Elvis (2022)

Van begin tot het eind wordt een emmer vol met visuele hoogstandjes geleegd die dwingend de kijker bij de les wil houden. Op een gegeven moment verslapt de aandacht, het is allemaal te veel van hetzelfde.

Dit visuele bombardement van indrukken maskeert de grote makke van deze film; het ontbreken van een spanningsboog.

Het verhaal leest als een stripverhaal dat bevolkt wordt door één-dimensionale bordkartonnen personages die zich een weg banen van het ene cliché na het andere. Deze poppenkast boeit dus voor geen meter.

De beste man is maar 42 jaar geworden. "According to Town and Country Magazine, in the last 20 months of the singer’s life he was prescribed 12,000 pills and carried three suitcases of drugs with him."

Voldoende stof voor het oprapen om een film van te maken zou je denken ...

De spanningsboog is zijn opkomst, stagnatie en ondergang. Of heb je dat gemist

Wil je een verhaal over een junkie zien, zijn er nog tig films te bekijken. In deze film hebben ze - zeker ook om commerciële redenen - gekozen om de nadruk te leggen op de artistieke en zakelijke spanningen. Is geen verkeerd uitgangspunt naast andere mogelijke uitgangspunten.

Wat je beschrijft heeft niets met spanningsboog te maken. De spanningsboog is de samenhang van de elementen in een gebeurtenis of een verhaal waardoor de aandacht van de toeschouwers behouden blijft.

Het aanbrengen van bijvoorbeeld contrast kan bijdragen aan het verhogen van de spanning, naast het succes van Elvis staat de tragiek van zijn niet kunnen omgaan hiermee. Doordat het contrast ontbreekt is het eindresultaat uiteindelijk een vrij vlakke vertelling.

Een flitsende, vooral het eerste deel beetje hyperactieve film over Elvis, verteld vanuit het standpunt van Colonel Tom Parker. Het is voor mij een vergissing om een bekende ster als Tom Hanks Colonel Parker te laten spelen. Je ziet gewoon dat het een act is, een soort komische rol van Hanks die een typetje speelt. Misschien had men beter een onbekende acteur gekozen? De jongen die Elvis speelt heeft wel wat gelijkenissen met de jonge Elvis en hij heeft zijn karakteristieke handelingen goed geobserveerd en ingestudeerd. Maar als wat oudere Elvis overtuigt hij minder. Het meisje dat Priscilla Presley moet voorstellen, lijkt helemaal niet op haar. Het woord 'negro' wordt in deze film niet geschuwd, dat is zeker een plus in deze tijden van censuur en het oppoetsen van onze geschiedenis. Er zit behoorlijk wat lekkere zwarte muziek in de film (gospel, blues). En de Elvis songs worden deels ingezongen door Austin Butler. Ik had liever de echte Elvis gehoord, maar soit daarvoor leg ik zijn muziek wel op of een speelfilm met Elvis zelf. Dat er in een film die zich in de jaren '50-'70 afspeelt moderne Hip Hop muziek gespeeld wordt, is natuurlijk doodzonde. Can't Help Falling in Love wordt dan weer door een vrouw gezongen. Kortom, niet zo slecht als ik had verwacht maar ik zie toch liever een echte docu over Elvis in plaats van deze deels fictieve bio. Gelukkig krijgen we op het einde nog even de echte Elvis te zien, want niemand kan in de schoenen staan van de King of Rock 'n' Roll.

Of hij er wel of niet vanaf komt, dat verhaal kennen de meesten al als ze aan de film beginnen. Waarom Elvis steeds terugkeerde en waarom Parker was wie hij was, daar heeft de film geen antwoord op.

Tenzij ik verkeerde verwachtingen had toen ik dacht dat de film die relatie wilde analyseren en het eigenlijk een thriller was, dan lag het aan mij.

Met Luhrman als regisseur krijg je natuurlijk veel visuele flair en nauwelijks diepgang. Dus dan had je inderdaad verkeerde verwachtingen.

Overigens kende ik het hele verhaal niet.

