Doraibu Mai Kâ (2021)

Zwaarmoedig drama (in twee delen) over beschadigde mensen die hun leven weer proberen op te pakken na een gevoelig en onverwerkt verlies. Ik vond het gedeelte tot aan de (uitgestelde) openingscredits interessanter dan het vervolg. Welk knap hoe delen van Chekhov's "Oom Vanya" in het verhaal verweven zijn.

Het acteerwerk en de cinematografie zijn tot in de puntjes verzorgd, maar de film duurt wel erg lang. Wat meer vaart en wat minder long takes had wat mij betreft wel gemogen.

Regisseur Ryusuke Hamaguchi vertelde in een interview dat hij het belangrijk vond om bij de verfilming van het korte verhaal ‘Drive My Car’ van Haruki Murakami de emotionele kern van het verhaal weer te geven. Dat lukt hem aardig, maar hij neemt daar in zijn film met een speelduur van zo’n drie uur wel ruim de tijd voor. Te ruim, naar mijn smaak.

In de romans en verhalen van Haruki Murakami gebeurt niet veel. In de film ‘Drive My Car’ ook niet. Hoofdpersonage Yusuke bevindt zich in een een toestand van rouw. Zijn geestesgesteldheid is verstard. Hij staat stil. De camera vangt zijn stilstand en doet hetzelfde. De film vertoont weinig beweging. En zelfs als het statische pad wordt verlaten, het verhaal stuwing krijgt en de camera Yusuke (en later Yusuke en zijn chauffeuse) begeleidt bij lange autoritten, beweegt de camera niet of nauwelijks.

De film moet het niet van dynamische acties en snelle cuts hebben. Drive My Car is een film die de tijd neemt om de emotionele gesteldheid van zijn personages te verkennen. Het verhaal verloopt traag. Gebeurtenissen worden gedetailleerd weergegeven. Veel details zijn onopvallend en alledaags en worden als terloops door de camera gevangen. Pas achteraf krijgen ze betekenis.

Naast thema’s als gewetenswroeging en rouwverwerking speelt de literatuur een grote rol in de film. Uitstapjes naar de repetities voor de opvoering van Oom Vanja van Anton Tsjechov verlammen met grote regelmaat en met veel te lange scènes het verhaal. Oom Vanja is een weemoedig toneelstuk met personages die in het verleden allerlei idealen en toekomstverwachtingen koesterden, die niet zijn uitgekomen en nu met hun teleurstellingen proberen te leven. Emotioneel gezien hebben de personages uit het toneelstuk veel overeenkomsten met de personages in de film. Duidelijk! Iets minder uitgebreide en opgelegde aandacht voor oom Vanja had gemogen. Het moge duidelijk zijn. De nauwlettende aandacht die uitgaat naar het oplezen van grote stukken tekst uit het toneelstuk, boeide me slechts in geringe mate.

De scènes tussen Yusuke en zijn gesloten chauffeuse Masaki springen er wat mij betreft uit. De intieme ruimte van de auto, het interactief beluisteren van teksten uit Oom Vanja (hier wel intrigerend!) en het beladen zwijgen zijn fascinerend. Er gebeurt weinig, maar toch zoveel. De autoritjes tonen emotionele onbeweeglijkheid en verstarring en onthullen in die pijnlijke maskerade een sluimerend verdriet dat krampachtig wordt verborgen. Ontroerende scènes.

Drive My Car is een gevoelig drama met een langzaam tempo dat heel consciëntieus is gefilmd en waarin emotioneel ingetogen wordt geacteerd. Prachtige film, maar gewoon te lang. Een film waarin ik met enkele persoonlijke inzakmomenten te kampen had. Drie uur film om een kort verhaal te vatten, is ook wel wat veel van het goede.

Weet niet goed wat ik hiermee aan moest. Een film waar ik niet door kwam en die veel te lang duurde, waarvan ik het wel jammer vond dat hij gedaan was.

Bij het lezen van reviews en samenvattingen leek het me zeer interessant, een film met enkel plot en karakterontwikkeling, twee personages die 3 uur in een auto alleen maar gesprekken voeren om hun onderhuidse trauma's te verwerken. En dat zit er uiteraard wel in, maar 1 van de 2 duikt pas op als de film een uur bezig is en het duurt nog eens een extra uur voor ze uberhaupt gesprekken voeren die langer dan 2 zinnen zijn.

