Killers of the Flower Moon (2023)

Scorseses reconstructie van een misdaadgolf waarin voornamelijk Osaga-vrouwen om het leven komen. Vanaf het begin is duidelijk dat William Hale [Robert De Niro] de spil is en dat het hem alleen te doen is om de olierechten, die volgens de wet overgaan op de naaste familie. Ernest Burkhart [Leonardo DiCaprio] is een neef van William Hale die beweert verliefd te zijn op ‘het volbloedje’ Mollie, maar vervolgens letterlijk over lijken gaat voor de olierechten en het geld. Voor mij was het binnen een paar minuten duidelijk wat er ging gebeuren, maar dat heeft Scorsese er niet van weerhouden er 2½ uur over te doen. Voorspelbaar, maar mede dankzij sterke bijrollen van met name Ty Mitchell als een armoedige huurling en Cara Jade Myers als Mollies losbandige zus Anna en het goede camerawerk van Rodrigo Prieto verveeld het niet. Een potsierlijk overacterende DiCaprio slaat een modderfiguur in een rol die ongetwijfeld beter in handen was geweest van Plemons (die nu pas in het laatste uur verschijnt als FBI-agent Tom White). De Niro is gelukkig uitstekend als de meestermanipulator die zijn duivelse plannen verbergt achter een stevige dosis uiterlijk charisma, maar zodra Brendan Fraser (ook belabberd) en John Lithgow hun intrede doen als advocaten, zakt dit als een kaartenhuis in elkaar. Het lijkt dan nóg een eeuwigheid te duren voor we aankomen bij de ironische epiloog die eindigt met een cameo van een zichtbaar geëmotioneerde Scorsese.

Stijlvolle adaptie van het gelijknamige boek over de controversiële ‘Osage Indian murders’. Gevoed door hebzucht, huichelarij en racisme wordt exemplarisch de rotte kant van de American Dream uitgebeeld. Alles gaat alleen wel op een tergend langzaam tempo met een ietwat anticlimactisch einde. Daardoor is Killings of the Flower Moon gelukkig nog niet naar de maan, want zelfs een mindere Scorsese stijgt nog altijd boven de middelmaat uit.

3,5 * Tekenende maar trage tragedie

Flauw.

De stemmige cameo van Martin Scorsese aan het eind toont het: dit is een project dat hem na aan het hart moet liggen. En het moet gezegd; die moorden - een soort van mini-genocide -, spreken tot de verbeelding. In die zin dat het te zot voor woorden is hoe dat allemaal is kunnen gebeuren. Het is een stuk "indianengeschiedenis" dat niet vaak aan bod komt.

Maar het levert geenszins een goede film op. Een pafferige Leonardo DiCaprio en Robert De Niro brengen het er belabberd vanaf in de hoofdrollen en maken er een karikatuur van. Op die manier komt het manipulatieve kantje van bepaalde karakters niet naar voren en, erger nog, kan ook het drama amper impact hebben.

Dat de moorden zo nu en dan eens gebeuren, op personages waar je geen binding mee hebt - want die hebben amper screentime -, is jammerlijk. De focus zou, zo heb ik gelezen, na het herschrijven van de film meer op de Osage liggen, maar daar is volgens mij niet veel van aan. De enige Osage die ietwat aan bod komt is Mollie, en die ligt 2 uur lang ziek te wezen.

Neen, Scorsese kan en moet beter dan deze visueel anonieme tegenvaller. Zijn eigen cameo daargelaten herken je hier totaal geen passieproject in. DiCaprio en De Niro in overacting doen de film serieus de das om. Met de speelduur heb ik geen seconde moeite gehad, wel met hetgeen het levert.

2

206 minuten schoon aan de haak, ik denk de op een na langste film die ik ooit in de bios heb gezien. Alleen enkele jaren terug een Chinese film van 4 uur duurde langer, Had dat korter gekund? Allicht. De eerste twee uren zijn, hoewel best plotgedreven, vooral sfeerschepping waar uitgebreid de tijd wordt genomen. Was dat nodig? Niet per se. Stoort het? Ook niet per se. Scorsese blijft een meester in ritme en pacing en de film weet daarmee nooit stil te vallen ondanks heel veel stille momenten (dit ding is geen Goodfellas). Anderzijds is dit een film van epische lengte die toch een relatief klein verhaal vertelt met enkele belangrijke thema's die binnen de duur van 3,5 uur toch wat er te veel bijhangen. Bijvoorbeeld hoe wordt omgegaan met de Osage-indianen (om maar even in het spraakgebruik van de jaren 20 te blijven). Dat wordt getoond, het wordt verteld, maar het is niet de hoofdzaak van de film lijkt. Ik denk dat met die thematiek meer gedaan had kunnen worden.

Uiteindelijk is het een film van een familie die middels de pater familias op slinkse manieren probeert oliegelden af te nemen, waar ongetwijfeld ook een racistisch motief achter zit. Dat perspectief is wel boeiend door vanuit die familie het verhaal te vertellen. Vooral ook omdat na een klein halfuur wel duidelijk is welke kant de film op gaat en daarmee dit veel meer een portret wordt dan een plotgedreven verhaal (al blijft de plot altijd wel voortgaan). Als eenmaal de onderzoekers uit Washington komen dan gaat het helemaal niet om hun onderzoek, al snel (althans dat doet de film geloven) hebben ze uitgevogeld wat er speelt. En ook dit is er voornamelijk als ondersteuning van het portret. Een portret van een geschiedenis, van een stadje, van een gemeenschap en van enkele personen.