Het boek van Ray Connolly gaf zoveel meer inzicht in de denkwijze, monsters in zijn hoofd, slapeloosheid en artistieke vermogen van Elvis Presley. Deze film is deels vanuit zijn manager geïnteresseerd. Goede rol van Hanks en prima gecast. De film heeft mij overspoeld met visuele standjes die soms irritant werden. Beste stuk is de periode in de jaren 50 met heerlijke blues muziek. Apart dat er ook werd gekozen voor een soort hiphop soundtrack voor die periode. Het blijft een gemis dat Elvis Presley weinig ruimte kreeg voor zijn artistieke talent. In talloze films gespeeld die er niet om deden, mocht niet vanwege contracten niet spelen in de West side Story (1961) en A Star Was Born (1967). Wel een goede comeback show in 1968. Er was weinig ruimte voor zijn huwelijk en verslaving. De film was niet slecht maar zie dan liever een documentaire van the King of Rock and Roll.

Een paar weken geleden bekeken, samen met een grote Elvis fan/fanaat.

Opvallend was dat zij de film beter vond dan ik, als niet Elvis fan.

Bij dit soort van films, die over een beroemd persoon gaan, heb ik altijd het gevoel dat ik beter naar een opname van het origineel kan kijken, dan naar een nagespeelde film. Zeker wanneer er tal van beelden beschikbaar zijn.

Natuurlijk: het is allemaal mooi in beeld gebracht en gemonteerd, laat dat maar aan Lurhmann over, maar de film wist mij nooit écht te overtuigen en dan met name niet de twee hoofdrolspelers. Butler doet het nog wel goed als een jonge Elvis, maar naar mate hij ouder wordt in de film gaat hij er steeds minder op lijken en ga ik ook steeds minder er in geloven.

Dat is echt nog niets in vergelijking wat Hanks er van bakt: wat is dát voor een optreden? Moet dat een Nederlands accent voorstellen? Dan is zeker zijn enige voorbereiding geweest te kijken naar Myers in "Austin Powers in Goldmember". Hij had zo samen met Peter Sellers in een Clouseau film mee kunnen doen.

Voor de rest kijkt de film wel lekker weg, de visuele flair staat buiten kijf en de film heeft ook een fijne snelle verteltrant, maar nu -een aantal weken later- ben ik 'm, waarschijnlijk daar door, ook al weer voor het grootste deel vergeten.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

PS: Op het eind van de film zien we nog even de échte Elvis, met eindeloos meer charisma dan hoofdrolspeler Butler waarschijnlijk ooit zal verkrijgen en kreeg ik een soort van "Game of Death" gevoel (waarin je in de laatste 10 minuten eindelijk de échte Bruce Lee ziet) en realiseer je je pas écht naar wat voor nep act je de afgelopen twee uur hebt zitten kijken.

Ik ben niet zo thuis in die muziekbiografieën en ga dus totaal onbevangen in dergelijke films. Ik moet toch geregeld vaststellen dat er weinig is om jaloers op te zijn wanneer dergelijke wereldidolen letterlijk geleefd worden en gemeen publiek goed zijn. Ik had wel te doen met Elvis wanneer die ineenstuikte, maar ze hem wel gingen oplappen met een pilletje, want het publiek staat nu eenmaal te wachten. En vierentwintig uur later staat al een ander publiek te wachten, en ga zo maar door.

Elvis groeide op wanneer de segregatiewetten in de VS zwaar deel uitmaakten van de samenleving. Ik ben me daar nooit echt bewust van geweest. Opgegroeid tussen de zwarte gemeenschap en hun 'cultuur' meegenomen om het te maken, wist ik niet dat dit hem zoveel problemen heeft opgeleverd in zijn carrière, want het ging niet louter om zijn heupbewegingen alleen.

Filmisch voorts technisch sterk. Flitsend en met een vlot tempo waardoor het nimmer stilviel. Wil je naar Elvis luisteren, dan ben je beter af met een CD of Itunes, maar deze film mag er best zijn. En inderdaad, Parker had beter niet vertolkt geweest door Tom Hanks. Voelde wat vreemd aan.

Gefascineerd genieten.

