Killers of the Flower Moon (2023)

Niet de topper die ik verwacht had.

De lange speelduur stoort nooit en de film wordt nooit echt saai.

Jammer genoeg kan hij ook nooit echt beklijven, in tegenstelling tot de meeste toppers van Scorsese, die allen zo'n moment hebben waar je op puntje van je stoel gaat zitten.

Het valt me op hoe vaak DiCaprio het weer van z'n 'bleitsmoel' moet hebben. Of hij nu iemand moet omleggen, of hij nu spijt heeft, of zelfs bij een alledaagse situatie: De man lijkt altijd met een ei te zitten.

De reden waarom de film bij veel mensen toch nog zo hoog scoort heeft vooral te maken met het ongelofelijke verhaal. Hoe kan het dat iemand hier mee weg komt? Hoe kan het dat een mensenleven zo weinig waard is? Het verhaal choqueert de kijker, niet de uitwerking van het verhaal.

Ja dat gevoel bekroop mij ook wel de bende kon gewoon hun gang maar gaan, maar het was was ook een plek die corrupt tot het bot was he...

Attentie: Bevat Spoilers!

Hopeloze vertaling naar Nederlands. Een paar voorbeelden:

"Our blood is getting more and more whiter." (Beklag over het trouwen van Indiaanse vrouwen met witte mannen)

Vertaald als: "Ons bloed verwatert steeds meer".

Er wordt echter écht wel degeljk WITTER bedoeld, en niet VERDUND MET WATER !

Als zeer zieke Molly naar Washington vertrekt (om de president om hulp te vragen)zegt ze : "It may be the last thing I do" wordt vertaald als "Missschien dat het daarna ophoudt".

huh????

Iemand vertelt dat een medeplichtige dood is zegt hij "He's with the snakes now"

Wordt vertaald als " Hij is in de onderwereld".

Huh? Hoezo? Wie zegt dat!?

De vertaalster, ene Jenneke, is aan het INTERPRETEREN, aan het UITLEGGEN wat er wordt bedoeld. Dat gaat mij te ver!

Het is betutteling, zo van: De filmkijker SNAPT ANDERS NIET wat "Hij is bij de slangen nu." betekent.

Waarschijnlijk snapt een Engelstalige kijker dat net zo slecht dan wel net zo goed.

Ik zou willen zeggen tegen de vertaalster: Laat ons, film-bezoekers, maar GISSEN naar wat er gezegd wordt, en vertaal gewoon wat er wordt gezegd, letterlijk, woord voor woord, in plaats van allerlei persoonlijke interpretaties te spuien.Alvast bedankt

De film zelf trouwens blijft de volle tijd onderhoudend, en de meer dan drie uur die hij duurde gingen sneller voorbij ,dan ik aanvankelijk dacht.

Een keer wat anders

Hoewel we allemaal het liefst onze eigen vrijzinnige gang gaan en ons maar wat graag van elkaar onderscheiden, vervallen we dagelijks al gauw in herhaling van gewoontes. We stappen als het even mogelijk is graag altijd met hetzelfde been uit bed, nemen doorgaans hetzelfde ontbijt tot ons als de dag ervoor, kammen ons haar steeds dezelfde kant op en pakken de bus die zich almaar langs hetzelfde rijtje haltes begeeft. We gaan misschien niet wekelijks naar de bioscoop maar wanneer we ons er naartoe begeven is de kans aanwezig dat ook met dat bezoek enkele vaste ritualen zijn gemoeid. Zo bestellen we bijvoorbeeld dezelfde soort popcorn als de vorige keer en waarschijnlijk een ongeveer even grote portie omdat de grootte daarvan ons de keer ervoor ook zo goed bevallen was.

Zelfs de films waarnaar we kijken zijn zelden bevreemdend, want ook bij het maken daarvan zijn patronen en stijlen ontstaan die zo goed mogelijk aansluiten op onze maatstaven der gewoonte. Als een film ons goed bevalt blijven we in groten getale naar een eventuele eindeloze reeks aan soortgelijke gevolgen trekken met de hoop dat niet te veel wordt afgeweken van het in eerste instantie zo succesvolle concept, er wordt zo veel mogelijk aan gedaan eventuele taalbarrières uit de weg te gaan met behulp van nasynchronisatie of ondertiteling en als een film langer duurt dan twee of tweeënhalf uur zijn we na verloop van tijd geneigd ons horloge te raadplegen om na te gaan of het wel de bedoeling is dat het verhaal nog niet tegen het einde loopt.

