Child's Play (1988)

De betere horrorfilm. Een classic die nog enkele sequels kende, en inmiddels ook een reboot. Had allemaal niet echt gehoeven want deze eerste film was op zich een goed afgewerkte one-shot.
Een serial killer brengt zijn ziel via een voodoo-ritueel over in een speelgoedpop. Niet dat het allemaal zo ongelooflijk eng is, maar het is allemaal beter uitgevoerd dan de doorsnee horror. Het tempo laat het ook nooit afweten. De animatie van Chucky is bijzonder goed gedaan en maakt 30 jaar later nog best indruk. De laatste tien à vijftien minuten loopt de spanning flink omhoog. Het script is niet hoogstaand en er zitten wel wat fouten in. Zo roept de agent tegen zijn collega "You'll find the doll scattered all over the place" terwijl hij dat eigenlijk niet kan weten omdat hij gewond op de grond ligt in een andere ruimte ... maar goed, er zijn veel andere zaken die het allemaal goed maken. Amusement verzekerd!

Chucky is uitgegroeid tot een klassieker die zich mag meten met Jason Voorhees, Michael Meyers en Freddy Krueger. De films zelf zijn uiteraard wisselend van kwaliteit, vooral bij de sequels. In deze eerste Child's play is het evenwicht wel goed tussen horror en humor. Niet op z'n minst door Brad Dourif die een geweldige Chucky neerzet. Hij geeft de pop de nodige zwarte humor mee. De toon zal de blauwdruk worden voor de franchise die de ene keer meer horror en dan weer meer humor zal opzoeken.

Het gevaar is dat het snel belachelijk zo getrokken worden. Het gaat tenslotte over een pop! Maar dat maakte het net zo eng. Klein van gestalte zodat die niet echt opvalt. En tegelijk zit die ook regelmatig midden in het beeld. Toy Story voor volwassenen eigenlijk. Beide hoofdpersonages hebben trouwens Andy als eigenaar.

Gister deze slasherfilm weer eens herzien, na een hele lange tijd. Dit blijft toch wel (verruit) de beste Child's Play film. Inmiddels zijn er al zo'n stuk of 7 delen en kwam er dit jaar een reboot uit.

Maar geen deel kan tippen aan dit eerste deel. Grimmig, grauw, sfeervol, spannend.. deze Child's Play heeft het allemaal. Ik denk dat veel van ons deze film zagen toen ze amper 10 jaar waren. En eerlijk, toen joeg 'Chucky' je het stuipen op het lijf. Natuurlijk is dat niet meer het geval, maar het blijft toch wel vermakelijk De kills zijn lekker bruut. Chucky pakt alles wat los en vast zit om te 'killen'. Ook een heerlijke stem trouwens van Brad Dourif en chucky zelf die er geweldig goed uit ziet. Te bedenken dat de film inmiddels al 31 jaar oud is, ziet de pratende pop er waanzinnig goed uit!

Ik heb het tweede en derde deel op blu-ray, ik voel een film avond aankomen.... 3,5

Child’s Play heb ik ooit in een ver verleden eens bekeken. Ik was van de film toen niet erg onder de indruk. In de herziening is de waardering voor de film niet veranderd. Ik ben nog steeds niet onder de indruk.

In het algemeen vind ik films over bezeten poppen wel leuk. Zo’n levenloze pop met een kille uitdrukking op zijn krankzinnige poppengelaat heeft vaak een verontrustende uitwerking op me. Een kleine onvoorspelbare beweging of een miniem knipperen van een ooglid ontregelen dan onverwacht het doodse karakter van de pop. Dat werkt erg angstaanjagend.

Volgens mij is de laatste film met figurerende pop die ik heb bekeken Annabelle (2014) geweest. Een heel ander type film dan Child’s play. Annabelle leeft veel meer op jumpscares, die door aanzwellende muziek worden aangekondigd. Het sfeertje in die film is duister en de pop (die niet veel te doen heeft) is ondanks haar roerloze existentie behoorlijk creepy.

