Child's Play (1988)

dat zo'n pop je toch kan laten schrikken erg mooie horrorfilm.

5 sterren

Als kind mocht ik deze niet kijken omdat het 3de deel uit de reeks als inspiratiebron gold voor de moord op een peuter in Engeland.

Jaren nadien toch maar gekeken en eigenlijk is het maar slappe koek. Zonet nog eens herzien en helaas moet ik hetzelfde concluderen. Het verhaal en structuur hebben veel weg van A Nightmare On Elm Street, maar van echte spanning is er nooit sprake. Chucky is nu eenmaal niet "eng" meer als je de 20 gepasseerd bent . Maar voor de kleintjes onder ons zeker een must!

Geinig.

Vroeger vond ik deze enorm eng. En Chucky zelf zit er nog steeds "verkeerd" uit. Iets is er fout met dat popje. Zelfs al was er nooit een film van gemaakt, zou hem als kind ook niet moeten hebben denk ik.

Verder wel totaal bagger acteerwerk en visueel is het allemaal pover. Chucky zelf is dan wel indrukwekkend gemaakt, de afwerking van de film is '9 to 5' niveau.

Jammer, hoewel de film nu toch ook niet meer zo eng is, en er van het popje ook niet meer veel dreiging uitgaat. Wel nog een leuke climax, en het popje blijft ook een lekkere klootzak.

3*, met een goeie * retro value denk ik. Binnenkort de rest maar een keer kijken.

Ik dacht dat ik alle delen van Chucky wel eens gezien had, maar deze heb ik net gekeken op tv. (Ik had High Fidelity ook graag willen zien, maar er was tennis op. Was laatst ook al zo met darten op SBS. Bah; laat de sport dan liever over aan de NOS.) Oke; dit eerstye deel had ik nog niet eerder gezien en dat verbaasde me. Wel positief overigens. Het is wat mij betreft meer komedie als horror, maar in dit geval vond ik het wel een geslaagde combinatie. Laatst zag ik Evil Dead 2 en daar vondt ik het niet zo geslaagd. Anyway, deze film is wel zeker de moeite waard. Lang niet alles is geloofwaardig, maar het verhaal loopt op zo'n manier dat het allemaal wel te accepteren is, vooral door de humor die er in verwerkt is. Ook is het af en toe wel spannend.

Wel een geinige horrorfilm, die redelijk representatief is voor de jaren '80. Wel jammer dat de film op het eind teveel doordraaft en het kleine jochie zijn zinnen vervelend opdreunt.

Een spannende film om naar te kijken. Lekker griezelen. Deel 1 is dan ook het beste deel uit de reeks. Ik vind dit een aanrader voor mensen die van horror houden.

I'm your friend till the end

Eerste Child's play die ik heb bekeken, voor zover ik me herinner.
Heb al wel Seed & Bride of Chucky gezien, die vond ik wel tof maar eigenlijk alleen dankzij Chucky.

Op het eerste gezicht is het niet eens een echt angstaanjagende pop maar hij laat, hoe verder de film vordert, toch zien een creepy killer te zijn. Hij ziet er erg puik uit en vooral wanneer hij afgebrand is was het indrukwekkend, erg toffe eindscéne leverde het op.

Enige puntje van kritiek is dat irritante jong, met z'n slome monotone stem, gatverdamme wat een aanfluiting.
Verder voelt de hele film lekker vertrouwd aan, weinig tot geen dode momenten en zelfs voor de huidige standaard houd deze zich nog goed staande dankzij de humor en een heerlijke sfeer.

Ben benieuwd naar de andere Child's play delen, maar die zullen ongetwijfeld flink minder zijn. 4*

Hoewel de oppervlakkige kijker gerust kan genieten van Child's Play als parodie op de slasher, valt de film voor de geoefende filmkijker vooral op vanwege zijn onverbloemde kritiek op de consumptiemaatschappij. Wát een prachtige, absurdistische diepgang!