Tegelijkertijd wekt het vaak interesse wanneer we ineens met iets ongewoons te maken krijgen. Of we nu met een merkwaardig humeur opstaan, een nieuw ontbijtgerecht ontdekken omdat we een opgeraakt ingrediënt door een willekeurig alternatief hebben vervangen, onze coupe ineens in de smaak valt nadat onze haren uit eigenzinnigheid een andere kant op wilden blijven staan of de bus ineens door een nieuw gebied rijdt omdat de standaard haltes niet bereikbaar zijn vanwege wegwerkzaamheden. En als een film even iets anders in elkaar steekt dan we gewoon zijn geldt eveneens dat onze aandacht al gauw is gewekt.

Dat was meteen eigenlijk de enige zinnige vaststelling waarop ik mezelf kon betrappen na het zien van 'Killers of the Flower Moon': dat het vooral een ongewone, unieke film is. Maar of uniek dan goed of slecht is, is daarmee nog niet zomaar gezegd. Vaak is het immers zo dat aangrijpingspunten van 'het gewone' enigszins in de buurt moeten blijven om het ongewone een beetje behapbaar te maken en nu hoeft alles niet per se altijd volledig voorgekauwd geserveerd te worden maar in dit geval moest er mijns inziens net even wat te veel tussen de regels door worden gelezen om optimaal te kunnen genieten van wat hier werd voorgeschoteld.

Nu is de aantrekkingskracht van dit filmproject echter zeker niet langs me heen gegaan. Het is wat mij betreft ook zeker niet geheel ten onrechte en zelfs prijzenswaardig dat er bij de de productie van de film gedegen financiële middelen en een hoop expertise vanuit de filmwereld aan te pas zijn gekomen. Bovendien vind ik het wel wat zeggen als een aantal grootheden uit de muziekwereld bereid is de artistieke grenzen te verleggen door het acteurschap in te duiken zonder daarbij de kans te krijgen een muzikale bijdrage te leveren. In die zin mag dan ook gezegd worden dat de meesten die aan dit bijzondere filmproject een bijdrage hebben geleverd artiesten zijn in de meest letterlijke zin van het woord.

De vraag is daarom of het een slecht teken is dat deze film niet helemaal in mijn normaal zo 'gewone' straatje past, want hoewel ik het daarom lastig vond elk detail goed (genoeg) op me te laten inwerken, vond ik het feit dat dit kunstwerk zich op zo veel vlakken van doorsnee films weet te onderscheiden op zijn zachtst gezegd verfrissend. Juist door onderscheidend te zijn grijpt een film namelijk de kans te blijven hangen en zeker bij deze film ben ik geneigd te zeggen dat enkele scènes memorabel zijn, of toch ten minste beklijvend op het moment dat je ze voor het eerst ziet. Ik ben in elk geval blij dat ik de kans gegrepen heb de verfilming van deze nauwelijks te vatten gebeurtenissen op het witte doek te aanschouwen, want hoewel dat natuurlijk niet per se een vereiste is, heeft dat in dit geval wel degelijk een zekere meerwaarde gehad.

Mja, laten we eerlijk zijn: de film was lang, maar voelde ook vooral lang. Echt kapot was ik niet na de film. En ondanks dat de tijd genomen werd, moest er ook nog heel wat offscreen verteld worden. Pas bij het verschijnen van de FBI-agenten komt er (eindelijk) wat schot in de zaak. Je hoopt dan natuurlijk ergens wel dat 'de slechteriken' hun verdiende loon gaan krijgen, maar dat wil uiteraard nog niet zeggen dat er gerechtigheid gaat geschieden…
Alle respect en hulde aan Leonardo die wel een héél domme dommekloot weet neer te zetten. Maar wat mij betreft mag Marty nu wel op pensioen gaan. Dat heeft hij uiteraard wel meer dan verdiend.

De film duurt te lang en met die lengte gebeurd er te weinig

Ondanks dat kijkt de film redelijk soepel weg.