Binnen dat portret zijn het de acteurs die kleur moeten geven. DeNiro steelt de show. Volledig in control, charmant, boefachtig. Zijn gevoelens (vooral haat) zijn op zijn gezicht te lezen. Elke scène met hem leeft. DiCaprio daarnaast zit wel behoorlijk in zijn rol maar neigt af en toe naar overacteren en is niet altijd geloofwaardig. Meeste indruk maakt toch Lily Anderson met een zeer ingetogen rol. Als Native American (om een moderne term te gebruiken) zal ze ongetwijfeld wel een nominatie voor de Oscars krijgen. Niet noodzakelijk onterecht overigens. Overige acteurs hebben dan soms een net iets te bekend gezicht dat ik eerder dacht: ah, daar is die jongen uit Friday Night Lights of hé daar is Brendan Fraser.

Wel is het zo dat de film te veel kabbelt. Goed gemaakt, net als Spielberg bijvoorbeeld de laatste jaren doet, maar misschien iets te veel op de automatische piloot. Dat maakt dat de film me eigenlijk nergens raakte. Aalglad haast is de film. Knap dat de film 206 minuten niet verveelt, anderzijds had ik in 206 minuten ook meer willen voelen. De fotografie is behoorlijk met enkele shots die eruit steken, de sfeer en aankleding zijn ook heel oké en de bluesmuziek is erg fijn. Afgerond naar boven 3,5*.

Gisteren eindelijk gaan zien na lang wachten want ik ben echt een Scorcese fan, hoewel ik zijn laatste de Irishman al iets minder vond hield ik toch vertrouwen. Onterecht helaas want ik verliet toch wel teleurgesteld de zaal.

Allereerst het goede, de speelduur is zeker niet te lang en de film is absoluut vermakelijk waardoor je niet door hebt dat je 3.5 uur in de zaal hebt gezeten. Het krabbelt wel lekker door en het blijft steeds interessant genoeg om niet weg te lopen.

Desondanks ontbreekt het gewoon volledig aan spanning. Ik heb geen moment gedacht van wow nu wordt het echt spannend. Er worden verschillende moorden gepleegd op karakters die geen of amper schermtijd hebben gekregen waardoor je er ook geen band mee op kon bouwen en het boeide me daardoor allemaal veel te weinig. Iemand vermoorden leek gewoon niet boeiend, als boodschappen doen zo kwam het over. Het was gewoon te saai. Ook het lot van di Caprio en de Niro boeide me allerminst. Ik had met geen enkele karakter in deze film een binding.

Verder stoorde ik me uitermate aan di Caprio met zijn zware overacting. Hij had maar twee gezichtsuitdrukkingen: Zijn crazy wolf of wall street look met opgeblazen wangen en z'n mondje omlaag sad smiley en dat was het. Verder reageerde hij op alles extreem dramatisch terwijl hij zelf de oorzaak was van alle ellende, dat lijkt mij niet echt realistisch. Het kijk mij eens goed kunnen acteren spatte eran af.

Dan Robert de Niro die man moet (net als Scorsese) gewoon met pensioen. Geweldig in Goodfellas en Casino maar man hou de eer toch aan jezelf. Hij is geen schim meer van de maffiabaas Jimmy in Goodfellas waar je echt bang voor zou zijn om die tegen het lijf te lopen.

Samengevat: Het verhaal is te simpel. Het is te saai, het wordt nooit spannend, de acteerprestaties zijn ondermaats. De karakters zijn slecht uitgewerkt.

Het eerste uur was eigenlijk nog het beste en toen dacht ik ook yes dit gaat zeker iets worden. Maar daarna zakt het als een drilpudding in elkaar en ben je twee uur lang naar een meisje aan het kijken die ziek op bed ligt en tegen het einde van de film voel je jezelf net zo.

Een waar meesterwerk van een bijna antieke regisseur. Dit is Martin Scorsese op topniveau.

Je merkt dat hij in deze film al zijn ervaring en kenmerken heeft toegepast en het is, daarom, misschien wel zijn meest complete film in zijn filmografie.

Ik moet wel vermelden dat dit niet te vergelijken is met een goodfellas of casino, maar dat ligt eigenlijk alleen aan het feit dat dit een compleet ander verhaal is. Je moet er van houden en er in geïnteresseerd zijn.

De acteerprestaties van De Niro, DiCaprio en Gladstone zijn van ongekende hoogte. De Niro heeft, op The Irishman na, in jaren niet zo’n intense rol vertolkt. DiCaprio lijkt zich volledig te hebben ontpopt in zijn genre en zet hier misschien wel zijn beste rol ooit neer. Gladstone laat hier zien dat je ook zonder al teveel woorden je stempel kan drukken, wat een goede actrice is dat.

Tuurlijk is de film lang en zijn de dialogen soms eindeloos, maar dit vind ik juist een van de pluspunten in dit geval.

Alles wordt duidelijk verteld en het verhaal is zeer aangrijpend. Je gaat bijna meeleven met het gezin van Ernest en Mollie. Ernest, die beseft dat zijn oom te machtig is om tegengewerkt te worden, loopt gedurende de film lijkwit aan van de stress en druk. Mollie die alles van mijlenver zag aankomen maar weet dat haar echtgenoot niet snugger genoeg is om het beter te doen.