Ik heb wel geduld, maar blijkbaar het verkeerde soort. 3 uur traag is OK voor mij, maar hier had ik het idee dat ik 2 uur naar stilstand zat te kijken vooraleer de trage evolutie eindelijk begon. Het hele toneelstuk kon me niet boeien, het zorgt naar het einde toe voor een mooie kers op de taart, maar dat was me de voorafgaande investering van tijd uiteindelijk niet waard. Dat het een kortverhaal is dat is opgevuld tot een film, vond ik wel heel erg duidelijk worden.

De film is een karakterfilm dat op het eerste zicht niet visueel overtuigt, maar eigenlijk wel heerlijke beelden kent. Het verhaal over een acteur/regisseur met stuk waarin hij zichzelf reflecteert. Theater en echte emoties vloeien meer en meer door elkaar. Het is een zeer gelaagde film, die best wel goed in elkaar steekt. Het is wat tragere cinema, maar voor je het weet ben je helemaal meegesleept. De regisseur slaagt er in om veel te zeggen tussen de lijnen en dat in een film die draait rond dialoog en theaterteksten.

Fijne rustige voortkabbelende film die een evenwicht zoekt en vindt tussen de rouwende Kafuku en zijn toneelstuk Oom Vanja van Tchechov. Het is interessant te zien hoe beide werelden, de werkelijke en de irreële, in de ogen van Kafuku in elkaar vloeien.

De film wordt gekenmerkt door enkele mooie beelden langs de Japanse wegen. Stadsbeelden ok, maar deze worden afgewisseld met de vele kustgezichten langs glooiende beboste heuvels die verbonden worden met knappe hangbruggen. De rode Saab 900 slingert zich opvallend een weg langs al dat moois.

Inhoudelijk een erg serene film. Voor mij hoefde dit ook niet perse 3 uur te duren. Niet dat ik me verveeld heb, maar bij momenten miste ik wat schwung. De interactie tussen Kafuku en zijn chauffeuse was wel opmerkelijk en interessant. Toch was het vooral het eerste half uur dat ook mijn aandacht trok met de vrouw van Kafuku. Een mooie stijlvolle dame die ik graag verder had zien groeien in de film.

Dit was één van de fijnste bioscoopervaringen in jaren. Drie uur lang in een stoel met nog twee andere mannen verspreid in de zaal heerlijk naar deze fijn voortkabbelende film gekeken. Drie uur, dat is lang, maar met een introductie die al een kortfilm op zichzelf is, is dat uitstekend te doen. Alsmede door het heerlijke tempo waar aan plot niet zoveel gebeurt, maar aan sfeer en karakterontwikkeling des te meer met mooi ingetogen acteerwerk. Ook al die scènes met het repeteren waren eindeloos boeiend om naar te kijken.

Nu wel, drie uur was ergens ook wel te lang. Maar vooral omdat in het laatste uur de regisseur toch voor meer plot kiest en minder voor die sfeerschets, dan moeten er verhalen worden afgerond en wordt er nog een blik trauma's opengetroken en dan is er nog dat gedoe met die jongen die een moord heeft gepleegd - eerlijk gezegd deed dat alles roch wel wat afbreuk aan de zalige filmervaring die deze film tot dan toe was. En veel regisseurs vergalopperen zich daaraan. Dat gebeurde in Casablance eigenlijk al. Een goed voorbeeld hoe het ook kan is Hou's https://www.moviemeter.nl/film/27219.

Hamaguchi heeft duidelijk goed gekeken naar grootmeesters van weleer. Die beelden van de auto al rijdend over de wegen komt zo van Tarkovski af die ook zulke scènes opnam in Japan (in Tokyo dan) en veel caféshots met de camera laag van achter de bar zijn duidelijk geïnspireerd door Ozu. Nee, visueel is dit echt een heerlijke film. Enorm naturel, maar toch met een beeldenpracht en zeggingskracht die je bij een naturel NOS Journaal niet ziet. En soms zijn de beelden ook gestilleerd mooi, denk alleen al aan de openingsscène. 4,0*.

Ik doe er een halfje bij. Zoals meerdere mensen hier zeggen blijft de film je achteraf beklijven.

Ik las ergens online de review: 'alsof je door de motregen wandelt en thuiskomt en blijkt dat je zeiknat bent'.
Perfecte weergave van wat deze film doet in al zijn gelaagdheid.

