Elvis (2022)

sorry, my bad.

Ken je de uitspraak: "weet je nog waar je was toen.." Nou, ik was 13 jaar toen mijn moeder me in de keuken vertelde dat Elvis was overleden. Ik had destijds zo'n 20 LP's van Elvis die ik kocht van mijn zakgeld. Mijn broertje van 5 hoorde mijn moeder dat zeggen en zei " en de platen van Marc (ik) dan?" Mijn broertje was op dat moment in de veronderstelling dat er geen geluid meer uit de LP's zouden komen...;)

Maar serieus, die man was een fenomeen. Ik ben nog steeds fan, Elvis had/heeft voor mij iets magisch. Qua legende en entertainer voor mij de allergrootste. Michael Jackson en Freddy Mercury worden hier ook genoemd maar dat waren weer heel andere tijden. Frank Sinatra mag voor mij ook in dat rijtje, qua entertainer en persoonlijkheid. Als ik het rijtje persoonlijkheden af mag maken dan noem ik nog even Jim Morrison van de Doors en Bob Dylan. Maar dat wordt een beetje appels met peren vergelijken.

Haha, mooi ja. Eens kijken wie er hier oud genoeg is om dat nog te kunnen weten.

Ik was 9, zat tijdens handenarbeid op de lagere school naast Patrick P., die mij vroeg of ik het ook zo erg vond dat Elvis was overleden.

Wist bij god niet wie Elvis was, dacht dat het een vrouw was (qua naam). Bij mij thuis waren ze niet zo muzikaal, dat kwam later pas toen mijn broer elpees begon te kopen. Patrick legde me uit wie het was, en dat ze bij hem thuis er allemaal kapot van waren. Een hele andere wereld was dat.

Ik was net 10, hoorde het volgens mij s ochtends aan de keukentafel of later op de dag (het was zomervakantie). In mijn omgeving was er niemand die er om treurde.

Werd later dat jaar wel fan van Long Tall Ernie and the Shakers en hun Do you remember.

Daar was ik een stuk enthousiaster over dan Wooden Heart van Elvis en I Remember Elvis Presley die toen de top 40 domineerden.

https://www.youtube.com/watch?v=uZtW_uHjEJw

Butler is veruit de grootste uitblinker van deze film en lijkt misschien wat minder op Elvis, maar speelt hem verder bijzonder goed na. Give it a try.

Vanmiddag geweest en ik was echt onder de indruk. Goede cast, niemand lijkt op de werkelijke personen maar dat vond ik niet storen. Vooral het begin was erg theatraal zoals we van de regisseur gewend zijn. De muziek was uitstekend, niet alleen Elvis songs. Leuk ook dat het verhaal verteld werd vanuit zijn manager. Wel of geen Elvis fan, echt een aanrader!

Als fan is het altijd lastig een biopic, want alle onwaarheden en de verkeerde look of uitstraling vallen extra op. Voordeel van deze film is dat hij zo duidelijk over the top is en er een soort van circusvoorstelling van maakt, dat je jezelf er wellicht bij neer kunt leggen. Zie het als een ode is filmvorm.

Benieuwd wat je ervan vindt.

Dit ja. Precies het goede woord gekozen door Basto. Ode.

Dat hangt ervan af hoe je het bekijkt. Door zijn gedrag, zijn omgang met zwarten in de fifties (ook al omdat hij in een zwart gekleurde achtergestelde buurt woonde) en natuurlijk zijn muziekmix van white country en black R&B die hij bracht, heeft hij in die tijd misschien meer dan wie ook betekent in de weg naar de opheffing van de segregatie. Hij werd ook alom gerespecteerd door zwarte artiesten wat wel geen toeval zal zijn. Het gaat dus niet altijd om wat iemand zegt maar misschien nog meer over hoe iemand zich gedraagt (en hij had dan wel een zeer

publieke positie). Het is zelfs mooi eigenlijk. Geen grote woorden maar gewoon doen.

Een film waar ik naar uitgekeken heb en die me niet teleurgesteld heeft. Niet alleen heb ik van elke minuut genoten, bij momenten heeft de film me goosebumps bezorgd. Zo straf vond ik de prestatie van Austin Butler die helemaal in de huid van Elvis kroop. Het levensverhaal van Elvis is mij welgekend dus het was een trip van herkenning maar toch heb ik er ook hier en daar wat van opgestoken.

