Elvis (2022)

Een tegenvaller. Een groot Elvis fan ben ik niet, hoewel ik zijn muziek prima kan luisteren. Het levensverhaal kende ik in grote lijnen, en was dus benieuwd wat deze film zou gaan brengen. Gisteravond zag ik Elvis in de bioscoop maar al tijdens het kijken stoorde ik me enorm aan de overkill aan cgi effecten, de vele onnodige cameratruuks en de haast waarmee de film zijn verhaal wil vertellen. De kijker wordt overspoeld met logo’s, plaatsnamen, krantenknipsels, voiceover, korte shots, heel korte dialogen, veel achtergrond muziek, sowieso een surreële mix van Elvis’ klassiekers en moderne hip hop, en droomachtige beelden van colonel aan de goktafel. Wellicht bewust om zo de intensiteit van Elvis’ leven weer te geven, maar het werkte voor mij juist averechts, en kon weinig meeleven.

De film bevat een aantal leuke scenes (zijn kennismaking met de zwarte muziek, de gospel, zijn vervoering tijdens de kerkdienst) maar zelfs deze worden er met zo’n snelheid doorheen geramd dat het amper kan bezinken. Voor je goed en wel beseft wat er gebeurt ben je alweer twee scenes verder. Ook de dood van Elvis’ moeder wordt letterlijk met een kortstondige fade tussen een paar beelden getoond. Dit belangrijke moment had best meer aandacht mogen krijgen. De film probeert het hele verhaal van Elvis te vertellen en dat is wellicht te veel voor een film.

Een ander groot minpunt is het personage van colonel Parker. Nu geloof ik best dat hij een hardvochtige zakenman was, maar het maakt de film er niet leuker op om het geheel door zijn kille blik te moeten aanschouwen. Vanaf het begin is duidelijk dat hij Elvis gebruikt en twee uur later is dat beeld niet verandert, enkel verslechterd. Over een gebrek aan karakterontwikkeling gesproken. Dat geldt overigens voor vrijwel alle karakters in deze film: ze voelen plat, stereotype aan: de kille manager, de romantische gevoelige muzikant, de bezorgde moeder, de soulvolle en immer gezellige zwarte muzikanten... stereotype en dus moeilijk om in mee te gaan. Zelfs Priscilla wordt terloops geïntroduceerd als een mooi meisje en dat is dat. De liefde van zijn leven had meer aandacht verdiend, nu voelt zelfs deze relatie leeg.

De film sluit gelukkig af met prachtige beelden van de echte Elvis die tot slot nog even laat horen wat hij kon. Kippenvel. Dat maakte het einde goed, en liet me met een goed gevoel naar huis gaan. Maar tot de derde akte had ik niet het gevoel naar een echte speelfilm te kijken. Het voelde voor mij als een trailer van 2 uur, die daarna niet meer te redden was.

2*

Ik geef 2 sterretjes voor de beelden tussendoor, maar de film zelf.... brrrr

Ik had totaalll iets anders verwacht!

Alles ging in flitsen, elke scène duurde net 2 sec voor mijn gevoel.

Goede vertolking van Elvis, maar voor de rest vond ik het maar bagger, sorry!

Als je dan een goede film over Elvis wilt zien, bekijk dan die van Kurt Russel uit 1978, of de serie uit 2005,van Jonathan Rhys Meyers, geweldig!

De laatste twee users hadden kennelijk geen idee wie Baz Luhrmann is…

Ik had me best verheugd op deze titel.Achteraf gezien vind ik het bijzonder dat ik deze heb afgekeken. De film heeft me van de eerste tot de laatste seconde geïrriteerd. Elvis draait zich om in zijn graf....vreselijk!

Dynamiek noemen ze het ook wel.

Juist erg fraai gedaan, met een dosis creativiteit. Dat sommige users dat als overdosis ervaren is natuurlijk een kwestie van smaak.

Precies. Ik ken de regisseur, maar vond dit een overkill aan effecten waarbij het verhaal geen ruimte kreeg om te bloeien. Stijl boven inhoud. En ik merk dat ik dat gewoon niet goed kan waarderen. Ieder zijn eigen ding. Ik heb genoeg films hoog gewaardeerd die anderen weer niks vinden. Dat is t mooie van een forum, lekker discussiëren over de meningsverschillen.

