The Black Phone (2021)

Goeie film!!!

Een horror zou ik dit niet noemen, eerder een spannende thriller.

Scott Derrickson heeft hier wel een mooie film van gemaakt, goed verhaal.

Natuurlijk ook Ethan Hawke die het weer goed doet, maar zeker ook de 2 nieuwe talenten voor mij:

Mason Thames (Finney) & Madeleine McGraw (Gwen) hebben dit zeer goed gedaan!!

Heb me zeker vermaakt met deze film

Ethan Hawke heeft dit zeer sterk gedaan!

Natuurlijk het duo die Finney & Gwen spelen waren ook zeer goed

Een goeie thriller is dit, goed verhaal & sterk acteerwerk!!

Scott Derrickson heeft er weer een goeie film bij

Laat de volgende maar komen!!

Spannende film echt van genoten. Geen echte horror zoals eerder vermeld al. Maar wel een goeie thriller.

Blij dat kinepolis België deze niet heeft over geslagen.

Zeer tevreden over deze film!!

Ik hou wel van dit soort films & zelf beter dan verwacht

Heb me zeker vermaakt met deze film

Tien jaar na Sinister, zijn Scott Derickson en Ethan Hawke terug met The Black phone. Ik ben een groot liefhebber van Sinister. Een horror film dat te weinig erkenning krijgt. De setting, plot, regie van Derriks', de beelden van de slides(dias), maakte het een angstaanjagende film die een einde wat toch wat teleurstellend was en daardoor voor mij niet absolute topper was maar nog steeds in de top 10 beste horrorfilms van de afgelopen tien jaar. In zijn nieuwe film, maken we kennis met Finney Shaw, een slimme, maar verlegen jongen van dertien, die bij zijn vader en stoere zusje woont. Op een dag wordt hij ontvoerd door een moordenaar (Ethan Hawke) die hem opsluit in een geluiddichte kelder. Om hulp schreeuwen heeft dus weinig zin, maar als een kapotte telefoon aan de muur ineens rinkelt, ontdekt Finney dat hij kan ontsnappen.

Laat ik beginnen met de acteurs. Finney en zijn zus(je) zijn geweldig samen. Ze hebben een band wat je weinig ziet vooral omdat zijn zus(je) zijn verlegen broertje beschermd en een vaak samen zijn met elkaar praten en helpen. De jaren 70 setting is uitstekend met veel film verwijzingen naar o.a. The Texas chainsaw massacre en Way of The dragon. Eerste akte is sterk, mooi opgebouwd, broer en zus tegen hun vader en de kinderen op school met het mysterie rond de gabber gespeeld door Ethan Hawke. Hij heeft een masker aan, maar met zijn stem en handelingen, speelt hij een angstaanjagende rol, die ik niet ga vergeten. Tweede acte is ontdekking waarom "The black phone" rinkelt en dat is waar Derrickson zo goed in was met sinister de gruwelijke dia films waar Hawkes personage naar keek.

Tot de derde acte is één en all suspense. Ik zat op het puntje van mijn bank te nagelbijten. Protagonist neemt uitstekende beslissingen en handelt over het algemeen snel.

The black phone een geweldige opvolger is van Sinister en met herkijk beter is door uitstekend scenario en acteerwerk. Vreemd dat Pathé de film steeds uitstelt. Van februari naar juni naar 31 december?

Goede setting, sfeer, acteurs, slechterik...maar waar is het verhaal? Er was geen begin of eind uitgelegd en ik vond de politie maar een stelletje nietsnutten.De film had heel veel potentie, echt zonde..

De laatste film van productiebedrijf Blumhouse is geen slechte film maar doet ook precies wat je kunt verwachten. Probleemgezin; moeder overleden, vader aan de alcohol, en de kinderen Finney en Gwen zijn op elkaar aangewezen. Mason Thames en Madeleine McGraw die de kinderen spelen zijn beide erg sterk en getalenteerd. Het stadje waar ze wonen wordt als een tijdje geplaagd door de seriemoordenaar met de bijnaam ‘The Grabber’ Wat volgt is pesten op school, het stoere vriendje of zusje (met paranormale krachten) wat in moet grijpen enz. Tja en dan komt...de kidnapping Nu is het begrijpelijk dat je de film publieksvriendelijk wil houden dus er zijn geen nare scenes met kinderen. Alhoewel het pak rammel van Gwen wel enigszins heftig was! Nu is het een horror dus voegen ze een bovennatuurlijke element toe Dit doen ze met een stel jump-scares. Waarvan de eerste best effectief was! Een ander goed aspect is het toch wel iconische masker van The Grabber (voor groot deel houd Ethan Hawke zich hier achter schuil) Dit masker is ontworpen door Horror special effects-legende Tom Savini! Het is denk ik een kwestie van tijd voordat er een vervolg komt! Het is inderdaad een erg fijne film, ook wel één van de betere Blumhouse, maar ik mis wel iets meer pit.

