama totaal oninteressant is. De moeder, de dochter, de vader en de echtgenoot, wat een suf en uitgekauwd narratief. Het lot van de personages kon mij daarom nauwelijks boeien en als dan in het laatste uur de gekkigheid zich blijft opstapelen, met die tenenkrommende hotdog-vinger scenes als dieptepunt, dan ben je mij kwijt. (Daar tegenover staan die steen scenes, dat was wel echt grappig. Hoewel het natuurlijk een zwaktebod is dat je in een zogenaamd multiversum telkens gewoon dezelfde personen hebt bij elkaar. Maar goed, anders wordt het voor een film wel heel moeilijk om z'n publiek te binden.) Een ander kritiekpunt is het gebrek aan sfeer in de meeste werelden, met als uitzondering de scenes als kung-fu steracteur. Al met al een aardige eerste helft en een film waar het maakplezier van af spat, maar in mijn ogen is Everything everywhere all at once slechts half geslaagd.

Nou... gisteren vol verwachting deze film opgezet. Want als een SF-aktie-komedie oscars krijgt, is dat op zich al heel bijzonder. Met m'n vriendin gekeken, die hele andere humor heeft dan ik heb, maar zowel zij als ik konden weinig lachen. Wat een trubbelige, onrustige en nietszeggende film is dit. Dat Jamie Lee Curtis een oscar heeft ontvangen, kan ik nog ergens wel begrijpen, maar dan snap ik niet dat ze er niet meer heeft ontvangen, als dit de maatstaf is.

Uiteindelijk de film van 75 minuten afgezet en Beast opgezet. Die film zou eerder oscars moeten krijgen dan dit gedrocht.

Na de oscar uitreiking van afglpn week deze EEAAO opgezet.
Deze EEAAO heeft 7 oscars mogen ontvangen……………..
Zojuist deze film gezien in 1 zit.
Respect voor mij, dat ik dit in 1 zit heb afgekeken. Duurde zeker een uur te lang allemaal.

Aziatisch gezin werkt in een wasserette, man wil scheiden, dochter is lesbisch, opa is van oudere generatie en zal dit waarschijnlijk niet begrijpen/accepteren.
Wat een chaotische vage film, al die aaneenschakeling van geografische vecht scenes werd ik op gegeven moment wel beu.
Temporiseren mist in deze film.

Onvoorstelbaar dat deze film meer oscars heeft mogen ontvangen dan
TOP GUN Maverick.
Al zullen de meningen daarover verdeeld zijn.

Nee dit was niks voor mij.

Enige pluspunt voor mij is dat het acteren wel ok was.

2,5 / 5
5,5 / 10

Dan ben ik nog mild.

Ik ben denk te nuchter voor deze film - zowel letterlijk als figuurlijk. In het begin vond ik het wel interessant, maar al gauw ontspoorde de boel totaal. Niet mijn humor. Raar doen om het raar doen. Typisch wel weer dat dit dan Oscars wint.

Het enige leuke waren de vechtscènes, maar als je een high paced martial-arts-films wilt zien, kun je beter gewoon The Raid opzetten. Dan heb je niet van die vage nietszeggende bullshit ertussen zitten.

Na anderhalf uur boeide me het totaal niet meer wat er gebeurde met de personages, en na nog een tijdje doorzetten - de 3e akte was net begonnen; ik dacht: nu komt het - was de film opeens afgelopen. Prima. Lekker naar huis en snel vergeten.

Bij de ondertiteling werd er wel ingepunt maar niet uitgeput. Storend en achterlijk. In de trailer was dat ook zo, misschien was dat een voorteken.

Wat een drama, en dan heb ik toch genoeg postmoderne films gezien het afgelopen jaar met vreemde en onvoorspelbare plotwendingen, helemaal geen plot en lekker veel onzin.

Godard, Lynch en Arronofsky werden in het zonnetje gezet hier in Haarlem, vooral The Fountain van de laatste deed wel beetje aan deze flauwekul denken. Maar daar bleef je tenminste een minuut of tien in hetzelfde universum hangen.