Prima film hoor, maar vond de focus op de manager uiteindelijk niet goed gekozen. An sich een boeiend personage maar Tom Hanks speelt echt een typetje wat gewoon echt niet zijn kracht is. Door de focus hierop te leggen kwamen ook alle andere bijrollen niet uit de verf. De acteur die Elvis speelt was trouwens erg overtuigend en de film zag er echt heel erg goed uit. Vond hem ook gek genoeg vanaf het moment dat ie 'vastzit' in Las Vegas steeds beter worden.

Indrukwekkend. Drama aspect goed weergegeven. Je wordt de film ingetrokken. Glansrol voor Tom Hanks als gluiperd. We hebben genoten van deze film. Ook door zijn muziek. 4 points

Teleurstellend. De structuur zit slecht in elkaar. Belangrijke scenes krijgen precies niet de tijd die ze nodig hebben. Ik krijg het gevoel alsof ze gewoon snel van de ene scene naar de andere willen gaan. hierdoor kan je ook moeilijk meeleven met 1 van de karakters.

een uitstekende film (biografie-drama-muziek) waarin Colonel Parker (gespeeld door Tom Hanks)

ook erg goed wordt uitgelicht hoe en wat hij een enorme invloed had op Elvis.

het begin, zijn liedjes zijn liefde, alles wordt wel in deze best wel lange film van 2,5 uur prima neergezet.

aan het eind nog wat originele beelden.

fantastische aanrader ..

De stijl van filmen was niet helemaal mijn ding maar ik vind het toch een steengoede film geworden. Ik dacht dat ik best wat wist van Elvis maar dat viel toch tegen, maar misschien komt dat ook omdat de media vele zaken achterwege liet (hmm, waar herkennen we dat van) die betrekken hadden op de banden met de onderdrukte gemeenschap die in zijn leven een duidelijke rol speelde. Ook het feit waarom die naar Duitsland ging/moest is nu helder. Wat moeten die lui van toen zich nu omdraaien in hun graf, lol, beetje schudden met de heupen vergeleken met de totaal ontspoorde samenleving die we nu hebben.

Goede film over het leven van Elvis Presley en zijn relatie met zijn manager.

Aardig drama. Het verhaal is redelijk bekend natuurlijk alleen belicht deze film meer de rol van Tom Parker. De uitwerking is geslaagd maar kent wat zwakheden. Zo loopt de film soms wat stroef, tegen het saaie aan en worden er met de montage soms wat aparte keuzes gemaakt. De laatste geeft aan de andere kant ook wel weer wat jus aan de film. Verder is het visueel genieten en geeft de film een mooi beeld van de komst en ondergang van Elvis en alles wat hij teweeg heeft gebracht. Het acteerwerk is erg sterk zeker Butler zet een prima rol neer. De soundtrack is uiteraard volgens verwachting. Soms wat saai maar verder een prima film. 3.5

Meestal heeft een verhaal een conflict nodig om de boel gaande/interessant te houden. In dit geval gaat het om de relatie tussen Elvis en Parker. Check. Wat betreft het 'gebrek aan karakterontwikkeling' van Parker. Wat zou je dan willen? Wanneer Parker begon als manager van Elvis was hij al dik op middelbare leeftijd en dus viel er niet veel meer aan zijn karakter te ontwikkelen. Zijn karakter was al helemaal gevormd tijdens de eerste helft van z'n leven dat nogal in geheimzinnigheid gehuld is. Dat stuk van zijn leven zou dus zeker een erg interessante film opleveren indien één en ander opgehelderd zou worden.

De andere karakters worden inderdaad niet uitgediept, maar is niet het opzet van de film. Zoals het ook niet het opzet is om heel hard in te zoomen op bvb. bepaalde verslavende gewoontes van Elvis.