Vond dit allesbehalve een topper, integendeel, echt veel te minnetjes qua horror, als horrorfan blijf je ferm op je honger zitten, 't is meer een drama. Pluspuntje is de 70s sfeer. Een 4/10.

“That arm is mint!”

Een nieuwe ‘Blumhouse’ productie, moet eigenlijk meestal wel gezien worden omdat men in het verleden hele leuke films heeft uitgebracht maar, ook een partij meuk. Je weet dus eigenlijk nooit wat je nou precies kan verwachten en wat een film gaat doen, en ik ben er vrij snel uit om wel te zeggen dat dit één van de leukere ‘Blumhouse’ producties is geweest van de afgelopen jaren, toch laat de film hier en daar te veel steekjes vallen wat ervoor zorgde dat je in het oude patroon valt en de film op veel vlakken gewoon simpelweg minder boeiend is. Toch blijf je met vlagen vastplakken aan de film, is de sfeer goed duister wat echt héél veel helpt voor deze film alleen ik voelde het niet altijd.

En ik ben het dan toch echt wel wederom eens met medegebruiker ‘joolstein’ als het gaat om zijn mening. De film is leuk, althans het concept vond ik aardig goed het script had hier en daar wellicht wat beter gekund. De film laat veel goede dingen zien maar, de film mist pit, de film mist de harde hand om het een waardige horrorfilm te vinden, waardoor de film soms gewoon weg wegvalt in het saaie. Al kun je daar makkelijk door heen bijten, de film wordt gedragen door de kinderen die zowel levend als dood een leuke toevoeging hebben en de film eigenlijk wel snel voor bij raast.

Maar, heel veel credits gaan in mijn ogen uit naar de rol van ‘The Grabber’ die gespeeld wordt door ‘Ethan Hawke’. Deze personage is heerlijk duister, op veel gebieden weird maar, wel een echte toevoeging voor deze film. En ik denk dat het ook mede komt door het masker dat hij draagt, wat een bepaalde uitstraling met zich meebrengt waardoor je de kriebels krijgt. ‘The Grabber’ is een onwijs duister personage, die ook zo weg wordt gezet door meerdere single shots die van hem zijn gemaakt om een wellicht duistere sfeer te creëren. ‘The Grabber’ is een waar horrorbeeld als ik ernaar kijk, met meerdere persoonlijkheden is de personage heerlijk onvoorspelbaar gemaakt, al was het verhaal dan wel weer meer voorspelbaar, dus helaas kwam dat niet altijd even goed naar buiten. Neemt niet weg dat ‘Hawke’ die behoorlijk afgetraind was, een prachtige rol neerzet.

Helaas vond ik de film inhoudelijk gewoon soms toch wat te zwak. De film en vooral zijn verhaal wil te vaak inkakken, waardoor de horrorfilm meer neigt naar een drama. Dit meer omdat er na de ontvoering vrijwel niks bijzonders gebeurt, buiten het feit van het praten met de geestenkindjes die soms echt nog een bepaalde horrorsetting kunnen neerzetten en uiteraard de ontsnappingspogingen die gedaan worden door ‘Finney’ wat dan wel weer voor de nodige zweetmomenten weet te zorgen, het is alleen te weinig soms. En daardoor kreeg je dat de film in zijn laatste twintig minuten hard aan de bak was om het verhaal er nog wat uit te persen, waardoor het soms allemaal net iets te makkelijk gaat dan gewenst. Toch weet het begin van de film mij als kijker te imponeren, waar je als kijker toch met veel vraagtekens zit en in afwachting tot er wat gaat gebeuren, en ook de ontvoeringscene is goed gedaan.

Want, wat wil je als kijker? Wat mag je überhaupt vragen van een film als dit met een zeer gevoelig onderwerp in de huidige samenleving, je zag het dit jaar nog in ons eigen land gebeuren wat echt werkelijk waar verschrikkelijk is. Dus wat mag je vragen van een film met dit onderwerp, ik denk dat ‘Derrickson’ daar best zorgvuldig mee om is gegaan. Want als kijker word je nooit blootgesteld aan nare situaties met de kinderen, toch vond ik de strafscene van ‘Gwen’ al best hard om te zien, en dat waren ook momenten die deze film wist te maken, want ondanks dat het geen horror is had deze scene héél veel kracht.