Toegeven; voor een biografisch verhaal zitten er nogal wat onwaarheden in, maar ‘Elvis’ is een waar feest voor de kijker. Zelfs niet-fans zullen gefascineerd genieten van het levensverhaal van de man die de muziekwereld volledig op zijn kop zetten door zwarte en witte muziek tot een nieuwe stijl te vermengen. De oprechtheid waarmee hij dit deed en het feit dat hij eigenlijk leefde voor zijn fans, hebben ongetwijfeld bijgedragen aan zijn populariteit. Zoals John Lennon ooit zei ‘Before Elvis there was nothing..’ En Lennon, aanvoerder van de bekendste band ter wereld, kon het weten. Ook hij wilde zijn adoratie niet onder stoelen of banken steken.

Filmmaker Baz Luhrman weet precies de spanning van de Rocklegende zijn eerste performances te vangen. Bekkenbewegingen die de man al snel de bijnaam ‘Elvis de Pelvis’ opleverde. Gillende meisjes zagen de zanger kreunend en steunend, begeleid door wilde - nog nooit eerder vertoonde - dansjes, liedjes ten gehore brengen die grensden aan het onvoorstelbare. Gevestigde namen als Bing Crosby en Frank Sinatra waren dan ook niet gelijk fan. Ondanks dat laatstgenoemde uiteindelijk een vriend van Elvis werd, waren de collega’s in eerste instantie geschokt. Radicaal rechtse politici des te meer van deze personificatie van zwart én wit.

Als in de film Elvis tijdens een van zijn eerste grote shows de meisjes al heupwiegend in vervoering brengt, snap je - ondanks dat Austin Butler en niet Elvis zelf op het podium staat - gelijk hoe zo’n indruk de man in de jaren 50 moet hebben gemaakt. Een pluim voor de regisseur en voor Butler, die ondanks het andere uiterlijk vrij snel aan ‘The King’ doet denken. Met dank uiteraard aan de stem van Presley die vaak volledig of deels door de zangstem van Butler heen wordt gemixt. Gelukkig is het merendeel van de songs dus van de originele artiest. Zij het soms op moderne manier geremixt. Ook de soundtrack is hier een aanrader.

De verteller van dit fraai vormgegeven muzieksprookje is de Nederlandse kermisklant Dries van Kuijk alias Colonel Tom Parker; de beruchte manager van Elvis die volgens velen schuldig was aan het vroegtijdig overlijden van de ster. Of dit werkelijk zo was valt te bezien, al had hij ongetwijfeld kunnen ingrijpen toen Presley zichzelf door zijn verslaving aan allerlei medicatie langzaam vergiftigde. Hij is de bad guy van het verhaal, maar wellicht door good guy Tom Hanks de rol te laten spelen wint hij ook wat krediet. Het Nederlandse nep accent en vloeken zij hem verder vergeven. De film is meer dan de moeite waard.

****

Met dank aan Warner Home Video voor het recensie-exemplaar.

Een lichte drama film dat gemakkelijk weg kijkt.

Wellicht over paar weken alweer vergeten, maar dat maakt niet uit.

Als alles kloppend moet zijn dan kijk ik wel een docu. Bij een film weet je dat dingen altijd wat geromantiseerd worden.

Keuzes van de regisseur begrijp ik. Dat dingen soms wat snel gaan ook, anders wordt het wel een hele lange 2,5 uur.

Hanks vindt ik juist wel goed al is de beste man nu wel over zijn hoogtepunt heen, maar wat wil je na zoveel mooie rollen in zijn prachtige carrière? Wellicht zijn de verwachtingen te hoog icm. met de rol die hij moet vertolken?

Het einde van de film vindt ik prachtig, zeker als we de echte Elvis even te zien en te horen krijgen. Zo hoor je met mensen met de statuur van Elvis om te gaan. Groots respect daarvoor.

Het enige echte puntje van kritiek vindt ik het ontbreken van Roy Orbison terwijl de twee toch een goede vriendschap hadden en elkaars concerten bezochten. Die had wat mij betreft wel een rol mogen krijgen. Als de Beatles en Rolling Stones genoemd worden in de film, dan moet Roy er eigenlijk ook in.

De film gaat me net iets te veel over Colonel Tom Parker én te weinig over Elvis.

Maar het geheel kijkt lekker weg zonder echt saai te worden.