Noch wat je opmerking over de 'gezellige zwarte muzikanten' betreft. Stuk voor stuk gaat het om iconen van de Amerikaanse muziek die elk op zich een film verdienen. Er wordt getoond dat Elvis door hen werd beïnvloed en op die manier wordt er eer betoond aan hun erfenis. Iets wat niet altijd evident geweest is in de entertainmentsector. Het gaat dus niet om het uitdiepen van die persoonlijke relaties maar om de link met de muziek. En dan is er toch nog de focus op de maatschappelijke context: Elvis onderhield die contacten ten tijde van volle rassensegregatie en viel als blanke daarmee buiten wat als norm werd beschouwd. Voor jonge kijkers heeft dat misschien nog een educatief effect, in elk geval wordt er een vrij volledig beeld van de context geschetst. Ik vermoed niet dat dit aspect in eerdere Elvis biopics aan bod gekomen is maar corrigeer me als ik fout ben. Daarom alleen al is hun aanwezigheid een goeie zaak.

Maar goed het is duidelijk dat het je film niet is. En dat mag

Dat klopt . Ik snap je punten hoor, maar sta er toch anders in. Hanks was gewoon een heel vlak personage, waar beweegredenen volledig zoek waren voor mij. Oke, geld, maar verder? Juist het gegeven dat de film de relatie tussen hem en Elvis als uitgangspunt neemt had genoeg reden mogen zijn voor wat meer karakterinhoud. Niet dat ik zijn hele jeugd voorgekauwd wil hebben, maar iets, een hint, een tipje van de sluier waarom hij is zoals hij is, was welkom geweest.

En de muzikanten kende ik allemaal, en dat het bijdraagt aan het beeld van Elvis als bruggenbouwer tussen zwart en wit snap ik. Maar ik vond hen dus ook tekort gedaan, stuk voor stuk vlakke personages. Alsof ze enkel bedoeld waren om het verhaal vooruit te stuwen. Een vriendelijke blik hier, wat vaderlijk advies daar en Elvis gaat verder. Het voelde voor mij nogal goedkoop om zo’n divers gezelschap van muzikale grootheden zo vlak neer te zetten.

Maar goed, da’s mijn mening. Ik ben blij dat anderen er wel van kunnen genieten. Let’s agree to disagree.

Uitstekende film over Elvis Presley. Deze biopic over de king of rock and roll wordt verteld vanuit het perspectief van zijn manager colonel Tom Parker. Meeslepend verteld en overweldigend in beeld gebracht zoals gewend van Baz Luhrmann. Het ziet er dan ook allemaal prachtig uit. Austin Butler weet absoluut te overtuigen in de titelrol.

Ik heb van de film genoten. Fenomenale vertolking van Elvis door Austin Butler.

Ik was op voorhand nogal huiverig over de keus voor Austin Butler, omdat hij een beetje een babyface heeft en in eerste instantie uiterlijk niet zo op Elvis lijkt, maar na het zien van de film ben ik toch enthousiast. Ze hebben ook wel goed hun best gedaan om hem toch zoveel mogelijk op Elvis te doen lijken.

Opmerkelijk dat zowel Elvis als Butler beiden op hun 23e hun moeder verloren.

Baz Luhrmann gebruikt een enorme trucendoos om alles perfect in beeld te brengen, maar altijd in dienst van het verhaal en de film.

Ik wist wel het een en ander over Elvis, maar de film heeft mijn kennis enorm vergroot. Het is eigenlijk een semi-documentaire, deze biopic.

Tom Hanks als Colonel Parker vind ik goed, maar soms neigt hij iets te veel naar een typetje, door te veel z'n stem te vervormen. De overdreven gezichtsprothese vind ik ook wel wat jammer. Het is met die enorme neus soms net alsof je naar Penguin uit Batman zit te kijken, dat leidt enorm af.

Hoe Elvis enorm in de tang blijft zitten van deze Parker is vooral op het eind wrang en pijnlijk om te zien.

De beloofde wereldtoer is er nooit gekomen.

Goed.

Luhrmann is eindelijk terug in de regiestoel en dit keer neemt hij het verhaal van Elvis Presley op zich. Luhrmann is voor mij altijd een regisseur geweest met de meest interessante en energieke stijl die de minst interessante onderwerpen uitkiest. Ik zie hem zo graag bezig in andere soort films, maar deze Elvis mag er ook wezen.