In de carrière van Elvis zijn drie fases te onderscheiden. De eerste is meteen ook de belangrijkste: zijn bestorming van de Amerikaanse hitlijsten in de fifties, maar belangrijker nog dan dat is de manier waarop. Zijn seksualiserende performance als Elvis ‘The Pelvis’ slaat in als een bom in het conservatieve USA want dit was nog nooit gezien. De juiste man op de juiste plaats met de juiste moves. En natuurlijk die stem van hem. Dus het is terecht dat heel wat schermtijd wordt uitgetrokken voor deze periode van zijn leven. Na zijn terugkeer uit het leger begint dan fase 2 van zijn carrière: een schier eindeloze reeks pulpfilms in Hollywood. Dik betaald maar artistiek gezien een dieptepunt. Vandaag de dag werken vele van die films enkel nog als camp. Ook weer een te begrijpen beslissing van de makers om aan deze periode - die toch wel liefst 9 jaar van zijn leven in beslag neemt - niet al te veel aandacht te geven. Het wordt wel duidelijk gemaakt dat het voor Elvis noch persoonlijk noch artistiek als een hoogvlieger werd ervaren. En vervolgens is er de beroemde come-back special en de laatste fase van z’n carrière wanneer hij rondhuppelt in spacy jumpsuits. De Elvis die op den duur een karikatuur van zichzelf lijkt te worden. En meteen ook het tweede zwaartepunt van de film.

Fantastische performance van Austin Butler die zich alle moves eigen heeft gemaakt en erin slaagt om niet te vervallen in clichés. Hij maakt van Elvis een mens. Hoe sterk is dat.

Ik keek er eerlijk gezegd tegenop om Tom Hanks aan het werk te zien omdat ik om één of andere reden afgelopen jaren een afkeer van die man heb gekregen. Maar het moet gezegd. Voor mij doet hij het uitstekend in deze film. Misschien perfect om een zwendelaar als Colonel Parker te spelen. Hier op het forum lees ik dat sommigen hem karikaturaal vinden overkomen. Dat gevoel had ik alleszins niet. Wanneer je de echte Tom Parker alias Andreas Van Kuijk hoort spreken in filmpjes zie je ook maar een marchandeur die het heel ver geschopt heeft, mét cowboyhoed én accent.

Schitterend idee ook om de film op te bouwen vanuit het standpunt van Parker. Dat geeft de kijker de mogelijkheid om de carrière van Elvis in een bepaalde context te plaatsen, vanuit de commentaar die Parker tijdens de film levert. De nadruk ligt dan toch vooral op die carrière al komen ook de persoonlijke issues van Elvis langs. De familie van Elvis krijgt zeker wel aandacht. Zijn liefdesleven komt uiteraard ook aan bod maar toch eerder beperkt. Dat laatste lijkt me begrijpelijk omdat het hier gaat over een Amerikaans icoon wiens weduwe en nazaten meekijken. Waarschijnlijk vond men het niet kies om zijn reeks minnaressen in de verf te zetten, al wordt zijn promiscuïteit wel duidelijk aangegeven op bepaalde momenten. Eenzelfde insteek voor zijn drugsgebruik. Het is alom geweten dat hij zich daaraan te buitenging, dus heeft men voor enkele sobere maar niet mis te verstane verwijzingen geopteerd. Als je niets kent van zijn verhaal, kan het misschien wel minder duidelijk overkomen.

Elvis komt eruit als wat hij in essentie was: een rasperformer. En daarmee heeft men m.i. het belangrijkste doel van dergelijke biopic gerealiseerd. En wel met heel veel brio. Petje af.

Elvis is in het eerste uur een extreem trippende achtbaanrit waarin de film zo druk gemonteerd is dat je je zorgen maakt of de film überhaupt wel goedlopende dialogen krijgt en daarmee ook de kijker voor zich weet te winnen. Want het schort daar toch wel echt aan, ondanks dat "the rise of Elvis" wel voldoende aandacht krijgt. In het doel als achtbaanrit weet Luhrmann 100% te overguigen. Het is een audiovisueel spektakel en het is bij tijd en wijle genieten en erg catchy met de welbekende songs en danspasjes, maar ook de manier waarop Luhrmann ondanks zijn 59 jaar oud films regisseert alsof hij nog 20 jaar jonger is.

Dan zitten er wat tijdsprongen in de film waarbij je merkt dat hier in de film geknipt is. De periode van Elvis zijn leven vanaf de stationering in Duitsland, de obligate hitjes en de ene na de andere filmrol waar hij door de kolonel in geronseld wordt komt niet echt over.