Hoe anders is dat in Child’s play. Een niet subtiele slasher waarin een kinderachtige cartooneske pop iedereen de stuipen op het lijf jaagt. Onbegrijpelijk. De pop is veel te beweeglijk, heeft weinig mysterie en zorgt voor weinig suspense. Vooral op de vele niets verhullende momenten (als de pop wordt bewoond door kleine acteurs) ziet de pop er toch wel wat belachelijk uit. Minder exposure van de pop had de film ongetwijfeld duisterder en mysterieuzer gemaakt. Spannender ook.

Toch is de film de eerste in een rij van vele waarin de pop wederom succesvol is. Het zal wel. Geen fijne horror, wat mij betreft. Niks voor mij.

Vervelende film. Met name twee dingen sleepten me erdoor. 1. De jaren 80 charme die gewoon leuk blijft en 2. De techniek van RC Animatronics die in deze film dan wel niet horrorwaardig wordt gebruikt, maar die desondanks het aanzien waard is.

Ja, dat is het wel.

Ik weet nog dat ik 14 was dat ik deze film in de bioscoop heb gezien. Op het bord stond: De Pop. Ik vond hem totaal niet eng. Meer grappig. Maar wel jeugdsentiment. Ik vond de remake eigenlijk leuker, als een van de weinigen

Niet echt bijzonder. Beetje cheesy en een erg standaard popverhaaltje. Het komt tot leven maar niemand gelooft het. Slecht is het allemaal niet maar eigenlijk gebeurt er niet zoveel onverwachts. Het kleurt ook steeds mooi binnen de lijntjes. Van de cast kende ik niemand, maar dat zie je vaker in horrorfilms. Nochtans is dit toch een klein klassiekertje in het genre. Te braaf.

Hi, I'm Chucky. Wanna play?

Ik ben nu al een tijdje bezig om eens wat meer horrorfranchises te kijken en Child's Play/Chucky stond eigenlijk bovenaan op de lijst. Na 14 delen aan Puppet Master nonsens had ik echter weinig zin in nog meer moordende poppen en gaf ik de prioriteit aan een aantal andere reeksen. Het begon echter toch te kriebelen om dit eindelijk eens van in het begin tot aan het einde te gaan kijken, ik zag in de loop der jaren sporadisch wel eens wat delen waaronder ook deze eerste Child's Play, en wat is dit toch erg genieten eigenlijk!

Het is vooral de manier waarop Tom Holland en de zijnen dit in beeld brengen dat me hier echt weet te charmeren. Child's Play is nog een volbloed horrorfilm en gaat dus niet de comedy kant op zoals in latere delen wel het geval zou zijn, en zelfs meer dan 30 jaar later is de spanning nog altijd te snijden. Het duurt een tijdje vooraleer Chucky echt tot leven komt (beetje jammer dat je vandaag de dag weet dat het effectief de pop is die de moordenaar is, Holland doet namelijk nog wel een behoorlijke poging om toch nog een beetje te insinueren dat het misschien effectief wel Andy is die total loss gaat) maar de opbouw is erg degelijk. Er wordt veel geïnsinueerd en uit verschillende oogpunten gefilmd, ik ben een sucker voor dit soort less is more aanpak, maar eenmaal Chucky zijn ding mag doen zie je ook hoe goed dit eigenlijk in elkaar steekt. Een geweldige mix tussen animatronics, kinderen in kostuums en zo min mogelijk CGI. Misschien dat niet alles even lekker in elkaar loopt (zo oogt de mix met het occulte een beetje misplaatst in de film, al zorgt dat nog wel voor een aantal fijne scènes) maar dat deert eigenlijk weinig.