Elvis the another biography. Well opnieuw toch een kleine teleurstelling. Op e.o.a. manier komt het er steeds weer niet echt uit, omdat men kennelijk steeds weer verkeerde keuzes worden gemaakt. Elton John, Freddie Mercury en onlangs United States Vs Billy Holiday die ik nog niet heb gezien vallen allemaal wat tegen. Het zijn natuurlijk vaak grote persoonlijkheden met een hele carrière achter zich. Ga daar maar eens een goede film maken. Nou zit het met Elvis qua speelduur niet tegen en toch vind ik dat de film er heel rommelig stripachtig uit is gaan zien. Geen mooie opbouw lekker klassiek zoals in La Bamba. Vooral het begin is best wel hopeloos gemaakt met al die flitsende beelden. De term superhelden komt al naar voren behhhhhhhhh. Moest dit nou? Dan zou je zeggen met de muziek zit het dan wel goed, maar we horen even wat en hup we gaan weer vrolijk verder. Ik zat er wat ongemakkelijk bij. Gaandeweg wordt ie wel iets beter en serieuzer, maar ik had soms het idee dat ik naar een foute klucht zat te kijken. Neem nu Tom Hanks met die grote neus. Het leek wel of ie zo was weggelopen uit een comedy film van Laurel en Hardy. Sowieso had ik hem niet gekozen voor Colonel Parker. En ik vond dat de manager eigenlijk een iets te grote rol had in deze film. Hij is trouwens geboren in Breda las ik en later geëmigreerd naar Amerika. Die Colonel Parker die eigenlijk gewoon Andreas Cornelis (Dries) van Kuijk heet en is overleden in 1997. De rol van Elvis zelf vond ik ook maar zo zo. De hele film is eigenlijk een beetje over the top en dat verdiend Elvis zeker niet. Opvallend vond ik zijn vrouw Priscilla Presley er het beste uitzien. Inmiddels alweer 77 jaar oud.

Tja wat blijft eigenlijk nu hangen in deze film. Niet veel. Ik heb weer heimwee naar films als La Bamba waar echte emotie in zit. Of Walk the LIne. Deze Elvis gaat ga ik snel vergeten. Blijft over een prachtige steelbook.

Film 3.0

Beeld (4K) 4.5

Geluid 4.5

Matig

Elvis is natuurlijk een naam die ieder een kent, jong en oud, maar deze biografie vond ik niet zo veel aan.

Ik heb het bijna nooit bij films, en ik kijk graag naar films met een lange speelduur, maar bij deze film had ik wel het gevoel van wanneer is ie nou afgelopen, terwijl ik nog een halfuur moest.

De rol van Colonel Tom Parker was inderdaad, wat Duke Nukem al zei, niet goed om door z´n grote acteur als Hanks te spelen, zijn imitatie was eerder Duits dan Nederlands, dan had je beter Eric van Muiswinkel Of Jochem Myjer kunnen vragen

Toch wel een soort teleurgesteld in deze biografie

Een 5

De regiestijl van Baz Luhrmann is erg bombastisch en is mogelijk een sleutelfactor waardoor zijn projecten wisselvallig zijn. ( onze mening) (Luhrmann is bekend van Moulin Rouge! (Film, 2001) , Australia (Film, 2008) en https://www.moviemeter.nl/film/81622).

In dit geval vonden we het passend bij het verhaal van Elvis. Die bombastische stijl is hier goed gebruikt, omdat het je het verhaal intrekt en past bij de absolute rage die Elvis en zijn carrière omringt. Austin Butler geeft een ontsnappingsoptreden als muziekicoon. Hoewel ik aanvankelijk niet zeker was van de keuze voor de casting van Butler, maakte zijn acteerwerk dit vanwege de lichaamsbouw van de acteur meer dan goed, waardoor we voor een groot deel van de film 'geloofden' dat hij "The King" was.