Toch duurt het eventjes voordat de film echt opgang komt. Vooral omdat Luhrmann zichzelf als regisseur eerst wat naar de achtergrond lijkt te plaatsen. Nog steeds is het allemaal een kleurrijk en interessant gebeuren, maar de rise van Butler is een beduidend stuk minder interessant om te volgen dan wat later zal gaan volgen. Het duurt daarnaast ook even voordat Hanks echt opvallend begint te worden.

Wanneer de film dan over de helft dendert schroeft Luhrmann zijn energie wat op. Niet alleen wordt de regie wat indrukwekkender, ook het verhaal zelf dat een beduidend stuk emotioneler en sentimenteler wordt begint te raken. Elvis slaagt er van harte in om de kijker te betrekken in de uiteindelijke ellende van Presley, waarbij het niet moeilijk is om sympathie op te brengen voor de beste man.

Gewoonlijk vind ik Luhrmann op het vlak van stilering een stuk beter dan zijn verhalen, maar Elvis draait dit voor de verandering om. Deze heeft de elementen namelijk vooral in balans, maar kent daarbij niet echt een boem of een wow. Ook het eerste uur is iets te regulier om de rest van de film te kunnen bijbenen, maar ik moet zeggen dat ik erg geïntrigeerd was tijdens het kijken. Butler duidelijk in één van zijn betere rollen. Ik zie Luhrmann graag nog een keer bezig.

Ben geen fan van biopics van muzikanten waar de film eigenlijk meer een greatest hits is, zonder veel extra inzichten te bieden in de artiest. Met greatest hits bedoel ik uiteraard dat de film meer een optreden is dan een coherent verhaal, maar ook de "toppuntjes" uit het privé-leven. Tussen de bekende nummers door gaat zo'n film dan in sneltreinvaart door de belangrijkste gebeurtenissen uit het leven van de artiest zonder veel tijd te spenderen aan het belang en de impact op onze hoofdrolspeler, want daar is alweer een optreden met de volgende hit.

Heb daarom doorgaans ook meer aan de insteek waarbij je de artiest volgt in een (belangrijke) week van zijn leven en en men erin slaagt om de protagonisten toch iets van een persoonlijkheid te geven, die verder gaat dan de oppervlakkigheden die je sowieso al kende. En als je dan in dit geval gaat fixeren op de relatie tussen Elvis en Parker, dan moet je ze misschien wat meer interactie geven in plaats van ze vooral tegen een derde persoon te laten vertellen wat ze over elkaar denken.

Luhrmann probeert het wel leuk in te kleuren met zijn visuele flair en Butler is onmiskenbaar goed met zijn doorleefde performance, maar blijf met het gevoel achter dat ze allebei een betere film (of althans een beter script) hadden verdiend. Dit blijft de gemakkelijke, ongeïnspireerde invulling van de biopic.

Na Queen en Elton John was het dit keer de beurt aan Elvis Presley. Waar wat langer geleden natuurlijk al Ray Charles, John Lennon en Cash hun eigen biopic kregen. Logisch, want die verdiende de King dan natuurlijk ook.

Visueel een erg boeiende film, met een bijzondere pacing. Het perspectief van de film ligt bij manager Parker en naast uiteraard Elvis draait de film echt om die twee personages. Voor de rest leer je andere personages slechts bij naam kennen. Echter hebben Hanks en Austin charisma genoeg de film te dragen. Fantastisch hoe laatstgenoemde Elvis neerzet. Die stem alleen al..

Kom maar op met die films van George Michael, MJ en David Bowie.

3,5*

Raar om 4 sterren te geven aan een film, en dan toch zeggen dat hij tegenvalt. De film was goed, alleen de manier van filmen viel voor mij erg tegen. Het kwam onrealistisch over. Daarbij gezegd vond ik Austin Butler niet de Elvis die het had moeten zijn. Zoals Val.Kilmer als Jim.Morrison dat zeker wel was in de film the Doors. Het verhaal is bekend, maar werd te snel verteld. Tom Hanks vond ik toch wat tegenvallend acteren. Toch bleef ik wel intrigerend kijken. Film kon slechter, maar ook zeker beter!

Het levensverhaal van één van de meest iconische artiesten ooit in een ‘hip’ jasje gegoten. Te hip naar mijn mening.