3,5*

Inmiddels al een klassieker geworden in het horror genre en ik moet zeggen dat het eerste deel ook gewoon goed was. Het eerste deel was tenminste nog fris en en ook boeiend (zelfs een beetje spannend). De delen die daarna kwamen waren allemaal minder en vanaf deel 4 nam de humor de boventoon. Wie is er vroeger als kind niet opgegroeid met Chucky films

Dit was een van mijn eerste horrorfilms die ik vroeger zag. Als kleine jongen was het best eng dat iets onschuldigs als een pop tot leven zou kunnen komen en je nog wilt vermoorden ook. Aan de andere kant zag ik ook toen al in hoe cool Chucky eigenlijk was, en nog steeds is. Net maar eens herzien, na meer dan tien jaar. Een nostalgische trip.

Deze film is een ideaal begin voor een klein kind om je liefde voor horror te ontwikkelen, zoals dat bij mij is gegaan. Juist omdat Child's Play vooral jongere kijkers angst aan zal jagen, terwijl de volwassenen er om zullen lachen. Het concept is namelijk geniaal. Iedereen heeft vroeger wel een favoriete knuffel gehad. Het is je beste vriend, maar wat als die tot leven komt en opeens je ergste vijand wordt? Een nachtmerrie voor ieder kind. De Good Guy-pop is leuk vormgegeven, en ziet er in combinatie met een boze blik en mes ook nu nog angstaanjagend uit. Iedere scene met de pop heeft dan ook een bepaalde spanning, zeker tot aan het moment waar hij echt tot leven komt. Want wanneer is dat moment? De goede score tilt de gehele sfeer ook naar een hoger niveau.

Het valt me nu pas op wat voor een vreselijk gedrocht die hele Andy is. Vroeger stoorde ik me er niet aan, maar die enorm monotone stem, zijn Good Guy apenpakje en zijn downie karakter deden me verlangen naar een langzame pijnlijke dood voor de jongen. De rest van de cast is absoluut niks bijzonders, alleen Dourif is duidelijk te herkennen in Chucky die een goede stem heeft.

Alle moorden in deze film zijn me altijd bij gebleven, dus dat zegt wel wat over de indruk die de film vroeger heeft gemaakt. Leuk om terug te zien, sommige zijn nog steeds bruut, maar met de horrorervaring die ik door de jaren heen heb opgedaan niks schokkends meer. Tijd om de vervolgen ook maar eens te herzien. Chucky is toch stiekem een guilty pleasure van me.

Herzien, en een halfje erbij.

Deze film is natuurlijk jeugdsentiment. Chucky stond aan het begin van mijn fobie voor poppen. Ik ben inmiddels 22 jaar, dus niet meer dat bange jonge kindje die stiekem naar Child's Play keek terwijl ze wist dat ze dat niet moest doen, maar ik vind Chucky nog steeds een griezel.

Het verhaal is natuurlijk te bizar en vreemd voor woorden, maar de manier hoe dit in beeld wordt gebracht is verfrissend en -zeker voor die tijd- origineel. Inmiddels zijn we al heel wat 'moordende poppen' verder en is Chucky lang niet meer zo eng als dat hij geweest is, maar af en toe liep er toch een kleine rilling over mijn lijf. Juist door de suspense, ookal weet je in grote lijnen wel wat er gaat gebeuren, je krijgt het niet direct in beeld. Je fantasie doet het werk, en dat is prettig. Echt eng is het niet, maar de spanning is voelbaar. Het moment waar moedertjelief de batterijen ontdekt in de doos en weet dat er iets niet pluis is, is dan ook één van de spannendste scènes.

Lekkere pulp. Een ding is zeker, mijn kinderen krijgen later geen roodharige pop. Nouja, laat ik het er maar op houden dat ze geen lookalikes van Chucky krijgen, maar dat ik het ga houden bij de 'veilige' Baby Born. Hoewel, veilig?