Vond Leonardo Dicaprio hier ook wat minder in de film. Ze hadden hier beter Robert De Niro de groote hoofdrol kunnen geven

2,5*

Ben er nog niet helemaal over uit. Aan de ene kant een fraai gemaakte film. Mooie cinematografie, sfeervolle en subtiele soundtrack, fantastisch acteerwerk, interessant verhaal, leuk tijdsbeeld, alles netjes in elkaar geknutseld. Aan de andere kant te weinig humor om te compenseren voor de zware thematiek en kunnen de personages me maar moeilijk meenemen. Voorlopig krijgt deze het voordeel van de twijfel. Over een tijdje nog maar eens opzetten voor een definitief oordeel.

De reviews zijn overal schitterend, maar sorry ik vond deze film niet slecht maar zeker niet schitterend, en de lange speelduur stoorde mij zeker wel. De meeste zullen mij wel ongelijk geven maar ik vond de Leo en Robert enorm aan overacting doen, absoluut niet onvergetelijk vind ik....

Interessant verhaal, geweldige acteurs, mooi in beeld gebracht alleen wordt het verhaal in het eerste 3/4 deel helemaal uitgediept waardoor het tergend langzaam gaat. Pas richting het einde raakt het weer in een stroomversnelling die het weer interessant maakt en dan volgt er nog een slot vertelling met allerlei elementen waar verder geen ruimte was in de film. Ik vermoed dat scorcese redelijk dicht bij de werkelijkheid wilde blijven maar ze hadden er echt een geweldig spannende film van kunnen maken door het net iets anders in te steken.

Man man, wat werd die Osage stamleden toch aangedaan. Ongelooflijk dat Mollie en ook die andere indianen dit maar bleven tolereren. Ik dacht steeds: nu zal ze het toch doorhebben en vertrekken? Maar nee, ze blijft gewillig zich met dat gif laten inspuiten. De film is wat aan de lange kant, maar gelukkig werd ook in mijn plaatstelijke bios een plaspauze ingelast. De sfeerschepping en tijdsbeeld en ook de muziekscore konden mij zeker bekoren. Eindelijk nog eens een film die een bioscoopbezoek waard is. En op het einde ook nog eens een cameo van regisseur Martin Scorsese.

Vandaag dan eindelijk thuis gezien, en de film heeft me totaal niet teleurgesteld, integendeel zelfs. Ik hoopte dat het weer een goeie Scorsese zou zijn. Een goed verhaal en een hele goeie cast zorgde ervoor dat 'Killers Of The Flower Moon' mijn verwachtingen waar maakte. Ik had nog nooit over deze Indianen stam gehoord die rijk waren geworden door olie. Maar zo zie je maar weer dat alles om geld draait en dat er over lijken gegaan wordt. Onvoorstelbaar dat iemand daar in mee gaat, en zelfs bereid is om zijn eigen vrouw te vergiftigen en haar zussen helpt vermoorden. Jesse Plemons is wel weer goed gecast voor de rol van FBI agent. Wel speelt hij regelmatig hetzelfde soort type in films. Aan Robert De Niro begon ik echt een hekel te krijgen, dat wil zeggen dat hij de rol heel goed neerzet. De bijna 3,5 uur vlogen voorbij ondanks het een film is die niet heel veel aktie bevat. Zo'n lange speelduur vind ik echt een genot. Ik ga de film binnenkort nog eens opnieuw kijken, want dit vind ik zo'n film die ik wel vaker kan kijken. Weer een hele mooie in het rijtje van Martin Scorsese.

Sfeervolle en lange film van Scorsese met typische Scorsese elementen. Sommige mensen vinden de film te lang en vinden dat het verhaal ook in 120 minuten verteld kan worden i.p.v. 206 minuten en dat is misschien wel waar maar wat je dan moet knippen of juist niet vind ik moeilijk want sfeerschepping is wel belangrijk. Het is niet de lengte die me tegenstaat.