Ik word oud.

Alsof Eternal Sunshine of the Spotless Mind en The Matrix een baby hebben gekregen met ADHD. En dan grappig. Ofzo.

Vooral een film die het eerste uur leuk is als het uitgangspunt wordt neergelegd leuk is. Maar mijn issues zitten vooral tegen het einde of liever gezegd : De eindes. De film melkt dat enorm lang uit en ik begon de film echt beu te raken. Tegen het einde van de film was het ritme volledig uit de film.

Grappig is dat de film een concept heeft waar je letterlijk alle kanten mee op kan. En dit is ook een ideetjesfilm van twee filmbuffs die jarenlang coole ideeën hebben opgeschreven en die krijg je dus voor je kiezen.

Overigens is dit absoluut niet een typische Oscarfilm. Zowel stilistisch als qua toon heeft het echt nauwelijks overeenkomsten met eerdere beste film winnaars. Onbegrijpelijk dat sommige mensen dat hier beweerden

Geachte leden, ik heb net de film 'Everything Everywhere All At Once' gezien en was verbaasd dat deze film hier zo goed beoordeeld werd.

Ik vond de film zo slecht dat ik na 5 minuten naar buiten wou gaan; deze film heeft zo een hersenloze inhoud dat je er ambetant van word, dus nul inhoud, is een ramp voor mensen die hooggevoelig zijn en is de allerslechtste film die ik ooit in mijn leven gezien heb.

Wat mij betreft terecht hoor die Oscar(s). Normaal associeer ik die beste film altijd een beetje met zielige drama's als Driving Miss Daisy, Rain Man, Kramer vs. Kramer en aanverwanten. Maar goed er zijn de afgelopen jaren meerdere toch iets verrassender films gekozen. Hele leuke film dit, probeer niet te veel te gaan zitten nadenken over in welk universum je zit, lekker over je heen laten donderen, zitten ook nog wat grappige filmverwijzingen in en zo. Toch iets minder origineel dan verwacht Tarantino, de Wachowski zusjes, die film met Jim Carey en die andere met Jet Li. Voornamelijk Asian Americans in de belangrijke rollen. Onze European Americans moeten het hier doen als belastingambtenaar e.d..

Moeilijke om te recenseren. Had deze aanvankelijk niet bekeken toen hij uitkwam in mijn streamingdienst, maar na de Oscars in maart 2023 waar deze film er 7 in de wacht sleepte, waaronder beste film 2022, dan toch maar beslist te kijken uit pure nieuwsgierigheid. Slecht is deze film niet maar vond hem nu ook weer niet zo overweldigend goed. Ok, is vrij complex of moet ik zeggen chaotisch… Soms wat moeilijk te volgen. Door zijn niet alledaagse insteek zal dit wel reden zijn tot vele Oscars, want ik heb gevoel dat laatste jaren enkel de speciallekes een Oscar in de wacht slepen. Denk maar aan Nomadland en Parasite… Persoonlijk mag voor mij wel eens een echt goede Hollywoodproductie winnen zonder al de speciale poespas zoals nu in deze film. Mijn beste film 2022 en misschien wel beste ooit was Top Gun 2. Zie hiervoor mijn mening over deze film. Wat kan ik verder nog zeggen over EEAO? Ke Huy Quan deed het voor mij beter dan Michelle Yeoh, die nochtans Oscar beste actrice 2022 heeft gekregen . Hij deed mij wat denken aan een jonge Jackie Chan. Actie in film is dan ook van deze orde: flitsend, grappig en origineel (zo wordt een heuptas een soort wapen)… Jamie Lee Curtís totaal onherkenbaar maar even chaotisch als de rest. Humor ok, af en toe wel een glimlach maar was niet overheersend. Opnieuw humor genre Jackie Chan. Inhoud verhaal is wat ik moeilijk vind. Verhaal vrij ingewikkeld om uiteindelijk uit te komen op een moeder-dochter-relatie, man-vrouw-relatie, dochter-vader-relatie en zelfstandige-fiscus-relatie… Dit doorspekt met een multiverse en een bagel als black hole en je snapt dat ik het moeilijk snap. Snap je? Met andere woorden, Oscarwaardig? Discutabel. Maar gezien hij er toch 7 heeft gekregen van de Academy of Motion Picture Arts and Sciences (AMPAS), wie ben ik om dit dan tegen te spreken… zoals eerder gezegd, enkel bekeken door de Oscars. Had er anders nooit aandacht aan gegeven. 3,5*.