Samenvattend, The Killers Of The Flower Moon krijgt van mij een plek in de ‘Scorsese top 10’. Een lange zit, maar elke seconde schermtijd is het waard, een absolute aanrader.

4.5 sterren

Killers of the Flower Moon

Erg goede film. DiCaprio, DeNiro en Gladstone zitten erg goed in hun rol. Het verhaal is redelijk dun, maar ondanks dat is de speelduur wel gerechtvaardigd. Er wordt veel tijd besteed aan dialoog en sfeerschepping wat de film een episch gevoel meegeeft. Daardoor is het echter wel een trage film geworden. Het eerste uur wordt er voornamelijk getoond hoe de Osage-stam leefde in de jaren 20 van de vorige eeuw en hoe de blanke bevolking zich hierin probeert te mengen. Zodra de FBI in beeld komt wordt de spanning opgevoerd en komt de film uiteindelijk tot een climax. De film heeft ook een paar goede soundtracks, hadden van mij nog wel vaker ingezet mogen worden. Dat mag de pret echter niet drukken. Deze film is zeker een aanrader!

4*

210 minuten oubollige Scorsese cinema. Je moet ervan houden.

Een verhaal eindeloos rekken totdat het flinterdun wordt. Blijkbaar doet het er niet meer toe als je een van de grootmeesters van cinema bent.

Normaliter neemt de beste man nog de moeite het verhaal eindeloos door te ontwikkelen. Hier gebruikt hij de troef elk personage een IQ van onder de 100 mee te geven, hetgeen resulteert in dialogen die zich 5x herhalen.. dan ben je me volledig verloren. Voor Cannes is het blijkbaar genoeg voor een 9 minuten staande ovatie. Lost.

2.5 voor de verpakking.

Het verhaal van 'Killers of the Flower Moon' draait om een reeks mysterieuze moorden die plaatsvonden in de jaren '20 in de Osage Indian Nation in Oklahoma. De Osage-stam ontdekte olie op hun land en werd daardoor een van de rijkste gemeenschappen ter wereld. Maar al snel werden veel Osage-leden vermoord, wat leidde tot een grootschalig onderzoek door de FBI, een van de eerste zaken die de FBI heeft onderzocht. Het verhaal volgt de Osage-gemeenschap en, na geruime tijd, de FBI-agenten die proberen de moorden op te lossen en de samenzweringen achter de gruweldaden te ontrafelen.

De film is een mix van true crime, historisch drama en thriller en bevat drie hoofdrolspelers die stuk voor stuk een fantastische acteerprestatie leveren. Rode draad van de film is de relatie tussen Ernest Burkhart (Leonardo diCaprio) en Mollie Burkhart (Lily Gladstone). De rol van Mollie is cruciaal in de film, niet alleen vanwege haar relatie met Ernest, maar vooral de vastberadenheid om gerechtigheid te zoeken voor haar familie en de Osage-gemeenschap.
Robert de Niro, eindelijk weer eens in een glansrol, speelt op onnavolgbare wijze een ogenschijnlijk vriendelijke man, maar blijkt een wolf in schaapskleren te zijn.

Een klein minpunt aan deze film is het laatste uur. De FBI verschijnt eindelijk op het toneel en vanaf dat moment gaat de film een tempo hoger en worden de moorden wel erg snel opgelost. Ik snap dat vanwege de speelduur keuzes gemaakt moesten worden, maar dan had ik iets meer geknipt in de eerste twee uur.

Verder ademt alles aan deze film kwaliteit. De kostuums, settings en het camerawerk, uit alles blijkt dat Scorsese zich aan de absolute top bevindt.
Laat de toch wel fikse speelduur je niet afschrikken en ga deze film zien. 'Killers of the Flower Moon' is een huiveringwekkend en aangrijpend waargebeurd verhaal, meesterlijk verteld door Martin Scorsese en met een sterrencast die indruk maakt.
4*

‘’Hebzucht” is het woord waarin zich dit verhaal laat samenvatten. De wereld draait om geld en afgunst van diegenen die het niet hebben. Niets nieuws in de korte geschiedenis van de mensheid. Met de drang naar steeds meer helpen we met z’n allen de wereld en de natuur om zeep. In dit geval draait het om de inheemse bevolking die per toeval over grote rijkdom beschikt en uitgemolken wordt.

Killers of the Flowermoon is vooral een dramastuk en een uitgerekte sfeerimpressie. Martin Scorsese neem alle tijd om het verhaal van een indianenstam die op slinkse wijze wordt uitgemoord om hun grote rijkdom op ‘legale wijze’ in handen te krijgen te vertellen. Juist door de trage manier van vertellen worden enkele karakters enorm uitgediept, met name die van DiCaprio. Hij speelt een man met een bijna schizoïde persoonlijkheid: is de liefde voor zijn vrouw echt of toch gespeeld? De minder goede bedoelingen van enkele andere personen, zoals het karakter van Robert De Niro worden al snel duidelijk.

Apple TV heeft grote intenties met dit soort producties. Een sterrencast een top regisseur en een gigantisch budget leveren daadwerkelijk een kwaliteit product op. De vraag is wel voor wie? Een hype als ‘Oppenheimer’ zie ik niet ontstaan en om thuis op de bank je aandacht bijna vier uur lang bij dit verhaal te houden lijkt me geen sinecure.