Tom Hanks zet zoals verwacht een goede prestatie neer als de manager van Elvis, die echt iets toevoegt aan de film. Ook de cinematografie komt aan bod. De live optredens en concerten zijn zo opgenomen dat je denkt dat het om een ​​echt optreden gaat. Nog iets om op te merken, ondanks dat het meer dan twee en een half uur duurde, hebben we ons niet verveeld. We denken dat dat grotendeels te danken is aan de regie en montage van Luhrmann. Het maakte het boeiender. We zouden zeggen dat een nadeel is dat sommige momenten niet zo hard aanvoelden als ze hadden moeten zijn. Misschien kwam het door de montage of de creatieve beslissingen van de regisseur, maar misschien ligt dat aan ons. Een ander potentieel nadeel is ook dat het personage van Tom Hanks nogal wat schermtijd in beslag neemt, aangezien hij het is die het verhaal van Elvis vertelt.

Toen wij de film hadden uitgekeken, vonden we dit een goede film waarvan we zeker weten dat Elvis-fans er blij mee zullen zijn. Eindoordeel: een 8.

Hoeveel recensies ik ook heb gelezen, de onwaarschijnlijk grote verschillen in reacties en waarderingen blíjven me verbazen, en bij een film als deze in nog sterkere mate dan gewoonlijk: de ene kijker wordt meegesleept door Luhrmanns visuele stijl terwijl de andere de film oppervlakkig vindt, de één vindt Hanks uitstekend spelen terwijl de ander hem over zijn hoogtepunt heen noemt, de één heeft zich uitstekend vermaakt terwijl de ander liever een documentaire over deze man had gezien, de één mist een dramatische boog terwijl de ander... enfin. Ikzelf ben geen bijzonder grote Elvis-liefhebber (1 verzamel-CD in huis), ik heb nooit een biografie van hem gelezen en ik heb slechts twee eerdere films van Luhrmann gezien, maar ik kan in dezen wel meegaan in het commentaar van knusse stoel die Luhrmanns visuele extravagantie wel bij het verhaal van Elvis vond passen: "Die bombastische stijl is hier goed gebruikt, omdat het je het verhaal intrekt en past bij de absolute rage die Elvis en zijn carrière omringt." En zo is het maar net, want ik kreeg ook echt het gevoel (of althans zo heb ik het ervaren) hoe revolutionair de impact van Elvis moet zijn geweest. Mooie vormgeving, goed spel, boeiend verhaal.

Making of Elvis: How the Cast and Crew Recreated Graceland in Queensland - The Hollywood Reporter

Austin Butler Kreeg gisteren terecht de prijs voor beste acteur.

Ik was nogal huiverig om deze film te gaan kijken, want na het (voor mij) debacle Moulin Rouge heb ik me nooit meer aan een Baz Luhrmann willen wagen.

Pakweg het eerste half uur was inderdaad al wat ik vreesde. Druk, chaotisch gemonteerd, overweldigend op een manier waar ik geen 2,5 uur zin in had. Toch kwam ik er langzaam maar zeker steeds beter in. De film houdt er een aardig tempo in en gaat langs alle bekende mijlpalen. Wel met genoeg flair en een eigen gezicht zodat het nergens een saaie brave biopic wordt (Bohemian Rhapsody anyone?).

De tijdsgeest en het raciale tintje zijn er ook op een mooie manier in verwerkt (net als de zwarte muziek en gemeenschap waar Elvis' muziek zijn oorsprong vond).

Dan Tom Hanks. Kan zijn dat ik wat beïnvloed was door de aandacht voor zijn Razzie-nominatie, maar zijn rol was inderdaad niet al te best. Geen idee of het echt een Nederlands accent moest voorstellen of waar hij precies voor ging, maar zowel de prestatie als zijn rol zelf waren niet om over naar huis te schrijven en spelen de film wel enigszins parten in het geheel. Iets wat weer goedgemaakt wordt door de knappe prestatie van Austin Butler.

Ik twijfelde in het begin of ik door zou kijken, maar ben uiteindelijk toch blij dat ik het heb gedaan. Hoewel het begint als een flamboyante plezierige film, ook door de opzwepende muziek, eindig je uiteindelijk wel met een sip gevoel. Geen idee of het allemaal precies zo is gegaan, maar als hij echt zo ‘gegijzeld’ is geweest in Las Vegas is dat wel heel triest.