Zeker omdat Brad Dourif geknipt is voor de rol van Charles Lee Ray (een samenraapsel van bekende moordenaars uit het verleden: Charles Manson, Lee Harvey Oswald en James Earl Ray) en ook als stem van de fameuze pop erg overtuigend is. Alleen jammer van Alex Vincent die de kleine Andy speelt. Kinderen in films zijn sowieso altijd een erg lastige keuze maar in het geval van Vincent hadden ze toch iets verder mogen zoeken. Op zich wel tof dat hij nog terugkeert voor de sequel, dat geeft toch altijd net iets meer dat continuïteit aan een franchise als dit. Het is vooral de grote Brad Dourif show dus en dat merk je ook wel aan de bijrollen. Chris Sarandon is vrij inwisselbaar als agent Mike Norris en ook Catherine Hicks weet uiteindelijk maar erg weinig te doen met haar rol als moeder van Andy. Een hoop hysterisch geroep ja, maar daar stopt het ook wel. Dat design van de Chucky pop zelf mag er trouwens ook echt wel zijn. Zelfs in zijn "goede" vorm is er nog altijd iets griezelig met hoe het eruit ziet.

Kan me dan ook niet voorstellen dat ik als kind graag zo'n pop gehad zou willen hebben maar dat terzijde. In ieder geval is dit een erg goede start van een franchise die vandaag de dag nog altijd meedraait. Ben benieuwd hoe de sequels gaan uitdraaien. Ik had vroeger Bride of Chucky en Seed of Chucky op VHS liggen dus die heb ik sowieso nog gezien maar ik vermoed dat de rest allemaal nieuw zal zijn.

4*

De doeltreffend eng gemaakte pop en een voldoende aantal schrikmomenten zorgden voor een lekkere griezelsfeer als je jezelf daaraan over kunt geven. Bij mij lukte dit in een donkere kamer, aan het begin van de nacht en met geopend raam, zodat het nét een beetje koud was en dat verhoogde het kijkgenot.

Na herziening houden we die 4* maar in stand, al is het eigenlijk wat aan de hoge kant.

Toch wel de klassieker onder de pophorrors. En ook vandaag blijft Chucky gewoon een goede pop die niet onderdoet voor latere (pogingen tot) imitaties. Voor de rest is het allemaal zwaar gedateerd maar dat mag het kijkplezier niet echt drukken. Het enige wat een beetje storend is, is het absurd slechte acteerwerk. Dat kind spant op dat vlak de kroon en is zo irritant dat je er zelf haast moordneigingen van zou krijgen.

De openingsscène is nogal kitscherig. Van mij had dat achtergrondverhaal dat de geest van een moordenaar in Chucky zit sowieso niet zo gehoeven, maar ach. Daarna ontspint zich binnen een prettige speelduur een prima opgebouwde film met een donker sfeertje. De pop geeft zich niet te snel prijs, wat de aandacht vasthoudt. Klassieke horrorscène die nog niets aan kracht heeft ingeboet is o.a. de steekscène in de auto. Weinig kills en de paar die er zijn maken weinig indruk, maar daar moet deze film het dan ook niet van hebben.

Alles oogt nu wat clichématig (kind dat niet geloofd wordt etc.) maar laten we niet vergeten dat deze model gestaan heeft voor latere films. Al is de glans er wat af, houdt deze zich nog verrassend goed staande en blijft het leuk wegkijken.

...this is the end, friend!

Na zoveel stugheid gisteravond met Andrey Rublev, nog even iets gemakkelijks erin en aangezien het de late zaterdagavond betrof moest dat griezel zijn. En dat werd Child's Play die ik afgelopen maandag bij de kringloop vond, natuurlijk maar al te bekend is, maar tevens ook een film die ik nog nooit zag. Dus kom maar op met die irritante pop.

En de sfeer, maar ook het tijdsbeeld, doet mij heel snel aan Sam Raimi 's Darkman denken, iets dat er verder niet toe doet maar gewoon in mij opkwam. Uiteraard begint het geheel onschuldig met het aandoenlijke ventje Andy die weet wat hij voor zijn verjaardag wil en na enig teleurstelling uiteindelijk krijgt wat hij wenst. Be careful what you wish for zegt men dan en dat blijkt ook in fit geval waar het all fun and games betreft rond de alleenstaande moeder met het voorbeeldige kind, en het mag gezegd dat Alex Vincent goed acteert op zeven jarige leeftijd maar buiten de Child's Play reeks eigenlijk nooit iets gepresteerd heeft. Je moet zo'n eng ding, de pop, met die rotkop maar in huis willen hebben, jasses!