Het is wel een ongelofelijk indringende film die het goed doet op het grote scherm, met heel veel vakmanschap gemaakt. Opvallend is het ontbreken van bombastische muziek, geen pluspunten voor een pakkende soundtrack, er zit trouwens al wel genoeg kracht in de perfect geschoten beelden zodat het gebrek aan muziek amper opvalt. Voor mij is het ontbreken ervan toch zeker wel een minpuntje.

Van Scorsese, DiCaprio en De Niro weet je ongeveer wat je moet verwachten overacting ligt op de loer. Dat neemt niet weg dat Killers of the Flowermoon absoluut een aanrader is om in de bioscoop te gaan zien.

Indrukwekkend stukje geschiedenis over de mysterieuze moorden op leden van de rijke Osage-gemeenschap in de Verenigde Staten, Oklahoma. Het nogal onherbergzame gebied werd de Osage net toegewezen omdat er op het eerste zicht niets te halen viel, maar er bleek achteraf een nogal kostbaar goedje in de grond te zitten. Het maakt de Amerikaanse indianenstam stinkend rijk, maar heel wat haaien zoeken hun omgeving op en hebben uiteraard geld geroken. Het brengt de Osage in een situatie waar ze helemaal niet in verzeild wilden raken, ze weten dat de intenties van hun bezoekers niet goed zijn maar ze kunnen er weinig tegen beginnen.

Ze worden gedwongen om voogden te hebben die beslissen waar ze hun geld aan uitgeven, de bank (goed gespeeld door Gene Jones als de typisch bemoeizuchtige redneck Pitts Beaty) en allerhande consults zoals "de King" (De Niro) er eentje is hebben een stevige vinger in de pap. Mensen die het "goed voor hebben" met de Osage, maar gewoon achter hun centen aanzitten en daarbij geen enkel middel uit de weg gaan.

Scorsese brengt indrukwekkend in beeld hoe de clan van Hale onder de huid weet te kruipen van de Osage, het vertrouwen (deels) wint en hen een voor een om het leven brengt om steeds grotere erfenissen op te strijken en hun land in handen te nemen. Burkhart (DiCaprio) lijkt in de beginfase nog heel naïef en het effectief goed voor te hebben met zijn vrouw Mollie (uitstekend gespeeld door Gladstone), maar blijkt al snel even vals en gemeen te zijn als zijn nonkel.

De oudere leden van de Osage lijken wel in de gaten te hebben hoe de moorden of "de spijtige ongelukken" tot stand komen, maar tijdens de film heb ik niet het gevoel dat ze de link leggen naar Hale. Hij lijkt steeds wel een bepaald aanzien te genieten binnen de stam. In het laatste uur verschijnt de FBI met Jesse Plemons dan ten tonele en worden de moorden aan een hoog tempo opgelost, al lag het er vrij vingerdik op natuurlijk.

Knappe film, een terechte verfilming van een zwarte bladzijde uit de Amerikaanse geschiedenis. Extreem lang wel, daar moet je even op ingesteld zijn. Het is geen filmpje dat even snel makkelijk wegkijkt, er moet tijd en geduld zijn. Knap nieuw werk van Scorsese; uitstekende Gladstone, prima De Niro en een best goeie DiCaprio. Meer moet dat niet zijn.

Martin Scorcese neemt, zoals in TV-series, de tijd om bedaard de witte Amerikaanse inborst bloot te leggen die je simpel kunt omschrijven als 'hebzuchtig verlangen naar macht'. Hiervoor zoekt hij het wederom dicht bij huis, nu in de jaren '20 van de vorige eeuw, waar de metafoor van het huidige Amerika al tot ontwikkeling is gekomen: de 'Godfather', ook wel 'King' genoemd, (De Niro) die aan willoze touwtjes trekt (DiCaprio speelt de sullige cowboy perfect) en het morele ijkpunt c.q. slachtoffer: de Osagevrouw Mollie die als een sfinx niets loslaat over wat haar overkomt.

Beschouw de 206 minuten durende film als een TV-serie van vier afleveringen van ruim 50 minuten, waarin Scorcese zich de tijd heeft gegund om de diepte in te gaan en hij de kijker meesleept in de Amerikaanse droom die voor zeer velen uitpakt als een nachtmerrie.

Deze film over ongebreidelde hebzucht kan in mijn ogen zijn faam niet helemaal waarmaken. Di Caprio en De Niro presteren het om meer dan drie uur lang dezelfde gelaatsuitdrukkingen te gebruiken. Een typisch geval van overacting. Lily Gladstone steelt dan ook moeiteloos de show. Al met al een tegenvaller.

Na Babylon en Oppenheimer opnieuw een langer dan drie uur durende film van een topregisseur, dat lijkt een trend dit jaar. Ook Scorsese brengt een fenomenale productie. Wat dat betreft erg fijn dat men ruim een uur veel sfeer schept, waardoor je helemaal in de tijdsgeest en de lokale gemeenschap terecht komt. DiCaprio en vooral De Niro doen het prima als hoofdpersonen, Gladstone is minder maar dat ligt ook aan haar rol die volgens mij niet optimaal is gebruikt.

Het verhaal is op meerdere vlakken interessant. Natuurlijk is het een sprekend voorbeeld van Amerikaanse racisme, zelfs ten aanzien van een volk dat rijk is op eigen land. Daarnaast ook een herinnering aan wat er staat te gebeuren voor maatschappij en bestuur als er 'zwart goud' in de grond wordt ontdekt. Scorsese weet deze elementen mooi te combineren met zijn eigen stokpaardjes.