Een vermakelijke horrorfilm, die ik vroeger eng vond, maar die dat tegenwoordig niet meer is.

Toch maakt dat de film zeker niet minder. Jaren later is de film misschien op sommige punt ietwat gedateerd te noemen, maar qua sfeer zit het verder wel goed. Chucky is gewoon een behoorlijk grappige film, die van begin tot einde vermaakt. Het is een prima concept. De knuffel/pop van een kind, waar hij zich veilig bij voelt, wordt zijn grootste vijand.

Het acteerwerk is niet geweldig, maar Chucky is gewoon erg cool en steelt absoluut de show in deze film. Brad Douriff heeft er de perfecte stem voor en leeft zich er ook helemaal in uit. De diverse moorden in de film zijn afwisselend en soms best origineel, al maakt het tegenwoordig allemaal wat minder indruk, omdat men tegenwoordig wel wat gewend is.

Child's Play is en blijft een fijne film en de stem van Chucky is gewoonweg onvergetelijk.

3,5*

Een film die in die tijd erg cool was. Niet voor niets is chucky een van de griezelhelden die in het rijtje thuis horen van: michael myers, freddy krueger, jason e.d.

Tegenwoordig is het geen geweldige film, en het acteerwerk van enkele personages is ook niet subliem. Toch heeft deze film een nostalgische waarde die ik ook bij mijn laatste keer kijken (gisteren) kon waarderen.

Gebeten pop.

Ondanks dat de film over een moorddadige speelgoedpop destijds succesvol genoeg was om te ontaarden in een lange reeks, leert herzien van deze griezelklassieker dat dit werk de tand des tijds niet goed heeft doorstaan. Zeg maar gerust: erdoor hard is gebeten. De acteerprestaties en dialogen zijn tenenkrommend en de scènes met de pop leunen veel te vaak op suggestie en geklungel naar iets waar menige Oz of Henson zich voor zou schamen. En dat anno 1988.

Doorsnee.

Met recht een horrorklassieker die een nieuw horroricoon ter wereld bracht: Chucky. Lees hieronder mijn recensie van dit eerste deel uit de Child's Play reeks:

Child's Play (1988, Tom Holland) - cultmoviesreviewed.com

Spannend, leuk, grappig, griezelig...de eerste film was zeer goed, met de volgende films ging het snel bergaf, dit is wat ik er van vind natuurlijk.

Hmm, hier had ik toch wel meer van verwacht.

Om te beginnen vond ik het acteerwerk van zowat iedereen gewoon slecht. Tenzij je een B-film verwacht...
Vooral Catherine Hicks vond ik verschrikkelijk. Geen enkele moment kreeg ik het gevoel dat ze bang was.
En de kleine Andy, tcho, die viel nog wel mee. Al heb ik andere kinderen wel al stukken beter zien acteren.

En hoe zwak ik het acteerwerk ook vind. Moest het verhaal nu nog op iets slaan, had ik daar wel mee kunnen leven. Maar de ene na de andere *WTF* scène springt tevoorschijn. Had Andy's moeder na de moord op haar vriendin, echt niet méér schrik in haar huis? Vreemd hoor. Moest ik in haar plaats zijn, ik bleef daar toch niet. Want als Andy het niet gedaan heeft, en Chucky ook niet (volgens haar toen nog). Dan wil dat vermoedelijk toch zeggen dat er nog iemand in huis is? Maar nee, daar denkt ze blijkbaar niet aan. Moedige dame. En zo zijn er nog eindeloos veel totaal ongeloofwaardige scènes.
En dat neemt dan ook volledig alle spanning weg... En net als blackhawk1100 hieronder al zei; chucky zelf is allesbehalve eng. Evenals de moorden... Die zijn gewoon saai. Ik had toch iets meer inspiratie verwacht. Het idee op zich klinkt eng maar de uitwerking is gewoon enorm zwak. Jammer want hier zat toch wel potentie in.