Ik heb moeite met de personages, dat is mijn grootste euvel van deze film. Ik snap de personages gewoonweg niet. Leonardo kijkt de hele film lang moeilijk, alsof hij de hele tijd in situaties terechtkomt die hijzelf niet begrijpt maar hij doet het toch zelf. Het personage van Leonardo is dan een ultieme, loyale neef die alles doet wat zijn oom hem verteld. Daar kan ik nog wel mee ingaan maar heb niet het gevoel dat hij moeite had met zijn geweten. Was dat dan wel de bedoeling of was hij gewoon moeilijk aan het kijken de hele tijd? Of was hij gewoonweg dom? Soms leek het alsof met een heel veel moeite een drol eruit wou persen. Pas op het einde had hij last van zijn geweten en wil hij de waarheid vertellen. Maar dat kwam allemaal niet goed uit de verf. Ik heb nog nooit iemand in het echte leven zo moeilijk zien kijken als Leonardo in deze film maar heb geen idee waar hij dan aan zit te denken...

De Niro speelt heel goed maar ook zijn personage begrijp ik niet. Is hij een vriend en vijand van de Osage tegelijkertijd? Acteert hij alleen maar vriendelijk maar is hij eigenlijk kwaadaardig? Of is hij gewoonweg een beetje gek? Ik kom er gewoon niet uit. Daarnaast is het verhaal een beetje vaag wel.

Zijn dit nu mannelijke golddiggers zonder schaamte? Ik wist niet eens dat dat een fenomeen was...

Sowieso is het wel een interessante film omdat de materie voor iedereen nieuw is. Dit is niet echt een bekend verhaal heb ik het gevoel.

Fortune Ik dacht dat het toch wel heel duidelijk was wat voor figuur Robert De Niro is in deze film. Hij doet zich voor als vriend, maar het enige waar hij op uit is zijn de nalatenschappen van de Osage vrouwen. In het begin zien de Osage-stam hem ook nog echt als een hele goeie vriend, maar op het laatst staan ze ook niet meer achter hem omdat ze zijn vuile spelletjes doorhebben. Dat kon je toch heel duidelijk zien. En je zegt ook dat DiCaprio de loyale zoon speelt die alles doet wat zijn vader zegt, maar De Niro speelt zijn vader niet maar zijn oom.

Het was zijn oom idd en heb het aangepast. Hij heeft ook heel veel voor die stam gedaan en het leek imo ook wel dat hij daadwerkelijk die stam en gewoonten waardeert en respecteert. Zelfs op het einde in de gevangenis hield hij vol dat de Osage wel weer achter hem gaan staan. Dat is dan compleet gestoord toch? In plaats van dat hij op dat moment zijn echte 'ik' laat zien gebeurt dat niet... Daarnaast komt hij ook niet over als een psychopaat die geen gevoelens heeft. Speelt hij een charmante psychopaat of een acteur of is hij een beetje gek omdat hij denkt dat de Osage hem wel zal vergeven? Denkt hij in zijn hoofd dat hij alsnog een vriend is van de Osage terwijl hij sommige van die mensen laat ombrengen? Ik kom er gewoon niet uit omdat het moment niet komt dat de 'acteur,' zijn ware aard laat zien... Leeft hij in een illusie zoals veel criminelen in een illusie leven die vreselijke dingen doen maar zichzelf zien als een held? Misschien maak ik het nu alleen maar moeilijker...

Ja ik denk dat je het inderdaad te moeilijk maakt. Ik zei al, voor mij was het heel duidelijk dat het in feite een wolf in schaapskleren was. En natuurlijk moest hij het voor de Osage-stam wel laten lijken alsof hij echt heel veel om ze gaf. Maar het lag er toch heel dik boven op dat hij alleen maar om de olie gaf en totaal niks om die mensen. Anders laat je je beste vriend toch niet vermoorden. Eerlijk gezegd begrijp ik niet dat jij daar nog twijfels over hebt. Hoe duidelijk wil je het hebben??? Als je alleen al zag hoe hij zijn neef Ernest manipuleerden, en hoe hij over de Osage-stam sprak in het begin van de film. Daar kon je al heel goed zien dat hij alles behalve een goed mens was.

Anders moet je de film nog een keer op je gemak kijken. Misschien dat het dan duidelijker voor je wordt. Dat is geen straf toch? Ik kijk 'm gegarandeerd nog een keer vrij binnenkort.

Het is idd vrij snel duidelijk dat hij een wolf in schaapskleren is. Eigenlijk is dat te duidelijk waardoor er wat spanning ontbreekt daarin. Alleen ik mis een scene dat de wolf onthuld wordt. Bijvoorbeeld een monoloog of dialoog. Want hij spreekt toch alleen positief over de Osage? Ik dacht dat het op het einde kwam maar op het einde verteld hij tegen Ernest dat dit wel over gaat waaien en de Osage clan hem wel weer zal accepteren. Het lijkt erop dat hij dat echt denkt en dat is heel gestoord... Ik ga deze over een jaartje wel een keer kijken. Dat is zeker geen straf.