Ergens in de tweede helft vlakt de film helaas wel wat af en dat wijt ik toch aan de speelduur. Het laatste uur had met gemak gehalveerd kunnen worden.

Een mooie film en interessant verhaal. Maar ... hij duurt echt te lang!

Niet echt verwacht omdat het onderwerp me niet zo boeiend leek maar Scorsese heeft het toch weer gepresteerd de tot nu toe beste film van het jaar af te leveren, wat ik eigenlijk Oppenheimer had toebedeeld.

Van de beginscene, de sfeerschepping, de sublieme Robbie Robertson muziek tot het ijzersterke acteerwerk van de hele cast, de prachtige cameravoering en Marty's hogeschool storytelling; alles is tot in de puntjes zo goed gedaan dat de 3,5 uur voorbij vliegen. Vakwerk.

Overigens wel eens met Basto hierboven dat het onder het thuiskijkpubliek beduidend minder gewaardeerd zal worden. Their loss.

Een ode aan de native Amerikanen.

Wéér een glansrol van DiCaprio. Hoewel zijn acteren ietwat op zijn rol in Shutters Island leek is het een genot deze man op het grote scherm te zien. Ook die ouwe eindbaas van een DeNiro weet wel raad met zo’n rol. Fijn om het toch ook nog wel serieuze rollen te zien spelen, ipv alleen die B-films met 50 Cent.

Scorsese is een sfeerschepper en neemt daar alle, maar dan ook echt álle, tijd voor. Dat had ietsje minder gemogen. Met name het deel richting de pauze gaat echt wel een beetje slepen. Dit had echt wel binnen de 180 minuten kunnen blijven. De introductie van Plemmons laat lang op zich wachten en eenmaal daar is zijn rol eigenlijk te karig voor zijn kwaliteiten. Maar bon, hij was te zien. Net als Brendan Fraser nog even en Scorsese zelf.

Fijne soundtrack ook.

3,5*

Hier bij ons was er ook een pauze na ongeveer een uur en driekwart. Op zich was dit niet nodig geweest al had ik toen toevallig een klein dipje van 5-10 minuten. Nadien was de aandacht gelukkig opnieuw aangescherpt. Het is wel wat, een film die de 200 minuten overschrijdt. Kon het korter? Alles kan, maar moest het korter? Niet noodzakelijk. De meeste personages kregen voldoende speeltijd om hun karakter te ontwikkelen. Ideaal eigenlijk voor klasbakken als De Niro en DiCaprio. Jesse Plemons zie ik steeds graag opduiken in sterke bijrollen en ik wist eveneens niet dat Brendan Fraser ook een klein rolletje had. Voor sommigen te bombastisch, ik vond zijn korte optreden wel sterk, met zijn volume (letterlijk en figuurlijk) om zijn présence kracht bij te zetten.

Alles zat ook wel goed. Scorsese neemt alle tijd om elk detail tot uiting te laten komen en te laten rijpen. Ik zat meteen in de film, in de sfeer van een kleine gemeenschap - het leek wel een westerndorpje - in Oklahoma. Die overvliegende drones die het treinstation, het dorp, de olievelden en de grazende koeien overschouwden, prachtig!

De film draait inderdaad om hebzucht. Je hebt al veel, maar je wilt nog meer. Prima weergave hoe intens - onder- en bovenhuids - malafide weldoeners hun greep trachten te krijgen op de Osage. Met als Mr. King als verpersoonlijking van dit gebeuren, als een soort godfather van de maffia. Verdeel en (vooral) heers. Wie doet mij wat? They adore me...

Ondanks die spanningen vond ik die Osage bijzonder lichtgelovig. Dan verklaren ze afstand te willen doen met die onbetrouwbare blanken, blijven ze er aan de andere kant toch mee oplopen. In dat opzicht kan ik Mollie's houding enkel plaatsen in het feit dat ze gewoon mentaal murw werd geslagen door zoveel venijnigheid, listigheid en hebzucht. Sterk!

Scorcese geeft inzicht hoe de gedachtenpatronen en waarheden waren van simpele zielen die worden gemanipuleerd door enkele intelligentere personen. Dit ten koste van de Osage die by far intelligenter zijn dan de early white gelukszoekers die land en native bevolking uitbuitten. Het simplisme waarmee wordt gemoord ten behoeve van maar 1 ding. Het geeft een goede kijk op de vroege ontwikkeling van living the American dream met slechts 1core.. money. Goede film, goed acteerwerk. 4*

Niet de topper die ik verwacht had.

De lange speelduur stoort nooit en de film wordt nooit echt saai.

Jammer genoeg kan hij ook nooit echt beklijven, in tegenstelling tot de meeste toppers van Scorsese, die allen zo'n moment hebben waar je op puntje van je stoel gaat zitten.

Het valt me op hoe vaak DiCaprio het weer van z'n 'bleitsmoel' moet hebben. Of hij nu iemand moet omleggen, of hij nu spijt heeft, of zelfs bij een alledaagse situatie: De man lijkt altijd met een ei te zitten.

De reden waarom de film bij veel mensen toch nog zo hoog scoort heeft vooral te maken met het ongelofelijke verhaal. Hoe kan het dat iemand hier mee weg komt? Hoe kan het dat een mensenleven zo weinig waard is? Het verhaal choqueert de kijker, niet de uitwerking van het verhaal.

