Everything Everywhere All at Once (2022)

Ik snap dit sentiment niet zo? Dus omdat jíj de film niet grappig vond, en de thema's niet bij jóu aansloegen, moet de film zijn Oscars wel gewonnen hebben omdat hier minorities in zitten? Misschien even nakijken bij degenen die dit wél één van de beste films van vorig jaar vonden, en waarom. Dan zul je al snel merken dat die 7 beeldjes, ondanks dat het jouw ding niet is, en dat kan, gewoon met rede gegeven zijn. Mij heeft de film iig vermaakt en verwondert. En daar zijn de Oscars voor bedoeld toch?

Ik wist niks van die oscars (ik denk zelfs dat ik 'm voor de uitreiking gezien heb) maar ben 'm wel gaan kijken, ook mét mijn vrouwlief. Wij wisten niks op voorhand, alleen dat we 'hem moesten gaan zien'. Gewoon achter achterovergeleund en na de 10 minuutjes rustig in die wasserette intikken, schiet deze rollercoaster met een rotvaart naar voren. Gelachen (Jamie Lee Curtis is héérlijk), niet te veel nagedacht en vooral genoten. En achteraf gewoon nazinderen. Bij mij én bij mijn vrouw.

Oscars? Minorities? Het zal me worst wezen. Wel een film die nog eens dúrft. Maar ik begrijp dat er mensen niet zo van rollercoasters houden.

Deze ruim een maand geleden twee keer bekeken op een Amerikaanse 4K (Ik wilde perse de andere hoes i.p.v. de Nederlandse flowerpower achtige hoes).

Ik ben er na het kijken nog steeds niet achter of ik dit nu een rare, maar goede film vind, of alleen maar een rare film.

Met al die Oscars verwachte ik eigenlijk toch wel een nog iets betere film, dan weer eentje, die zich afspeelt in allerlei parallelle universums en verschillende tijdlijnen (na Marvel en DC ken ik dat nu wel).

Op zich is het wel leuk bedacht en uitgevoerd, maar het deed mij niet veel en het laatste halfuur had ik het wel een beetje gehad. Echt heel bijzonder vond ik het ook allemaal niet (of "raar" moet tegenwoordig staan voor "bijzonder").

Yeoh is goed in hoofdrol, maar of dit echt Oscar waardig is? Quan vooral sympathiek en je gunt het hem ontzettend.

Daarentegen vond ik het optreden van Curtis vooral erg hysterisch en met een hoop geschmier meer in Monty Python thuis horen, laat staan dat het uitzonderlijk goed was en een Oscar verdiende. Blijft sowieso een raar mens.

Tja, voor de rest vond ik het verhaal vooral erg rommelig verteld en ik kan mij nu nauwelijks nog het einde herinneren.

Dus zo als ik al zei: ben er nog steeds niet uit of dit nou écht goed was, of gewoon raar.

Van de andere kant: een film waarin de onvermijdelijke James Hong opduikt is voor mij altijd het kijken waard.

Een zesje, ofwel drie sterren.

De grote oscar winnende film dit jaar en of dat nu wel of niet terecht is laat ik het beste maar aan de experts over.

Het is absoluut een goede film, ondanks dat het wel behoorlijk verwarrend is allemaal en erg lang duurt.

Toch leuk om de film gezien te hebben en Michelle Yeoh, Ke Huy Quan, en Jamie Lee Curtis spelen erg goed.

Ik heb heel veel films in mijn leven gezien, maar dit is toch wel de meest vreemde film die ik ooit zag. Hij gaat van het één naar het ander en dat in fracties van secondes. En toch fascineerde de film mij, want ik bleef kijken. Het script van deze film zit enorm goed in elkaar en wanneer je eenmaal aan het tempo van dat script gewend bent is dit simpelweg een bijzondere originele film te noemen. Kon hij me helemaal inpakken?? Nee, dat niet. Daarom 3,5*.

Wat een troep, geld terug vragen als je hier ooit voor hebt betaald!!!! En de humor erin is nog slechter dan jackass. Dat is nog van een hoog nivea vergeleken met deze bagger. Sharknado is nog geloofwaardiger!!

Wat een draak van een film was me dat zeg. Het enige grappige was die scene met die butplug, voor de rest 2 uur onzin.