Dan schakelt de film over naar het laatste gedeelte van zijn carrière+leven en dan weet Luhrmann toch wel weer de juiste toon te vinden. Erg knap, omdat de film anders van toon wordt/moet worden.

Vooral op emotioneel vlak weet Elvis je te raken en ik hoop ook dat veel mensen zullen begrijpen wat voor onrecht hem is aangedaan en zich niet alleen zullen laten verblinden door de pracht en praal die deze film verder te bieden heeft. De film beantwoord wellicht ook goed mijn vragen die ik had naar aanleiding van Elvis Presley: The Searcher (Film, 2018) . Hoe kan het toch dat Elvis zich elke keer weer liet foppen en de kolonel niet gewoon ontsloeg toen hij hem zat was?Deze film laat de enorme slinksigheid van deze zaakwaarnemer zien en hoe hij elke kans benutte om Elvis te overtuigen van hetgeen hij wilde.

Butler en Hanks overtuigen in hun rollen, weten goed om te gaan met Luhrmann's visie over hoe de film er uit moet zien en weten vooral op de juiste momenten de goede emoties te laten zien. Ze gaan precies goed mee in het tempo van de film en voelen de vibe goed aan.

Verder loopt Elvis ook in dezelfde val als vele biopics. Er moeten meerdere decennia overbrugt worden en daardoor komt niet elke periode even sterk over en ontbreken er simpelweg zaken omdat de film nou eenmaal keuzes moet maken. En daar wringt de schoen dan ook regelmatig. De film duurt minimaal een half uur te lang, want door de achtbaanrit word je letterlijk lamgeslagen. Maar tegelijkertijd is er veel meer tijd nodig om nog meer uitdieping te krijgen in bepaalde periodes van Elvis zijn leven en de relaties die hij heeft onderhouden.

Zodoende zul je nooit in het biopic genre dat ene meesterwerk vinden. Dat is gewoon te moeilijk, maar wel begrijpelijk. Gelukkig maakt Luhrmann er geen standaard werkje van en draagt de film wel zijn stempel dat je ook als niet Elvis fan van deze film kan genieten. Wel moet je van zijn extravagante stijl houden.

3,5*

Austin Butler trekt bijna in zijn eentje Elvis over de streep. Geweldige performance geeft die jongen. De film Elvis is snel gemonteerd, flamboyant, geen minuut saai, maar ook nogal chaotisch met veel te weinig rustpunten. Ben fan van Tom Hanks maar deze rol van hem vond ik een echte tegenvaller. Teveel een typetje. Het fenomeen Elvis Presley komt wel goed uit de verf, vooral zijn zwarte roots komen ruimschoots aan bod en dat is een grote pre. Veel van het verhaal kende ik al, maar toch zijn er ook voldoende verassingen. Heb me geen moment verveelt. En dat is knap bij een film van 159 minuten.

Ik ben zelf totaal geen fan, maar ik heb Pathé Unlimited en ik was benieuwd, dus why not? Geen spijt van ook. Heb me er prima mee vermaakt en de man doet een prima Elvis impressie qua stem. Maar met biopics zit ik altijd met de vraag hoe accuraat het is, dat had ik met de biopic van 2Pac ook. Beide heren zijn er niet meer, maar hun verhaal wordt wel verteld.

Hoe accuraat is het? Het drugs gebruik bijvoorbeeld, het zit er een beetje in maar ik heb verhalen van "kenners" gehoord dat dit wel een heel stuk erger was dan wat we hier zien. Ook zou hij gerotzooid hebben met minderjarige meisjes, is het zo? Geen idee, ze coveren dit in elk geval niet. Dat ie ontrouw was aan zijn vrouw met vrouwelijke fans is duidelijk in de biopic op een bepaald moment, maar minderjarig? Daarnaast zou hij connecties gehad hebben met maffia en ga zo maar door. Niets van gezien.

Ook bepaalde optredens zouden qua bepaalde dingen totaal niet kloppen. Parker wordt verkeerd neergezet etc, allemaal wat ik van "kenners" hoor he. Wie weet vinden meer echte fans het niets, maar ik als leek heb een prima avondje gehad.

Echtef wel een "wtf" dingetje.... In de trailer hoorde je al moderne hiphop en in de film zelf ook. Hoe dan? Wie van dat team vond dit een goed idee? Zucht.

Er zal ongetwijfeld heel veel niet kloppen en er zijn natuurlijk ook zo’n 42 jaar van zijn leven niet aan bod gekomen. Dat krijg je als je maar 2,5 uur hebt….