Al had ik wellicht vaker gehoopt op meer speelse scenes. ‘Derrickson’ kiest er voor het allemaal wat save te spelen, en zo de vermoorde kinderen weinig in beeld te laten komen. Ik had daar graag wat meer van willen zien, bijvoorbeeld ook het ‘Sinister’ moment wanneer ’Gwen’ naar het huis fietst waar ‘Finney’ is opgesloten en opeens de vermoorde kids op de straat ziet staan en hiervan schrikt. Dat had ik vaker willen zien.

Neemt overigens niet weg dat ik me best vermaakt heb met deze film. Duistere rol, goed verhaal die makkelijk te volgen is (en soms wat voorspelbaar) en een vrij goede tijd. ‘Derrickson’ had wat meer van zijn klasse mogen laten zien, wat soms iets wegvalt, al mag het de pret niet bederven. De film is gewoon duister genoeg, sfeervol en bij vlagen spannend, en meer kon ik ook niet vragen op de vrijdagmiddag.

Toen ik de filmposter zag van "The Black Phone", dacht ik even dat dit een nieuwe "The Purge" film was, maar gelukkig was dat niet het geval. Horrorliefhebber Scott Derrickson is de regisseur en hij is o.a. bekend van de horrorfilms "The Exorcism of Emily Rose (2005)" en "Sinister (2012)". In die laatste film speelde acteur Ethan Hawke een hoofdrol en dat we hem nu weer in deze horrorfilm (hoewel ik het meer een Thriller film vond) terugzien is geen toeval. Leuk om te weten is dat de "The Black Phone" een verfilming is van een kort verhaal van de Amerikaanse schrijver Joe Hill, die de zoon is van Stephen King. En hij was de schrijver van het horrorboek "It" (welke o.a. verfilmd is geworden in de vorm van "It (1990)") en daar heeft deze film bepaalde overeenkomsten mee.

Finney Shaw (Mason Thames), een slimme maar verlegen jongen van dertien, wordt ontvoerd door een sadistische moordenaar met de naam "The Grabber" (Ethan Hawke) die hem opsluit in een geluidsdichte kelder. Om hulp schreeuwen heeft dus weinig zin, maar als een kapotte telefoon aan de muur ineens rinkelt, ontdekt Finney dat hij de stemmen van eerdere slachtoffers van de moordenaar kan horen. Zij zijn vastbesloten om ervoor te zorgen dat wat hen is overkomen Finney bespaard blijft.

"The Black Phone" lijkt op het eerste gezicht op het zoveelste spookverhaaltje dat we al tig keren hebben gezien en toch heeft het heel wat onverwachte wendingen wat alles des te fascinerend maakt. De film wordt omschreven als een bovennatuurlijke horrorfilm, maar in mijn beleving is dit voornamelijk een thriller met bovennatuurlijke elementen. Al helemaal omdat het, los van de visioenen van overleden kinderen en voorspellende dromen, best realistisch is geschreven en vormgegeven. Niet alleen toont deze film de gruwelijke en uitzichtloze momenten van kinderontvoering, maar het tackelt ook traumatische thema’s als zware pesterijen en kindermishandeling. Hoewel dit verhaal zeker een ijzingwekkende vertoning is, had de film toch wel wat meer achtergrondinvulling mogen hebben voor een nog sterker plot.

De slechterik van dienst in "The Black Phone" is bekend met de weinig verhullende naam "The Grabber", een psychopaat die kinderen ontvoerd, een beetje zelfs zoals het "It" karakter Pennywise en die op zich een stadslegende begint te worden. Hij bestuurt een zwart busje gevuld met zwarte ballonnen (i.p.v. rode zoals in "It") en hij noemt zichzelf een parttime goochelaar en verleidt jonge jongens om met hem te kletsen op de stoep met het aanbod van een goocheltruc (ook al iets wat Pennywise deed), voordat hij ze knock-out slaat met een soort spuitbus en meeneemt naar zijn huis.

Het verhaal speelt zich af in een rustige buitenwijk van Denver aan het eind van de jaren 70 en de film pikt het verhaal op wanneer "The Grabber" al enige tijd actief is. Overal in deze buitenwijk van Denver hangen posters van vermiste kinderen en iedereen kent hun namen. "The Grabber" heeft duistere plannen met de jongeren, maar deze film zet de klemtoon op het paranormale en dat maakt van dit alles wel een zenuwslopend verhaal met een Ethan Hawke die we zelden zien zonder zijn masker. En dat was misschien wel jammer omdat hij eigenlijk geen masker nodig had om eng te zijn.