Origineel? Ja. Goed? Nee. Het was toch wel een pittige zit, die minstens een half uur te lang duurde. Aan het begin was al duidelijk dat we met een hysterische film te maken zouden krijgen. Toen het onverklaarbare aan bod kwam, werd ik wel getriggerd, ik hou daar wel van. Echter, dit ging tamelijk snel over the top, en daar hou ik dan zelden van. Het acteerwerk past daar goed bij; niet best en overdreven (al zijn de karakterswitches knap, met name voor Joy).
Als je daar allemaal een beetje in mee gaat en het vooral als vermakelijk ziet, is het nog wel te doen. De volkomen idiote scene waar Joy voor het eerst als Jobu te zien is, is daar een prima voorbeeld van; prima vermaak. Er zitten ook oprecht hilarische scenes in (met de buttplug als hoogtepunt). Het switchen tussen allerlei universums waar je dan je beste skill vandaan trekt (en daar komt via een debiele handeling) is leuk gevonden. Maar ook dat werkt niet meer na tig keer.

Ik zie nu dat het een Amerikaanse productie is, waar je eerder Oost-Aziatisch verwacht met alle gekte (en uiteraard de hoofdrolspelers), maar dat verklaart dan weer wel het tenenkrommende drama en moraal; verreweg het slechte van de film. Het past totaal niet bij de over the top-setting. Ik zit echt totaal niet te wachten op een moeder-dochter-verhaal en allerlei familie-leven-liefde-moraal. Daar zijn andere films voor en die ontwijk ik dan ook. Daardoor, samen met de te lange speelduur, ging ik zuchtend naar het einde toe en zakte mijn oordeel des te langer de film duurde.
Origineel en leuk uitgangspunt, vermakelijk als je je ervoor open kan stellen, maar wordt teveel van hetzelfde en neemt verkeerde afslagen in vertelling. Tot slot: wat een slapeloze nachten moet de editor gehad hebben, kolere!

Edit: ik zie nu dat deze film 7 Oscars heeft genomen. WTF. Echt, laat je daar niet door misleiden. Qua editing zeker terecht, origineel, ok, maar 3 stuks voor het acteerwerk... au.

Schande dat deze film 7 Oscars heeft gewonnen. Parodie op een film.

Ergens op een onbestemd kruispunt der genres, daar situeert zich de ware moderniteit, het eclecticisme dat een nieuw stijlmiddel wordt om het over hier en nu te hebben, over wie we zijn, wat ons maakt tot wezens die zus of zo naar de wereld kijken. Daniel Kwan en Daniel Scheinert haspelen drama, komedie en science fiction niet door elkaar als postmoderne vingeroefening, maar omdat ze werkelijk aan onze tijdsgeest willen raken. De film ademt zowel de nostalgie van oubollige fantasy als de hedendaagse hyperkinetische kitsch van de TikTok-generatie, zij het dat “the Daniels” er een consistente brij van weten te maken, een die zowel gezellig wegkijkt als bloedstollend spannend is, en bovendien ook nog eens mediteert over grote menselijke thema’s.

Interessanter dan de blend van sci-fi thriller en hilarische martial arts is het onderliggende portret van Evelyn Wang: een vrouw die in het web van haar eigen ideeënwereld gevangen zit. Ze ziet niet meer met welke hilarische, goedmoedige naïviteit haar man het bestaan te lijf gaat. Ze ziet in haar vader enkel nog een schim van de man die ooit haar fundamentele keuze voor een liefdespartner afwees. Ze ziet een dochter waarvan ze de seksuele geaardheid nauwelijks kan geloven, laat staan aanvaarden. En ze ziet een wereld die bedreigend is, die snel verandert, te snel, een wereld die genadeloos transformeert terwijl zij zichzelf tot haar eigen stilstand veroordeelt.

Wat is er nodig om haar wakker te maken? Wanneer leert ze terug kijken, voorbij wat ze ziet? Magie is het codewoord, fantasie de sleutel tot het herwinnen van haar empathisch potentieel. Hoe relatief zijn haar zorgen in het aanschijn van een vermeende strijd tussen verschillende universa! Hoe belachelijk haar administratieve fraude in het licht van de welvaart die ze heeft bereikt, omringd door een pracht van een man (ook al maakt zijn goedertierenheid hem zwak), een wolk van een dochter (hoezeer ze ook aan het puberen is geslagen) en een knuffelbeer van een vader (hoezeer die zich ook eisend lijkt op te stellen). Achter het clair-obscur dat het decor vormt van Evelyns dagdagelijkse sleur, ligt een spectrum aan kleuren. Dat herontdekt ze, vanuit het imaginaire.