Zit vol schitterende scenes maar de mooiste was wellicht als Kafuku en zijn chauffeuse bij het Koreaanse echtpaar eten en de man het verhaal van zijn doofstomme vrouw vertaald. Je ziet die ogen van de twee zo mooi van de vertaler naar de originele vertelster gaan en weer terug. Zo subtiel en menselijk

Erg mooi inderdaad, het meeste is hier eigenlijk al gezegd. Het begin van Drive my car is nog wat mat en aan het eind vliegt het juist op één moment even uit de bocht (wanneer ze bij dat huis van die moeder speeches staan af te steken), maar verder dus heel fraai. De tunnelscenes en Tarkovsky, zeker, kippenvel. De gebarentaal, ook prachtig. Drive my car vindt de juiste balans tussen wat zich tussen de regels afspeelt en wat in de regels zelf naar voren komt. Nog een treffend moment: hoe de hoofdpersoon en de chauffeuse de trap aflopen van dat afvalverwerkingsbedrijf, zo onnadrukkelijk maar toch zo precies, echt knap gedaan. En fijne soundtrack/score ook.

Een kortverhaal van Murakami werd verweven met theaterfragmenten, een paar andere verhalen uit dezelfde bundel en originele toevoegingen. Het eerste halfuur toont wat voorafging, ruim twee jaar eerder, toen Kafuku’s vrouw nog leefde. Als een moderne Sheherazade vertelde zij pikante verhaaltjes in bed zonder ze af te maken.

Het eerste theaterfragment is Beckets absurdistische Wachten op Godot, maar daarna gaat het om Tsjechovs Oom Wanja. Er zijn parallellen tussen fictie en realiteit. Net als Wanja treurt Kafuku om de doden uit z’n verleden en kampt hij met melancholie en schuldgevoelens. Net als Sonja helpt Misaki hem weer schoonheid in het leven te zien.

Als regisseur heeft Kafuku een ongebruikelijke stijl. Hij laat de acteurs lange tijd lezen, zonder expressie en zonder aanwijzingen, om de tekst op hen in te laten werken. Op het podium moet er dan spontaan wat gebeuren tussen de acteurs. Het zijn meertalige voorstellingen, waarin de ene acteur Japans spreekt en de andere Duits, Chinees of Koreaanse gebarentaal. Communicatie is een thema; een brug slaan tussen mensen. Dat geldt ook voor dialogen per videofoon of met de opgenomen stem van een overledene.

Aanvankelijk is Kafuku bevooroordeeld tegen vrouwelijke chauffeurs, maar algauw moet hij toegeven dat de jongensachtige Misaki het zeer goed doet. Er ontwikkelt zich een platonische vriendschap. In z’n vermiljoenrode Saab doorkruisen ze Hiroshima, dat druk en modern aandoet, met de Atoombomkoepel als enige herinnering aan het oorlogstrauma. Andere locaties zijn Vladivostok, Tokyo en een besneeuwd boslandschap op het noordelijke eiland Hokkaido. Het is een diepzinnig drama over de zoektocht naar loutering.

Psychologische en erg gevoelige film. Origineel van verhaalconstructie en meteen zeer zeker gevarieerd.

Film ook over raakpunten tussen mensen. Schuldgevoelens en nood aan bijstand, begrip en troost.

Lijkt aanvankelijk wat langdradig te zullen maar naarmate één en ander wordt verduidelijkt wordt ieder moment interessant en boeiend tot dat de film in het tweede deel je volledig in de ban houdt.

Ook genieten van kleur en beeldcomposities.

Mooi.

Wat een verschrikkelijk goede film, om en rond dè stad van as en rouw, Hiroshima, waar een rode Saab met het stuur aan de verkeerde kant, voor Japan dan toch, een rit naar de eeuwigheid en terug lijkt te maken om twee getormenteerde zielen rust en bovenal troost te geven. Waanzinnig. Ik heb ademloos zitten kijken, af en toe een traantje weggepinkt, want ach wat had ik te doen met die zwijgzame vrouwelijke chauffeur. Er gebeurt teveel om op te noemen, en er blijft heel veel nog onbegrepen, omdat ieder detail een extra lading en betekenis lijkt te krijgen. Een sigaret is niet zo maar een sigaret. En o wat is gebaren taal oogstrelend en ... veelzeggend. Op naar de volgende kijkbeurt waarin 3 uur voorbij vliegt.

De overlapping van de existentiële vragen over het leven worden gekoppeld aan meerdere personages welke zich zowel in de film als in het toneelstuk voortbewegen in de hersenspinselen van hun eigen bestaan. Tsjechov in multipose en knap vertolkt door de acteurs. De leegte is voelbaar, het verlies, macht, wanhoop, teleurstelling en Liefde in een smeltkroes van het menselijk zijn. Top vertolkt. 4,25*