Voorzichtige 4*

Geen Elvis-fan, maar meer op basis van vooroordelen dan dat ik nou heel veel van hem wist, en al helemaal geen Baz Luhrman-fan, en dan ook nog een biopic, ik ging hier -zacht gezegd- met enige tegenzin aan beginnen. Ik was ook nog eens best moe. Ik heb kortom wel eens onder betere omstandigheden een bijna drie uur durende film opgezet. Maar het viel me dus heel erg mee. Butler lijkt niet echt op Elvis maar was prima in de hoofdrol, hij maakt geen typetje van Elvis zoals Ramek deed met Freddy Mercury (dat blijft voor mij toch wel de norm zoals het niet moet), maar geeft er zijn eigen invulling aan. Natuurlijk valt het contrast met de echte Elvis op, als die in de laatste minuten ten tonele verschijnt, dat was toch wel even een verschil in charisma.

Muziek viel ook niet tegen, ik zal niet snel iets opzetten van The King, maar zo "soul-less" als Mos Def hem bezingt is ie toch ook weer niet. Net als in Moulin Rouge mixt Luhrman er eigentijdse liedjes doorheen, wat hier beduidend beter werkt. Het verhaal van Elvis was me een beetje bekend, maar het merendeel was nieuw voor mij, inclusief het wurgcontract in Las Vegas. Zijn films komen maar matig aan bod, het gaat over zijn muziek en de rol van Colonel Parker.

Dan zijn we wel meteen beland bij het grootste minpunt van de film. Het was een fout van de makers om Parker de verteller te maken. Zijn gezichtspunt is niet-boeiend en eendimensionaal en hij werd bijzonder vervelend gespeeld door Tom Hanks. Soms werkt anti-typecasting, maar hier duidelijk niet. Het accent was nogal afleidend, ik begrijp dat zijn verwensing "hotverdolle" voor Nederlands moet doorgaan. Voor niet-Nederlanders zal die ergernis waarschijnlijk wat minder groot zijn. Die Razzie zal Hanks waarschijnlijk wel krijgen, maar ik vraag me af of een andere acteur van Parker wel een interessant personage had weten te maken. Maar zelfs ondanks dat best grote minpunt een solide voldoende voor deze Elvis.

Oef, zware tegenvaller.

Ik ben bekend met het (vroegere) werk van Baz Luhrmann en weet dat hij bombastische, drukke films heeft gemaakt met veel camera- en montagetrucjes.

Ik had echter niet verwacht dat Elvis zó vervelend zou zijn. Het is voornamelijk style over substance; dat er musical montages in voorkomen met verplichte nummers uit Elvis' repertoire valt te verwachten, het is een muziekbiografie. Het probleem is alleen dat Luhrmann (zeker in het begin) amper de tijd neemt om een fundering te leggen waarin we de personages (en vooral Elvis) leren kennen. Daardoor blijft er heel de tijd een onpersoonlijke afstand tussen de kijker en Elvis als mens, en kijken we nooit echt dieper dan de stijlicoon die we allang kennen.

Het gekozen vertelperspectief, namelijk vanuit een inmiddels oudere Tom Parker die terugblikt op Elvis' leven, helpt daar ook niet aan mee. Tom Hanks maakt overigens een karikatuur van die vent (met tenenkrommend accent) dus het begint meteen al slecht.

Vooral de eerste 20 minuten waren vermoeiend: drukke montage, chronologisch all over the place, gelardeerd met een overdaad aan voice-over van Colonel Parker. Visueel laat Luhrmann heel veel zien, maar wat heb ik aan die kitsch? Ik zie liever een paar goede dialoogscenes en het prille begin van Elvis carrière dan een voice-over die in vogelvlucht zijn opkomst laat zien. De film neemt nooit pas op de plaats om te vertellen wie Elvis is, waar hij vandaan komt, hoe hij denkt, hoe hij is als mens.

Zo nu en dan zijn er wat interessante scenes (bijv. met zijn moeder, zijn vader, en Parker) die een inkijkje geven in hoe hij is privé, maar deze zijn er te weinig; het gros van de film bestaat uit druk gemonteerde highlights van zijn carrière (zijn Hollywood-carrière is daarentegen opvallend summier behandeld). Dan is het, nog geen drie kwartier na de officiële kennismaking met Parker in het spiegelpaleis, alweer 1968.