Daniel Kwan en Daniel Scheinert laten dat niet alleen zien, de toeschouwer mag die transformatie ook van binnenuit ervaren, via het illusoire genot van…cinema! ‘Everything Everywhere All at Once’ overspoelt de kijker met talen, vondsten, genres, plottwists. Net als Evelyn moet het publiek de wetmatigheden van wat een innerlijke logica geworden is opzij schuiven. Om tot zich te laten doordringen: Alles, Overal, Allemaal Ineens...

3,75*

Een van de meest originele films die ik in tijden gezien heb, een geweldige cinema ervaring. Einde duurde me iets te lang, en iets teveel van hetzelfde, maar het was een geweldige trip. Sowieso heeft dit regisseursduo me al vaker tranen laten lachen met hun absurdistische aanpak, en dat was hier weer het geval. Ik hoop dat het oscar-succes vele deuren mag openen voor nog meer van dit soort weirdness. Zag ik eerlijk gezegd niet aankomen na Swiss Army Man (Film, 2016) - MovieMeter.nl, wat ook echt een van m'n favoriete films is. Deze film is wel een flinke stap omhoog in niveau, zonder in te leveren aan de sublieme absurde humor die het duo meester is. Unieke film, niet te vergelijken met enige andere cinema die ik ooit heb gezien: terechte oscarwinnaar!

Sciencefiction aan me hoela. Fantasie, dat dan weer wel, én een beetje veel; veel te veel eigenlijk. De pastiche of caleidoscoop met hier en daar een vette knipoog naar andere films is nogal een draaikolk waarin alles zo snel op elkaar volgt dat ik er een beetje onpasselijk van werd. De momenten van verstilling "ligt een steen naast de andere" en de ontknoping die ik al zevenenveertig werelden eerder zag aankomen, waren zo sporadisch aanwezig dat ik heel, heel blij was dat het eindelijk dan toch afgelopen was. Wel mooi gefilmd, dat is dan weer een dikke plus.

Geweldige trip over de banden die mensen met elkaar hebben. Vanuit systemisch werk naar multi-universele werelden, alles bestaat tegelijkertijd naast elkaar, zonder tijd, plaats, afstand.. gekoppeld aan het feit dat elke actie waar dan ook direct gevolg heeft op de persoon zelf en zijn omgeving. Elke angst wordt goed tot uiting gebracht, uiteindelijk ->Liefde overwint alles. Goed acteerwerk van Yeon, Quan, Hsu en Curtis.

Dit is een van, de gekste raarste mafste films ooit gezien

en het klopt allemaal

Te serieuze mensen zullen deze film nooit gaan snappen aan de kinderachtige zinnen hier te lezen..

Vermaak tot het laats.

Weer eens wat ander dan, saai film land.

Ala vandasg

Super krachten films,die miljarden binnen halen

Nee dit is kunstzinnig, bedacht en ziekelijk goed

Ondertussen is die 8.8 score 7.8 geworden. Waarschijnlijk omdat ik de film net oprecht een eerlijk verdiende 2.0 op 10 heb toegediend. lol

Ja oke, maar dat is inmiddels ook 3 jaar geleden. 7.8 is nog geen slechte score. Maar ik begrijp wel dat dit soort films niet aan jou besteed is.

Over dat laatste moet ik je volledig gelijk geven, maar een rating hoeft niet per definitie te dalen met de tijd zoals tegenwoordig de waarde van een spaarrekening, hè.

Hoeft niet maar heel vaak gebeurd dat wel.

Ik hou wel van postmoderne films waar een hoop gekkigheid gebeurt. Deze film gaat veelbelovend van start, maar na een tijdje wordt het allemaal meer van hetzelfde. Een beetje heen en weer springen door tijdlijnen, dat is al eerder en beter gedaan. Ik ben er niet ingeslaagd deze af te zien, misschien gebeurt dat nog. Ik zou voor nu op een 3 of 3.5 uitkomen.

Best aardig om te zien. Maar hetgene waar alle gekte en drukte om te doen is is helaas een te oppervlakkig verhaaltje.

Eindelijk gezien, en het heeft mij niet verveeld, maar wat moet ik er nu van vinden ... ... eerste gedachte op het eind was wel, wat zal Jamie Lee een lol gehad hebben. Heerlijk haar rol. Ik kan het sowieso geen onvoldoende geven, dus voor nu een 3, en ga hem zeker nog eens herkijken. Alleen door het einde ... moeder dochter etc. had ik wel klein beetje, het was dus gewoon een simpel familiedrama met heel veel poespas er omheen ??