Het idee van een pop voor jongens is eigenlijk ook al wel een beetje vreemd. Ok, dit is geen 'baby-verzorg en vertroetel-mij' pop maar toch.. En dan die naam.. 'good-guy'... Wie verzint het?
Oh ja, waar ik plots ook nog aan denk; de synchronisatie van Chucky z'n dialogen en de beweging van zijn mond zijn in mijn ogen ook totaal mislukt en past ook de stem gewoon niet bij hem.

Al kan ik ook wel niet zeggen dat ik de film rotslecht vond. Ik kon er al bij al de humor nog wel in zien en echt verveeld heb ik me dan ook niet gedaan.
Ik bekijk 'm gewoon meer als komedie en dan is hij nog wel te doen.

Maar al bij al toch wel een teleurstelling dus.

Child's Play

Wij hebben het altijd met een paar vrienden over indelingen van films. Wanneer wij een horror film kijken, en hij is bijvoorbeeld Child's Play. Dan noemen wij dit een "Beginners filmpje". Leuk om te zien, maar het is niet echt wat je vaak nu ziet... Kwa Horror valt het namelijk heel erg mee in deze film... Een pratende pop kan voor vele eng zijn, geloof ik best. Dan heb je Alex Vincent in de film, die eigenlijk in vrij weinig andere films speelt dan de Chucky films. Achja, ieder zijn keuze natuurlijk Catherine Hicks deed het ook wel leuk en ja, ook Brad Dourif, onze Chucky deed het leuk... Als de stem natuurlijk, want Chucky is een pop haha...

Ik denk dat voor vele mensen Chucky 'Eng' is.. Naja, ik vond er niet heel veel aan want vandaag is al de zoveelste keer dat ik de film gezien heb.. De Fodoo man, was wel wat scary shit, en ja de rest meh, kan er mee door... Het is niet meer zoals ik hem vond, wel een echte klassieker natuurlijk.

Mijn 3.0* blijft staan.

"Hi, I'm Chucky. Wanna play?"

Toch wel een klassieker. Toen ik hem op Netflix zag staan toch maar even bekeken. Ik kan me herinneren dat op de basisschool iedereen vertelde hoe eng deze film was maar nu ik hem gekeken heb valt dat natuurlijk heel erg mee.

Brad Dourif kan altijd goed over-the-top acteren en hier geeft hij dan ook prima een stem aan de moordlustige pop Chucky. Verdere acteerwerk is te doen maar niet heel erg geweldig. Alex Vincent deed het niet heel slecht voor iemand van 7 jaar oud, maar werd af en toe een beetje vermoeiend. In de scène dat hij huilt omdat Chucky hem gaat vermoorden moet de regisseur wel een lolly van 'm afgepakt hebben, die tranen waren echt .

Het concept is geniaal maar het verhaal is zeer matig. Het hele voodoo-gebeuren is nogal vaag en er zaten een hoop gaten in het verhaal. Als je een goede film met moordende poppen wilt zien kun je beter Dolls van Stuart Gordon kijken, die heeft veel meer sfeer en is minder komisch.

Wel ziet het er allemaal prima uit. De animatronics die voor Chucky zijn gebruikt waren best goed en de mondbewegingen waren zelfs bijna synchroon. De rotoscoping effecten en stunts mogen er ook wezen. Af en toen had de film wat weg van een actiefilm, met al die rondvliegende auto's.

Van mij hadden ze de film wat spannender mogen maken. Wat meer mysterie over of de pop nou leeft of niet. En ze hadden een beter mysterie moeten bedenken dan de Voodoo. Chucky was wel erg komisch en best creepy hier maar misschien was iets minder over-the-top beter geweest.

Leuk om een keer gezien te hebben maar ik denk niet dat ik de vervolgen ga kijken.