Maar ik zou me dan ook meer focussen op wat je wel ziet en HOE dat verteld wordt.

Eén van de bekendste dingen van Elvis was toch zijn enorme vreetverslaving. Dat hij gewoon met het vliegtuig op pad ging om een Fool's Gold Loaf te halen ergens.

En dan het verhaal dat die vreetverslaving nog gevolg was van het trauma dat hij een armoedige jeugd had en regelmatig met hongergevoel moest gaan slapen.

Dát had best in die 2,5 uur gepast.

Het is een manier om Elvis actueel en relevant te houden. Een marketingdingetje. Er valt historisch gezien wel een lijn te trekken tussen hiphop (dat intussen al enkele decennia de charts domineert) en blues, de zwarte muziekvorm waaruit ook Elvis ten overvloede geput heeft. Eén grote familie. Op deze manier betuigen ze eigenlijk nog eens extra eer aan de zwarte roots van de rock'n roll. Of de film door deze aanpak binnen x aantal jaren een beetje gedateerd zal overkomen, zal nog moeten blijken.

Met de uitvergroting die Luhrmann doorgaans toepast, was het dan een hele onsmakelijke film geworden.

De muziek vond ik juist erg passen. Het maakte deze film erg relevant met het thema. Viel totaal niet uit de toon. Ben het eens met jou.

Hmmm, zo had ik het nog niet bekeken. Daar heb je wel een goed punt.

Al blijf ik zeggen dat het voor mij niet had gehoeven, had dan goede black music van die tijd gedaan.

Zelf vond ik het eerst wel verwarrend om hiphop te horen in de film maar dan ook weer passend in die scene waarin Elvis rondhangt in Beale Street. Hiphop is ook echt wel begonnen als muziek 'van de straat'. Verder heb ik toch wel het gevoel dat de black music van die tijd genoeg aan bod gekomen is in de film: de intense gospelscene met de jonge Elvis, Arthur Crudup met de originele bluesversie van That's Allright Mama, Big Mama Thornton met die geweldige originele versie van Hound Dog, Sister Rosetta Tharpe, Little Richard. Komen wel in beeld maar krijgen we niet te horen: BB King, Fats Domino en Mahalia Jackson. Het is nu ook niet dat hiphop de geluidsband domineert, dat zou er wel over zijn.

Zei iemand nou serieus hier laatst dat Kim Bakkum de Colonel had moeten spelen ?

Maar, aan de andere kant..

Groot minpunt van de film is dat El zogenaamd erachter kwam dat de Colonel Nederlands was.. is dit bewust gedaan, en zelfs dan, zwak vond ik.

Verder is het zeker geen onaardige film.

Als fan kijk je natuurlijk super kritisch naar alles wat met Elvis te maken heeft.

En ook al lijkt de acteur in eerste instantie qua uiterlijk niet op Elvis, hij doet hem zo geweldig na, dat je op een gegeven moment niet meer door hebt dat je naar een acteur kijkt.

Natuurlijk kun je het leven van zo'n groot artiest niet even in een notendop vertellen.

Er hadden van mij wel iets meer authentieke stukjes van Elvis zelf bij mogen zitten. Ook de humor die Elvis had en zijn vrijgevigheid zijn een beetje teniet gedaan.

Of liever...dat is niet aan bod gekomen.

Verder...wat het gebruik van pillen aan gaat, de uppers en downers, ik ben blij dat daar niet te lang en breed is over door geouwehoerd, want welke band of zanger. zat/zit er destijds niet aan de drugs? ( en om maar een voorbeeld te noemen), the Stones, Bob Dylan, Amy Winehouse en zo kan ik er nog wel honderden opnoemen, ze hebben allemaal gebruikt. En bij Elvis werd en wordt er nog steeds raar over gedaan.

Tom Hanks speelt de rol van de Colonel fantastisch. Ik vind dat de rol van zowel Elvis als de Colonel prachtig is neergezet. Vandaar 5 sterren.

Op het moment van overlijden was ik net een tiener, wij waren op vakantie, we liepen in Duitsland een grote kaufhalle in, en er stonden krantenjongens te schreeuwen, Elvis is töt!! Mijn moeder was compleet van slag. Ze kocht de Duitse krant van een van de kranten jongens en huilde tranen met tuiten.