Zaterdagavond eens even aan de slag met deze Everything Everywhere All At Once, want ja, een film die een Oscar wint voor beste film terwijl een film als The Whale op dat vlak niet eens genomineerd wordt doet dan toch afvragen en nieuwsgierig maken wat er zo bijzonder is aan deze film is. En waar ik al een verscheidenheid aan uiteenlopende reacties gelezen heb hier op MovieMeter is toch zeker wel duidelijk dat het een bijzondere film betreft.

Afijn, Evelyn dus, met een sjofelachtige wasserette, vervelende klanten, een falend huwelijk met haar man die bij haar weg wil, en een getroebleerde relatie met haar dochter. Om nog maar te zwijgen van de bemoeienisen van opa, het leven valt nogal tegen zou men kunnen zeggen. Al deze verwikkelingen worden met een soort tragikomische toon gebracht die een aparte vibe teweeg brengt. Maar dan blijkt manlief Waymond een bijzonder trucje te kunnen en openbaart zich een totaal andere wereld die zich in een absurd soort chaos ontvouwt waar ik toch regelmatig even zit te denken hoe het nu precies zit en waar het nu eigenlijk heen gaat.

Niettemin heeft het geheel even nodig om tot volle ontbranding te komen maar zijn we zo op het uur volledig los dat de absurditeiten je om de oren vliegen, de boel ontploft, de kungfu je om de oren vliegt en er heel wat dimensies voorbij komen. Zoals reeds gezegd is het een absurd en vermakelijk soort chaos met heel wat WTF momentjes. Bedenk het maar eens, en voer het maar eens uit. Ongeacht of je er nu veel mee hebt of niet, en laat ik vast verklappen dat ik er niet bijzonder veel mee heb, is het toch uitermate knap bedacht en goed gemaakt. Het is kleurrijk, fantasievol, humoristisch, geen moment saai en verveeld niet echt ondanks de behoorlijke speelduur en is dus alleszins vermakelijk te noemen.

Tenslotte is dan de vraag waar dit geheel nu eigenlijk over gaat en heen wil. Naastenliefde lees ik regelmatig en dat zou ik willen uitbreiden met fouten toegeven, en het tellen van je zegeningen, want hoe slecht soms het leven in je ogen ook uitgepakt is, goede momenten zijn er altijd en het leven is niet half zo duister en pechvol als we vaak geneigd zijn te denken. Daarnaast zou dingen los laten ook een thema kunnen zijn. Maar temidden van alle kolder heb ik toch een ander idee ontwikkelt waar ik verder niemand over hoor en wie weet dat er genoeg dingetjes zijn die ik gemist heb en het idee ondermijnen, dus schiet maar raak. Want vooral richting het einde krijg ik eigenlijk nergens bevestiging dat alles wat we rond Evelyn zien ook daadwerkelijk zo gebeurt en of de dingen net zo beleefd worden door anderen. Het is mogelijk alleen haar perceptie, en daarom vraag ik me dan ook af of we niet naar een immense, zeg maar gerust huge, midlife crisis zitten te kijken die zich op fantasievolle wijze in het hoofd van Evelyn afspeelt. Het haar coping mechanisme om toch iets bijzonders in haar man er zien met zijn trucje en hem voor zich te winnen met haar kungfu, wat hetzelfde telt voor het gevecht om haar dochter weer voor haar te winnen waar de sfeer behoorlijk vijandig is. Het zou allemaal symbolisch kunnen zijn...

Maar goed, buiten die theorie gelaten is Everything, Everywere, All At Once best leuk voor een keer en opzich een interessante film te noemen. Knap bedacht en gemaakt is het allemaal zeker en vervelen doet het niet. Maar ik heb er niet zoveel mee en ik vind het dan ook opvallend dat een film als dit Oscar beste film gewonnen heeft terwijl The Whale niet eens genomineerd was terwijl dat een film is die mij echt raakte. Afijn, smaken en meningen verschillen zullen we maar zeggen.

Leuke prent die mij meteen op sleeptouw wist te nemen. Nogal ADHD-achtig, maar zonder dat het storend wordt. Jammer genoeg blijft Everything Everywhere All at Once mij naar het einde toe iets te lang aanslepen.

Ik begrijp wel de status van moderne klassieker, want de film zit tjokvol originele vondsten maar houdt je als kijker tegelijkertijd in het verhaal.

Mij persoonlijk boeien dit soort Matrix-achtige toestanden met verschillende universums evenwel niet zo enorm, dus een absolute topper vind ik het niet.

Wel van genoten, ergens tussen 3 en 3,5* in.