Het masker lijkt overigens op een grijze mimespeler met een hele sterke kin en duivelshoorntjes. Het masker voegt ook een extra laag toe aan de onstabiele mentaliteit van "The Grabber". Het mondstuk kan namelijk telkens vervangen worden, namelijk een lachend gezicht als hij de kinderen wil opjagen, een verdrietig gezicht als hij boos is en een mondloos gezicht die griezelig genoeg niet veel weggeeft van wat "The Grabber" op dat moment denkt. Het masker zag er fraai uit en geeft een onwennige sfeer rondom Ethan Hawke’s personage.

"The Grabber" en Finney zijn overigens niet de enige hoofdrolspelers, want Finney heeft ook nog een jongere zus genaamd Gwen (Madeleine McGraw). Zij beschikt over een speciaal soort helderziende vermogens, die een belangrijke factor lijkt te gaan spelen in het vinden van Finney. Dit was een erfenis van de overleden moeder van de kinderen, wiens voorspellende dromen haar tot een tragisch einde hebben geleid. Als gevolg hiervan is de vader van Finney en Gwen, te weten Terrence (gespeeld door Jeremy Davies, die ik in deze film enigszins vond lijken op Charles Manson) een gewelddadige dronkaard geworden die zijn kinderen ook slaat (zo zien we een heftige scène waarin Gwen een pak slaag krijgt van haar vader met zijn riem). Maar deze kleine verhaallijn, wordt hier niet verder uitgewerkt.

Ondanks dat Ethan Hawke nauwelijks herkenbaar is, speelde hij de rol van "The Grabber" wel sterk en zag hij er er ook regelmatig imponerend uit met zijn masker en vooral als hij op een gegeven moment met dat masker en met ontbloot bovenlichaam in een stoel zit. We leren van "The Grabber" dat hij een broer heeft, te weten Max (James Ransone), en dat hij van spelletjes houdt. Maar verder ontbreekt deze onstabiele maniak aan gelaagdheid of identiteit. Ethan Hawke is zeker niet de ster in deze film, want al die eer komt toe aan de uitstekend spelende en getalenteerde kindacteurs Mason Thames en Madeleine McGraw als broer en zus wiens leven opgeschud wordt door toedoen van "The Grabber".

Sowieso is een sterk element van deze film de hechte broer / zus relatie tussen Finney en Gwen. Finney is een introverte jongen die conflict het liefst vermijdt, terwijl Gwen een extroverte vuurvonk is die geen hand voor haar mond neemt. Dit contrast is vermakelijk om te volgen en al helemaal omdat dit hun band totaal niet in de weg zit, maar juist sterker maakt. Ze vullen elkaar aan, komen voor elkaar op, en dat was mooi om te zien. Beiden dragen zeker bij aan de aantrekkingskracht van deze film.

Ook zien we nog verschillende andere kinderen in verdienstelijk rollen, waarvan we een aantal naderhand als vermoorde geestkinderen (o.a. een vriend van Finney) terugzien in de kelder waar ze Finney helpen en dan horen we ook hun stemmen door de telefoon. En verder hebben E. Roger Mitchell en Troy Rudeseal nog verdienstelijke rollen als de politiedetective Wright en Miller.

Al met al is "The Black Phone" een perfecte nachtmerrie. De film is niet alleen eng maar het brengt ons ook naar plaatsen wat we niet verwachten. Dit alles geregisseerd door een bekwame regisseur met een geweldige aandacht voor details die resoneren met het macabere. De kindacteurs tillen deze film naar een hoog niveau en het emotionele, sterke en verdiende einde mocht er zeker wezen.

Slaap kindje slaap, wat een bijzonder saaie film, dit is iets dat ik graag zag toen ik 15 jaar was, vond dit eerder een tienerfilm, waar zat de horror hier? De grootste horror vond ik deze film uitkijken wat mij gelukt is en dat is al een hele prestatie, nog één ding, in welke goedkope supermarkt hadden ze die pruiken gekocht???

Voor een Blumhouse is deze film goed. Maar je merkt wel dat het een kort verhaal is waar deze film op gebaseerd is. Er zit een leuke gimmick in met een paranormaal tintje. Maar het is echt een simpel verhaaltje en de karakters zijn van bordkarton.

Jeremy Davies als boze alcoholistische vader en Hawke als slechterik? Nee dat zijn geen goede keuzes. Ze komen er nauwelijks mee weg en wel vaker zie je dat deze film te braaf is. Te Amerikaans. Het is als neuken met condoom. Best wel lekker allemaal maar het voelt niet echt. Het had veel rauwer en naarder gemoeten.

