The Black Phone (2021)

Omdat ze deze op Halloween avond uitzonden had ik iets meer horror verwacht. Maar vond deze zeker niet slecht de film geeft echt een goede sfeer, gaf me wat het jaren 80 gevoel. Mocht voor me alleen iets korter zijn.

Mijn vrees dat deze film in de stijl van het oersaaie en cliché "Summer of 84" zou zijn bleek ongegrond. De setting mag dan wel 1978 zijn de film gaat niet te hard deze sfeer willen te reproduceren. We hebben hier ook te maken met een seriemoordenaar die van minderjarige jongens zijn doelwit maakt. Het verschil met Summer of 84 is dat we de moordenaar eigenlijk al meteen kennen terwijl bij Black Phone die lange tijd achter een creepy masker verborgen blijft. Maar zelfs als we op het lange laatste toch zijn gezicht krijgen te zien, we leren hem nooit echt kennen. Uiteindelijk hoeft dat ook niet en op een uitleg al la Psycho zat ik uiteindelijk niet te wachten. De film focuste zich op stijl en thema's die me aanspreken: groezelige kelder, bovennatuurlijke elementen en de sterke band tussen Finney en zijn jongere zusje Gwen werd op knappe wijze weergegeven en vertolkt. Hopelijk leidt het tot een bloeiende carrière voor Mason Thames en Madeleine McGraw. Ja deze vond ik echt wel spannend en sfeervol en dat heb ik niet vaak met die moderne horror die er al te vaak afgekuist uit ziet. En gelukkig geen geile puberjongetjes praat want daar gaan mijn haren van recht staan.

Fijne film van Scott Derrickson; alwaar ik eigenlijk alleen nog The Exorcism of Emily Rose en Sinister van heb gezien,,, en zijn kortfilm Dreamkill op VHS 85. De laatste kortfilm was ook een aanleiding geweest om deze maar eens te kijken, gezien Dreamkill en The Black Phone een link met elkaar hadden.

The Black Phone is een van de vele films (geweest) die momenteel vaak bij mij op de stapel belanden. Er zijn diverse dingen gaande; aan de ene kant ben ik erg aan het schiften. De andere kant moet mijn gemoed zijn geweest.
Maar toch ben ik wel blij dat ik deze maar even had aangeklikt op Pathé thuis. Inmiddels al voor een lagere prijs omdat het hier inmiddels al niet echt meer om een nieuwe film gaat.

The Black Phone heeft in het breed wel wat weg van Stranger Things; althans als ik de hele school/coming of age-gehalte mag bespreken. Want dit is zeker een visitekaartje van de film. We bevinden ons in Denver in de herfst van 1978. De vintage-sfeer is hierin verzorgd neergezet onder een waterig herfstzonnetje en de karakters zijn in beginsel al meeslepend. Centraal staat de schuchtere Finney Blake. Hij lijkt het buitenbeentje te zijn dus trekt hij voornamelijk op met zijn stoere anarchistische zusje Gwen. Natuurlijk is Finney interessant voor een groepje rotjongens (Natuurlijk zijn deze weer met zijn drieën, zoals rotjongens vaak wel een paar van drie vormen in een film), maar heeft hij ook wel een positieve indruk weten te maken bij een plaatselijke honkbalvereniging waar hij op zit. Thuis is de situatie behoorlijk grimmig met zijn verbitterde, alcoholistische vader diens vrouw/moeder van Finney en Gwen is opgenomen in een inrichting en vervolgens zelfmoord heeft gepleegd.
Nu lijkt Gwen dezelfde trekjes van moeders te hebben en is dit meteen de reden waarom zusterlief ook interessant is voor de lokale politie.

Al snel krijgen we ook te maken met The Grabber. Zeer overtuigend vertolkt door Ethan Hawke. Een voor één lijken er kinderen vermist te raken en wordt het dus echt menens als de eerste naasten van Finnley beginnen te verdwijnen. Waarom Gwen zo interessant is? Ze lijkt elke nacht te dromen over de ontvoerder en de daden; deze komen ook daadwerkelijk uit. En op een dag is Finnley aan de beurt.

De scenes in de kelder met Finnley zijn, ondanks vele schoonheidsfoutjes, vrij sterk en het idee rondom de telefoon waarin hij met de vorige slachtoffers communiceert is helemaal nog niet zo slecht gevonden.
Natuurlijk snap ik de teleurstellingen van de fans; de film wil niet bepaald eng worden, maar blijft in mijn optiek behoorlijk interessant door het sterke acteerwerk, de ontsnappingsplannen en strategieën, de communicaties (zeker wanneer Finnley aan de praat raakt met zijn vriend/beschermer Robin en de wanhoop in de omgeving. Maar ook zeker de kracht die de eerst nog zo gevoelige Finnley lijkt op te bouwen in de hoop om The Grabber te kunnen trotseren.

Van begin tot eind heb ik geboeid zitten kijken. Zoals gezegd; je moet deze niet kijken voor de jumpscares en om het griezelen, maar wel voor de spanning en het zogenaamde kat en muisspelletje. Maar ook voor de sfeer en het krachtige acteerwerk. Ondanks Finnley een bijzonder karakter vormt, stelen Gwen en Robin hierin regelmatig de show.

En ja het einde... Viel voor mij helemaal niet zo verkeerd. Zeker nadat ik onlangs getuige mocht zijn van een zeer pijnlijk einde van de serie Squid Game. Laat de kracht maar weer eens voor de verandering spreken, om het vervolgens af te doen met een overwinnelijkheid in broeder en zusterliefde... en uiteindelijk de totaal andere karakter waarmee je op school terugkeert. Bij deze ben ik helemaal klaar voor deel 2.

Dat moet genoeg zeggen.

4,0*

Redelijk goede film , heel origineel is het allemaal niet , iemand pakken en opsluiten, heb ik al 100 keer gezien.

Het acteerwerk was ruim voldoende.

Omdat ik deel 2 wou gaan kijken, dacht ik toch eerst nog maar even de eerste kijken want die kon ik me niet helemaal meer herinneren. Dit is toch best wel een prima film. Normaal ben ik niet zo weg van films met geesten en andere flauwekul, maar "The Black Phone" is best een vermakelijke film. Ik zou het niet direct horror noemen maar dat genre is best breed. De jongen die Finney speelt doet het best wel goed. Ben nu wel benieuwd naar de 2e film, al krijgt die niet zo'n hoge waardering dan deze eerste.

Ja, deze horror-film doseert precies goed, naar mijn idee. Niet al te doorzichtige fratsen en flauwekul, maar een soort paranormale sfeer in de mystiek tussen droom en werkelijkheid. Als liefhebber van de serie Medium zit je in The Black Phone eerste rang. Aanrader.

Nergens echt heel spannend, laat staan griezelig, maar het kijkt leuk weg. Wel wat te schematisch naar mijn smaak, met die vijf opeenvolgende telefoontjes, met steeds een ander slachtoffer dat een hint geeft. Kreeg er een beetje een horror-game vibe bij.

Prima film!

Ik had hem al is eerder gekeken maar in aanloop naar Black Phone 2 is even over gezien.

Goed mee vermaakt.