Ke Huy Quan (Waymond Wang): ik herkende hem meteen en zie hem nog rondrennen als jongetje in Indiana Jones and the Temple of Doom (1984) en The Goonies (1985), films waar meer humor in zat dan in deze zogenaamde 'komedie' (OK dan, en sciencefictionfilm...). Ik weet niet wat ik hier verder van moet vinden, maar visueel was het natuurlijk een kunstwerk en qua acteren ook zeker niet slecht. Maar qua plot en setting zijn er toch genoeg betere films gemaakt die de aandacht wél echt weten vast te houden. Een tweede keer kijken zit er voor mij daarom zeker niet in, laat staan dat ik ooit de verlengde versie ga kijken.

Met maar liefst 11 nominaties moet deze film toch wel bijzonder goed zijn, toch?

Bijzonder?

Goed?

Bizar?

Deze film heeft alles!

4,5/5⭐

ik wilde halverwege de film de bioscoop uit.Het duurt veel te lang en was zo verwarrend.Heel veel jongeren moesten lachen.Wellicht snap ik die humor niet,maar vond er niets aan.

Mooi wel was de link naar relaties met man en dochter en wat je daarin kan verbeteren maar voor de rest één al al onrust en mindfuck

Bijna onmogelijk om in één zitting te behappen, althans voor mij – anderhalf uur lang kon ik alles redelijk goed volgen zonder dat ik al te veel scènes voor latere verwerking even opzij hoefde te zetten, maar op een gegeven moment kwam er toch een lang stuk (het gevecht met meerdere personages op de trap) waarbij ik me afvroeg wat iedereen daar nou precies aan het doen was, wat ieders respectieve belang was en wat de functie van de scène in het geheel was. Bij het laatste deel met moeder en dochter landde ik als het ware weer op aarde en kreeg ik weer het idee dat ik enigszins met de film "in sync" was, en de humor, de fantasie en het rijke palet aan kleuren maken hier sowieso toch een feestje van. Maar voor een ècht weloverwogen waardering zal ik misschien nog wel twee of drie kijkbeurten nodig hebben. Heerlijke rol van Jamie Lee Curtis, maar Stephanie Hsu had die Oscar eigenlijk nog meer verdiend.

Subliem

Enige spirituele openheid is een pré naar mijn mening.

Gaat over alles.. dus over niets.. goed zoals het is.. waarderen wat is.

Soms wat langdradig waardoor sommigen eerder afdwalen, maar ik juist meer diepgang ervaar.

De titel van deze film had volgens mijn vriendin een pornotitel kunnen wezen. De film blijkt in ieder geval opmerkelijk te zijn en als ik achteraf lees dat het dezelfde regisseurs als Swiss Army Man heeft, ben ik niet verrast. Duidelijk zijn de kungfu invloeden, maar ik moest ook aan Dupieux denken. Het moment wanneer Wongs karakter in een ander universum een film bekijkt waar we de Wongs karakter uit ons universum zien doet me denken aan Réality, de twee stenen zouden ook zo uit een Dupieux film kunnen komen. Verder zit er animatie in en de luchtigheid waarmee met de parallelle universa omgegaan wordt doet denken aan Rick and Morty,getuige bijvoorbeeld de gekkigheid om maar een universe jump te kunnen maken, waarbij de platte humor niet geschuwd wordt (de IRS award/dildo). Met zoveel ideeën wil een film nog wel eens verzanden in chaos, maar het uiteindelijke plot voelt voldoende coherent aan, waardoor het geheel sprankelend en boeiend is. 4*.