Misschien moeten we maar een Franse remake krijgen van deze film dan gaan we naar de 4/5 sterren. Voor nu hou ik hem op 3.5. leuke film kijkt goed weg maar mist net dat toplaagje durf.

Het is 1978 en North Denver is in dep en roer door de verdwijningen van een aantal kinderen. De zachtaardige Finney [Mason Thames] is het volgende slachtoffer van The Grabber [Ethan Hawke]. Terwijl zijn zusje Gwendolyne [Madeleine McGraw] probeert haar van haar moeder geërfde visioenen gebruik te maken om haar broer te vinden, weet Finney vanuit de plek waar hij vastzit contact te leggen met de buitenwereld via een defecte, zwarte telefoon. De stemmen met wie hij contact heeft proberen hem te helpen een uitweg te vinden, maar daarvoor moet Finney zijn ontvoerder te slim af zijn. Gebaseerd op een kort verhaal van Joe Hill, dat zo uit de koker had kunnen komen van zijn vader Stephen King. Derrickson omzeilt de clichés van het seriemoordenaargenre en creëert een boeiende karakterstudie van een met zichzelf worstelende tiener zonder de spanning uit het oog te verliezen.

Spannende, goed gemaakte en fraai vormgegeven bovennatuurlijke thriller die zich afspeelt in de jaren '70. Ethan Hawke is behoorlijk creepy als gestoorde kidnapper die het aan de stok krijgt met zijn meest recente slachtoffer (Mason Thames). Bepaalde verhaalelementen zijn een beetje vergezocht en/ of te dik aangezet, maar overwegend werkt de film naar behoren, met een mooi gerealiseerd tijdsbeeld en een aantal effectieve schrikmomenten.

The Black Phone

Ja deze thriller kon ik wel waarderen. Sterke cast, de jeugd acteerde in ook gewoon top. De spanning zat er af en toe goed in, gaat hij luisteren naar de overleden jongens of gaat hij zijn eigen plan er op na houden. The grapper vond ik, net als Cinefiel_1 ook meer onvoorspelbaar dan eng en dat maakt hem misschien wel enger. Leuk om de band tussen broer en zus te zien. Zo zie je het vrij zelden in het echt, des te mooier om het zo te zien in een film. Mede dankzij haar dromen konden ze ook de locatie van de overleden jongens opsporen.

Het einde is misschien wat ver gezocht, maar dat jochie deed het toch maar even met de hulp van de overleden jongens en zijn linkerarm .

3,5 sterren.

Gisteravond gekeken. Erg leuke setting rond de jaren 70.

Was niet eng, maar keek zeker wel lekker weg! geen spijt van dat ik hem gezien heb.

Krijgt van mij toch 3,5 sterren!

"Help! The Grabber!"

Deze Black Phone weet de aandacht constant vast te houden. Er is een voortdurende dreigende sfeer in de film en er gebeurt genoeg. Ook zijn er wat mystery elementen, maar die zijn niet zo over-the-top, als in bijvoorbeeld Stranger Things. De film schuwt geweld niet: er zitten aardig gewelddadige vechtscenes in. Ik vond het verhaal verder goed in elkaar zitten van begin tot eind. Het wordt nergens te pretentieus. Acteerwerk is ook dik in orde.

De sfeer in The Black Phone doet een beetje denken aan een Stephen King. Bij nader 'onderzoek' vond ik dan ook dat The Black Phone gebaseerd is op een novelle van Stephen King's zoon Joe Hill (zoals ook al opgemerkt door knusse stoel zie ik nu) De ontvoering met ballonnen leek mij een verwijzing naar Stephen Kings IT . Voor mij een van de beste horror/thriller releases van dit jaar tot nu toe.

Gaat dit zien op het grote doek!

4*

Prima acteerwerk van de jonge cast, goed opgebouwd verhaal, constant dreigende sfeer, een paar gewelddadige scènes, voldoende mysterie en een paar effectieve horrorelementen zorgen voor een geslaagde goede horrorfilm die mits wat meer spanning een toppertje had kunnen zijn. Het verhaal is gebaseerd op een novelle van Joe Hill, de zoon van Stephen King. De verschillende maskers ( gemaakt door Tom Savini ) weergeven telkens het gevoel van de The Grabber vertolkt door Ethan Hawke. Verwacht geen pure horror, maar een goed opgebouwd origineel verhaal met wat thriller en horrorelementen. 8/10

Ergens had ik verwacht dat dit een vernieuwende film zou zijn, maar de clichés worden aan elkaar gerijgd als parels aan een ketting. Werkelijk nergens blinkt deze film in uit. Maar als doorsnee, standaard werkje nog net vermakelijk genoeg om één kijkbeurt aan te spenderen.