Een keer wat anders

Hoewel we allemaal het liefst onze eigen vrijzinnige gang gaan en ons maar wat graag van elkaar onderscheiden, vervallen we dagelijks al gauw in herhaling van gewoontes. We stappen als het even mogelijk is graag altijd met hetzelfde been uit bed, nemen doorgaans hetzelfde ontbijt tot ons als de dag ervoor, kammen ons haar steeds dezelfde kant op en pakken de bus die zich almaar langs hetzelfde rijtje haltes begeeft. We gaan misschien niet wekelijks naar de bioscoop maar wanneer we ons er naartoe begeven is de kans aanwezig dat ook met dat bezoek enkele vaste ritualen zijn gemoeid. Zo bestellen we bijvoorbeeld dezelfde soort popcorn als de vorige keer en waarschijnlijk een ongeveer even grote portie omdat de grootte daarvan ons de keer ervoor ook zo goed bevallen was.

Zelfs de films waarnaar we kijken zijn zelden bevreemdend, want ook bij het maken daarvan zijn patronen en stijlen ontstaan die zo goed mogelijk aansluiten op onze maatstaven der gewoonte. Als een film ons goed bevalt blijven we in groten getale naar een eventuele eindeloze reeks aan soortgelijke gevolgen trekken met de hoop dat niet te veel wordt afgeweken van het in eerste instantie zo succesvolle concept, er wordt zo veel mogelijk aan gedaan eventuele taalbarrières uit de weg te gaan met behulp van nasynchronisatie of ondertiteling en als een film langer duurt dan twee of tweeënhalf uur zijn we na verloop van tijd geneigd ons horloge te raadplegen om na te gaan of het wel de bedoeling is dat het verhaal nog niet tegen het einde loopt.

Tegelijkertijd wekt het vaak interesse wanneer we ineens met iets ongewoons te maken krijgen. Of we nu met een merkwaardig humeur opstaan, een nieuw ontbijtgerecht ontdekken omdat we een opgeraakt ingrediënt door een willekeurig alternatief hebben vervangen, onze coupe ineens in de smaak valt nadat onze haren uit eigenzinnigheid een andere kant op wilden blijven staan of de bus ineens door een nieuw gebied rijdt omdat de standaard haltes niet bereikbaar zijn vanwege wegwerkzaamheden. En als een film even iets anders in elkaar steekt dan we gewoon zijn geldt eveneens dat onze aandacht al gauw is gewekt.

Dat was meteen eigenlijk de enige zinnige vaststelling waarop ik mezelf kon betrappen na het zien van 'Killers of the Flower Moon': dat het vooral een ongewone, unieke film is. Maar of uniek dan goed of slecht is, is daarmee nog niet zomaar gezegd. Vaak is het immers zo dat aangrijpingspunten van 'het gewone' enigszins in de buurt moeten blijven om het ongewone een beetje behapbaar te maken en nu hoeft alles niet per se altijd volledig voorgekauwd geserveerd te worden maar in dit geval moest er mijns inziens net even wat te veel tussen de regels door worden gelezen om optimaal te kunnen genieten van wat hier werd voorgeschoteld.

Nu is de aantrekkingskracht van dit filmproject echter zeker niet langs me heen gegaan. Het is wat mij betreft ook zeker niet geheel ten onrechte en zelfs prijzenswaardig dat er bij de de productie van de film gedegen financiële middelen en een hoop expertise vanuit de filmwereld aan te pas zijn gekomen. Bovendien vind ik het wel wat zeggen als een aantal grootheden uit de muziekwereld bereid is de artistieke grenzen te verleggen door het acteurschap in te duiken zonder daarbij de kans te krijgen een muzikale bijdrage te leveren. In die zin mag dan ook gezegd worden dat de meesten die aan dit bijzondere filmproject een bijdrage hebben geleverd artiesten zijn in de meest letterlijke zin van het woord.

De vraag is daarom of het een slecht teken is dat deze film niet helemaal in mijn normaal zo 'gewone' straatje past, want hoewel ik het daarom lastig vond elk detail goed (genoeg) op me te laten inwerken, vond ik het feit dat dit kunstwerk zich op zo veel vlakken van doorsnee films weet te onderscheiden op zijn zachtst gezegd verfrissend. Juist door onderscheidend te zijn grijpt een film namelijk de kans te blijven hangen en zeker bij deze film ben ik geneigd te zeggen dat enkele scènes memorabel zijn, of toch ten minste beklijvend op het moment dat je ze voor het eerst ziet. Ik ben in elk geval blij dat ik de kans gegrepen heb de verfilming van deze nauwelijks te vatten gebeurtenissen op het witte doek te aanschouwen, want hoewel dat natuurlijk niet per se een vereiste is, heeft dat in dit geval wel degelijk een zekere meerwaarde gehad.

De reviews zijn overal schitterend, maar sorry ik vond deze film niet slecht maar zeker niet schitterend, en de lange speelduur stoorde mij zeker wel. De meeste zullen mij wel ongelijk geven maar ik vond de Leo en Robert enorm aan overacting doen, absoluut niet onvergetelijk vind ik....