Flauw vind ik op een gegeven wel de benadering van de politie en de moeder, uiteraard is het verhaal rond de levende pop niet geloofwaardig maar dat Andy op zevenjarige leeftijd mensen uit het raam duwt en betrokken zou zijn rond het geval Eddie Caputo is net zo ridicuul. Maar ach, dat is niet iets waar ik me heel erg aan stoor binnen een film die nooit eng wordt maar wel knap gemaakt is voor jaren '80 begrippen wat de pop betreft en verder lekker duister en ongemakkelijk is, en sfeer en muziek technisch eigenlijk gewoon goed in elkaar zit. Naar een Oscarwinnaar zitten we natuurlijk niet te kijken en er is genoeg kritiek te bedenken maar Child's Play doet gewoon wat het hoort te doen en doet dat overtuigend. Wat mij betreft was Child's Play dan ook een smakelijk hapje op de na-avond.

En dan zie je met zo'n horrorchallenge allerlei horrorliefhebbers die bij de echte classics en films uit het horror basispakket nog onbeschaamd komen aanzetten met een first-time-view. Maar kijk, in 1988 was het laatste waar ik op zat te wachten een horrorfilm over een speelgoedpop. En zo glipte Chucky nog zo'n 36 jaar overal net langs. Maar hier istie dan en in de eerste helft worden mijn bange vermoedens wel een beetje waar, maar ook Chucky herpakt zich in de tweede helft. Een klassieker zal ik het niet gaan vinden, maar vooruit het is een best een leuke horrorfilm voor een wat breder publiek.

Deze eighties horror classic met cult status blijft in dit genre een echte kas kraker nog steeds steevast een ijzersterke en sfeervolle kwalitatieve film, op alle fronten.

Ook de cast speelt uitmuntend in deze film.

Blijft spannend en griezelig en met humor.

De pop Chucky en de practical special effecten blijven fantastisch gemaakt en echt film vak werk.

Nog steeds in dit genre en de status van deze film is nog steeds orgineel en zijn later veel poppen griezel films van afgeleid.

Maar deze film blijft als poppen griezel film wel èèn van de beste in dit genre.

Herzien op 4K van ScreamFactory met DolbyVision en DolbyAtmos. Een 4K scan van de original camera negatives, en dat is duidelijk merkbaar, ziet er schitterend uit. Dit is de enige van de originele franchise die onder MGM is uitgebracht.

Verhaal opent in Chicago met de achtervolging van seriemoordenaar Charles Lee Ray (Dourif), met de nickname “Lakeshore Strangler”. Hij vlucht een speelgoedwinkel in en na een schietpartij met detective Mike Norris (Sarandon) raakt hij dodelijk gewond. Hij weigert te sterven en spreekt een voodoo spreuk uit over een GoodGuy pop waardoor zijn ziel wordt overgedragen. Wanneer alleenstaande moeder Karen Barclay (Hicks) deze specifieke pop koopt voor de verjaardag van haar zoontje Andy die zes wordt veranderd hun leven in een nachtmerrie.

De eerste en voor mij ook meteen de beste van de Chucky franchise. Eén van de hoogtepunten vond ik de avondscene met Maggie, de vriendin/oppas voor Andy. De first person view laag bij de grond is gaaf gedaan. Ook de scene bij het haardvuur met moeder Karen sprong eruit (YOU STUPID BITCH, YOU FILTHY SLUT! I'LL TEACH YOU TO FUCK WITH ME!).

De originele werktitel was “Batteries Not Included”, totdat ze erachter kwamen dat Spielberg ook bezig was met diezelfde titel. Toen werd het veranderd naar “Blood Buddy”, en uiteindelijk naar Child’s Play.

Met slechts 84min tot de credits kijkt deze classic horror heerlijk weg. Ook dik pluspunt dat Brad Dourif in de vervolgen de stem van Chucky blijft inspreken.