Apple Original Films’ “Killers of the Flower Moon,” to debut on premium video-on-demand and electronic sell-through beginning December 5, 2023 - Apple TV+ Press

Toch wel raar dat de film hier nog niet op pay-per-view VOD is verschenen. En dat er geen Apple TV+ release date bij staat?

mooie en goede film over de diverse moorden van de Osage-Indianen.

geweldige hoofdrollen van oa Leonardo DiCaprio, Robert De Niro e.v.a

enigste minpuntjes waren wel de erg lange speelduur en het laatste stukje "hoorspel" vond het niet passend voor deze film.

verder ongelooflijk dat deze moorden "zomaar" gepleegd konden worden.

zonder verregaande consequenties

Ik had het niet verwacht maar vond het toch een goede film en ik had ook schrik voor de lange speelduur maar ik heb me niet verveeld moet ik zeggen, mss op het einde een beetje omdat ik iets meer had willen zien nog, wat meer pit er nog in op het einde maar bon, het is echt wel een goeie film. En ik ben als mens geene fan Van De Niro/Dicaprio maar ik het zijn wel heel goede acteurs, ook door hun is het leuker om naar die film te kijken.

Waarom worden de leeftijden zo grondig aangepast? Burkhart was een twintiger/dertiger die bij ziin 50-jarige oom gaat wonen, hier is dat (bijna) vijftiger DiCaprio die bij zijn 80-jarige oom De Niro gaat wonen.

DiCaprio denkt dat hij nog jong is en wilde Hale niet spelen met iemand als Chalamet als zijn neefje?

Dicaprio en De Niro zijn merknamen en daardoor komen er meer mensen naar de bios. Het is niet dat Dicaprio zich jong wil voelen, die voelt zich wel jong met zijn jonge vriendin neem ik aan.

Het tijdperk dat acteurs nog veel publiek lokken, is ondertussen wel voorbij en als die acteurs nog bestaan, dan zijn dat geen DiCaprio en De Niro meer. Deze film is vooralsnog zwáár verlieslatend.

Lijkt me eerder Scorsese die buitengewoon conservatief is in zijn bereidheid om met mensen te werken die hij niet kent, ook al passen ze niet echt meer bij de rollen die ze krijgen.

Scorsese, Dicaprio en De Niro zijn legends. Ze vertegenwoordigen nog zoiets als het oude Hollywood of meer serieuze filmmakers en serieuze acteurs. Deze mensen spelen geen superhelden. Maar uiteraard trekken deze mensen meer oogballen als je ze in de film hebt i.p.v. onbekendere acteurs. Niks meer dan logisch. Plus de samenwerkingen van Scorsese en Di Niro zijn ook altijd succesvol geweest dus niet echt een reden om een succesvolle formule te veranderen. Waarom zou je dat wel doen?

Dat terzijde is 81 jaar oud en is hij ook wel te oud om zichzelf opnieuw uit te vinden en nieuwe avonturen aan te gaan met acteurs waar hij nog nooit mee heeft gewerkt.... Dat kun je conservatief noemen maar tjah hij is ook wel 81 jaar oud...

Jou kritiek is niet helemaal bevredigend want je hebt gewoon heel vaak mensen die mensen spelen van een andere leeftijd... Dus het is totaal niet gek eigenlijk.

"Can you find the wolves in this picture?”

Wellicht wel de film waar ik het meeste naar uit keek dit jaar. De Niro, DiCaprio en Scorsese in één film? Daar mag je me echt wel voor wakker maken in de nacht, het tijdstip maakt mij ook helemaal niks uit. Ook had ik deze film direct naast Oppenheimer staan voor mijn verwachtte uitslag dit jaar, alleen ben ik er wel achter dat beide film me toch anders hebben achter gelaten dan ik had gehoopt. Ook bij deze film denk ik dat de “hype” die ik er persoonlijk zelf voor had gecreëerd mij toch een beetje teleurgesteld heeft achtergelaten. Al geldt dat niet over de film, ik had er echter misschien iets meer van verwacht.