Man man, wat werd die Osage stamleden toch aangedaan. Ongelooflijk dat Mollie en ook die andere indianen dit maar bleven tolereren. Ik dacht steeds: nu zal ze het toch doorhebben en vertrekken? Maar nee, ze blijft gewillig zich met dat gif laten inspuiten. De film is wat aan de lange kant, maar gelukkig werd ook in mijn plaatstelijke bios een plaspauze ingelast. De sfeerschepping en tijdsbeeld en ook de muziekscore konden mij zeker bekoren. Eindelijk nog eens een film die een bioscoopbezoek waard is. En op het einde ook nog eens een cameo van regisseur Martin Scorsese.

Sfeervolle en lange film van Scorsese met typische Scorsese elementen. Sommige mensen vinden de film te lang en vinden dat het verhaal ook in 120 minuten verteld kan worden i.p.v. 206 minuten en dat is misschien wel waar maar wat je dan moet knippen of juist niet vind ik moeilijk want sfeerschepping is wel belangrijk. Het is niet de lengte die me tegenstaat.

Ik heb moeite met de personages, dat is mijn grootste euvel van deze film. Ik snap de personages gewoonweg niet. Leonardo kijkt de hele film lang moeilijk, alsof hij de hele tijd in situaties terechtkomt die hijzelf niet begrijpt maar hij doet het toch zelf. Het personage van Leonardo is dan een ultieme, loyale neef die alles doet wat zijn oom hem verteld. Daar kan ik nog wel mee ingaan maar heb niet het gevoel dat hij moeite had met zijn geweten. Was dat dan wel de bedoeling of was hij gewoon moeilijk aan het kijken de hele tijd? Of was hij gewoonweg dom? Soms leek het alsof met een heel veel moeite een drol eruit wou persen. Pas op het einde had hij last van zijn geweten en wil hij de waarheid vertellen. Maar dat kwam allemaal niet goed uit de verf. Ik heb nog nooit iemand in het echte leven zo moeilijk zien kijken als Leonardo in deze film maar heb geen idee waar hij dan aan zit te denken...

De Niro speelt heel goed maar ook zijn personage begrijp ik niet. Is hij een vriend en vijand van de Osage tegelijkertijd? Acteert hij alleen maar vriendelijk maar is hij eigenlijk kwaadaardig? Of is hij gewoonweg een beetje gek? Ik kom er gewoon niet uit. Daarnaast is het verhaal een beetje vaag wel.

Zijn dit nu mannelijke golddiggers zonder schaamte? Ik wist niet eens dat dat een fenomeen was...

Sowieso is het wel een interessante film omdat de materie voor iedereen nieuw is. Dit is niet echt een bekend verhaal heb ik het gevoel.

mooie en goede film over de diverse moorden van de Osage-Indianen.

geweldige hoofdrollen van oa Leonardo DiCaprio, Robert De Niro e.v.a

enigste minpuntjes waren wel de erg lange speelduur en het laatste stukje "hoorspel" vond het niet passend voor deze film.

verder ongelooflijk dat deze moorden "zomaar" gepleegd konden worden.

zonder verregaande consequenties

"Can you find the wolves in this picture?”

Wellicht wel de film waar ik het meeste naar uit keek dit jaar. De Niro, DiCaprio en Scorsese in één film? Daar mag je me echt wel voor wakker maken in de nacht, het tijdstip maakt mij ook helemaal niks uit. Ook had ik deze film direct naast Oppenheimer staan voor mijn verwachtte uitslag dit jaar, alleen ben ik er wel achter dat beide film me toch anders hebben achter gelaten dan ik had gehoopt. Ook bij deze film denk ik dat de “hype” die ik er persoonlijk zelf voor had gecreëerd mij toch een beetje teleurgesteld heeft achtergelaten. Al geldt dat niet over de film, ik had er echter misschien iets meer van verwacht.

Desalniettemin, een indrukwekkende film is hier toch weer neergezet door de oude gedienden van de filmwereld, en laten toch gewoon zien nog keihard relevant te zijn. Tuurlijk, je hoort het de botten kraken en het stof vliegt van De Niro af als die gaat zitten, toch blijft het een fantastische acteur om te zien. Bijna tijdloos zou je het kunnen noemen hoe Scorsese zijn films maakt, tuurlijk moet je ervan houden maar, ik doe dat en ik kan toch wel veel meer van dit soort films zien. Al moet ik er wel bij zeggen dat het wel een tikkeltje korter mag van mij ook. Enfin, hier zie ik gewoon drie van mensen aan het werk die ik beschouw als één van mijn favorieten in deze wereld, twee wereldacteurs en één van de beste regisseurs die er heeft bestaan die de handen in één slaan. Geweldig. En dat is waarschijnlijk ook waar mijn verwachting veel te hoog lag.

De Osage moorden daar ben ik niet mee bekend voor deze film. Wat er vroeger met de stammen zijn gebeurd is bijna niet goed te praten maar, we weten allemaal de geschiedenis van de Verenigde Staten, en de moorden op de stammen zijn één van de vele zwarte bladzijdes uit het boek. Ik vind het dan ook heel belangrijk dat er dan juist nu een film als dit is ontstaan over dit onderwerp. Breng het maar meer aan het licht. Ik zie het woordje hebzucht vaker voorbijkomen, en ik denk inderdaad dat, dat juist het woordje is om dit onderwerp te omschrijven maar, ook veel wat er is gebeurt destijds. Geld is duidelijk een de boosdoener geweest, al zagen zowel Burkhart en vooral Hale de geldlust voor hun, en wouden daar maar al te graag veel van hebben.