Goeie film waarin een klein jongetje een pratende pop voor zijn verjaardag krijgt. Een prima concept voor een horrorfilm als deze. De special effects omtrent de pop zien er goed uit (zeker van voor het cgi-tijdperk). Een paar leuke one-liners, een aantal spannende momenten en een redelijk brute finale. Verder valt deze film ook in de categorie jeugdsentiment.

Zonder twijfel een briljante klassieker in horror land. Child's Play weet mensen met een poppenfobie (en dat zijn er aardig wat naar mijn idee) de stuipen op het lijf te jagen. Het uitgangspunt van de film is niet echt bijzonder maar de uitwerking ervan is geniaal. Regisseur Tom Holland, een ervaren man op het gebied van horror (The Langoliers en Thinner zijn allebei goed) heeft van Child's Play een goed afgewerkt product weten te maken. Andy Barclay, gespeeld door Alex Vincent, speelt een schattig jongetje die vrijwel cliché loos een prima acteerprestatie weet neer te zetten.

De pop Chucky wordt onder andere tot leven gebracht door Brad Dourif. Hij is kort in het begin te zien als de satanist/moordenaar Charles Lee Ray en leeft daarna voort in een Good Guy pop. Het ideale speelgoed voor kinderen. Op het eerste gezicht lijkt de pop een vrolijk jongetje met rood haar maar als de ziel van Charles Lee Ray er in woont is het gauw gedaan met de schattigheid. De pop verandert meteen in een horror icoon die de meeste mensen hun hele leven lang bij zal blijven (toen ik 15 was ging ik met mijn familie naar Universal Studios in Los Angeles en daar in het spookhuis kreeg ik Chucky achter me aan, geweldige herinnering). De animatie van de pop is bijzonder goed en het is zeker een goede prestatie als je beseft dat dit voor het cgi tijdperk is. Chucky komt volledig tot zijn recht door de robottechnieken.

Child's Play is uiteraard een horror maar heeft ook een vleugje komedie die geweldig tot zijn recht komt. De stem van Brad Dourif en zijn uitspraken als Charles Lee Ray zijn lekker grof en vermakelijk. Een aantal scènes zijn angstaanjagend en stralen pure kwaliteit uit. De puik uitgevoerde horror scènes vergezeld door de enge muziek maken van Child's Play een waar festijn. Een film die ik jaarlijks, samen met de andere twee Child's Play films, met veel plezier herzie.

4,5*

Het eerste deel waarin we kennis maken met de seriemoordenaar Charles Lee Ray, die op de hielen gezeten door de politie zich verschuilt in een speelgoedwinkel. Dankzij een spreuk leren we hem kennen als de moordende pop Chucky.

De film kent zijn spannende momenten en een goede sfeer. Echt heel veel horror is er niet te vinden, maar het stelt zeker niet teleur. Chucky is geen stil type, het zijn vooral de grappen en grollen die dit personage leuk maken. Heel veel bijzonders heeft Child's Play eigenlijk niet te bieden, maar dit is gewoon puur jeugdsentiment.

Héél lang gelden ooit gezien. Wist er nu bijna niks meer van, maar Child's Play is inderdaad een hele fijne klassieker.

Vooral qua sfeertje is het erg leuk. Of Chucky nou praat of niet, er hangt de hele tijd een onheilspellend sfeertje. Vond eerlijk gezegd de eerste 45 minuten, waar niemand buiten dat jongetje wist dat Chucky leefde, nog veel sterker. Als hij ook voor de andere mensen tot leven komt worden we wel getrakteerd op een aantal geinige one-liners en prima effecten wat betreft de lopende en aanvallende pop, die flink sadistisch te werk gaat. De film vliegt in ieder geval voorbij en wordt nooit saai.

Verdient absoluut het label klassieker. 'Eng' vind ik altijd een beetje een overgewaardeerd woord, ik ken maar héél weinig films die ik eng vind, maar sfeervol is het absoluut.