Desalniettemin, een indrukwekkende film is hier toch weer neergezet door de oude gedienden van de filmwereld, en laten toch gewoon zien nog keihard relevant te zijn. Tuurlijk, je hoort het de botten kraken en het stof vliegt van De Niro af als die gaat zitten, toch blijft het een fantastische acteur om te zien. Bijna tijdloos zou je het kunnen noemen hoe Scorsese zijn films maakt, tuurlijk moet je ervan houden maar, ik doe dat en ik kan toch wel veel meer van dit soort films zien. Al moet ik er wel bij zeggen dat het wel een tikkeltje korter mag van mij ook. Enfin, hier zie ik gewoon drie van mensen aan het werk die ik beschouw als één van mijn favorieten in deze wereld, twee wereldacteurs en één van de beste regisseurs die er heeft bestaan die de handen in één slaan. Geweldig. En dat is waarschijnlijk ook waar mijn verwachting veel te hoog lag.

De Osage moorden daar ben ik niet mee bekend voor deze film. Wat er vroeger met de stammen zijn gebeurd is bijna niet goed te praten maar, we weten allemaal de geschiedenis van de Verenigde Staten, en de moorden op de stammen zijn één van de vele zwarte bladzijdes uit het boek. Ik vind het dan ook heel belangrijk dat er dan juist nu een film als dit is ontstaan over dit onderwerp. Breng het maar meer aan het licht. Ik zie het woordje hebzucht vaker voorbijkomen, en ik denk inderdaad dat, dat juist het woordje is om dit onderwerp te omschrijven maar, ook veel wat er is gebeurt destijds. Geld is duidelijk een de boosdoener geweest, al zagen zowel Burkhart en vooral Hale de geldlust voor hun, en wouden daar maar al te graag veel van hebben.

Gaandeweg wordt het je ook allemaal duidelijk hoe alles verloopt, zo vond ik de verschillende moordopdrachten goed uitgewerkt, en die gaven toch de bittere sfeer af die deze hele film nodig heeft. Al waren een paar scenes me ook wel vaag hoor. Het ziektebeeld van Mollie deed me maar akelig weinig, en kon me toch nergens zoveel boeien, en het hoorspel althans het theater stukje richting het einde was overbodig en niet nodig, daar had misschien wat tijd gewonnen kunnen worden. Lily Gladstone speelt een prima rol alleen, mocht het misschien soms wel wat sterker. Je keek er soms een beetje vreemd tegen aan had ik het gevoel. Ook dat prullipje van DiCaprio irriteerde me op een gegeven moment enorm, en het werd richting het einde steeds erger, hij ging zelfs af en toe nog gekke bekken trekken, echt compleet misplaatst in mijn ogen. Snap überhaupt ook niet waarom hij dat deed, als ik Ernest Burkhart opzoek zie ik nergens dat domme lipje.

Het verhaal vond ik toch wel het boeiendst uit de film, al denk ik ook niet dat, dat tot een grote schrok komt. Het verhaal geeft je toch voornamelijk een inzicht hoe erg hongerig men was over het land het geld, de liefde tussen Ernest en Mollie is een erg leuke toevoeging en gelukkig nergens vervelend. En voor de rest denk ik dat je lekker zelf de film moet aan zetten, het is ook niet heel ingewikkeld het verhaal alleen duurt het heel lang voordat hij verteld is. Zowel begin tot eind is boeiend, als Ernest als veteraan terug keert naar zijn oom die hij ‘King’ noemt, en hij vervolgens Mollie rondrijdt door de stad, en ze eigenlijk daar verliefd op elkaar worden. Daarnaast de moorden op de Osage stam die stuk voor stuk gepleegd worden, waarna je er toch achter komt dat Hale hier mee te maken heeft en hij Ernest erin meesleept, als een soort loopjongen. En uiteraard de rechtzaak, die ik eigenlijk ook best boeiend vond. Dus ja, het is niet al te moeilijk.