Oma in de lift: “Ugly doll”.

Chucky: “Fuck you”.

Bij aanvang van de film kijkt het kind in mij zijn ogen uit. Fireball Island en al dat ander lekkers in die speelgoedwinkel! En in een oogwenk zit ik eind '80s, zie ik me als kind lopen in de ouderlijke woning, huiverend bij films als The Fly (toen aan m'n moeder aangeraden als huurvideo voor haar enige in principe nog veel te jonge zoon) en bang van weerwolven die door de muren zouden komen of zich onder m'n bed schuil hielden. Child's Play moet ik pas jaren na datum hebben gezien, if überhaupt, want ik kon me haast niets van deze film voor de geest halen bij mijn kijkbeurt van zonet. Misschien zag ik wel andere uit de oorspronkelijke trilogie, zonder deze?

'k Had aanvankelijk een 3* ervoor klaar staan, maar toch maar verhoogd naar 3,5* want wat zitten er toch zeer coole scènes in Kinder- of Poppenspel. Toegegeven, de heel belabberde CGI stond toen nog in z'n kinderschoenen en ook in wat andere scènes hebben ze het moeten doen met de beschikbare middelen van destijds. Her en der ziet het er daarom uiteraard wel wat oubollig uit, zeker hoe werd gefilmd dat ze in de woning achtervolgd worden door Chucky, maar algemeen een zeer vermakelijke slasher horror met een eigen toets.

Dingen een eigen leven laten leiden via een blikseminslag was toen niet zo vernieuwend. Denk bv. ook aan Short Circuit. Die film en bv. een D.A.R.Y.L., E.T., Cocoon, The Fly dus, The Goonies, Police Academy, RoboCop, Poltergeist, Gremlins, Maximum Overdrive, The Champ, Karate Kid, Crime Busters, Crocodile Dundee, Indiana Jones films, Rambo films, Commando, Predator en The Running Man maken als films deel uit van mijn prille kindertijd. Vele andere 80s films zag ik maar in het daarop volgende decennium of nog (veel) later, waaronder Alien films, Christine, de Halloween films, Mad Max films, The Thing, The Terminator, Ghostbusters, Back to the Future, Beverly Hills Cop, Friday the 13th, A Nightmare on Elm Street, Children of the Corn e.v.a.

Vandaag na 6 jaar weer eens herbekeken, ditmaal op bluray (wel in het Engels zonder NL ondertiteling)

Blijft een heerlijke klassieker!

Ik ben van plan om ze allemaal weer eens te bekijken inclusief het laatste deel, of dit 1e deel het beste is kom ik later op terug, in ieder geval krijgt deze 3.5 sterren.

Erg mooi gemaakt allemaal, op naar deel 2

Wanneer de seriemoordenaar Charles Lee Ray dodelijk gewond raakt tijdens een achtervolging door de politie, legt hij voor hij sterft met een voodoo-spreuk zijn ziel in een "Good Guy"-pop die in een speelgoedwinkel ligt. Het zesjarige jongetje Andy krijgt deze behekste pop, Chucky genaamd, als verjaardagscadeau van zijn weduwe-moeder Karen die hem goedkoop van een straatventer kocht. Chucky begint al snel vreemd te gedragen en valt mensen aan, waardoor Andy de schuld van de moorden krijgt en in een psychiatrisch ziekenhuis wordt geplaatst.

Tom Hollands “Child's Play” is een leuke horrorfilm die perfect balanceert tussen schrik en sarcasme. Brad Dourifs voice-over voor Chucky is iconisch en maakt de pop tegelijk schattig en griezelig. De film werkt goed omdat het niet alleen steunt op shockeffecten, maar ook een sterke emotionele laag heeft met de moeder-zoon relatie. Catherine Hicks speelt sterk als de moeder die eerst niet wil geloven wat er gebeurt. De film is zeker degelijk maar kan toch niet tippen als horrorkomedie aan “Dolls" van Stuart Gordon. Minstens 3/5