De volgende dag kreeg ik van mijn moeder een linnen tasje met de tekst: I remember Elvis Presley ( later nog een hit geworden) en dacht: wat moet ik daar nou mee als Stones fan..ik ben zijn muziek gaan luisteren en vooral zijn live concerten gaan bekijken...( Op vhs banden) wat in die tijd al supermodern was als je dat had. Ik ben op slag verliefd geworden en dat is nooit meer over gegaan.

Wat een KNEITER van een film. Ik geef weinig, zeg maar gerust nooit, 5 sterren beoordelingen, maar deze film heeft die voor mij dik en dwars verdiend. Genoten van werkelijk elke seconde (en het waren véél secondes)!

Butler als Elvis was erg sterk, de concerten waren weergaloos, maar dat verhaal van Parker was overbodig en maakte de film wat te lang.

Wat een rollercoaster is deze film! Heb er van genoten vanaf de eerste minuut tot de allerlaatste.

Ging zonder verwachtingen de zaal binnen, en kwam er volledig van de kaart weer buiten.

Ik kende de muziek en de optredens van Elvis Presley, maar toch werd ik enorm verrast door bepaalde gebeurtenissen in zijn leven, die me erg aangrepen.

Austin Butler is subliem in zijn rol, heel geloofwaardig, zijn dancemoves en zangtalent brengen Elvis weer tot leven.

Het optreden in zijn comebackspecial, met zijn naam in grote letters op de achtergrond vond ik het mooiste deel van de film.

Fantastisch gewoon…

Ik ben niet direct een grote fan van Elvis maar de film is echt wel de moeite. Hoedje af voor vooral Austin Butler die zowat 2 jaar heeft voorbereid voor de rol. Dat is een grote verantwoordelijkheid en hij deed het uitstekend. Interviews, films, boeken en biografieën doornemen en de familie van Elvis ontmoeten. Dat is hoe het moet als je echt met je vak bezig bent. Zijn talent doet de rest. Ik kende hem van The Shannara Chronicles waar hij al wel opviel, maar nu doet hij dit en is zijn carrière ongetwijfeld gelanceerd (tenzij de filmindustrie financieel instort natuurlijk). Soms vond ik de film wel heel druk bewerkt en snelle beeldwisselingen. Ergens past dit misschien bij de extravagante, energieke Elvis maar hier en daar vond ik het eigenlijk wel storend. Dat is eigenlijk zowat het enige minpunt dat ik kan bedenken. Priscilla, gespeeld door Olivia DeJonge, deed dat ook echt goed. Ik kende haar totaal niet. 24 jaar dan nog. Ze zag er in de film veel matuurder uit al. Dat vond ik wel verrassend voor zo'n jonge actrice zo'n rol spelen. Tom Hanks is misschien niet meteen even herkenbaar voor iedereen maar ook hij doet dat wel goed. De liedjes van Elvis komen aan bod maar van mij mocht het nog meer zijn. Al had de film dan nog langer geduurd maar 3u ging even goed.

Helaas zonder ondertiteling gezien. Dat is soms niet nodig, maar vooral Hanks is hier bijzonder slecht te verstaan. In het begin is dat niet zo erg, want de film is erg spetterend, zoals ik dat al wel eerder heb gezien bij Luhrmann. Maar zodra de onvermijdelijke downfall van Elvis inzet, worden de beelden ook veel minder spectaculair.

Hoe waarheidsgetrouw deze film is, weet ik niet. Ik had nooit veel interesse in Elvis, al wakkerde deze film die interesse iets meer aan. Wat me opvalt is dat de concerten in de film veel meer energie hebben dan de plaatopnamen die ik ken. Wellicht kon men in die tijd nog niet zo dynamisch muziek opnemen. Elvis komt in ieder geval betreurenswaardig over in de film, iemand die duidelijk gemanipuleerd wordt door Hanks, waarbij het eens verfrissend is dat de laatstgenoemde een keer niet een sympathiek personage speelt.

Maar goed, wat blijft is dat de eerste helft veel beter is dan de tweede visueel gezien. 2,5*.

Mooie film maar had van mij een stuk ingekort kunnen worden. Beetje vreemd verdeeld verder. Op een gegeven moment is het ineens erg snel afgerond en is ie dood. Ik had het mooi gevonden als er juist meer aandacht voor die laatste jaren waren geweest. Dat lijkt me het meest interessant. En verder wel nogal een showerige film. Dat is natuurlijk de bedoeling maar in principe zijn de karakters op deze manier redelijk van bordkarton.

https://www.telegraaf.nl/entertainment/619845186/elvis-actrice-shonka-dukureh-44-overleden