"Hang up the phone!"

Deze film brengt Scott Derrickson en Ethan Hawke weer bij elkaar na 'Sinister' en het pakt zeker niet slecht uit.

Eind jaren '70 wordt een Amerikaans stadje geteisterd door een kinderontvoerder genaamd The Grabber. Links en rechts verdwijnen er om de haverklap kinderen. Wanneer Finney aan de beurt is, komt hij terecht in een geluiddichte kelder met een niet aangesloten huistelefoon die om de zoveel tijd begint te rinkelen...

De spanning wordt geleidelijk opgebouwd en met The Grabber heb je een angstaanjagende bad guy te pakken. Dit komt voornamelijk door de creepy maskers die zijn gemaakt door legende Tom Savini in combinatie met het geweldige spel van Hawke. Op een bepaalde manier kreeg ik bij zijn lugubere personage wat 'It' vibes.

Er worden wat bovennatuurlijke elementen geïntroduceerd die een extra laag geven aan het geheel. Ondanks dat het niet uitgebreid wordt uitgelegd, vond ik het wel wat hebben. Daarbij zorgt het voor een aantal leuke jump scares. Hier en daar mocht het iets rauwer van mij, maar dat mag de pret zeker niet drukken. Overigens is Madeleine McGraw geniaal als het mondige zusje.

Al met al is 'The Black Phone' een erg vermakelijke thriller te noemen, hoewel ik wel een bepaald scherp randje mis.

3,5 Sterren.

Paar dagen geleden gezien en dit was best sterk, ook al heb je na een tijdje wel door wat de bedoeling van de film is. Maar ik heb me er prima mee vermaakt, mede ook door de wat ongemakkelijke sfeer en een aantal zeer sterk getimede schrikmomenten. Het is zeker geen horror, maar wel meer dan slechts een thriller. De mix beviel me goed en het paranormale sausje werkt ook. Je krijgt alleen geen uitleg over hoe dit kan, je moet het als kijker maar gewoon accepteren dat zoiets bestaat. Als je dat niet kan erger je je, als je dat wel kan heb je een sfeervol filmpje voor je neus waarbij ik het jaren 70 tintje weer goed kon hebben.

Het enige wat me wel wat stoorde is dat Finney wel probleemloos zijn gang kon gaan in de cel. Hij haalt de tralies eruit, hij graaft de ruimte bij de wc open, hij beukt zich door een muur heen en onze psychopaat heeft niks door? Ook had hij wel iets slimmer kunnen ontsnappen door weg te rennen en dan op de stoep te blijven hollen. Maar goed, het was verder niet storend, maar iets beter schrijfwerk had de film een halfje meer bij me opgeleverd. Prima acteerwerk ook van een groep kinderen waarbij broer en zus een leuke chemie hadden maar zeker ook met een creapy Ethan Hawke.

3,5*

Begint redelijk sterk, maar ontpopt zich daarna helaas al snel tot de zoveelste standaard Hollywood-horror.
The Black Phone lijkt vooral gemaakt om aan te haken bij het 80s retro-succes van series zoals Stranger Things, waar het vooral het tijdsbeeld mee gemeen heeft (eind jaren 70/begin jaren 80).

Zoals sommige mensen hier al opmerkten is de invloed van films zoals Stir of Echoes (1999) en The Sixth Sense (1999) voelbaar, m.n. in de paranormale begaafdheid van één van de protagonisten, en het onverwachts opduiken van een aantal spooky geesten (al blijken ze slechts te willen helpen).

En Joe Hill mag dan de zoon zijn van Stephen King - naar mijn mening is dat niet bepaald een aanbeveling, daar King's literaire kwaliteiten enorm worden overschat. Met Carrie (1974) en The Shining (1977) leverde hij weliswaar horrorklassiekers af, maar daarna heeft hij vrijwel niets meer geproduceerd (afgezien van een enkele roman en een handjevol effectieve korte verhalen) dat die kwaliteit zelfs maar benaderde, laat staan evenaarde.

The Black Phone is een film zoals een suikerspin: je wil er je tanden inzetten, alleen om er achter te komen dat er niets substantieels is om in te bijten. En waar grimmig realisme wordt beloofd, springt het glazuur van je tanden bij de mierzoete Hollywood genre-fare.