Herzien. Door de grote reeks futloze en vooral vergezochte sequels zou je haast vergeten dat deze eerste film in de franchise best creepy en effectief is. Ook bijna dertig jaar na dato blijft het uitgangspunt ijzersterk. Visueel is het aan de karige kant en het script kent halverwege een aantal matige scenes, maar Chucky is en blijft een ingenieuze creatie. Gelukkig zien we hem niet overdadig veel in beeld en blijven de oneliners beperkt. Less is more, dat blijkt ook hier.

In de tijd dat de grote horroriconen op hun hoogtepunt waren - en bijna afdwaalden naar bedenkelijk niveau - kwam er eind jaren 80 nog eentje bij, vlak na Pinhead. Maar hoewel Chucky vaak wordt genoemd in het rijtje van Freddy, Jason en Michael, echt een grote jongen (no pun intended) is hij nooit echt geweest; kwalitatief zijn de vroege films met de pop niet bepaald hoogstaand.

Van het vroege werk is deze eerste film overigens wel verreweg het beste. Ondanks dat Chucky bekend staat als een grappenmaker en niet echt serieus te nemen is als eng hoofdfiguur, doet men in deze eerste film nog aardig wat pogingen om de boel spannend te maken. Soms slaagt Tom Holland, die eerder de horrorkomedie Fright Night maakte, daar wel in. De scène waarin Catherine Hicks ontdekt dat er geen batterijen in Chucky zitten en hem wil laten praten is nog steeds vrij zenuwslopend en goed uitgevoerd. Vanaf die sequentie neemt de spanning wat af en zien en horen we de moordende pop wat meer. Brad Dourif is goed gecast, zijn stem en gelach maakt de pop een icoon. Ook het design van Kevin Yagher is treffend; je vertrouwt dat kleine roodharige ventje met sproetjes voor geen meter, al zit hij alleen maar stil. Het valt zelfs op dat de momenten waarop de pop weinig tot niets doet, de film op z'n sterkst is. Desondanks is de climax - waarin Chucky met geen mogelijkheid kapot te krijgen is en als een Duracel konijn maar door blijft gaan erg vermakelijk.

Maar de serieuze toon van de film heeft ook een nadeel; op bepaalde momenten is Child's Play nogal bespottelijk. De moord op de oppas is vooral lachwekkend, als ze met één klap met een hamer een heel appartement doorloopt om vervolgens uit een raam te kletteren. Catherine Hicks doet haar best en speelt een aardige rol. Haar zoontje is sympathiek, ondanks dat het geen gigantisch acteerwonder is. Chris Sarandon, die in Tom Hollands Fright Night nog een enorm leuke rol speelde, moet het doen met een vrij nietszeggende rol, eentje waar in geen enkele Child's Play film eigenlijk nog naar gerefereerd wordt. Hij is bepaald geen Dr. Sam Loomis, hij loopt maar een beetje rond. Alle aanwezigen worden dan ook weggespeeld door het stukje plastic met de energieke stem van Dourif. Hij gaat lekker over de top en dat geeft Child's Play net dat beetje meer.

3,5 sterren.

Child’s play is nog zo’n nostalgisch filmpje uit mijn jeugd. Het was ook een horror die me als kind de stuipen op het lijf joeg. Vooral van de tweede had ik koude rillingen. Nooit destijds zoiets engs gezien als die vreselijke moordzuchtige pop Chucky, al kwam Nightmare on Elm Street in de buurt. Eigenlijk pedagogisch onverantwoord als pakweg 7-jarige ofzo ...

De eerste film is inhoudelijk trouwens de beste. Qua actie minder spektakel dan het ook uitstekende tweede deel, maar de eerste film is qua sfeerbeleving echt geweldig. Het beste gedeelte van de film zijn trouwens de eerste 45 minuten waarbij het mysterie en de innige band tussen Andy en Chucky groot is. De voetstapjes van Chucky in de bloem, de zorg van Andy voor zijn pop, het ongeloof en de batterijtjes, ... De meest creepy momenten vind ik nog steeds diegene waarbij de pop géén actie onderneemt, maar gewoon stilzit.