De moorden die gepleegd worden waren echt wel boeiend in beeld gebracht. Alleen je gaat mij nooit vertellen dat Rita Smith zo mooi op een stukje hout lag wel dood, alsof ze al opgebaard lag. Overigens toen ze haar hoofd optilden en haar hersenen er praktisch uit lagen was dan wel weer lekker goor, en dan heb je mij als horror fan toch ook nog getriggerd. Daarnaast zijn de verschillende executies ook goed in beeld gekomen, achteraf zie je dus ook hoe Anna vermoord werd door Kelsie Morrison, en ook dat was een prima scene.

Dus ja, ik heb mij echt wel weten te vermaken met deze prent hoor. Liefde wat gepaard gaat met drama en veel verdriet, met daarnaast ook een leuke doses aan actie/misdaad legt precies weer hoe Killers of the Flower Moon is. Een rit van drie en een half uur lang met verschillende emoties, die me toch niet de volle drie uren even goed wisten te boeien. Voor mij was het wel gewoon te lang, al ben ik het wel eens met wat ik al las; wat ga je dan wegknippen? Alles is van belang, en nodig om het verhaal te snappen. Gelukkig dat we drie legends aan het werk hebben, die stuk voor stuk de film toch boeiender wisten te maken.

Extreem lange zit, temeer omdat de plot feitelijk best karig is en er een niet aflatende stoet aan domme rukkers wordt opgevoerd, die allemaal domme dingen zeggen en doen. Je krijgt bijna het gevoel naar een komedie te zitten kijken, ware het niet dat het onderwerp in en in triest is. Hier en daar kreeg ik er een beetje een Sopranos-achtig gevoel bij, al wordt dat niveau nergens gehaald. Al met al vond ik het wel een goede film, visueel indrukwekkend en overwegend boeiend, maar dit had makkelijk een uur korter gekund.

Al hoewel degelijk, een beetje een miskleum. Het bewijs dat een grote zak met geld en topacteurs nog geen perfecte film maken. Op geen enkele manier is er rechtvaardiging voor de lange speelduur. Dat bewijzen het (weliswaar interessante maar) beperkte verhaal en het feit dat er nogal wat herhaling in de scènes zit. Grijsfilters, bewolkte luchten, veel huilende indianen, wat white trash, elke keer dezelfde drukke hoofdstraat in een willekeurig Amerikaans dorpje met de bekende Fordautootjes, en oh ja, die hele opzichtige shots van het mengen van de insuline, we weten het op een gegeven moment allemaal wel. Het is allemaal nogal op de automatische piloot en weinig passioneel, ondanks het gruwelijke uitgangspunt. Tegen het einde (met de rechtbankscène en het hoorspel) komt er eindelijk wat peper bij maar dan eindigt de film.

Geld maakt meer kapot dan je lief is. Je trekt alleen maar goudzoekers, aasgieren en profiteurs aan. Dit gebeurt anno 2023 nogsteeds. Kijk maar naar de wereld en onrust waar we momenteel in leven... Triest hoe slecht de mens is

Wat een sterke film weer van Scorsese. Eigenlijk kun je geen wanproduct maken met zo'n cast, maar om het 3,5 uur lang de aandacht vast te laten houden, is een behoorlijke prestatie. Een aangrijpend verhaal met fantastische cast. DiCaprio en DeNiro spelen eigenlijk altijd wel goed, maar Gladstone was een beetje de Mona Lisa in deze. Haar gezicht was moeilijk te lezen op momenten, maar aan de andere kant zo tekenend. Zeer sterk spel ook als één van de sterke(re) zusters van de Indianen.

Scorsese weet wel hoe hij dit soort films moet vormgeven.

IJzersterk en mooi drama. Het trieste verhaal wordt ook echt als een verhaal getoond, als of een boek voorgelezen wordt en je het verhaal inbeeld. Erg mooi gedaan. Dat betekent wel dat er weinig vaart in de film zit en veel scènes bijna als overbodig voelen, maar toch verveelt de film geen moment en blijft het tot het einde boeien. Echt genieten, want zo worden er weinig gemaakt. Tel daarbij het sterke acteerwerk op van een top cast en je hebt een mooi meesterwerk. Richting het einde gaat het tempo wel wat om hoog en het lijkt daardoor dat er scènes ontbreken. Visueel ook echt fantastisch met camerabeelden die je echt de film intrekken. Topper. 4.5

Zeer langdradig drama met de slechtste soundtrack ooit. Viel gigantisch tegen. In 6 keer uitgezien omdat ik toch het einde ook wou zien.