Als dit soort fluff voor grensverleggende horror moet doorgaan, dan heeft die term behoorlijk aan betekenis ingeboet. Teleurstellend, zeker voor een film die meermaals naar horrorklassiekers zoals The Tingler (1959) en The Texas Chain Saw Massacre (1974) verwijst. Ik voorspel dat The Black Phone deze canonieke status onthouden zal blijven, met name omdat het regisseur Scott Derrickson aan de cojones ontbreekt om het potentieel van de premisse werkelijk in te lossen. Kort gezegd: The Black Phone wordt nooit écht eng, duister of angstaanjagend. Voor een film die dit wel pretendeert is dit onvergeeflijk.

Enig lichtpuntje in de film: Madeleine McGraw, die als het heerlijk sassy zusje Gwen elke scène steelt waarin ze voorkomt.

Stijlvolle thriller-horror met prima vertolkingen. Spanning en mysterie zijn voldoende aanwezig, al wordt wat later in de film af en toe wel erg vrij omgegaan met het bovennatuurlijke aspect. Maar het blijft wel interessant om te zien wat Finney kan en probeert met de beperkte middelen en info die hij tot zijn beschikking heeft en krijgt.

Ik moest alleen wel even moeite doen om over een paar ontzettende gaten heen te springen.
Zo waren ook in 1978 de opsporingstechnieken vast niet zo slecht dat een opvallende man in een opvallende bus met opvallende zwarte ballonnen probleemloos en met regelmaat op klaarlichte dag, kinderen zijn bus in kan gooien zonder dat iemand ook maar iets ziet of weet.
En wat me misschien nog wel meer stoorde: Als je dan eenmaal boven bent, en de moordlustige psychopaat slaapt, dan laat je hem rustig zo zitten en ga je aan het slot morrelen? Kom op zeg. Je kan hem vast binden, neersteken, met iets zwaars op zijn hoofd meppen, noem het maar op. En dat voor zo'n slimme jongen.

Dergelijke, ik mag wel zeggen, blunders, zitten een hogere score voor mij in de weg.

Scott Derrickson is een bijzondere regisseur met nogal een wisselend oeuvre. Hij heeft een aantal wisselvallige blockbusters gemaakt, maar zijn thriller/horrorfilms zijn allemaal bovengemiddeld. Sinister vind ik zelfs tamelijk briljant. Met the Black Phone keert hij na 8 jaar terug in een genre dat hem het beste lijkt te liggen. The Black Phone is dan ook een vrij originele (ver)film(ing) die continu weer te intrigeren. De jaren 70 komen uitstekend naar voren en de paniek die ontstaat in zo'n gemeenschap wanneer er een ongrijpbare ontvoerder is voel je ook goed. Ethan Hawke is briljant als de "grabber" en hij geeft je daadwerkelijk de kriebels. Toch is dit niet een pure thriller, want de film focust zich vooral op Finney, gespeeld door Mason Thames. Hij maakt vanaf het begin tot het eind een ontwikkeling door, waardoor je dit ook makkelijk een coming-of-age film kan noemen. Deze combinatie voelt bijzonder aan en zorgt ervoor dat je vooral meeleeft met Finney en zijn omgeving. Daardoor is the Black Phone niet de zoveelste standaard horror/thriller flick en onderscheid het zich van de rest. Geef er een bovennatuurlijk sausje aan met de telefoon en je hebt een drie-in-een pakket.

Het enige dat ik misschien wel wat meer had willen zien is die echte onderhuidse spanning. De kelder voelt nooit als "de engste plek op aarde" en ik had daar misschien wat brutere dingen willen zien.

Desalniettemin kan Derrickson deze film met trots op zijn cv bijschrijven.

3,5*

Wie heb ik aan de lijn, hallo, hallo?

Pure horror zoals Sinister (van dezelfde regisseur) kun je dit niet noemen. Eerder een horror met fantasy elementen. Echt eng is The Black Phone namelijk al snel niet meer, zodra je er achter komt dat er sprake is van geesten die het ontvoerde kind willen helpen. Ethank Hawke zet weliswaar een bijzonder verknipt en verontrustend personage neer, maar echt angstaanjagend wordt zijn rol nergens.

Fans die Stranger Things uitgekeken hebben en op zoek zijn naar een snelle fix die vergelijkbaar is, komen hier naar alle waarschijnlijkheid het meest aan hun trekken. De horror is voor fans van die serie waarschijnlijk alsnog voldoende aanwezig, terwijl de meeste aandacht naar de personages gaat. En in plaats van de eighties, zit het seventies sfeertje er goed in. Alleen de draken uit seizoen 4 moet je er zelf even bij denken.