Blijft een leuke horrorprent. Ik durf veel samen bekijken met mijn zesjarige dochter (niet dat dat veel gebeurt), maar deze schuif ik wijselijk toch nog enkele jaren op.

Spannend

Voor een eerste deel goed te pruimen,en een goede opbouw van het verhaal.

Ik vind hem vooral spannend,knap toch hoe ze dat toen al konden maken

Grappig.

Vroeger stukken hiervan gezien en vond het toen natuurlijk een doodenge film, maar als ik hem nu zo terugzie vind ik het niet veel meer dan gewoon een leuke en soms zelfs komische horrorfilm over de pop Chucky.

Wat me gelijk opvalt is dat het kleine ventje teveel tekst krijgt, hij lijkt vrij weinig zin te hebben in de film en daarom helpt het ook niet echt dat hij zo veel te zeggen krijgt. Het eerste mysterieuze deel (niemand gelooft me) is ook niet het beste deel van de film.

Niet echt bijzonder qua acteerwerk en maar 1 momentje met het camerawerk waarvan ik dacht, he! Voor de rest is het allemaal wel een stukje ouder geworden, de bewegingen van die pop zien er natuurlijk niet echt uit meer nu. Wel zijn z'n gezichtsbewegingen wel leuk.

Tweede deel is ongetwijfeld het leukste deel, waar de grofgebekte Chucky ook daadwerkelijk begint en dat is best grappig vaak. Zijn grove teksten en meer aanwezigheid blijven wel leuk. Ik heb me prima vermaakt, maar goed is het niet echt.

Dit filmpje deed mij niet zo veel. Ik vond 'm in ieder geval aanzienlijk minder dan Dolls (1987). Bovendien zou ik dit haast een kinderfilm willen noemen. Een jongetje dat een pop voor zijn verjaardag wil. Gekker kun je het niet maken. Gelukkig duurde het filmpje niet langer dan 87 minuten. Ik zie trouwens ook dat er een hoop vervolg Chucky's op zijn gemaakt. Volkomen overbodig lijkt me. Eén van dit soort kwaadaardige poppen films lijkt mij toch meer dan genoeg.

2,0

Nadat ik kort geleden aardig heb genoten van de Child's Play reboot in de bioscoop, kreeg ik ook weer zin om de oude delen nog eens te bekijken. Ik gok dat ik dit origineel in geen 15 jaar meer heb gezien. Maar toch was deze herziening best herkenbaar. Dan blijkt maar weer dat ik de film vroeger genoeg heb gezien om weer terug in het geheugen te krijgen.

Child's Play blijft gewoon een goede horrorfilm met een van de leukste horroriconen die ooit is bedacht, Chucky. De mix tussen horror en humor werkt. Vroeger vond ik dit erg spannend, dat gevoel heb ik vandaag de dag na tig horrorfilms niet meer, maar alsnog bouwt de film de spanning leuk op. Maar het is vooral de moordlust van Chucky die op creatieve manieren zijn slachtoffers maakt waar ik het meeste plezier van heb gehad. Het slot vond ik erg sterk en geinig, met Chucky die maar weigert dood te gaan, ondanks diverse toch vrij extreme pogingen. Hij blijft maar overleven en weer aan het jagen op moeder en zoon. Nou ik het over de kleine Andy heb, moet ik wel een storend minpunt van de film benoemen.

Er lopen een paar belabberde acteurs in rond (de oppas die nogal theatraal uit het raam valt...), waarbij vooral Andy echt heel slecht was. Dat kan je een jochie niet kwalijk nemen, maar goed was het zeker niet. Het is toch vooral Chucky die de show steelt met zijn dodelijke blik, zijn duivelse lach en de heerlijke stem van Brad Dourif. Daarmee scoort de film sowieso al een goede voldoende bij me.

3,5* blijven staan.