Gaandeweg wordt het je ook allemaal duidelijk hoe alles verloopt, zo vond ik de verschillende moordopdrachten goed uitgewerkt, en die gaven toch de bittere sfeer af die deze hele film nodig heeft. Al waren een paar scenes me ook wel vaag hoor. Het ziektebeeld van Mollie deed me maar akelig weinig, en kon me toch nergens zoveel boeien, en het hoorspel althans het theater stukje richting het einde was overbodig en niet nodig, daar had misschien wat tijd gewonnen kunnen worden. Lily Gladstone speelt een prima rol alleen, mocht het misschien soms wel wat sterker. Je keek er soms een beetje vreemd tegen aan had ik het gevoel. Ook dat prullipje van DiCaprio irriteerde me op een gegeven moment enorm, en het werd richting het einde steeds erger, hij ging zelfs af en toe nog gekke bekken trekken, echt compleet misplaatst in mijn ogen. Snap überhaupt ook niet waarom hij dat deed, als ik Ernest Burkhart opzoek zie ik nergens dat domme lipje.

Het verhaal vond ik toch wel het boeiendst uit de film, al denk ik ook niet dat, dat tot een grote schrok komt. Het verhaal geeft je toch voornamelijk een inzicht hoe erg hongerig men was over het land het geld, de liefde tussen Ernest en Mollie is een erg leuke toevoeging en gelukkig nergens vervelend. En voor de rest denk ik dat je lekker zelf de film moet aan zetten, het is ook niet heel ingewikkeld het verhaal alleen duurt het heel lang voordat hij verteld is. Zowel begin tot eind is boeiend, als Ernest als veteraan terug keert naar zijn oom die hij ‘King’ noemt, en hij vervolgens Mollie rondrijdt door de stad, en ze eigenlijk daar verliefd op elkaar worden. Daarnaast de moorden op de Osage stam die stuk voor stuk gepleegd worden, waarna je er toch achter komt dat Hale hier mee te maken heeft en hij Ernest erin meesleept, als een soort loopjongen. En uiteraard de rechtzaak, die ik eigenlijk ook best boeiend vond. Dus ja, het is niet al te moeilijk.

De moorden die gepleegd worden waren echt wel boeiend in beeld gebracht. Alleen je gaat mij nooit vertellen dat Rita Smith zo mooi op een stukje hout lag wel dood, alsof ze al opgebaard lag. Overigens toen ze haar hoofd optilden en haar hersenen er praktisch uit lagen was dan wel weer lekker goor, en dan heb je mij als horror fan toch ook nog getriggerd. Daarnaast zijn de verschillende executies ook goed in beeld gekomen, achteraf zie je dus ook hoe Anna vermoord werd door Kelsie Morrison, en ook dat was een prima scene.

Dus ja, ik heb mij echt wel weten te vermaken met deze prent hoor. Liefde wat gepaard gaat met drama en veel verdriet, met daarnaast ook een leuke doses aan actie/misdaad legt precies weer hoe Killers of the Flower Moon is. Een rit van drie en een half uur lang met verschillende emoties, die me toch niet de volle drie uren even goed wisten te boeien. Voor mij was het wel gewoon te lang, al ben ik het wel eens met wat ik al las; wat ga je dan wegknippen? Alles is van belang, en nodig om het verhaal te snappen. Gelukkig dat we drie legends aan het werk hebben, die stuk voor stuk de film toch boeiender wisten te maken.

Extreem lange zit, temeer omdat de plot feitelijk best karig is en er een niet aflatende stoet aan domme rukkers wordt opgevoerd, die allemaal domme dingen zeggen en doen. Je krijgt bijna het gevoel naar een komedie te zitten kijken, ware het niet dat het onderwerp in en in triest is. Hier en daar kreeg ik er een beetje een Sopranos-achtig gevoel bij, al wordt dat niveau nergens gehaald. Al met al vond ik het wel een goede film, visueel indrukwekkend en overwegend boeiend, maar dit had makkelijk een uur korter gekund.

Wat een sterke film weer van Scorsese. Eigenlijk kun je geen wanproduct maken met zo'n cast, maar om het 3,5 uur lang de aandacht vast te laten houden, is een behoorlijke prestatie. Een aangrijpend verhaal met fantastische cast. DiCaprio en DeNiro spelen eigenlijk altijd wel goed, maar Gladstone was een beetje de Mona Lisa in deze. Haar gezicht was moeilijk te lezen op momenten, maar aan de andere kant zo tekenend. Zeer sterk spel ook als één van de sterke(re) zusters van de Indianen.

Scorsese weet wel hoe hij dit soort films moet vormgeven.

IJzersterk en mooi drama. Het trieste verhaal wordt ook echt als een verhaal getoond, als of een boek voorgelezen wordt en je het verhaal inbeeld. Erg mooi gedaan. Dat betekent wel dat er weinig vaart in de film zit en veel scènes bijna als overbodig voelen, maar toch verveelt de film geen moment en blijft het tot het einde boeien. Echt genieten, want zo worden er weinig gemaakt. Tel daarbij het sterke acteerwerk op van een top cast en je hebt een mooi meesterwerk. Richting het einde gaat het tempo wel wat om hoog en het lijkt daardoor dat er scènes ontbreken. Visueel ook echt fantastisch met camerabeelden die je echt de film intrekken. Topper. 4.5