Jammer vond ik wel dat het slot teveel over de top heen ging en dan heb ik het met name over het gemak waarmee een kind de nek van een moordenaar weet te breken. Ook maakte de regisseur gebruik van een aantal momenten die je van mijlenver aan zag komen zoals een voortijdige ontsnapping die nét niet goed afloopt en de broer van de moordenaar die het jongetje in de kelder van zijn eigen huis vind. Vlak voordat zijn hoofd ingeslagen wordt met een bijl. Erg voorspelbaar, en niet creatief.

Ik zit te twijfelen tussen 3,0* en 3,50* maar het creepy masker van de grijper geeft voor mij de doorslag. Ben alleen wel weer eens een keer toe aan een horror die echt oprecht eng is

3,5*

Redelijke thriller. Het verhaal is niet heel bijzonder. De uitwerking kan er mee door. Het eerste deel is het beste. De spanning wordt goed opgebouwd en de sfeer is goed. Het tweede deel is wat voorspelbaar en mist een goede twist of zenuwslopend einde. Helaas is de Grabber niet zou creepy als de poster doet vermoeden. Verder is het een vermakelijke film die voldoende weet te boeien. Het acteerwerk is verder voldoende, waarbij McGraw eruit springt met haar talent. 3.0

Een heel aangename verrassing. Hoewel verrassing misschien een foute verwoording is, want ik vind Scott Derrickson een uitstekende horrorregisseur, en met name Sinister één van de betere horrorfilms uit het afgelopen decennium. Zijn films hebben altijd iets grauws, iets ongemakkelijk realistisch, iets, wel ja, sinisters. Gelukkig past The Black Phone op dat vlak perfect in zijn oeuvre. Die duistere sfeerschepping heeft Derrickson volkomen onder de knie, en maakt van hem gewoon een hele fijne genre-regisseur. In feite doet hij weinig speciaals en volgt hij gewoon de voorgeschreven regeltjes, zo ook in The Black Phone, maar een perfecte sfeer goes a long way. Overigens was het fijn te constateren dat horror maar één van de vele aanwezige elementjes is; in essentie is het veel meer een thriller pur sang, en er is ook een duidelijke coming of age-invalshoek, zoals hierboven al ergens aangehaald werd. Op deze manier ontstond er een heel fijne mix. Echt (onderhuids) eng is de film trouwens niet, al zitten er wel enkele spannende sequenties en geslaagde schrikmomentjes in. Op het personage van Ethan Hawke na dan, die wel ontzettend weerzinwekkend en creepy is. Dat masker alleen al is vrij effectief in z'n afschuwelijkheid. Ontzettend veel screentime heeft het personage niet, maar zijn présence hangt wel over de hele film.

Het einde zelf is wat makkelijk en simpel, maar tegen dan heb je er gewoon al een prima film opzitten. Maakte me dan ook niet zo heel veel uit, en Finney's overwinning voelde evenzeer verdiend aan. Mason Thames acteerde in ieder geval heel geloofwaardig en stoorde op geen enkel moment, en vooral zusje Madeleine mcGraw vond ik fantastisch.
De bovennatuurlijke elementen in de film, en vooral het totale gebrek aan een verklaring hiervoor, vond ik ook prima uitgevoerd. Geforceerde verklaringen maken zo'n dingen altijd minder interessant. Al snap ik dat sommige mensen zich daar aan kunnen storen.

Dat een film als deze dan ook nog eens in een behapbare dikke anderhalf uur wordt gegoten, speelt alleen maar verder in het voordeel van The Black Phone. Als dit uitgerekt werd over 120 minuten, wat de laatste tijd almaar meer gebeurt, had ik hier een halfje lager aan gegeven. Nu een klein 4'tje.

aardig niet meer dan dat.

maar om dit nou horror te noemen...

beetje fantasy/mysterie/thriller

goed genoeg om uit te kijken.

was gelukkig ook niet al te lang

Zeer matige film. De setting en aankleding is ok. Kon het niet meer serieus nemen toen het kereltje een touwtje verticaal omhoog wist te duwen door een opgerold tapijt. Absoluut geen horror.

Een erg goede thriller met bovennatuurlijke aspecten.

Geen gigantische plottwists, overmatige jumpscares of goedkope brol. Gewoon erg goed.

De kindacteurs in de film doen erg goed hun best. Vooral het zusje was extreem overtuigend. Ethan Hawke is bevreemdend en exact wat de film van hem vraagt. De sfeer van de 70s wordt erg goed neergezet zonder teveel gebruik te maken van de muziek uit de tijd.

Kijk, Hollywood. Zo moet het dus.

Tuurlijk is niet alles perfect. Het script is soms wat rommelig en de opbouw naar de climax is niet supergoed uitgevoerd. De dromen van de zus werden wat te convenient voor het plot.

Dat terzijde, een erg goede film.