Voor mij persoonlijk werkte het niet. Ik vond het te druk, te schreeuwerig, en sorry, ik vond Butler een waardeloze Elvis. Hij mist gewoon de uitstraling en de sex-appeal waar Elvis om bekend stond.

2,5 voor Hanks en de muziek.

Op dat overdadig gestileerde en hyperactieve eerste bedrijf na is dit eigenlijk een vrij standaard matige biopic waarin weliswaar veel sterke en energieke scènes zitten maar vooral weer de fout wordt gemaakt veel te veel te willen vertellen. Gevolg is dat je amper een band met de personages ontwikkelt. Alleen de relatie tussen Elvis en Parker komt echt duidelijk naar voren, maar ik kon die bizarre rol van Hanks in slechte make-up gewoon niet serieus nemen. Heb hem nog nooit in zo'n beschamende rol gezien volgens mij. Niet het soort rol dat je van hem verwacht.

Verder is de film ook iets te rooskleurig en natuurlijk ook veel te lang, maar zonder dat dit de inhoud ten goede komt. Luhrman heeft vooral zijn energie gestoken in alles zo flitsend mogelijk te laten overkomen. De hitjes van Elvis worden wel allemaal goed gebruikt. Af en toe zit er ook wat muziek van moderne artiesten tussen, geen idee waarom. Eminem tijdens de aftiteling horen is een rare gewaarwording. Butler is trouwens erg sterk, ook al lijkt hij totaal niet op Elvis qua uiterlijk en uitstraling. Later in de film wel iets beter dan aan het begin.

De film is net de Telegraaf of Nu.nl met wat schreeuwerige koppen. In sneltreinvaart door het leven van E.P. (voor vrienden). Zo nu en dan een toelichting op de krantenkop.

Toch zitten en er mooie kanten aan de film.

Ik vind dat Butler een goede rol neerzet. Evenals Hanks met vreemde make-up.

De muzikale ontwikkeling van Presley, relaties met moeder, vader en vrouw, rassenhaat, de moorden op Kennedy en dominee King, Elvis de Pelvis, de uitbuiting door Parker, de fysieke en mentale teloorgang van Presley komen allemaal aan de orde.

Helaas werd het een beetje te flitsend in beeld gebracht. Zwart/wit, drie beelden naast elkaar, stripverhaal, close-up, snelle camerabewegingen. Hrt leek wel of de hele trukendoos gebruikt moest worden. De shows vond ik mooi in beeld gebracht. Fijne muziek.

Net als de meeste biopics de moeite waard.

Niet gemakkelijk om een film te maken over het leven van één van 's werelds meest legendarische muzikanten. De valkuil is dan ook dat je teveel wilt vertellen en Baz Luhrmann pleurt keihard in die valkuil. Het gaat dan ook erg snel allemaal.

Ik vond de flitsende montage met letters en locaties die op de meest malle manieren in beeld gemonteerd zijn, een beetje als anachronismen aanvoelen. Het is over the top en dat heeft de film niet nodig, want met dit bronmateriaal kun je het ook zonder die opsmuk genoeg van het scherm laten spatten. Laat dat maar aan Luhrmann over, zijn CV staat vol met wansmakelijke kitsch-films dus glitter, glamour en glanzende roze Cadillacs zijn hem op het lijf geschreven.

Mer dan een film over Elvis zelf, is het een fillm over de relatie tussen Elvis en zijn manager, Colonel Tom Parker. Een mysterieuze man die eigenlijk niets anders bleek dan een op geld beluste sjacheraar die Elvis helemaal heeft leeggemolken. Omdat de focus ligt op die relatie, is het beter te verteren dat de ene periode uit Elvis' leven beter wordt belicht dan de andere.

Maar wat de film mankeert, wordt ruimschoots gecompenseerd door fenomenaal acteerwerk van Austin Butler. Tuurlijk, qua gezicht lijkt hij niet helemaal 100%, maar na drie danspassen kijk je niet meer naar Butler, maar naar Elvis. En dat draagt de hele film.

Tom Hanks is natuurlijk altijd goed, maar zijn rol is dermate karikaturaal (zeker met dat neppe Nederlandse accent) dat hij me nooit echt helemaal wist te overtuigen. Wel leuk om hem te horen vloeken in slecht verstaanbaar Nederlands (godverdomme!).