De slotact, met zijn comeback, wurgcontract in Vegas en zijn downfall zijn het interessantst, met zowaar een mooie, emotionele overgang naar de echte Elvis die zijn bekende versie van Unchained Melody ten gehore brengt, maar het blijft allemaal afstandelijk en fragmentarisch van aard, alles van de hak op de tak.

Luhrmann kan visueel fantasierijke (hetzij kitscherige) dingen maken, maar het is geen acteurs-regisseur, of iemand die uberhaupt geïnteresseerd is in de mens achter de Elvis persona. Wat dat betreft deed zelfs het matige Bohemian Rhapsody het beter.

Tot slot, wel props voor Austin Butler voor de geloofwaardige vertolking van Elvis. De moves en looks waren prima, het had zoveel slechter kunnen zijn. Jammer alleen dat -zoals gezegd- hij weinig kans kreeg om te shinen in dialoogscènes.

2,5*

Herzien.

Nu ben ik sowieso wel fan van Luhrmann’s flamboyante stijl, maar hij past ook ontzettend goed bij het turbulente leven van Elvis.

Nu weet ik niet veel van Elvis, dus neem ik de inhoud maar met een korreltje zout, maar dit is gewoon 2,5 uur audio visueel genieten voor mij. Zou ook wel wat meer van de echte Elvis willen zien en weten, dus ook in dat opzicht is de film geslaagd.

De 4k UHD klinkt fantastisch en ziet er prachtig uit.

4,5 blijft staan. (Al blijft Tom Hanks een stoorzender.)

Deze muzikale film bekeken en heb er toch wel van genoten. De film duurt ruim 2 uren, maar verveelde eigenlijk niet. De film zag er heel mooi uit. Zeker in het begin zitten er heel wat visuele mooie scènes in, maar dit was toch vooral in het begin.

Het verhaal was ook wel de moeite en interessant om gezien te hebben. De cast deed het ook wel goed en de muziek was ook wel goed.

Vond het wel een aanrader.

Ik ben nooit fan van Elvis geweest, en deze film bevestigt dat ook weer. Die rare apepakkies, sieraden, het eindeloos zoeken naar validatie, de overacting on stage, soms heb ik echt het idee dat Elvis een IQ en een EQ had van een waterslak, en niet te vergeten was hij sowieso een ontzettend vervelende drugsjunk. Misschien is dit wél een goede educatie-film voor iedereen die fame najaagt of goed op school als voorlichting over gevolgen van drugs.

Elvis film over Tom Parker. Parker zal ongetwijfeld een belangrijke rol in Elvis zijn carrière en leven hebben gehad, maar dat wordt in deze film wel erg groot gemaakt. Het helpt dan niet mee als die rol door Hanks wordt gespeeld, die vooral weer Hanks is, ditmaal met een 'fat suit' en een lachwekkend accent. Luhrman pakt uit in de muziekscenes maar vergeet voldoende aandacht aan de mens Elvis te geven. Als kijker wordt je nauwelijks wijzer van Elvis en zijn leven en wordt hij vooral in een slachtofferrol gedrukt vanuit Parker en het bekrompen Amerika. Alsof hij nooit zijn muziek heeft kunnen maken en heeft mogen heupswingen. Volgens mij heeft hij ook gewoon lekker muziek gemaakt!

Wat een waardeloze film. De eerste helft is al bagger en de 2e helft wordt Elvis als een verslaafde vrouwen verslinder neergezet. Aan het eind nog even een steek voor Ginger dat Elvis tegen zijn ex zegt.. zal altijd van je blijven houden. Ben een groot Elvis fan maar dit is never de realiteit. Austin en Tom oscarwaardig maar de film een dikke 2

Want dat klopt niet volgens jou?

Meer een Baz Luhrmann egotrip dan een Elvis biopic.

Mijn gedachten tijdens de film:

- Heb ik drugs genomen?

- Tom Hanks is nu al irritant.

- Austin Butler doet Elvis na op een verrassend onirritante manier.

- Had Lana Del Rey Priscilla laten spelen.

- Jammer dat een biopic over Elvis je amper iets laat zien over hoe hij daadwerkelijk als persoon was.