4 sterren

Mijn beste film die ik tot nu heb gezien dit jaar van 2022. Knappe film over het waar gebeurt verhaal van Elvis. Prachtig gemaakt. Top klasse

De 2,5 uur zijn voorbij gevlogen, maar toch had ik het gevoel dat de term "overdaad schaadt" hier van toepassing was.

Het eerste uur is zo bombastisch en druk dat ik er bijna hoofdpijn van kreeg, het tweede deel was gelukkig een beetje rustiger.

De vertolking van Butler is zeker overtuigend, vooral als oudere Elvis, Hanks leek wel een karikatuur, of misschien was Colonel Parker wel echt zo.

Nu weet ik niet of alles historisch klopt, maar wat heb ik genoten van deze film. Zelf ben ik genoten in 1976, dus Elvis is van ver voor mijn tijd, maar net als velen ken ik toch wel de zanger en zijn muziek. En ik hou er wel van. Vraag me af of alles wat ik gezien heb ook strookt met de realiteit. Maar toch een dikke pluim voor de acteerprestaties. Zowel van Austin Butler als van Tom Hanks. En ja, je kan muggenziften over gelijkenissen, maar daar gaat het mij in een verfilming niet om. Het gaat mij om de sfeer en deze is hier toch wel mooi in beeld gebracht. Zeer kleurrijk en rock and roll. En natuurlijk de muziek. Ik miste mijn favoriet ‘in the ghetto’ maar kreeg deze bij verrassing toch nog aangeboden. Speciaal in deze film is de invalshoek. Het wordt nl. verteld vanuit de visie van de manager. Origineel. Ook zwaarwichtig is de verfilming van zijn huwelijk met Priscilla. Pakte mij oprecht. Er is in de film misschien wat licht en snel over de verslaving van Elvis gegaan, mocht misschien wat dieper op ingegaan zijn, maar langs andere kant is het misschien wel bedoeling geweest om er niet te diep over in te gaan… Voor mij past deze in de reeks als verfilmingen over Tina Turner (What's Love Got to Do with It), Queen (Bohemian Rhapsodie) en André Hazes (Bloed, zweet en tranen). Hou wel van dit genre films. Melodramisch en zelden met goed einde… Elvis verdient een plaats in mijn zeldzame rij van 5*

Ben zowel van Elvis als van Luhrmann niet echt groot fan (al kan ik van beide prima begrijpen dat men er mee wegloopt), maar deze film maakte ergens toch wel indruk.

Het biedt echt precies wat ik van Luhrmann verwachtte en ik niet een liefhebber van ben.. dat theatrale en bombastisch, bijna kitscherige. Bovendien is de balngrijke rol van Colonel Parker redelijk mislukt omdat Tom Hanks diens Nederlandse accent echt totaal niet overbrengt. Hij klinkt vooral erg raar nu.

Maar toch is wat je ook van Luhrmann kunt verwachten diens visuele gave en dat komt er samen met de montage erg goed uit. De muziekkeuze is enorm gewaagd en eigenlijk heel aardig en het maakt er toch wel een meeslepend geheel van.

Elvis blijft de grootste artist ever...

Op visueel gebied een zeer behoorlijke film. De hand van Baz Luhrmann is wat dat betreft duidelijk zichtbaar. Qua verhaal valt het voor een biopic echter best tegen. Onduidelijk is waarom het levensverhaal van Elvis zo nadrukkelijk door de ogen van Tom Parker wordt verteld. Parker zelf is niet echt interessant. Hoewel ik Tom Hanks doorgaans zeer kan waarderen, is dat hier niet het geval. Hij zet een typetje neer en ik vind dit een van zijn minste rollen. Het verhaal voelt erg fragmentarisch aan. Hoewel deze film ongeveer tweeënhalf uur duurt, heb ik niet het gevoel dat ik nou erg veel over Elvis te weten ben gekomen. De relaties met zijn ouders, vrouw, dochter en bandleden worden allemaal erg oppervlakkig behandeld. Butler doet het overigens prima als Elvis, het ligt echt aan het script en niet aan zijn acteerwerk dat je weinig binding met Elvis krijgt. Geen slechte film, maar uit het levensverhaal van Elvis had meer gehaald kunnen worden.